Στο παρόν άρθρο θα επιχειρηθεί να γίνει κατανοητό, το γιατί αυτό το καλοκαίρι (αυτό που πριν γεννηθεί καν βαφτίστηκε «ήσυχο») είναι πολύ πιο επικίνδυνο από το περσινό. Θα γίνει απόπειρα να εκτιμηθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις τόσο σε διμερές επίπεδο όσο και μέσω αναγωγής των περιφερειακών και διεθνών εξελίξεων. Στο τέλος, θα μοιραστούμε το συμπέρασμα πως ό,τι και αν συμβαίνει, στο τέλος υπεύθυνο είναι το κράτος, γιατί αυτό διαχειρίζεται τις ευκαιρίες και τους κινδύνους.

Αλέξανδρος Θ. Δρίβας*
© HellasJournal

Η Ελλάδα ορισμένων μειοψηφιών φαίνεται πως έχει αποφασίσει ξανά τον ίδιο δρόμο. Το δρόμο εκείνο που χαράχτηκε μετά τα Ίμια. Στην πολιτική και στην επιστήμη, δε χωρά αισιοδοξία και απαισιοδοξία. Χωρά αξιολόγηση της πραγματικότητας η οποία δεν είναι «σχετική» αλλά στέρεη και αλυχτά εκκωφαντικά. Τα πράγματα δεν είναι καλά για την Ελλάδα και την Κύπρο αυτή τη στιγμή.
Πριν λίγους μήνες ο Κύριος Σημίτης συνέταξε ένα άρθρο. Γνωρίζουμε καλά τι υποστήριζε. Ποτέ ξανά Έλληνας πρωθυπουργός του οποίου οι θητείες βρίσκονταν στην προ και προ-προ περασμένη δεκαετία, δεν ήταν τόσο παρεμβατικός. Συγκεκριμένα, ποτέ ξανά ένας πρώην πρωθυπουργός δεν κατάφερε να ενώσει όλες εκείνες τις φωνές που υποστηρίζουν λύσεις εξημέρωσης της Τουρκίας.
Οι διερευνητικές επαφές της Ελλάδας με την Τουρκία ξεκίνησαν με το σλόγκαν «δεν είναι δεσμευτικές, δεν ανησυχούμε» και ταχύτατα εξελίχθηκαν σε επίσημες. Δύο γύροι διερευνητικών επαφών, δύο συναντήσεις των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας-Τουρκίας έλαβαν χώρα σε ενάμιση μήνα, μια Πενταμερής για το Κυπριακό και μια συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Τούρκο πρόεδρο.
Όλα αυτά συνέβησαν μετά από ένα ολόκληρο πολεμικό έτος στο οποίο η Τουρκία επιχείρησε να κάνει στην Ελλάδα, ό,τι κάνει στη Συρία, στο Ιράκ και στη Λιβύη. Γιατί έγιναν όλα αυτά; Απλή απάντηση.
Η Γερμανία ανέλαβε πρωτοβουλία διαμεσολάβησης (όσο αστείο και αν φαίνεται) το περασμένο καλοκαίρι. Μια πρωτοβουλία καταδικασμένη σε αποτυχία εν τη γενέσει της. Ήταν ο Κύριος Χάϊκο Μάας στην Ελλάδα στις 21 Ιουλίου όταν η Τουρκία επιχείρησε εισβολή στο Αιγαίο ενώ λίγες μέρες πριν, βεβήλωσε την Οικουμενικότητα του Ελληνισμού σε ένα show βαρβάρων στην Αγία Σοφία. Θλιβερό συμπέρασμα:
Αν συζητάμε τόσο πολύ με τους Τούρκους μετά από Έβρο, Αγία Σοφία και Αιγαίο, τότε δεν έχουμε κάτι άλλο να πούμε. Ο πρώην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Σημίτης είναι πανίσχυρος και του αξίζουν συγχαρητήρια…
Από το 2001 οι περισσότερες αναλύσεις για το ρόλο των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο, δείχνουν πως οι ΗΠΑ θα ήθελαν να αφήσουν στην Ε.Ε. το «βραχνά» της περιοχής. Επέστρεψαν σταδιακά μετά την Αραβική Άνοιξη οι ΗΠΑ αφού κατάλαβαν ότι η Ε.Ε. είναι τόσο αποδιοργανωμένη, ώστε να μην μπορεί να επιλύσει το παραμικρό ζήτημα.
