Καθώς η γειτονική επαρχία του Οντάριο ανακοίνωσε ότι από την 1η Μαρτίου σταματά όλα τα περιοριστικά μέτρα, ήταν αναμενόμενο και το Κεμπέκ να ανακοινώσει τη σταδιακή ανάκληση του διαβατηρίου εμβολιασμού, μέχρι την πλήρη εξάλειψή του σε όλα τα μέρη και τις δραστηριότητες μέχρι τις 14 Μαρτίου.
Ήδη στην Αλμπέρτα, το Σασκάτσουαν και τη Μανιτόμπα, δεν υπάρχουν πλέον διαβατήρια εμβολίων.
Ήδη από την Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου, οι πολίτες δεν παρουσιάζουν πλέον το διαβατήριο εμβολιασμού για να εισέλθουν σε καταστήματα άνω των 1.500 τετρ. μέτρων, καθώς και στα κυβερνητικά υποκαταστήματα πώλησης οινοπνευματωδών πότων SAQ και πώλησης μαριχουάνας SQDC.
Επίσης, από τις 21 Φεβρουαρίου, δε θα χρειάζεται να έχετε το διαβατήριο εμβολιασμού για να πάτε στην εκκλησία ή σε νεκροπομπείο.
ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ
Ο προσωρινός διευθυντής δημόσιας υγείας του Κεμπέκ, Δρ Luc Boileau (φωτ.), δήλωσε ότι ένα διαβατήριο εμβολίου δύο δόσεων ήταν λιγότερο αποτελεσματικό ενόψει της παραλλαγής Omicron.
«Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε με ένα τυποποιημένο διαβατήριο εμβολίου με τρεις δόσεις, επειδή πολλοί στο Κεμπέκ, τουλάχιστον δύο εκατομμύρια, ίσως 2,5 ή τρία εκατομμύρια, έχουν μολυνθεί πρόσφατα, και προτείνουμε να περιμένουν μέχρι οκτώ έως 12 εβδομάδες πριν λάβουν τις τρίτες δόσεις», ανέφερε.
Μέχρι τότε, εξήγησε ο Boileau, αυτό το κύμα της πανδημίας θα πρέπει να έχει τελειώσει και το διαβατήριο του εμβολίου θα έχει περιορισμένες χρήσεις.
Επιπλέον, ανέφερε ότι περίπου το 86% των Κεμπεκιωτών άνω των 60 ετών έχουν λάβει τρίτη δόση εμβολίου COVID-19, μετριάζοντας τον κίνδυνο σοβαρών αποτελεσμάτων.
Ο υπουργός Υγείας κ. Dubé δήλωσε ότι θεωρεί το διαβατήριο του εμβολίου επιτυχημένο, αναφέροντας ότι έκανε τη δουλειά του για να προστατεύσει τόσο το Κεμπέκ όσο και το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης κατά τη διάρκεια του κύματος Δέλτα του COVID-19.
Πάνω από 600.000 επιλέξιμοι στο Κεμπέκ που δεν είχαν εμβολιαστεί επέλεξαν να εμβολιαστούν, μετά την εφαρμογή του διαβατηρίου το περασμένο φθινόπωρο, ανέφερε.
Μια ανατριχιαστική διαπίστωση είναι, ότι στη δημόσια συζήτηση για την κρίση στην Ουκρανία και τις συνέπειες του εντεινόμενου ανταγωνισμού ΝΑΤΟ – Ρωσίας, το ζήτημα των πυρηνικών όπλων παραμένει πολύ χαμηλά. Γενικότερα, υπάρχει σήμερα μια τάση στη Δύση να θεωρείται ότι ο κίνδυνος πυρηνικού πολέμου εξαφανίστηκε με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και δεν πρόκειται να επανέλθει. Στην πραγματικότητα, όμως, σήμερα είναι πιο εύκολο οι δύο πλευρές να διαβούν το πυρηνικό κατώφλι.
Ακόμη πιο εξωπραγματικές είναι οι απόψεις, σύμφωνα με τις οποίες παρόμοιος κίνδυνος δεν υπήρξε ποτέ και τα πάντα λειτουργούσαν σε μια καλορυθμισμένη «ισορροπία του τρόμου», η οποία καθιστούσε την ανταλλαγή πυρηνικών πληγμάτων αδύνατη. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Στην πραγματικότητα, περίπου κατά τύχη δεν οδηγηθήκαμε σε θερμοπυρηνικό ολοκαύτωμα στις δεκαετίες που μεσολάβησαν μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Σε αντίθεση με την τρέχουσα αντίληψη, σήμερα υπάρχουν πιθανότητες να διαμορφωθεί στην Ευρώπη μια γεωστρατηγική πραγματικότητα πιο επικίνδυνη σε σχέση με το κοντινό παρελθόν, όσον αφορά την πιθανότητα ξεσπάσματος πυρηνικής αντιπαράθεσης. Αυτό ισχύει φυσικά σε βάθος χρόνου, σε περίπτωση που η κρίση στην Ουκρανία, ανεξαρτήτως του άμεσου αποτελέσματός της, σηματοδοτήσει μια ξεκάθαρη και μη αναστρέψιμη αντιπαράθεση μεταξύ Δύσης και Ανατολής.
ΑΣΑΦΗ ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ
Κατά φαινομενικά παράδοξο τρόπο, ένας επιβαρυντικός παράγοντας είναι η ίδια η δραστική μείωση των πυρηνικών οπλοστασίων Ρωσίας και ΗΠΑ σε σχέση με τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Τα σημερινά πυρηνικά οπλοστάσια των δύο υπερδυνάμεων είναι κλάσμα αυτών που υπήρχαν στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Αυτό, ναι μεν εξαλείφει τις πιθανότητες ξεσπάσματος ενός πυρηνικού πολέμου διαστάσεων Αρμαγεδδών, που θα σήμαινε το τέλος της ανθρωπότητας, αλλά από την άλλη καθιστά πιο «λογική» την καταφυγή στα πυρηνικά όπλα, ακριβώς γιατί οι κίνδυνοι από τη χρήση τους μειώνονται.
Ένας άλλος παράγοντας είναι τα ασαφή πυρηνικά δόγματα που κυριαρχούν σήμερα και στη Ρωσία και στις ΗΠΑ. Ενώ η Σοβιετική Ένωση είχε ένα πυρηνικό δόγμα «μη πρώτης χρήσης» (no first use policy), δηλαδή προέβλεπε τη χρήση πυρηνικών όπλων, μόνο σε περίπτωση που θα δεχόταν επίθεση με πυρηνικά όπλα, η μετασοβιετική Ρωσία κατέφυγε σε ένα πολύ ασαφές πυρηνικό δόγμα, για να αντισταθμίσει εν μέρει την αποδόμηση της συμβατικής της ισχύος δια του πυρηνικού της οπλοστασίου.
Οι ΗΠΑ, για να αντιμετωπίσουν καινοφανείς απειλές, όπως θα ήταν μαζικά πλήγματα κυβερνοπολέμου που αναφέρονται με όρους όπως «cybergedon», «πληροφορικό Περλ Χάρμπορ» ή «πληροφορικό Βατερλό», έχουν δηλώσει ότι η απάντησή τους σε συντριπτική κυβερνοεπίθεση θα είναι «κινητική» (kinetic), δηλαδή δια σκληρής ισχύος, μην αποκλείοντας ακόμη και τη χρήση πυρηνικών.
ΤΟ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΚΑΤΩΦΛΙ
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα δόγματα περί περιορισμένης χρήσης μικρών πυρηνικών όπλων στην αρχή μιας σύγκρουσης, έτσι ώστε να επιτευχθεί παραλυτικό ψυχολογικό αποτέλεσμα στον αντίπαλο και να ξεκινήσει η διαδικασία της αποκλιμάκωσης από εκείνο το σημείο. Αυτή η στρατηγική αποκαλείται «κλιμάκωση με σκοπό την αποκλιμάκωση» (escalate to deescalate) και υποτίθεται – όπως υποστηρίζουν οι ΗΠΑ – ότι αποτελεί κομμάτι της ρωσικής πυρηνικής στρατηγικής. Βέβαια, οι Ρώσοι το αρνούνται.
Όμως, οι ΗΠΑ επιμένουν, και για να αντιμετωπίσουν παρόμοιες απειλές (ή για να δικαιολογήσουν δικές τους στρατηγικές), αναπτύσσουν και οι ίδιες μικρά πυρηνικά όπλα για να χρησιμοποιηθούν σε παρόμοιες συγκρούσεις. Χαρακτηριστικά, έχουν τοποθετήσει σε μικρό αριθμό υποβρυχίων βαλλιστικούς πυραύλους (SLBM) Trident D5 με μικρές πυρηνικές κεφαλές ισχύος πέντε κιλοτόνων (περίπου το ένα τρίτο της ισχύος της βόμβας που έπεσε στη Χιροσίμα), για να αξιοποιηθούν σε παρόμοια σενάρια. Ανεξαρτήτως λοιπόν των προθέσεων της Μόσχας, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ώστε να υλοποιηθούν παρόμοιες στρατηγικές.
Στο κοντινό παρελθόν, η εποχή των ασύμμετρων απειλών έφερε τα πυρηνικά όπλα στο προσκήνιο ως «θεραπευτικούς» παράγοντες άλλων απειλών, όπως είναι τα βιολογικά όπλα. Έτσι, εξετάστηκε η χρήση πυρηνικών όπλων μικρής ισχύος και βαθιάς διείσδυσης, για την ασφαλή καταστροφή χώρων φύλαξης βιολογικών όπλων, οι οποίοι αν προσβάλλονταν με άλλα μέσα θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη διαφυγή του επικίνδυνου βιολογικού παράγοντα στο περιβάλλον. Πυρηνικά όπλα βαθιάς διείσδυσης (deep penetration) εξετάστηκαν και για τη χρήση εναντίον υπόγειων δομών υπερυψηλής προστασίας όπου αναπτύσσονται πυρηνικά όπλα, όπως είναι οι ιρανικές εγκαταστάσεις στη Νατάνζ.
Το σχετικό αμερικανικό πρόγραμμα RNEP (Robust Nuclear Earth Penetrator) επισήμως καταργήθηκε εδώ και χρόνια. Όμως, γεγονός παραμένει ότι τα πυρηνικά εδώ και χρόνια δεν εμφανίζονται πλέον ως τα απόλυτα όπλα καταστροφής, η καταφυγή στα οποία δεν πρέπει να γίνει ποτέ και ο μόνος λόγος που υπάρχουν είναι για να μην χρησιμοποιηθούν. Εμφανίζονται πλέον σαν «λογικές», εξετάσιμες ή ακόμη και επιθυμητές λύσεις, για την αντιμετώπιση ακόμη πιο επικίνδυνων απειλών. Άρα, αποδαιμονοποιούνται και η προοπτική της χρήσης τους από τη σφαίρα του αδιανόητου περνάει στη σφαίρα του «λογικού», ή ακόμη και του ευκταίου.
ΜΕΤΑΠΥΡΗΝΙΚΑ ΥΠΕΡΟΠΛΑ
Ένας άλλος παράγοντας είναι η σύζευξη των πυρηνικών όπλων με τα λεγόμενα «μεταπυρηνικά υπερόπλα» (post nuclear super weapons), όπως είναι υπέρ-υπερηχητικά (hypersonic) βλήματα, τα οποία χάρη στην πολύ μεγάλη ακρίβεια πλήγματος, είναι σε θέση να ασκήσουν πλήγμα ανάλογο με αυτό ενός πυρηνικού όπλου των προηγούμενων δεκαετιών, που δεν επετύγχανε τόσο μεγάλη ακρίβεια. Έτσι, δημιουργείται μια γκρίζα ζώνη μεταξύ των «κανονικών» όπλων και των πυρηνικών που διευκολύνει τη μετάβαση του ενός στο άλλο.
Επίσης, προσπάθειες «εξανθρωπισμού» του πολέμου διά της απαγόρευσης «απάνθρωπων» όπλων και εν προκειμένω των όπλων διασποράς (cluster weapons) επίσης ενδέχεται να διευκολύνει τη μετάβαση στα πυρηνικά. Κι αυτό γιατί τα όπλα διασποράς, όπως ρουκέτες πυροβολικού διασποράς αντιαρματικών βομβιδίων ή ανάλογες αεροπορικές βόμβες, είχαν αναπτυχθεί για να ασκούν πλήγματα ανάλογα με αυτά τακτικών πυρηνικών εναντίον μεγάλων μηχανοκίνητων και τεθωρακισμένων σχηματισμών, έτσι ώστε να μη χρειαστεί να περάσουμε το «πυρηνικό κατώφλι» (nuclear threshold).
Επισημαίνεται ότι τα όπλα αυτά, αποτελούσαν κομβικό κομμάτι της στρατιωτικής στρατηγικής του ΝΑΤΟ και αναγκαίο στοιχείο εφαρμογής δογμάτων, όπως ήταν αυτό της Αεροεδαφικής Μάχης (Airland Battle) και του πρόγονού της (Follow On Forces Attack), έτσι ώστε να αντιμετωπιστεί η μεγάλη αριθμητική υπεροχή των δυνάμεων του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Όμως, η εξάλειψη των όπλων διασποράς στο ευρωπαϊκό θέατρο επιχειρήσεων, αναπόφευκτα θα φέρει στο προσκήνιο τα πυρηνικά όπλα σε ένα μελλοντικό σενάριο αντιπαράθεσης.
Επισημαίνεται επίσης, ότι η σχεδόν ολοκληρωτική εξάλειψη των συμβατικών στρατιωτικών ικανοτήτων στη Δυτική Ευρώπη, έχει δημιουργήσει ένα στρατηγικό κενό. Αποτέλεσμα είναι πως αν προκύψει απότομα μια ακραία ένταση με τη Ρωσία αυτή ενδέχεται να οδηγήσει στην καταφυγή στην πυρηνική αποτροπή πολύ πιο γρήγορα, σε σχέση με τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, λόγω της πενιχρής συμβατικής ισχύος. Το γεγονός αυτό καθίσταται ακόμη πιο επικίνδυνο από τη δημιουργία τρωτών σημείων στην αρχιτεκτονική μάχης στην Ευρώπη, με χαρακτηριστικότερο σημείο τις Δημοκρατίες της Βαλτικής, τα μικροσκοπικά μεγέθη των οποίων και η μορφολογία του εδάφους τις καθιστά εξαιρετικά ευπρόσβλητες σε αποφασιστικές επιθέσεις χερσαίων δυνάμεων.
ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΥΡΗΝΙΚΑ
Έτσι, ο συνδυασμός των πολύ αδύναμων συμβατικών δυνάμεων στην Ευρώπη με την εύθραυστη γεωγραφία ισχύος και την ύπαρξη αντιλήψεων για «λελογισμένη» χρήση «ήπιων» πυρηνικών όπλων από την αρχή της σύγκρουσης, δημιουργεί στο ευρωπαϊκό θέατρο επιχειρήσεων μια στρατηγική εξίσωση, πολύ πιο επικίνδυνη από αυτή που υπήρχε στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Τότε, η χρήση πυρηνικών θα αποτελούσε το απευκταίο αποτέλεσμα μιας διαδικασίας κλιμάκωσης και δε θα εξεταζόταν από την αρχή της αντιπαράθεσης.
Τέλος, έχουμε ήδη αναφερθεί, στην επικίνδυνη εγγύτητα των ρωσικών στρατηγικών στόχων με τα ΝΑΤΟϊκά εδάφη η οποία στο μέλλον μπορεί να δημιουργήσει μια πολύ πιο επικίνδυνη κατάσταση από αυτήν που είχε προκύψει με την εγκατάσταση στη Δυτική Ευρώπη των βαλλιστικών πυραύλων Pershing II και των επίγεια εκτοξευόμενων πυραύλων cruise (GLCM) ΒGM-109G Gryphon.
Εν κατακλείδι, η πυρηνική γεωγραφία που διαμορφώνεται στην Ευρώπη ενδέχεται να είναι πολύ πιο επικίνδυνη από αυτή που ζήσαμε ακόμη και στα πιο ζοφερά χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Αυτό σημαίνει, ότι πρέπει να γίνει κάθε προσπάθεια να μην οδηγηθούμε σε ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο, γιατί δεν είμαστε καθόλου σίγουροι ότι θα παραμείνει Ψυχρός σε βάθος χρόνου.
*Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών, διευθυντής του Τομέα Θεωρίας και Ανάλυσης Πολέμου στην Στρατιωτική Σχολή Ευέλπιδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Τσαβούσογλου, αποστρατιωτικοποίηση και κυριαρχία στα νησιά
Είναι πάγια τακτική της Άγκυρας από το 1973, κάθε τόσο να προσθέτει μία μονομερή αξίωση στο καλάθι των επεκτατικών διεκδικήσεών της σε βάρος της Ελλάδας. Πάγια τακτική της είναι, επίσης, πριν μία διεκδίκηση καταστεί επίσημη θέση, να ακούγεται από ανεπίσημα χείλη με σκοπό να προλειάνει το έδαφος.
Για πρώτη φορά, λοιπόν, πριν από ένα περίπου χρόνο αρκετούς μήνες, δηλώθηκε από ανεπίσημα χείλη ότι εάν η Ελλάδα δεν προχωρήσει σε αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του ανατολικού Αιγαίου θα έχει παραβιάσει τις συνθήκες, με τις οποίες της παραχωρήθηκαν και ως εκ τούτου η παραχώρηση θα πάψει να ισχύει!
Ο εν λόγω ισχυρισμός είναι εδώ και κάποιους μήνες τώρα επίσημη θέση. Την είχε εκφράσει ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου και την επανέλαβε προ ημερών. Από την πρώτη στιγμή είχα επισημάνει, πως η πρώτη ανεπίσημη δήλωση ήταν προάγγελος μίας κλιμάκωσης του τουρκικού επεκτατισμού. Από το 1973-74 η Άγκυρα ήγειρε επεκτατικές διεκδικήσεις αναφορικά με τον εναέριο χώρο, το FIR και την υφαλοκρηπίδα. Το 1996, η Άγκυρα κλιμάκωσε με τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών», διεκδικώντας ένα μεγάλο αριθμό νησίδων και βραχονησίδων, που δεν αναφέρονταν ονομαστικά στη Συνθήκη της Λοζάνης.
Πριν τέσσερις μήνες περίπου, με επιστολή που κατέθεσε στον ΟΗΕ ο εκεί μόνιμος αντιπρόσωπος της Τουρκίας πρέσβης Σινιρλίογλου, η Άγκυρα έκανε το μεγάλο βήμα για να καταστήσει την ανεπίσημη θέση επίσημη πολιτική, ανοίγοντας το δρόμο για τις σχετικές δηλώσεις Τσαβούσογλου. Αυτό, άλλωστε, είχε συμβεί και με τη θεωρία περί «γκρίζων ζωνών». Τέσσερα χρόνια πριν προβληθεί ως επίσημη θέση της Άγκυρας, στις αρχές του 1996, την είχε προαναγγείλει ένας Τούρκος ναύαρχος, αλλά στην Αθήνα είχε περάσει «ντούκου».