Η ρωσική παρουσία στην περιοχή αλλά και το σημαντικό οικονομικό αποτύπωμα της Κίνας, κατέστησαν αναγκαίο για τους Αμερικανούς να ξανασχοληθούν με το βαρίδι που λέγεται «Ευρύτερη Μέση Ανατολή». Είχαμε λοιπόν την ευκαιρία να κάνουμε τα αμερικανοτουρκικά, ελληνοτουρκικά όμως στην Ελλάδα, έχουμε πίστη σε ένα αποτυχημένο σχέδιο. Να κάνουμε τα ελληνοτουρκικά, ευρωτουρκικά.
Επί δύο ολόκληρα χρόνια, Ελλάδα και Κύπρος προσπαθούν να δείξουν στις Βρυξέλλες ότι πρέπει να επιβληθούν κυρώσεις στην Τουρκία. Έστω συμβολικές. Δεν επιβλήθηκαν ούτε μια φορά κυρώσεις στην Τουρκία, γιατί η πολιτική Μέρκελ ήθελε από την αρχή να βοηθήσει την Τουρκία. Η ειλικρίνεια και ο κυνισμός της Μέρκελ τέμνονται.
Οι τελευταίες δηλώσεις της Μέρκελ για την Τουρκία είναι εκκωφαντικές: «Πρέπει να στηρίξουμε την Ελλάδα και την Κύπρο (…) οι σχέσεις με την Τουρκία είναι πρόκληση (…) από την άλλη πρέπει να κρατήσουμε τα συμφέροντά μας σε Λιβύη και Καύκασο». Με άλλα λόγια: Όχι μόνο τα ελληνοτουρκικά δεν έγιναν ευρωτουρκικά, αλλά η κυρία Μέρκελ τα απέκοψε. Άλλο θέμα τα ελληνοτουρκικά και άλλο η αξία της Τουρκίας για την Ε.Ε. σε περιοχές όπως είναι ο Καύκασος και η Βόρεια Αφρική.
Ας επανέλθουμε στη σχολή Σημίτη. Η σχολή Σημίτη σε κάθε πόνημα-βιβλίο που εξέδιδε, ανέφερε πάντα τον όρο «σύγχρονη». Ήταν τότε που ο «εκσυγχρονισμός» γινόταν η νέα θρησκεία της χώρας. Η εποχή που υποστήριζες ότι η Τουρκία σχεδιάζει τη δορυφοριοποίηση της Ελλάδος και σε έλεγαν «γραφικό».
Η σχολή Σημίτη απέτυχε οικτρά. Έφαγε δακρυγόνα στον Έβρο, πνίγηκε στο Αιγαίο, τσακίστηκε στην Αγία Σοφία και ματώνει κάθε μέρα στο real estate της κατοχικής δύναμης στην Κύπρο. Κι όμως. Συνεχίζει να ακμάζει.
Μέσα στον όρο «σύγχρονη», οι σύμβουλοι του Κυρίου Σημίτη έγραφαν δυνατούς και γοητευτικούς νεολογισμούς. «Θεσμική μνήμη», «ορθή λειτουργία των θεσμών για να μην υπάρχουν παγίδες του γραφειοκρατικού μοντέλου» και άλλα πολλά. Ας δούμε λοιπόν, είναι η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας θεσμική; Υπάρχει ομοφωνία και σχέδιο που εκτελείται από όλους; Συνεργάζονται όλοι για να μη γίνει αυτό που έγινε στα Ίμια;
Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών σε συνεργασία με το υπουργείο Άμυνας κάνει εξαιρετική δουλειά. Η Ελλάδα μπήκε στο κάδρο των εξελίξεων με ρόλο. Όχι ως «συμμέτοχος». Άλλος ένας πρώην πρωθυπουργός της χώρας μας, έδινε τεράστια αξία στη «συμμετοχή» αλλά όχι στην πρωτοβουλία. Προς Θεού, μην αποκτήσει στην Ελλάδα κάποιος ηγετικές ικανότητες τέτοιες ώστε να καταστήσουν την Ελλάδα κόμβο της περιοχής. Εμείς είμαστε ακόλουθοι των εξελίξεων. Μην ενοχλήσουμε την Τουρκία…
Η εκσυγχρονιστική σχολή Σημίτη, έδινε μεγάλη σπουδή και στις ΜΚΟ και το ρόλο που παίζουν στην εξωτερική πολιτική. Ούτε λόγος βέβαια για δραστηριοποίηση κάποιας ελληνικής ΜΚΟ στην Τουρκία για να προστατεύσουμε τις θρησκευτικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο σημερινός Έλληνας υπουργός Εξωτερικών κατάλαβε ότι ο πολυπολικός κόσμος χρειάζεται συνέργειες πάνω σε μια αχανή γεωγραφική ενότητα που ξεκινάει από τον Ατλαντικό, διασχίζει τον Ινδικό και τελειώνει στον Ειρηνικό.