Είναι εδώ και πολύ καιρό ξεκάθαρο, ότι η Άγκυρα έχει μετατρέψει την αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών σε αιχμή του διπλωματικού της δόρατος. Πρόκειται για ζήτημα – κλειδί της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής και κατ’ επέκταση της ελληνοτουρκικής διένεξης. Είναι κοινό μυστικό, μάλιστα, πως κατά καιρούς ασκούνται στην Αθήνα πιέσεις από το Βερολίνο και από την Ουάσιγκτον για να αποδεχθεί «μερική αποστρατιωτικοποίηση».
ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ
Η Συνθήκη της Λοζάνης προβλέπει, ότι στα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου μπορούν να υπάρχουν μόνο δυνάμεις από ντόπιους στρατεύσιμους. Η δε Συνθήκη των Παρισίων προβλέπει για τα Δωδεκάνησα, την ύπαρξη δυνάμεων εσωτερικής ασφαλείας, όχι στρατού. Οι δεσμεύσεις αυτές είχαν επιβληθεί, επειδή οι Τούρκοι είχαν υποστηρίξει ότι τα νησιά μπορεί να χρησιμοποιηθούν από την Ελλάδα ως βάση εισβολής στη Μικρά Ασία. Σήμερα ο ισχυρισμός αυτός προκαλεί μόνο γέλια.
Μέχρι το 1974, η Ελλάδα σεβόταν απολύτως τις συνθήκες. Μετά το 1974 η τουρκική απειλή κατέστη συγκεκριμένη, όχι μόνο λόγω της εισβολής στην Κύπρο, αλλά και λόγω του ότι το 1975 συστάθηκε η στρατιά του Αιγαίου με έδρα τη Σμύρνη και με στόχο τα ελληνικά νησιά. Η συγκρότηση μεγάλου αποβατικού στόλου στις μικρασιατικές ακτές, δεν άφηνε κανένα περιθώριο για αμφιβολίες.
Έτσι, η Ελλάδα υποχρεώθηκε να τα οχυρώσει. Νομικά στηρίζεται στο άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, που υπερισχύει των συνθηκών και ο οποίος προβλέπει το δικαίωμα κάθε κράτους στην άμυνα. Επιπροσθέτως, η Αθήνα, όταν αναγνώρισε τη γενική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου, όπως είχε δικαίωμα, εξαίρεσε τη δικαιοδοσία για θέματα άμυνας.
ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΠΙΕΣΕΙΣ ΚΑΙ «ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ ΟΠΛΑ»
Παλαιότερα, η Ουάσιγκτον είχε ασκήσει έντονες πιέσεις στην Ελλάδα για να εντάξει και την αποστρατιωτικοποίηση σε ένα πακέτο (μαζί με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας) που να παραπεμφθεί ως τέτοιο στη Χάγη, αλλά εκείνη η αμερικανική προσπάθεια είχε ναυαγήσει. Μπορεί και σήμερα οι Τούρκοι να απαιτούν αποστρατιωτικοποίηση, αλλά γνωρίζουν ότι καμία ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να αφοπλίσει τα νησιά.
Γιατί το θέτουν τότε; Το θέτουν, όχι τόσο για να πάρουν κάποιο αντάλλαγμα κάπου αλλού, όσο επειδή ελπίζουν ότι υπό το κράτος του φόβου η Αθήνα μπορεί να αποσύρει σιωπηλά από τα νησιά τα λεγόμενα «επιθετικά» όπλα, δηλαδή οπλικά συστήματα που μπορούν να πλήξουν στόχους στη ζώνη των μικρασιατικών ακτών. Με άλλα λόγια, δεν τους ενδιαφέρουν οι στρατιώτες, αλλά οι πύραυλοι.
Κυρίως, όμως, το θέτουν, για να αποτρέψουν τη μετατροπή των νησιών σ’ αυτό που μπορούν να μετατραπούν: σε μία αλυσίδα βάσεων πυραυλικών συστημάτων (εδάφους-εδάφους, εδάφους-αέρος και εδάφους-θαλάσσης), τα οποία θα αποτελούν την καλύτερη αποτροπή. Κι αυτό, επειδή θα μπορούν να ελέγξουν σε μεγάλο βαθμό το Αιγαίο σε αέρα και θάλασσα, αλλά και να πλήξουν με ακρίβεια ζωτικούς στόχους σε μεγάλο βάθος στη δυτική Τουρκία, αν όχι και ανατολικότερα.
Αυτός είναι ο δυνητικός εφιάλτης των Τούρκων στο στρατιωτικό επίπεδο. Ακόμα κι αν σε μία σύγκρουση κατάφερναν με απόβαση να καταλάβουν ένα ή και δύο ελληνικά νησιά, το στρατιωτικό και οικονομικό κόστος που θα πλήρωναν θα ήταν πολλαπλάσιο. Με άλλα λόγια, η ελληνική αποτρεπτική στρατηγική θα αποκτούσε πολύ πιο αξιόπιστη βάση από ό,τι σήμερα. Η Άγκυρα θα υποχρεωνόταν να εγκαταλείψει τα στρατιωτικά νταηλίκια, με τα οποία προωθεί τις μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της σε βάρος της Ελλάδας.
ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΙΕΣΗ ΜΕ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ
Για να αποτρέψουν μία τέτοια εξέλιξη, οι Τούρκοι κλιμάκωσαν την πίεσή τους προς την Αθήνα, εγείροντας αμφισβήτηση για την ελληνική κυριαρχία στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Δεν αμφισβητούν πλέον μόνο τις νησίδες και βραχονησίδες, τις οποίες αμφισβητούν από το 1996 με τη θεωρία περί «γκρίζων ζωνών». Αμφισβητούν και τα μεγάλα νησιά που αναφέρονται ονομαστικά στη Συνθήκη της Λοζάνης και των Παρισίων. Κι αυτό, για να ανταλλάξουν σε ένα παζάρι την απόσυρση της αμφισβήτησης κυριαρχίας με την απόσυρση των «επιθετικών όπλων» από τα νησιά.
Εδώ ακριβώς «μπαίνουν στη σκηνή» η Ουάσιγκτον και το Βερολίνο. Ο Πάιατ, όπως και ο Γερμανός πρεσβευτής στην Αθήνα, δεν είπαν προ καιρού ψέματα, όταν δήλωναν πως οι κυβερνήσεις τους δεν πιέζουν την Ελλάδα να αποστρατιωτικοποιήσει τα νησιά. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, όμως, την πίεζαν να δεσμευτεί πως θα αποσύρει τα «επιθετικά» όπλα, ή τουλάχιστον πως δε θα εγκαταστήσει «έξυπνα» πυραυλικά συστήματα στα νησιά, όπως επιβάλει στοιχειώδης στρατιωτική και πολιτική λογική, προκειμένου η ελληνική αποτρεπτική στρατηγική να καταστεί συμπαγής, αξιόπιστη και αποτελεσματική.
Αυτό το νόημα είχε η δήλωση Πομπέο για το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης ότι «πρέπει να μειώσουμε το στρατιωτικό αποτύπωμα παντού και πρέπει να χρησιμοποιήσουμε διπλωματικά μέσα, όχι στρατιωτικά». Η δήλωση εκείνη, σε συνδυασμό με την κυβερνητική σιωπή, είχε τροφοδοτήσει σχετικά δημοσιεύματα, υποχρεώνοντας τον πρεσβευτή Πάιατ να προβεί σε διάψευση μέσω Twitter: «Η Αμερική δεν κάνει τέτοιες προτάσεις (για αποστρατιωτικοποίηση). Μια ασφαλής και ισχυρή Ελλάδα είναι προς το συμφέρον της Αμερικής».
Λόγω των παραπάνω πιέσεων, δεν αρκεί η δήλωση της κυβέρνησης ότι δεν τίθεται θέμα αποστρατιωτικοποίησης. Η Αθήνα οφείλει να καταστήσει πάγια εθνική θέση, ότι δεν πρόκειται να αναλάβει την οποιαδήποτε δέσμευση έναντι Τουρκίας, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ αναφορικά με την άμυνα και τον εξοπλισμό των νησιών. Αυτό ως πρώτο βήμα, γιατί το δεύτερο και σημαντικότερο είναι να μετατρέψει τα νησιά σε «αβύθιστα πυραυλοφόρα».
*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.