Η Ελλάδα ξεκίνησε να ενοχλεί πραγματικά την Τουρκία. Σκεφτείτε το Forum «Philia» και το πόσο πετυχημένο ήταν. Η Ελλάδα αύξησε το αποτύπωμά της σε περιοχές που η Τουρκία θέλει να έχει μονοπώλιο. Η σκέψη του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών είναι άψογη. Έχει όμως ένα κακό: Χαλάει την πιάτσα. Ας δούμε λοιπόν τα θεσμικά παραπτώματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, τα οποία φέρνουν το υπουργείο Εξωτερικών στο περιθώριο και όχι στο προσκήνιο.
Εν αγνοία του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών, τέτοια περίοδο πέρυσι διεξάγονται συνομιλίες μεταξύ της διπλωματικής συμβούλου του πρωθυπουργού και του Καλίν. Τις συνομιλίες τις «έκαψε» ο Τσαβούσογλου λόγω του πολέμου μεταξύ αυτού και του Καλίν. Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών μιλούσε για στήριξη της Ελλάδας στην Κύπρο αλλά άλλος σύμβουλος του πρωθυπουργού διαχώριζε τα ελληνοτουρκικά από το Κυπριακό.
Στις 15 Απριλίου ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών πήγε μέσα στην Άγκυρα και με παρρησία κατέδειξε ότι η Ελλάδα δεν είναι οθωμανικό βιλαέτι και ότι μια χώρα που απέκρουσε με επιτυχία τις τούρκικες απειλές και σήμερα εξοπλίζεται έχοντας αγαστές σχέσεις με δύο πυρηνικές δυνάμεις του πλανήτη (ΗΠΑ, Γαλλία) και αποτελεί κρίσιμο σύμμαχο Ισραήλ και Αιγύπτου και χωρών του Περσικού Κόλπου, δεν έχει να φοβάται κάτι.
Λίγες μέρες μετά, γαλλικό ερευνητικό πλοίο περνά από ελληνική ΑΟΖ. Άνθρωπος της κυβέρνησης εξέδωσε… άποψη αντί του υπουργείου Εξωτερικών, ονομάζοντας την απόπειρα των Τούρκων να διώξουν το γαλλικό πλοίο ως «γαλλική υπόθεση». Η στάση του Νίκου Δένδια στην Άγκυρα ενόχλησε τους Τούρκους αλλά και τη σχολή Σημίτη. Η Ελλάδα της αυτοπεποίθησης δε βρίσκεται στον όρο «σύγχρονη εξωτερική πολιτική» όπως έχει «αναλυθεί» από τη σχολή που μας έφερε μύτη με μύτη με τους Τούρκους και επομένως απέτυχε να αποτρέψει απειλές κατά της ειρήνης στην περιοχή.
Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών έχει αναφέρει πολλές φορές, ότι η διαφορά μας με την Τουρκία είναι η υφαλοκρηπίδα. Από βουλευτές – αναλυτές, ακούγονται άλλα πράγματα, άλλοι όροι. «Θαλάσσιες Ζώνες» και «Χάγη». Η Τουρκία αποκλείεται να πάει στη Χάγη με την Ελλάδα μόνο για αυτήν τη διαφορά. Αν ήταν να πάει για αυτήν τη διαφορά, θα υπέγραφε την UNCLOS 1982 και θα προσφεύγαμε στο Δικαστήριο του Αμβούργου.
Πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας σε συνέντευξη που παραχώρησε με ενθουσιασμό απάντησε «ναι, βεβαίως!…» σε ερώτηση που της έγινε αν η Χάγη αποφασίσει έναν έντιμο συμβιβασμό (win-win, το οποίο είναι win για την Τουρκία). Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών έχει εκφράσει τον έντονο ελληνικό προβληματισμό για το γερμανικό unfair στη διαμεσολάβηση αλλά και στο θέμα των υποβρυχίων που θα πουλήσει το Βερολίνο στην Τουρκία.
Βουλευτές – αναλυτές, την ώρα που εισπράττουμε συνεχόμενα «όχι» από Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία για κυρώσεις της Ε.Ε. εναντίον της Τουρκίας, λένε ότι είναι μεγάλη επιτυχία που έχουμε καταστήσει τα ελληνοτουρκικά, ευρωτουρκικά. Με άλλα λόγια κύριοι, πανηγυρίζουμε για Ελσίνκι και Μαδρίτη, με διαφορά φάσης 25 ετών.

ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ
ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ;
Αυτή τη στιγμή, οι σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας είναι κακές αλλά όχι πιο κακές από την 24η Απριλίου όταν ο Μπάιντεν αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Οι σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας δε θα είναι για πάντα τόσο κακές. Η Γερμανία πιέζει την Ελλάδα να κρατήσει τις απόψεις της σχολής Σημίτη. Να είμαστε πιο «διαλλακτικοί» και να κοιτάμε το συμφέρον της Ε.Ε., όχι της Ελλάδας. Να κάνουμε δηλαδή ό,τι έγινε και με τα δημοσιονομικά προγράμματα. Να είμαστε πάντα ο Προμηθέας.
Στο τέλος, ένας αετός να τρώει τα σπλάχνα μας για να είναι η Γερμανία ήρεμη και να μπορεί να λέει συγχαρητήρια στην Τουρκία για τον τρόπο που χειρίζεται το προσφυγικό (απίστευτα πράγματα). Στο ΝΑΤΟ και στη Σύνοδο της 14ης Ιουνίου ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών δε βρισκόταν δίπλα στον Έλληνα πρωθυπουργό. Το σχήμα ήταν αυτό που ήταν πέρυσι στο Βερολίνο, με τους δύο προϊσταμένους να δίνουν εγγύηση σε αυτό το σχήμα.
Άρα, στην καλύτερη περίπτωση το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, δεν είναι εντός του κόκκινου τηλεφώνου. Η γραμμή είναι διαφορετική. Αμέσως μετά τη Σύνοδο Κορυφής δύο είναι οι ατάκες: «ήσυχο καλοκαίρι» και «έσπασε ο πάγος».
Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, σε πρόσφατη ομιλία του (μετά τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ) εγγυήθηκε πως η Τουρκία ισχυροποιεί την αδιαλλαξία της. Η σχολή Σημίτη την ίδια ώρα μιλά για ένδειξη καλών προθέσεων από την πλευρά της Τουρκίας.
Μια μέρα πριν ελληνικό σκάφος του Λιμενικού εμβολίστηκε από τουρκική ακταιωρό. Ο Τσαβούσογλου επιτέθηκε στον Έλληνα ομόλογό του, γνωρίζοντας ότι πλέον είναι μάλλον εκτός παιχνιδιού. Το καλό κλίμα συνεχίζεται, καθώς η ΕΥΠ συλλαμβάνει Τούρκους πράκτορες.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:
-Δεν υπάρχει καμία ομοφωνία μεταξύ υπουργείου Εξωτερικών και άλλων που χαράσσουν εξωτερική πολιτική.
-Ο Τούρκος πρόεδρος και η Κυρία Μέρκελ προτιμούν τη φωνή Ελλήνων βουλευτών – αναλυτών και συμβούλων του πρωθυπουργού, αντί για το νόμιμο θεσμό χάραξης εξωτερικής πολιτικής, που είναι το υπουργείο Εξωτερικών.
-Ο Νίκος Δένδιας δεν είναι αρεστός διότι διεκδικεί ελληνικά συμφέροντα και όχι ευρωπαϊκά.
-Οδηγούμαστε σε κάποιου είδους συμφωνία στα ελληνοτουρκικά, οι δηλώσεις στο «Antalya Forum» του Ερντογάν ήταν πολύ «αισιόδοξες».
-Η ελληνική κακοφωνία στην εξωτερική πολιτική είναι παρούσα, δεν υπάρχει ομοφωνία μεταξύ όσων την χαράσσουν.
-Το κλίμα γίνεται όλο και πιο άσχημο όταν δε διαψεύδονται φήμες για μη στήριξη του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών και δίνουν και παίρνουν τα σενάρια για αλλαγή προσώπου στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών.
-Η συμφωνία για «κόκκινο τηλέφωνο» αδρανοποιεί τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών ο οποίος μετά τις 15 Απριλίου δέχθηκε επιθέσεις από τη σχολή Σημίτη γιατί «δεν τήρησε το πρωτόκολλο».
-Τα ελληνοτουρκικά δεν έχουν γίνει ευρωτουρκικά και η Κύπρος δεν είναι μέσα στο «ήσυχο καλοκαίρι».
-Αν καταφέρουμε να κάνουμε τα ελληνοτουρκικά, ευρωτουρκικά, θα έχουμε μια μεγάλη επιτυχία για την ελληνική διπλωματία, όμως προσώρας, αυτό δεν υπάρχει.
-Αυτή τη στιγμή απουσιάζει η θεσμική υγεία στην ελληνική εξωτερική πολιτική, καθώς σύμβουλοι έχουν μεγαλύτερη δύναμη από τον υπουργό Εξωτερικών.
-Το 1996 ζει και βασιλεύει, καθώς στις 15 Απριλίου υπέστη σοβαρό πλήγμα από τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών.
-Η κακοφωνία εντείνεται καθημερινά καθώς μοιράζεται απλόχερα «αισιοδοξία» από ανθρώπους που προσπαθούν να εξωραΐσουν ξανά τη σχολή Σημίτη.
-Ζούμε κρίσιμες στιγμές και πρέπει όλοι να γνωρίζουμε πως αυτή τη στιγμή βοηθάμε την Τουρκία να επανακτήσει το καλό διπλωματικό της προφίλ και να τη φέρουμε κοντά στη Δύση με εμάς και την Κύπρο ως αντάλλαγμα.
-Όσοι δεν κατανοήσουν ότι τα ελληνοτουρκικά δεν είναι Πρέσπες, τότε κανείς ξένος δε θα μας φταίει που δεν αδράξαμε τις εξαιρετικές ευκαιρίες που μας δόθηκαν την περασμένη δεκαετία. Αυτή τη στιγμή, το κλίμα που καλλιεργείται είναι ακριβώς ίδιο με αυτό που ήταν και στο Ελσίνκι και στη Μαδρίτη.
-Η Τουρκία είναι ασφαλώς ενισχυμένη γιατί είδε ότι είμαστε «παντός καιρού» στο διάλογο. Ακόμη και όταν επιχειρεί εναντίον μας υβριδικό πόλεμο, εμείς συνεχίζουμε να συζητάμε. Το σλόγκαν «καλό είναι να υπάρχουν δίαυλοι» πάει περίπατο, καθώς υποτίθεται γι’ αυτό κάναμε τις διερευνητικές. Δε χρειάζεται να συνομιλούμε με μια Τουρκία σε τόσο υψηλό επίπεδο, τόσο γρήγορα.
-Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών δεν είναι αφελής, όπως και όλοι όσοι υποστηρίζουν τις ορθές πρακτικές του.