Στο 6,5% στον Καναδά | Στο 5,4% στο Κεμπέκ | Στο NFL το μεγαλύτερο ποσοστό (12,8%)
Για πρώτη φορά μετά από εννέα μήνες το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε στον Καναδά, καταγράφοντας άνοδο 0,5% – στο 6,5% τον Ιανουάριο 2022, πρώτο μήνα του νέου έτους. Η απασχόληση μειώθηκε κατά 200.000 (-1%) τον Ιανουάριο, επηρεάζοντας τόσο την ημιαπασχόληση (-117.000 άτομα, -3,3%) όσο και την πλήρη απασχόληση (-83.000 άτομα, -0,5%). Εξάλλου, οι συνολικές ώρες εργασίας μειώθηκαν κατά 2,2%, ενώ αυξήθηκε ο αριθμός των απασχολουμένων που εργάζονταν λιγότερο από το ήμισυ του συνήθους ωραρίου τους, κατά 620.000 (+66,1%). Άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία: -Οι νέοι σημείωσαν μείωση τόσο στη μερική απασχόληση (-93.000, -7,1%) όσο και στην πλήρη απασχόληση (-46.000 άτομα, -3,5%). -Η απασχόληση μειώθηκε μεταξύ των γυναικών στις βασικές ηλικίες εργασίας από 25 έως 54 ετών, εξ ολοκλήρου σε μερική απασχόληση (-43.000 άτομα, -4,3%). -Το σύνολο της μείωσης της απασχόλησης τον Ιανουάριο του 2022 ήταν μεταξύ των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα (-206.000, -1,6%). -Τον Ιανουάριο, 1 στους 10 εργαζόμενους (10%) απουσίαζαν από την εργασία τους λόγω ασθένειας ή αναπηρίας. -Σχεδόν το ένα τέταρτο των εργαζομένων (24,3%) ανέφεραν ότι συνήθως εργάζονται αποκλειστικά από το σπίτι. -Οι μέσοι ωριαίοι μισθοί αυξήθηκαν κατά 2,4% (+0,72 δολάρια) σε ετήσια βάση τον Ιανουάριο, από 2,7% το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο του 2021 (μείωση συγκριτικά -0,3%). -Η απασχόληση στις βιομηχανίες παραγωγής υπηρεσιών μειώθηκε κατά 223.000 ανθρώπους. Οι υπηρεσίες στέγασης και τροφίμων (-113.000), η πληροφόρηση, ο πολιτισμός και η αναψυχή (-48.000) και το λιανικό εμπόριο (-26.000) σημείωσαν τη μεγαλύτερη πτώση. -Η απασχόληση αυξήθηκε κατά 23.000 στον τομέα παραγωγής αγαθών. -Η απασχόληση μειώθηκε στο Οντάριο, το Κεμπέκ, τη Νέα Γη και το Λαμπραντόρ, το Νιου Μπράνσγουικ και το νησί Πρίγκιπα Εδουάρδου. -Ο συνολικός αριθμός ανέργων αυξήθηκε κατά 106.000 (+8,6%). -Ο αριθμός των ατόμων που απολύθηκαν προσωρινά ή είχαν προγραμματιστεί να ξεκινήσουν εργασία στο εγγύς μέλλον αυξήθηκε κατά 120.000 (+130,5%). -Το ποσοστό ανεργίας των νέων ηλικίας 15 έως 24 ετών αυξήθηκε κατά 2,5 ποσοστιαίες μονάδες στο 13,6%. -Οι γυναίκες ηλικίας 25 έως 54 ετών σημείωσαν επίσης αύξηση του ποσοστού ανεργίας τους (+0,6 ποσοστιαίες μονάδες σε 5,3%). -Το ποσοστό συμμετοχής στο εργατικό δυναμικό μεταξύ του πληθυσμού ηλικίας 15 ετών και άνω μειώθηκε κατά 0,4 ποσοστιαίες μονάδες σε 65,0% τον Ιανουάριο.
ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΕΠΑΡΧΙΕΣ Η απασχόληση μειώθηκε κατά 146.000 (-1,9%) στην επαρχία του Οντάριο τον Ιανουάριο. Μεταξύ όλων των άλλων επαρχιών, το νησί του Πρίγκιπα Εδουάρδου σημείωσε τη μεγαλύτερη αναλογική μείωση (-3,5%, -2.900 θέσεις εργασίας), ακολουθούμενη από τη Νέα Γη και το Λαμπραντόρ (-1,7%, -3.900), το Κεμπέκ (-1,4%, -63.000) και το Νιου Μπράνσγουικ (-0,9%, -3.100). Αντίθετα, ο αριθμός των ατόμων που εργάζονται στο Saskatchewan (+0,7%, +3.900) αυξήθηκε. Υπήρξε μικρή αλλαγή στην Αλμπέρτα, τη Βρετανική Κολούμπια, τη Νέα Σκωτία και τη Μανιτόμπα. Ειδικότερα: Η μείωση της απασχόλησης στο Οντάριο (-146.000 θέσεις εργασίας, -1,9%) ήρθε μετά από επτά συνεχόμενα μηνιαία κέρδη, που έφτασαν τις +433.000 θέσεις )ποσοστό +6,1%). Οι απώλειες τον Ιανουάριο ήταν κυρίως στη μερική απασχόληση και μεταξύ των νέων ηλικίας 15 έως 24 ετών και των γυναικών ηλικίας 25 έως 54 ετών. Οι βιομηχανίες που επλήγησαν περισσότερο ήταν η στέγαση και οι υπηρεσίες τροφίμων, ακολουθούμενη από πληροφορίες, πολιτισμό και αναψυχή. Το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε κατά 1,2 ποσοστιαίες μονάδες στο 7,3%. Η ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΣΤΟ CMA ΤΟΥ ΤΟΡΟΝΤΟ μειώθηκε κατά 108.000 (-3%). Το ποσοστό ανεργίας στο CMA αυξήθηκε σε 8,8% (+1,9 ποσοστιαίες μονάδες) τον Ιανουάριο του 2022. ΣΤΟ ΝΗΣΙ PRINCE EDWARD, η απασχόληση μειώθηκε κατά 2.900 (-3,5%). Το ποσοστό ανεργίας στην επαρχία αυξήθηκε 1,9 ποσοστιαίες μονάδες στο 9,6%. Η ΝΕΑ ΓΗ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΜΠΡΑΝΤΟΡ, με μειωμένη χωρητικότητα σε εστιατόρια και γυμναστήρια και κλείσιμο μπαρ, κινηματογράφων και χώρων παραστάσεων, είδαν την απασχόληση να μειώνεται κατά 3.900 (-1,7%). Η μείωση ήταν κυρίως στη μερική απασχόληση. Το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε 0,9 ποσοστιαίες μονάδες στο 12,8%. Η ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΣΤΟ ΚΕΜΠΕΚ μειώθηκε κατά 63.000 (-1,4%). Εκτός από τους περιορισμούς χωρητικότητας και το κλείσιμο σε πολλούς χώρους εξυπηρέτησης, η επαρχία βρισκόταν υπό απαγόρευση κυκλοφορίας στα τέλη Δεκεμβρίου του 2021. Οι απώλειες απασχόλησης τον Ιανουάριο του 2022 ήταν κυρίως μεταξύ των νέων ηλικίας 15 έως 24 ετών και των ανδρών και γυναικών ηλικίας 25 έως 54 ετών. Οι μεγαλύτερες μειώσεις σημειώθηκαν στις υπηρεσίες στέγασης και τροφίμων, με μικρότερες απώλειες στις επιχειρηματικές, οικοδομικές και άλλες υπηρεσίες υποστήριξης και στις επαγγελματικές, επιστημονικές και τεχνικές υπηρεσίες. Εν τω μεταξύ, περισσότεροι άνθρωποι εργάζονταν στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης και της κοινωνικής πρόνοιας. Το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε κατά 0,7 ποσοστιαίες μονάδες στο 5,4%. ΣΤΟ CMA ΤΟΥ ΜΟΝΤΡΕΑΛ, η απασχόληση μειώθηκε κατά 43.000 (-1,8%) τον Ιανουάριο, η πρώτη αξιοσημείωτη μείωση από τον Αύγουστο του 2021 και το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε στο 5,8% (+0,8 ποσοστιαίες μονάδες). Τα ποσοστά ανεργίας στις CMA του Sherbrooke (2,8%) και του Québec (3%) ήταν από τα χαμηλότερα στη χώρα (κινητοί μέσοι όροι τριών μηνών). Μετά από μικρή αλλαγή τους προηγούμενους τρεις μήνες, Η ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΣΤΟ ΝΙΟΥ ΜΠΡΑΝΣΓΟΥΙΚ μειώθηκε κατά 3.100 τον Ιανουάριο (-0,9%), ενώ το ποσοστό ανεργίας ελάχιστα άλλαξε στο 8,5%. Το New Brunswick εισήγαγε όρια χωρητικότητας σε εστιατόρια, καταστήματα λιανικής πώλησης, εμπορικά κέντρα και γυμναστήρια στα τέλη Δεκεμβρίου 2021 και έκλεισε εστιατόρια, κέντρα ψυχαγωγίας, γυμναστήρια και κομμωτήρια. ΣΤΟ SASKATCHEWAN, όπου κατά τη διάρκεια της εβδομάδας αναφοράς υπήρχαν απαιτήσεις για χρήση μάσκας σε εσωτερικούς χώρους, απόδειξη εμβολιασμού και φυσικής απόστασης, η απασχόληση αυξήθηκε (+3.900, +0,7%) Το ποσοστό ανεργίας παρέμεινε στο 5,5%. Οι κλάδοι όπου η απασχόληση έχει αυξηθεί περισσότερο τους τελευταίους τρεις μήνες περιλαμβάνουν τις επιχειρήσεις, τις οικοδομικές και άλλες υπηρεσίες υποστήριξης και τις κατασκευές. Τα ποσοστά ανεργίας των 10 επαρχιών τον Ιανουάριο 2022 έχουν ως εξής (σε παρένθεση ο Δεκέμβριος 2021): Newfoundland & Labrador 12,8% (11,9%) Prince Edward Island 9,6% (7,7%) Nova Scotia 7% (8,1%) New Brunswick 8,5% (8,2%) Quebec 5,4% (4,7%) Ontario 7,3% (6,1%) Manitoba 5,1% (5,3%) Saskatchewan 5,5% (5,5%) Alberta 7,2% (7,5%) British Columbia 5,1% (5,4%)
Ο υπουργός Υγείας Θάνος Πλεύρης εμμένει στην απόφαση για οριστική απομάκρυνση 5.000 ανεμβολίαστων υγειονομικών
Έχει την πολυτέλεια μια χώρα που θρηνεί σε καθημερινή βάση πάνω από 100 απώλειες να δείχνει την έξοδο από τα δημόσια νοσοκομεία σε 5.000 υγειονομικούς και να βάζει λουκέτο στα ιατρεία τουλάχιστον 7.000 ιατρών του ιδιωτικού τομέα; Η απάντηση για κάθε λογικό άνθρωπο θα ήταν αρνητική.