*Διεθνολόγος – Συντονιστής του Τομέα Ευρασίας & Ν. Α. Ευρώπης στο ΙΔΙΣ – Research Fellow in HALC (Hellenic American Leadership Council)

Σύμπλευση για εθνικά, Πρέσπες, Ελληνικό, Μεταναστευτικό

Δεν είναι λίγες οι φορές που τα σενάρια περί μελλοντικής συγκυβέρνησης των δύο μεγαλύτερων σήμερα κομμάτων, όπως έγινε το 2012 με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, επανέρχονται στην επικαιρότητα, είτε για να αφοριστούν αμέσως μετά είτε για να λειάνουν κι άλλο το έδαφος στους κόλπους του εκλογικού σώματος.

Ανδρέας Καψαμπέλης
©Newsbreak.gr

Οι συζητήσεις τροφοδοτούνται και από το γεγονός ότι οι αμέσως επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, θα διεξαχθούν αναπόφευκτα με την απλή αναλογική, κάτι που αυξάνει τις πιθανότητες συνεργασίας. Ενώ πάντως όλα αυτά φαίνεται να κινούνται στη σφαίρα των υποθέσεων, η οιωνοί «συγκατοίκηση» κυβέρνησης και αντιπολίτευσης αποτελεί ήδη μια πολιτική πραγματικότητα στον τόπο. Μπορεί κατά διαστήματα η όξυνση να παίρνει μεγάλες διαστάσεις και η κατάσταση να μυρίζει μπαρούτι, αλλά την ίδια στιγμή μεγάλες είναι και οι συγκλίσεις που καταγράφονται ολοένα περισσότερο ανάμεσα σε Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ.
Αψευδείς μάρτυρες δεν είναι μόνο οι πολιτικές που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια, αλλά και τα νομοσχέδια που ψηφίζονται από κοινού στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Ακόμη κι όταν υψώνεται καπνός συγκρούσεων, που δίνει τους «τίτλους» στα κανάλια και στις εφημερίδες, πολύ συχνά υπάρχει πίσω από τις γραμμές και «επί των άρθρων» σύμπλευση. Την πραγματικότητα αυτή ήρθε να επιβεβαιώσει για άλλη μια φορά η συζήτηση των ημερών για τη ρύθμιση με την οποία το Ελληνικό Δημόσιο ενισχύει, λόγω των συνεπειών της πανδημίας, το «Ελευθέριος Βενιζέλος» και τη γερμανική Fraport, που έχει αναλάβει 14 περιφερειακά αεροδρόμια της χώρας.
Για την ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τον Αλέξη Τσίπρα προσωπικά, η σχετική σύμβαση θα έπρεπε να υπερψηφιστεί, αν και ύστερα από τις έντονες αντιδράσεις της «αριστερής πτέρυγας», που ήταν αντίθετη, βρέθηκε η συμβιβαστική λύση να μην καταψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνοντας «παρών». Η περίπτωση αυτή θύμισε το σκηνικό με την επένδυση στο Ελληνικό, για την οποία επίσης, πριν από λίγο καιρό, με προσωπική απόφαση του κ. Τσίπρα, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ, συμπλέοντας με τη Ν.Δ. στο όνομα των επενδύσεων, υπερψήφισε, χωρίς καν αστερίσκους, την αντίστοιχη σύμβαση. Για να καταδειχθεί το εύρος αυτής της ιδιότυπης -και μέσω της… νομοθετικής οδού- «συγκυβέρνησης» των δύο κομμάτων θα αρκούσε μια ματιά στις εργασίες της Βουλής.
Οι άσπονδοι φίλοι της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ έχουν να λένε ότι, από τα νομοσχέδια που έφερε από τον Ιούλιο του 2019 η κυβέρνηση, σχεδόν τα μισά -ένα στα δύο- έχουν ψηφιστεί και από την αξιωματική αντιπολίτευση. Προ ημερών, ο πρωθυπουργός, κάνοντας ένα σύντομο απολογισμό στο υπουργικό συμβούλιο, ανέφερε ότι έως τώρα έχουν ψηφιστεί συνολικά 187 νόμοι και θα φτάσουν τους 190 στη διετία. Αν μη τι άλλο, ποσοτικά ο αριθμός είναι πολύ μεγάλος, ενώ ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η «συνεισφορά» του Κινήματος Αλλαγής, που έχει στηρίξει σχεδόν 7 στα 10 νομοθετήματα της σημερινής κυβέρνησης.