Μπροστά στην είδηση πως η Ελλάδα ξεπέρασε σε θανάτους ανά εκατομμύριο πολιτών τη Βρετανία της «ανοσίας της αγέλης» και πλησιάζει το Μπέργκαμο του πρώτου κύματος, κάθε λογικός άνθρωπος θα έθετε την ενίσχυση του ΕΣΥ ως πρώτιστη προτεραιότητα. Ωστόσο, αυτό φαίνεται πως δεν ισχύει για την κυβέρνηση και τον υπουργό Υγείας Θάνο Πλεύρη. «Η εισήγησή μου είναι οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί μετά την 31η Μαρτίου να τεθούνοριστικά εκτόςτου Εθνικού Συστήματος Υγείας» είχε πει με νόημα ο υπουργός, συμπληρώνοντας όμως πως η κυβέρνηση θα πάρει σύντομα τις οριστικές αποφάσεις της.
Κοινώς, ο υπουργός Υγείας εμφανίζεται αποφασισμένος να… ολοκληρώσει ένα από τα πιο σκοτεινά και επαίσχυντα σχέδια που έχουν εφαρμοστεί στη μεταπολιτευτική Ιστορία της χώρας, δηλαδή την απόλυση γιατρών και νοσηλευτών εν μέσω πανδημίας.
Το εντυπωσιακότερο όλων είναι, πως αυτή η απόφαση λαμβάνει χώρα σε μια χρονική στιγμή που πολλοί επιστήμονες, μεταξύ αυτών η κυρία Λινού, εκφράζουν δυσπιστία για το κατά πόσο τα εμβόλια παρέχουν προστασία έναντι της Όμικρον, αλλά και μια σειρά υγειονομικών του πεδίου βγάζουν κραυγή αγωνίας, κάνοντας λόγο για θανάτους που θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί αν υπήρχε ένα επαρκώς στελεχωμένο ΕΣΥ.
Η έλευση του 2022 επιβεβαίωσε, πως η δημόσια υγεία στη χώρα έχει καταρρεύσει. Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους: Πάνω από 3.800 θάνατοι σε κάτι παραπάνω από 40 ήμερες και ενώ το ποσοστό εμβολιασμού ξεπερνά το 70%. Μπροστά σε αυτή τη συνθήκη, την ειδική… συνθήκη, το υπουργείο Υγείας λειτουργεί ως επιταχυντής της κρίσης και ως κομμάτι του προβλήματος παρά ως λύση. Η εμμονή της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην απόλυση έμπειρων υγειονομικών, οι οποίοι λείπουν (σε χρόνο ενεστώτα) από τα νοσοκομεία, ισοδυναμεί με… αυτοκτονική επιλογή, με ένα αδιανόητο και ακατανόητο καπρίτσιο!
Τι είναι άραγε αυτό που κάνει έναν υπουργό Υγείας, που στη θητεία του έχει πάνω από 10.000 θανάτους και ακούει καθημερινά τους υγειονομικούς να μιλούν για την τραγική κατάσταση του ΕΣΥ, να μην κάνει βήμα πίσω από την επαναφορά των υγειονομικών στο σύστημα;
Το ερώτημα αυτό μοιάζει περισσότερο με ρητορικό και αυτό διότι ο Θάνος Πλεύρης, ποτέ δεν έχει εξηγήσει την αναγκαιότητα απόλυσης των ανεμβολίαστων υγειονομικών από άποψη δημόσιας υγείας. Αντίθετα, με ύφος που περισσότερο προσιδιάζει σε δικτάτορα της Υποσαχάριας Αφρικής, τονίζει πως δεν πρόκειται να κάνει βήμα πίσω από αυτή του την απόφαση. Μονάχα που η χώρα, και δη η δημόσια υγεία, σε καιρό πανδημίας δεν μπορεί και δεν πρέπει να θυσιαστεί για το «καπρίτσιο» του πρωθυπουργού ή για το μένος του υπουργού Υγείας απέναντι στους ανεμβολίαστους υγειονομικούς.
Ο υπουργός Υγείας θα μπορούσε να κάνει ένα βήμα πίσω και οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί να στελεχώνουν θέσεις που δεν απαιτούν άμεση επαφή με ασθενείς ή θα μπορούσαν να στελεχώνουν τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, όπου νοσηλεύονται ασθενείς που έχουν ήδη έρθει σε επαφή με κορωνοϊό.
ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ Ε.Ε. ΔΕΝ «ΠΕΤΑΞΕ» ΤΟΥΣ ΑΝΕΜΒΟΛΙΑΣΤΟΥΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ
Λύσεις θα μπορούσαν να βρεθούν, αφού λύσεις πάντοτε υπάρχουν. Το αποδεικνύει αυτό άλλωστε όλη η υπόλοιπη Ευρώπη, η οποία, με τους όποιους ενδοιασμούς και τα όποια μέτρα πίεσης, συνεχίζει να αξιοποιεί τους ανεμβολίαστους υγειονομικούς στη μάχη κατά της πανδημίας, με διαφορετικούς τρόπους. Αυτά είναι ορισμένα παραδείγματα ευρωπαϊκών χωρών και του τρόπου που χειρίζονται το ανεμβολίαστο υγειονομικό προσωπικό:
ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Είχε ψηφιστεί ο νόμος περί υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού με καταληκτική ημερομηνία την 1η Απριλίου. Ωστόσο, μέσα στο μήνα αναμένεται να εφαρμοστεί νέος νόμος, ο οποίος ξεκαθαρίζει πως ο εμβολιασμός δεν είναι απαραίτητη συνθήκη για εργασία στο βρετανικό σύστημα υγείας.
ΙΡΛΑΝΔΙΑ: Οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί βγήκαν από την πρώτη γραμμή και προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε διαφορετικές θέσεις, στα μετόπισθεν. Το αίτημα για κυρώσεις κατά των ανεμβολίαστων υγειονομικών τέθηκε, αλλά απορρίφθηκε από την κυβέρνηση.
ΟΛΛΑΝΔΙΑ: Δεν έχει καν τεθεί ζήτημα αναστολής σύμβασης εργασίας, πόσο μάλλον απόλυσης, για τους ανεμβολίαστους υγειονομικούς.
ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ψήφισε προ μηνών την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού για τους υγειονομικούς, η οποία αναμένεται να τεθεί σε εφαρμογή στα μέσα Μαρτίου. Ωστόσο, ακόμα και σήμερα οι συνέπειες για όσους υγειονομικούς δεν έχουν εμβολιαστεί δεν έχουν ξεκαθαριστεί.
ΣΟΥΗΔΙΑ: Δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για αναστολή σύμβασης εργασίας ή απόλυσης ανεμβολίαστων υγειονομικών. «Η διατήρηση του εθελοντικού εμβολιασμού, η δημιουργία σχέσης εμπιστοσύνης με τον κόσμο και η προσπάθεια να τους πείσουμε να πάρουν τιςσωστές αποφάσεις, έχει αποδειχθεί το πιο σωστό μέτρο στην αύξηση του ποσοστού εμβολιασμού στη Σουηδία» ανέφερε σε μια πρόσφατη συνέντευξη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της χώρας.
ΔΑΝΙΑ: Ο εμβολιασμός δεν είναι προϋπόθεση για την εργασία στο σύστημα δημόσιας υγείας της χώρας.
ΠΟΛΩΝΙΑ: Η κυβέρνηση της Πολωνίας εξετάζει την επιβολή υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού στους υγειονομικούς, ωστόσο ακόμα και σήμερα δεν έχουν ληφθεί συγκεκριμένες αποφάσεις.
ΕΛΒΕΤΙΑ: Το κράτος οφείλει να παρέχει ασφαλείς πληροφορίες για να οδηγήσει τους πολίτες στον εμβολιασμό, αλλά δεν έχει το δικαίωμα να τους υποχρεώσει.
Έρευνα: Πρώτη φορά τα απόβλητα χημικών και πλαστικών ξεπέρασαν τα ασφαλή όρια για τον πλανήτη
O χείμαρρος των ανθρωπογενών χημικών και πλαστικών αποβλήτων παγκοσμίως, έχει ξεπεράσει μαζικά τα όρια που είναι ασφαλή για την ανθρωπότητα ή τον πλανήτη και απαιτείται επειγόντως επιβολή ορίων παραγωγής, προειδοποιούν για πρώτη φορά οι επιστήμονες. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 350.000 διαφορετικές ανθρωπογενείς χημικές ουσίες στην αγορά και μεγάλες ποσότητες από αυτές καταλήγουν στο περιβάλλον.
«Οι επιπτώσεις που αρχίζουμε να βλέπουμε σήμερα είναι αρκετά μεγάλες ώστε να επηρεάζουν κρίσιμες λειτουργίες του πλανήτη και των συστημάτων του», δήλωσε η Bethanie Carney Almroth, συν-συγγραφέας της νέας μελέτης σε συνέντευξή της στο γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων.
Η μελέτη, που εκπονήθηκε από το Κέντρο Ανθεκτικότητας της Στοκχόλμης, έρχεται πριν από μια σύνοδο του ΟΗΕ στο Ναϊρόμπι στα τέλη του μήνα για την αντιμετώπιση της ρύπανσης από πλαστικά «από την πηγή στη θάλασσα», δήλωσε τη Δευτέρα 14/2 η επικεφαλής του Περιβαλλοντικού Προγράμματος του ΟΗΕ, Inger Andersen.