Βεβαίως, για όποιον θέλει να είναι δίκαιος, στα νομοσχέδια αυτά περιλαμβάνονται και οι κυρώσεις ευρωπαϊκών ή διακρατικών συμβάσεων, που η ψήφισή τους έχει περισσότερο τυπικό χαρακτήρα και προσφέρεται κυρίως για τις εντυπώσεις. Όμως, πέρα από τους αριθμούς, ο εν όψει «απολογισμός» της διετίας 2019-2021 δίνει πολύ καθαρά τη δυνατότητα να φανεί, πως οι νομοθετικές παρεμβάσεις σε μια σειρά από κρίσιμους τομείς όλων των πεδίων έχουν φέρει «πιο κοντά» Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ, με έναν τρίτο δυνάμει «εταίρο» το ΚΙΝ.ΑΛ., που έρχεται από τη συγκυβέρνηση του παρελθόντος.
Όταν μάλιστα, λίγο μετά τις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ υπερψήφιζε το πρώτο φορολογικό, με θετικές διατάξεις, νομοσχέδιο της Ν.Δ., δύσκολα μπορούσε κανείς να προβλέψει ότι αυτό θα έτεινε να γίνει ο κανόνας. Επίσης, χρειαζόταν μεγάλη διορατικότητα τότε για να πει ότι δύο χρόνια αργότερα ο Ευκλείδης Τσακαλώτος θα εγκωμίαζε κατ’ ουσία το PSI για το δημόσιο χρέος της χώρας, που φέρει τη σφραγίδα Βενιζέλου από την κυβέρνηση Παπαδήμου το 2012.
Από μια άποψη, στο οικονομικό πεδίο η σταδιακή σύγκλιση ήταν κάτι νομοτελειακό, μετά τη μνημονιακή προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ και το δημοψήφισμα (που προκηρύχθηκε σαν σήμερα στις 27 Ιουνίου) του 2015. Έκτοτε, η χώρα εξακολουθεί να βρίσκεται στις ράγες των δανειστών και η νομοθεσία να κινείται σε αυτό το πλαίσιο. Ακόμη και στο πρόσφατο εργασιακό νομοσχέδιο, που αντιμετωπίστηκε ως «μάχη των μαχών», ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε λόγω των ευρωπαϊκών δεσμεύσεων 55 άρθρα του. Μια παράμετρο του οικονομικού πακέτου αποτελούν και τα θέματα των επενδύσεων, υπό την ευρηματική ομπρέλα των οποίων μάλιστα ετέθη πριν από λίγο καιρό ακόμη και η κάνναβη.
Στη Βουλή, Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ -και όχι μόνον αυτοί- ψήφιζαν από κοινού το νομοσχέδιο του Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος στο μεταξύ είχε συναντηθεί και είχε ζητήσει δημοσίως συγγνώμη από το Νίκο Καρανίκα. Επίσης, στη μετά πανδημία εποχή που ξεκινά, οι
(μετα)μνημονιακές δεσμεύσεις δεν αφήνουν -στα μνημονιακά κόμματα- περιθώρια αποκλίσεων από το νέο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που εστάλη στις Βρυξέλλες και προβλέπει εξουθενωτική δημοσιονομική προσαρμογή μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Η Ν.Δ. και ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να βρίσκονται στα χαρακώματα που επιτάσσουν οι ρόλοι κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, αλλά έχουν ψηφίσει από κοινού και όλες τις διπλωματικές πρωτοβουλίες και συμφωνίες. Αυτό φάνηκε με τις θαλάσσιες ζώνες όσον αφορά την Ιταλία, με τη συμφωνία με την Αίγυπτο και, περισσότερο απ’ όλα, με την «πολιτική της Χάγης» σε ό,τι αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Σε ένα άλλο συναφές πεδίο, κραυγαλέα είναι η περίπτωση με τη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία κληρονόμησε η Ν.Δ. από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος με τη σειρά του τώρα καίγεται να υπερψηφίσει τα τρία επίμαχα εφαρμοστικά πρωτόκολλα. Ένα ακόμη σημείο σύμπτωσης καταγράφηκε, όταν τα δύο κόμματα συμφώνησαν στις αρμόδιες -κεκλεισμένων των θυρών- κοινοβουλευτικές επιτροπές στην – υπαγορευμένη από τις προδιαγραφές του ΝΑΤΟ – νέα δομή των Ενόπλων Δυνάμεων. Για το Μεταναστευτικό τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους, αν και εν προκειμένω η Ν.Δ. είναι αυτή που μετατοπίστηκε περισσότερο. Στο προηγούμενο
σχετικό νομοσχέδιο, πάντως, ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να «αποχωρήσει» από τη Βουλή με διαδικαστικά προσχήματα για τον τρόπο που λόγω πανδημίας θα γινόταν η ψηφοφορία.