Οι χημικές ουσίες και τα πλαστικά επηρεάζουν τη βιοποικιλότητα, συσσωρεύοντας πρόσθετη πίεση στα ήδη καταπονημένα οικοσυστήματα. Τα φυτοφάρμακα σκοτώνουν αδιακρίτως τους ζωντανούς οργανισμούς και τα πλαστικά εφόσον καταπίνονται από τα έμβια όντα.
«Ορισμένες χημικές ουσίες παρεμβαίνουν στα ορμονικά συστήματα, διαταράσσοντας την ανάπτυξη, το μεταβολισμό και την αναπαραγωγή της άγριας ζωής»,δήλωσε η Carney Almroth.
Ενώ απαιτούνται μεγαλύτερες προσπάθειες για να αποφευχθεί η απελευθέρωση αυτών των ουσιών στο περιβάλλον, οι επιστήμονες πιέζουν τώρα για πιο δραστικές λύσεις, όπως τα ανώτατα όρια παραγωγής.
«ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ»
Η ανακύκλωση έχει αποδώσει μέχρι στιγμής μόνο μέτρια αποτελέσματα. Σήμερα ανακυκλώνεται λιγότερο από το 10% του παγκόσμιου πλαστικού, παρόλο που η παραγωγή έχει διπλασιαστεί σε 367 εκατομμύρια τόνους από το 2000. Σήμερα, το συνολικό βάρος του πλαστικού στη Γη είναι πλέον τέσσερις φορές μεγαλύτερο από τη βιομάζα όλων των ζωντανών ζώων, σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες.
«Αυτό που προσπαθούμε να πούμε είναι, ότι ίσως πρέπει να πούμε: «Αρκετά. Φτάνει πια!». Ίσως δεν μπορούμε να ανεχτούμε περισσότερα», δήλωσε η Inger Andersen. «Ίσως πρέπει να βάλουμε ένα ανώτατο όριο στην παραγωγή. Ίσως πρέπει να αποδεχτούμε ότι δεν μπορούμε να παράγουμε περισσότερο από αυτό».
Εδώ και αρκετά χρόνια, το Κέντρο Ανθεκτικότητας της Στοκχόλμης διεξάγει μελέτες σχετικά με τα «πλανητικά όρια» σε εννέα τομείς που επηρεάζουν τη σταθερότητα της Γης, όπως οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, η χρήση γλυκού νερού και το στρώμα του όζοντος. Στόχος είναι να διαπιστωθεί αν η ανθρωπότητα βρίσκεται σε ένα «ασφαλές πεδίο λειτουργίας» ή αν η τα όρια ξεπερνιούνται και απειλούν το μέλλον του πλανήτη.
Ο αντίκτυπος των λεγόμενων «νέων οντοτήτων» – ή των τεχνητών χημικών προϊόντων όπως τα πλαστικά, τα αντιβιοτικά, τα φυτοφάρμακα και τα μη φυσικά μέταλλα – έχει θέσει μέχρι σήμερα ένα μεγάλο ερώτημα. Και η απάντηση είναι πολύπλοκη. «Μόλις τώρα αρχίζουμε να κατανοούμε της μεγάλης κλίμακας μακροπρόθεσμες επιπτώσεις αυτών των εκθέσεων», επεσήμανε η Carney Almroth.
Όχι μόνο υπάρχουν χιλιάδες από αυτά τα προϊόντα, αλλά τα δεδομένα σχετικά με τους κινδύνους που ενέχουν είναι συχνά ανύπαρκτα ή ταξινομημένα ως «εταιρικά μυστικά». Επιπλέον, οι χημικές ουσίες είναι σχετικά πρόσφατες, οι περισσότερες από αυτές αναπτύχθηκαν τα τελευταία 70 χρόνια.
«Και μιλάμε για 350.000 διαφορετικές ουσίες», τόνισε η Carney Almroth. «Δεν έχουμε γνώση για τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών, όσον αφορά το σε πόση ποσότητα παράγονται ή τη σταθερότητά τους ή την τύχη τους στο περιβάλλον ή την τοξικότητά τους».
«Γνωρίζουμε ποιες είναι κάποιες από αυτές. Για τα περισσότερα από αυτά όμως, δεν έχουμε ιδέα». Ακόμη και οι πιο ολοκληρωμένες βάσεις δεδομένων, όπως ο κατάλογος REACH της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καλύπτουν μόνο 150.000 προϊόντα, και μόνο το ένα τρίτο από αυτά έχει αποτελέσει αντικείμενο λεπτομερών μελετών τοξικότητας.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΑΓΙΚΗ ΛΥΣΗ
Ως αποτέλεσμα, η ομάδα των ερευνητών επικεντρώθηκε σε ό,τι είναι γνωστό, και αυτές οι μερικές πληροφορίες ήταν αρκετές για να εξαχθεί ένα ανησυχητικό συμπέρασμα.
«Εξετάζοντας τις μεταβολές με την πάροδο του χρόνου και τις τάσεις των όγκων παραγωγής που χάνονται στο περιβάλλον… και συνδέοντάς το με τα λίγα που γνωρίζουμε για τις επιπτώσεις, θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάθε βέλος δείχνει προς τη λάθος κατεύθυνση», υπογράμμισε η Carney Almroth.
Υπάρχει όμως ακόμη «χρόνος για να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση», αλλά θα χρειαστούν «έκτακτες και φιλόδοξες δράσεις… σε διεθνές επίπεδο», πρόσθεσε. Επιπλέον, «δεν υπάρχει καμία μαγική λύση».
«Καμία απάντηση δεν πρόκειται να λύσει όλα αυτά, διότι πολλά από αυτές τις χημικές ουσίες και υλικά είναι πράγματα που χρησιμοποιούμε και που είναι απαραίτητα για τις ζωές μας αυτή τη στιγμή», δήλωσε η ίδια.
«Ανεξάρτητα από το πόση προσπάθεια καταβάλλεται κατά τη διάρκεια της παραγωγής ή των αποβλήτων διαχείρισης, οι όγκοι παραγωγής πρέπει να μειωθούν», τόνισε η ίδια. «Αυτό φαίνεται πολύ προφανές στα λόγια, αλλά μόλις πρόσφατα έγινε αποδεκτό ως γενική αλήθεια: Όσο περισσότερο παράγεις, τόσο περισσότερο απελευθερώνεις».
Η πανδημία COVID-19 και τα περιοριστικά μέτρα, επιδείνωσαν την ψυχική ευημερία των Ευρωπαίων πολιτών, ωστόσο η ΕΕ δε διαθέτει ακόμη ολοκληρωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση αυτού του φλέγοντος ζητήματος. Μια ομάδα ευρωβουλευτών ζητούν αλλαγή, καθώς η ψυχική υγεία συχνά επισκιάζεται από άλλες ασθένειες.
«Περίπου το 16% του ευρωπαϊκού πληθυσμού αντιμετώπιζε προβλήματα ψυχικής υγείας πριν από την πανδημία COVID-19. Ο αριθμός αυτός διπλασιάστηκε τα τελευταία δύο χρόνια, καθιστώντας το ένα από τα ταχύτερα αναπτυσσόμενα προβλήματα υγείας σήμερα», δήλωσε ο Τσέχος ευρωβουλευτής των Χριστιανοδημοκρατών και επίσης συμπρόεδρος της κοινοβουλευτικής Συμμαχίας για την Ψυχική Υγεία, Tomáš Zdechovský, στη EURACTIV.cz.
Η Συμμαχία για την Ψυχική Υγεία ιδρύθηκε το 2009 ως Ομάδα Ενδιαφέροντος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Ψυχική Υγεία, την Ευημερία και τις Διαταραχές του Εγκεφάλου. Στόχος της είναι να φέρει σε επαφή ευρωβουλευτές και ενδιαφερόμενους φορείς προωθώντας την ανάπτυξη πολιτικών της ΕΕ που συμβάλλουν στην πρόληψη της ψυχικής υγείας.
«Σύμφωνα με πολλούς κορυφαίους εμπειρογνώμονες, είναι η πανδημία της παγκόσμιας κρίσης ψυχικής υγείας που ακολουθεί την πανδημία COVID-19», επισήμανε ο Zdechovský.
Σε ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Ιούλιο του 2020 ζητήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να καταρτίσει σχέδιο δράσης για την ψυχική υγεία για την περίοδο 2021-2027, αλλά δεν έχει δημοσιευθεί ακόμη τέτοιο σχέδιο.
«Δεδομένων των επιπτώσεων της παγκόσμιας πανδημίας, χρειαζόμαστε μια συντονισμένη προσέγγιση της ΕΕ για την ψυχική υγεία. Είναι καιρός η Επιτροπή να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο έγγραφο που θα αφορά συγκεκριμένες δράσεις και συστάσεις», δήλωσε ο Zdechovský.
Η Γενική Διεύθυνση SANTE της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έχει δημιουργήσει ένα δίκτυο στην πλατφόρμα της για την πολιτική υγείας, ώστε να συζητήσει τις πρακτικές ψυχικής υγείας που σχετίζονται με την πανδημία. Επιπλέον, ο προϋπολογισμός της ΕΕ χρηματοδοτεί μεταρρυθμίσεις και ερευνητικά έργα στον τομέα της ψυχικής υγείας σε πολλά κράτη – μέλη της ΕΕ. Ωστόσο, οι ευρωβουλευτές υποστηρίζουν ότι οι δραστηριότητες αυτές δεν είναι αρκετές.
«Αυτή τη στιγμή, η διακυβέρνηση της ψυχικής υγείας είναι κατακερματισμένη σε ολόκληρη την ΕΕ, και η οικοδόμηση συνεργασιών θα ήταν τόσο επωφελής για όλους», πρόσθεσε η Τσέχα ευρωβουλευτής της S&D, Radka Maxová – συμπρόεδρος της Συμμαχίας των ευρωβουλευτών για την ψυχική υγεία.
ΚΟΣΤΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ
ΥΓΕΙΑΣ: 600 ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΕΤΗΣΙΩΣ
Οι ευρωβουλευτές προειδοποιούν, ότι η αύξηση του άγχους, της κατάθλιψης και άλλων προβλημάτων ψυχικής υγείας, επηρεάζει όχι μόνο τη ζωή των πολιτών αλλά και την ευρωπαϊκή οικονομία.
Σύμφωνα με τον Zdechovský, το κοινωνικο-οικονομικό κόστος που συνδέεται με τα ζητήματα ψυχικής υγείας, εκτιμάται ότι υπερβαίνει τα 600 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, δηλαδή περισσότερο από το 4% του ΑΕΠ της ΕΕ.
«Η κακή ψυχική υγεία οδηγεί σε σημαντικό οικονομικό κόστος, λόγω της χαμηλότερης παραγωγικότητας και των κοινωνικών και υγειονομικών δαπανών. Πρόκειται για μια ολοκληρωμένη στρατηγική σε επίπεδο ΕΕ που θα μπορούσε να λάβει υπόψη τις διατομεακές επιπτώσεις των διαφόρων μέτρων πολιτικής για την ψυχική υγεία και να μας βοηθήσει να βγούμε ισχυρότεροι από την κρίση του κορωνοϊού, ενισχύοντας την απασχόληση και την ανθεκτικότητα της κοινωνίας»,πρόσθεσε η Τσέχα ευρωβουλευτής Maxová. Η ψυχική υγεία θα είναι μεταξύ των προτεραιοτήτων της τσεχικής προεδρίας της ΕΕ κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2022.
Επιπλέον, οι Τσέχοι ευρωβουλευτές επιθυμούν να διασφαλίσουν ότι η ψυχική υγεία θα λάβει την προσοχή που της αξίζει σε ευρωπαϊκό επίπεδο το επόμενο έτος, καθώς τάσσονται υπέρ τού να γίνει το 2023 το Ευρωπαϊκό Έτος Ψυχικής Υγείας – μια ιδέα που προωθείται από την ευρωπαϊκή οργάνωση για την ψυχική υγεία GAMIAN – Europe.
Σε πρόσφατες γραπτές απαντήσεις προς τους ευρωβουλευτές, η Επιτροπή δήλωσε ότι η χρηματοδότηση ερευνητικών έργων ή η υποστήριξη των πολιτικών υγείας των κρατών – μελών της ΕΕ αποτελεί μεγαλύτερη προτεραιότητα από την πρωτοβουλία για το Ευρωπαϊκό Έτος Ψυχικής Υγείας.
ΕΥΑΛΩΤΟΙ ΝΕΟΙ
Σύμφωνα με τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), το 67% των ανθρώπων δηλώνουν ότι δε λαμβάνουν την υποστήριξη ψυχικής υγείας που χρειάζονται. Η μη προσβασιμότητα στη φροντίδα ψυχικής υγείας διευρύνθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, λόγω των περιορισμένων κοινωνικών επαφών.
Για παράδειγμα, στην Τσεχία, κατά τη διάρκεια της πανδημίας εμφανίστηκαν αρκετά νέα project στην προσπάθεια αντιμετώπισης του ζητήματος, συμπεριλαμβανομένων δωρεάν διαδικτυακών υπηρεσιών εμπειρογνωμόνων ή διαδικτυακών σεμιναρίων για την ψυχική υγεία. Μεταξύ των κορυφαίων παραδειγμάτων είναι ο «My Mental Health Guide», ένας δικτυακός τόπος που αναπτύχθηκε από εμπειρογνώμονες του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας της Τσεχίας, όπου οι άνθρωποι μπορούν να εξεταστούν δωρεάν για ψυχική διαταραχή μέσω ενός απλού ερωτηματολογίου.
Η πανδημία επηρέασε ιδιαίτερα την ψυχική υγεία της νέας γενιάς. Σύμφωνα με έκθεση του ΟΟΣΑ από το Μάιο του 2021, η συχνότητα εμφάνισης προβλημάτων ψυχικής υγείας μεταξύ των νέων ηλικίας 15-24 ετών διπλασιάστηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας στις περισσότερες χώρες.
Προτείνουν στο Βρετανικό Μουσείο να αντικαταστήσει,
μέσω μιας νέας τεχνικής, τα πρωτότυπα με πιστά αντίγραφα
Εκεί που ανήκουν!
Τη στήριξή τους στο αίτημα της Ελλάδας, και όχι μόνο, για επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα επαναλαμβάνουν με νέο άρθρο τους οι «Times» του Λονδίνου. Αυτή τη φορά το άρθρο δημοσιεύεται με αφορμή την πρόθεση βρετανικού ινστιτούτου να αναπαραγάγει με ακρίβεια χιλιοστού τα Γλυπτά, ώστε το Βρετανικό Μουσείο να εκθέτει τα αντίγραφα.
Πρόκειται για πρόταση που είχε αποκαλυφθεί προ εβδομάδων από το Ινστιτούτο Ψηφιακής Αρχαιολογίας, το οποίο έχει αναπτύξει ένα «ρομπότ με ανθρώπινο άγγιγμα», όπως σχολιάζει η εφημερίδα, με ικανότητα να δημιουργεί πιστότατα αντίγραφα αρχαιολογικών μνημείων, κάτι που έχει ήδη κάνει με την κατεστραμμένη από τον ISIS συριακή Αψίδα της Παλμύρας.
Μιλώντας στους «Times», ο διευθυντής του ινστιτούτου, Ρότζερ Μάικλ, λέει ότι αν το Βρετανικό Μουσείο δε δώσει άδεια για τη φωτογράφιση των ελληνικών Γλυπτών με κάμερες τρισδιάστατης απεικόνισης, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί τακτική «αντάρτικου», δηλαδή να καταγραφούν τα Γλυπτά με κάμερες 3D, που θα χρησιμοποιούσε δυνητικά ένας «στρατός Ελλήνων πατριωτών». Ο ίδιος εξηγεί πως αυτές οι τρισδιάστατες απεικονίσεις μνημείων φορτώνονται στο σύστημα ενός ρομποτικού μηχανήματος με την ικανότητα να τις αναπαράγει με ακρίβεια χιλιοστού λαξεύοντας την πέτρα. «Μοιάζει με κάτι βγαλμένο από την πρώτη ταινία του “Εξολοθρευτή”, αλλά η λεπτότητα της γλυπτικής είναι απλά εντυπωσιακή. Είναι το ίδιο καλό με οτιδήποτε μπορεί να κάνει ένας ανθρώπινος γλύπτης» λέει ο Ρότζερ Μάικλ.
Το άρθρο των «Times» αναφέρει πως το Βρετανικό Μουσείο θα πρέπει να «αγκαλιάσει» την τεχνολογική ευκαιρία που παρέχεται. «Τα Mάρμαρα θα πρέπει να επιστραφούν στην Ελλάδα, όπου μπορούν να εκτεθούν στο θαυμάσιο Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα. Το Βρετανικό Μουσείο θα πρέπει να συμφωνήσει να εκθέτει τα τρισδιάστατα αντίγραφα. Ως αντάλλαγμα, η Ελλάδα θα μπορούσε να δεσμευτεί ότι δε θα επιτρέψει να γίνουν περισσότερα αντίγραφα. Με τον τρόπο αυτόν, οι Έλληνες μπορούν να ανακτήσουν την πολιτιστική τους κληρονομιά και το Βρετανικό Μουσείο μπορεί να διατηρήσει την υπόστασή του ως η σπουδαιότερη ιστορική συλλογή του κόσμου» καταλήγουν οι «Times».
ΚΑΙ Ο «GUARDIAN»
Η αισθητή αλλαγή στον τρόπο που ο βρετανικός Τύπος αντιμετωπίζει το ζήτημα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα, διαφαίνεται ξεκάθαρα το τελευταίο διάστημα, εφόσον μετά τους λονδρέζικους «Times» τώρα και ο «Guardian» θέτει το θέμα της επανένωσης των Γλυπτών, μη διστάζοντας να πάρει θέση υπέρ της επιστροφής τους. Το δημοσίευμα μάλιστα έρχεται σε αρκετά σύντομο χρονικό διάστημα από τα αντίστοιχα προηγούμενα.
Στο άρθρο της δημοσιογράφου Σάρλοτ Χίγκινς, αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Τα Γλυπτά του Παρθενώνα ανήκουν στην Ελλάδα. Τότε γιατί είναι τόσο δύσκολο να αποδεχτούμε την επανένωση;». Και αφού θέτει το φλέγον ερώτημα, η Χίγκινς συνεχίζει καθιστώντας σαφές πως πρόκειται για μία υπόθεση που εδώ και πολύ καιρό η ευθύνη της μετατίθεται από τον έναν στον άλλον.