ΣΥΓΚΛΙΣΗ ΓΙΑ ΠΑΝΔΗΜΙΑ, ΟΜΟΦΩΝΙΑ
ΓΙΑ «ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΤΕΣ»
Ευρύτατο πεδίο σύγκλισης και οιωνοί ταύτισης έχουν αποτελέσει οι νομοθετικές πρωτοβουλίες εδώ και ενάμιση χρόνο για την πανδημία. Είχε προηγηθεί, σε «ανύποπτη» στιγμή, η υπερψήφιση του νομοσχεδίου για τους εμβολιασμούς, ακολούθησε -υπό το κράτος της έκτακτης ανάγκης- η στήριξη των περιοριστικών μέτρων, lockdown, μασκών κ.λπ., για να φθάσουμε, παρά την κριτική και τις αντιπαραθέσεις για το δημόσιο σύστημα υγείας στο θέμα των εμβολίων, στην πλειοδοσία για την επιβολή της υποχρεωτικότητας. Ενδιαμέσως, ζήσαμε και τον ανταγωνισμό μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ για την αυστηρότητα που έπρεπε να έχει η εφαρμογή των μέτρων σε χώρους όπως οι εκκλησίες.
Στον αντίποδα, τα δύο κόμματα ανταγωνίζονται ποιο θα φανεί περισσότερο αρεστό στους λεγόμενους «δικαιωματιστές» και σε κατηγορίες όπως οι ΛΟΑΤΚΙ. Όταν ο πρωθυπουργικός σύμβουλος Αλ. Πατέλης ζήτησε, για παράδειγμα, να νομοθετηθεί και στην Ελλάδα ο γάμος των ομοφυλοφίλων, ο πρόεδρος της Βουλής Κ. Τασούλας συμφώνησε, και τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ καταθέτει σχετική νομοθετική πρωτοβουλία η Ν.Δ. ετοιμάζεται να την υιοθετήσει…

-Παύουν να είναι ίσοι όλοι οι πολίτες

Η κυβέρνηση «έκοψε» και επισήμως την Ελλάδα «στα δύο», καθώς πλέον οι πολίτες παύουν να είναι ίσοι, αφού οι εμβολιασμένοι θα έχουν το δικαίωμα να παρακολουθούν κανονικά (σχεδόν) τις διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις, την ίδια ώρα που κάτι τέτοιο θα απαγορεύεται στους μη εμβολιασμένους. 

Οι ανακοινώσεις έγιναν την Τρίτη 29/6 από τον υπουργό Επικρατείας, Γιώργο Γεραπετρίτη και τον υπουργό Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Άδωνι Γεωργιάδη.

Όπως είπαν, πλέον οι χώροι συναθροίσεων προσώπων διακρίνονται σε δύο κατηγορίες, κάτι που θυμίζει το Απαρτχάιντ, μόνο που τώρα χωρίζουν τους πολίτες σε εμβολιασμένους και μη. 

Ουσιαστικά οι χώροι χωρίζονται, σε χώρους μόνο για εμβολιασμένους και μεικτούς χώρους, στους οποίους θα μπορούν να μπαίνουν όλοι οι πολίτες με τα μέτρα που ισχύουν μέχρι σήμερα. 

Η κυβέρνηση πετώντας το «τυράκι» στους επιχειρηματίες πως θα μπορούν να μετατρέψουν σε «covid-free» τους χώρους τους και να έχουν μεγαλύτερες πληρότητες στα καταστήματα τους, ελπίζει πως αρκετές θα είναι τελικά οι επιχειρήσεις που θα κλείσουν τις πόρτες τους για τους μη εμβολιασμένους. 