Όπως χαρακτηριστικά υποστηρίζει η αρθρογράφος, η βρετανική κυβέρνηση επαναλαμβάνει ότι η επανένωση δεν εξαρτάται από αυτήν αλλά από τους διαχειριστές του Βρετανικού Μουσείου. Οι διαχειριστές του μουσείου από την πλευρά τους -εκτός του ότι δεν έχουν τη διάθεση να τα επιστρέψουν- υποστηρίζουν ότι υπάρχει και ο νόμος του 1963 (1963 British Museum Act) που τους δεσμεύει.
Ο εν λόγω νόμος προβλέπει, ότι για να φύγει οποιοδήποτε έκθεμα εκτός Βρετανικού Μουσείου, θα πρέπει ή να έχει υποστεί ζημιές ή να είναι αντίγραφο ή να πρόκειται για έκθεμα που έχει λεηλατηθεί ή αγοραστεί υπό εξαναγκασμό την περίοδο του Ολοκαυτώματος. Παράλληλα, οι διαχειριστές υποστηρίζουν ότι δεν είναι δυνατός ούτε ο δανεισμός των Γλυπτών, με ευθύνη των ίδιων των Ελλήνων, αφού δεν αναγνωρίζουν την ιδιοκτησία του Βρετανικού Μουσείου.
Στο άρθρο της η δημοσιογράφος του «Guardian» δε διστάζει να εκφέρει και άποψη για το πού βρίσκονται και πού θα μπορούσαν να βρίσκονται τα Γλυπτά, αφού χαρακτηρίζει την γκαλερί Ντουβίν του μουσείου, όπου βρίσκονται η ζωφόρος των 75 μέτρων και μερικά από τα γλυπτά των αετωμάτων του Παρθενώνα, «κάπως ζοφερή και καταθλιπτική, σε σύγκριση με τη φανταστική αφήγηση που αναπαρίσταται στο Μουσείο της Ακρόπολης».
Τελειώνοντας, και ενώ έχει αναφερθεί στο φιλέλληνα Μπόρις Τζόνσον – ο οποίος ως μαθητής έγραφε υπέρ της επανένωσης – καταλήγει ότι το Γουέστμινστερ δε φαίνεται να ξεκολλά από το αυτοκρατορικό παρελθόν της Βρετανίας, το οποίο «ίσως να είναι και εκείνο που πραγματικά αποτρέπει την επανένωση».
Είναι πρόδηλο, ότι η Ελλάς βαίνει εις κρημνόν και ο λαός στενάζει υπό το ζυγό της φαιάς προπαγάνδας των μηχανισμών τού συστήματος, καθότι αδυνατεί να αντιληφθεί τη μηχανιστική λειτουργία τής εκάστοτε κυβερνήσεως και δη της παρούσης, η οποία εντέλλεται από τα άνωθεν διευθυντήρια ως προς την ασκούμενη πολιτική της.
Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς
[Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω]
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΑ ΝΕΑ
Οι περίπυστοι πολιτικοί μας, πρόκειται ευθέως δια εύλαλες μαριονέτες, έμμισθα φερέφωνα της Νέας Τάξης πραγμάτων, οι οποίοι άγονται και φέρονται ευθέως, υπό των εντολέων τους επαίσχυντα, αδιαφορώντας παντελώς δια την πορεία απάντων των πολιτικών ζητημάτων, καθότι η πυξίδα και η κατευθυντήρια γραμμή χαράσσεται άνωθεν.
Εξ αυτού του λόγου, η συντριπτική πλειονοψηφία περιέρχεται σε αμηχανία δια τη διακυβέρνηση της χώρας περί των ακανθωδών τοιαύτων και καίριων ζητημάτων, περί της τρεχούσης πολιτικής πραγματικότητας.
Η σημερινή βουλή συνιστά ένα κουκλοθέατρο, όπως πλειστάκις έχω επισημάνει, καθότι άπαντα τα συμπράττοντα κόμματα υπηρετούν τις ίδιες διεφθαρμένες αξίες και λογοδοτούν αμελλητί και υποτελώς προς την ίδια υπερεθνική αρχή.
Το εργαλείο του συστήματος καθίσταται η φαιά προπαγάνδα, η οποία δια της διασποράς ψευδών ειδήσεων και της κατά συρροή επιστράτευσης της κουλτούρας εν γένει του φόβου, εν συνδυασμώ με τη συνακόλουθη άσκηση ιδεολογικής τρομοκρατίας, καλλιεργείται μία παραίσθηση ανησυχίας εις το συλλογικό υποσυνείδητο, η οποία ενθαρρύνεται και εντείνεται με τη ρητορική ψεύδους υπό των πολιτικών εν αγαστή συμπνοία μεθ’ όλου του σαναφούς εξωνημένου συρφετού (καλλιτέχνες, αθλητές κ.λπ.).
Η έννοια λοιπόν της αντιδημοκρατικής προπαγάνδας ενέχει ευθέως πληθώρα στοιχείων ολοκληρωτισμού, παρά το γεγονός ότι οι κατ’ επίφαση δημοκρατικές κυβερνήσεις της πολύφερνης μεταπολιτεύσεως το αποκρύπτουν επιμελώς.
Εν άλλοις λόγοις, ο στόχος της προπαγάνδας προϋποθέτει ότι καταφρονούν δολίως τον πολίτη εκδηλώνοντες απερίφραστα ασέβεια ως προς αυτόν, καθότι τον αντιμετωπίζουν ευθέως ως συστατικό στοιχείο μίας πνευματικά ευνουχισμένης και ευήθους μάζας, η οποία σκέπτεται αγεληδόν και χειραγωγείται από τον εκάστοτε επίδοξο πολιτικό ταγό, προς ορισμένη κατεύθυνση πολιτικής ορθότητας.
Ο κρατικός πατερναλισμός εξαναγκάζει δηλαδή έμμεσα, να ωθήσει τους πολίτες προς την αδιαμφισβήτητη αυθεντική και δεσπόζουσα εξουσία της εκάστοτε κυβέρνησης, η οποία καθίσταται άνευ ετέρου τινός, άκρως ολοκληρωτική, αυταρχική και πρόδηλα τυρρανική εξ αυτού του λόγου, σήμερον ορισμένοι Υπουργοί της κυβερνήσεως, δρουν αυτοκλήτως ως διαπρύσιοι κήρυκες της αληθείας και δια ανυπερβλήτου αλαζονείας υβρίζουν τους πολίτες και τους χαρακτηρίζουν ως απατεώνες και ότι απαγορεύεται να διαφωνούν και οσάκις αυτοί το πράττουν (εννοείται οι πολίτες), λογίζονται ότι ανήκουν εις την τρομοκρατική οργάνωση.
Η καταγέλαστη αυτή πραγματικότητα της ιδιότυπης δικτατορίας, όπου υπό τις ερπύστριες της πολιτικής ορθότητας απόλλυνται όλες οι Συνταγματικά κατοχυρωμένες ελευθερίες και συνακολούθως τα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα, ασφαλώς απάδουν του Δημοκρατικού πολιτεύματος και όλη η προρρηθείσα στάση των πολιτικών, αποδεικνύει απερίφραστα, ότι οι έμμισθοι αυτοί (πολιτικοί) εντολοδόχοι, ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα έχουν και καθίστανται εν τέλει αναλώσιμοι εις την πολιτική σκακιέρα.
Η θρασύτητά τους ασφαλώς απορρέει εκ του γεγονότος, ότι ανήκουν εις ισχυράς δομάς εξουσίας, οι οποίες τους εξασφαλίζουν το εφαλτήριο και τα εχέγγυα να υψώνουν τη φωνή τους εκ του ασφαλούς, αφενός διότι απολαμβάνουν σκανδαλωδώς αδιαφανή ασυλία και εξ ετέρου, διότι κύπτουν υποτακτικά το γόνυ σε ισχυρούς συνασπισμούς συμφερόντων, οι οποίοι τους αξιοποιούν ακολούθως ως τους πρόθυμους του συστήματος, ή υπό άλλη διατύπωση τους αργυρώνητους προδότες αντί τριάκοντα αργυρίων.
Η πολιτική πραγματικότητα καθίσταται εξ ορισμού σύνθετη, περίπλοκη, δυσχερής και αυταρχική, εξ αυτού του λόγου επιδιώκει να κηδεμονεύσει κατόπιν ασφαλώς ικανοποιητικών ανταλλαγμάτων, την ευεπίφορη Εκκλησιαστική Ιεραρχία προς το χρήμα, ούτως ώστε να επιδαψιλεύσει σε έτι περαιτέρω, ασφαλή τεκμήρια ηθικής εγκυρότητας της ασκούμενης πολιτικής εσχάτης προδοσίας.
Διότι, είδαμε μεσούσης της πανδημίας και διαρκούντος του περιμάχητου «αόρατου» εχθρού, η κρατική τρομοκρατία να συμπορεύεται με την Εκκλησιαστική προπαγάνδα και δη κατασταθήκαμε, εκόντες άκοντες, κοινωνοί, της εν γένει αφωνίας της δεύτερης (ήτοι της Εκκλησίας) ως προς τις αντιφάσεις της επιβαλλόμενης αυτής υγειονομικής δικτατορίας, υπό της πρώτης (ήτοι της Πολιτείας)…
Εν κατακλείδι, το ζήτημα είναι να εκδηλώνουμε εμπεδώς, κατ’ επίκληση του άρθρου 120 του Συντάγματος μία νομιμόφρονα ανυπακοή, εν είδει νομίμου αμύνης κατά της ωμής, κυνικής και ιταμής θεσμικής βίας, η οποία μας πλήττει εκ βάθρων, ως μείζονα έκφανση της πολιτικής αυθαιρεσίας και του κρατικού εν γένει αυταρχισμού.
The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 16-06 published February 18th,2022. Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events. (Click on the image to read the paper.)