Παράλληλα, ανακοινώθηκε πως στα γήπεδα θα πηγαίνουν μόνο οι εμβολιασμένοι, ή όσοι έχουν αποκτήσει ανοσία λόγω νόσησης, δηλαδή πλέον γίνεται κανόνας του κράτους η ανακοίνωση της ΠΑΕ Ολυμπιακός. 

Οι κλειστοί χώροι, πλην των κέντρων διασκέδασης, όπως εστιατόρια, καφέ, κινηματογράφοι και θέατρα, ανοίγουν ως εξής: κλειστοί κινηματογράφοι την 1η Ιουλίου και λοιποί κλειστοί χώροι στις 15 Ιουλίου. Αναλυτικά όσα θα ισχύουν:

ΟΙ ΧΩΡΟΙ ΧΩΡΙΖΟΝΤΑΙ
ΣΕ ΔΥΟ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 

Α. Αμιγείς χώροι: Χώροι συνάθροισης στους οποίους έχουν πρόσβαση όσοι έχουν αποκτήσει ανοσία, δηλαδή έχουν εμβολιαστεί με δύο δόσεις εμβολίου ή με μονοδοσικό εμβόλιο, και έχουν μεσολαβήσει 14 ημέρες από τον τελικό εμβολιασμό τους, ή έχουν αποδεδειγμένα νοσήσει τους τελευταίους έξι (6) μήνες.

Β. Μικτοί χώροι: Χώροι συνάθροισης στους οποίους έχουν πρόσβαση όσοι έχουν αποκτήσει ανοσία, δηλαδή έχουν εμβολιαστεί με δύο δόσεις εμβολίου ή με μονοδοσικό εμβόλιο, και έχουν μεσολαβήσει 14 ημέρες από τον τελικό εμβολιασμό τους, ή έχουν αποδεδειγμένα νοσήσει τους τελευταίους έξι (6) μήνες ή έχουν υποβληθεί σε τεστ ανίχνευσης της νόσου COVID-19 (PCR test ή rapid test) με αρνητικό αποτέλεσμα κατά τις τελευταίες 48 ώρες.

Όλοι οι χώροι συναθροίσεων που μπορούν να υποδέχονται κοινό δηλώνονται, κατ’ επιλογή, ως αμιγείς (από τις 15 Ιουλίου και εντεύθεν) ή ως μικτοί, σε ειδική πλατφόρμα, και φέρουν ειδική σήμανση στην είσοδό τους.

ΟΙ ΧΩΡΟΙ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΕΩΝ ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ:

Α. Κλειστοί χώροι πλην κέντρων διασκέδασης (κινηματογραφικές αίθουσες, θέατρα, εστιατόρια, καφέ)

-Χώροι που έχουν δηλωθεί ως αμιγείς: Λειτουργούν με μέγιστη κάλυψη του 85% της χωρητικότητάς τους – χωρίς χρήση μάσκας.

-Χώροι που έχουν δηλωθεί ως μικτοί: Λειτουργούν με μέγιστη κάλυψη του 50% της χωρητικότητάς τους – υποχρεωτική χρήση μάσκας και αρνητικό αποτέλεσμα rapid test τις τελευταίες 48 ώρες. Οι ανήλικοι προσέρχονται με δήλωση αρνητικού αποτελέσματος self test από τους γονείς τους.

ΘΕΑΤΡΑ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ ΜΕ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΧΡΗΣΗ ΜΑΣΚΑΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΗΣ.

Β. Υπαίθριοι χώροι ψυχαγωγίας καθημένων πλην γηπέδων (ζωντανά θεάματα και ακροάματα)

-Χώροι που έχουν δηλωθεί ως αμιγείς:

Λειτουργούν με μέγιστη κάλυψη του 85% της χωρητικότητάς τους.

-Χώροι που έχουν δηλωθεί ως μικτοί:

Λειτουργούν με μέγιστη κάλυψη χωρητικότητας:
• 75% για χώρους έως 1.000 θέσεων – υποχρεωτική χρήση μάσκας
• 70% για χώρους έως 5.000 θέσεων – υποχρεωτική χρήση μάσκας
• 65% για χώρους έως 15.000 θέσεων – υποχρεωτική χρήση μάσκας

Γ. Υπαίθρια και κλειστά κέντρα διασκέδασης (μουσικά κέντρα, κλαμπ)

-Χώροι που έχουν δηλωθεί ως αμιγείς:

Λειτουργούν με μέγιστη κάλυψη του 60% της χωρητικότητάς τους – χωρίς χρήση μάσκας.

-Χώροι που έχουν δηλωθεί ως μικτοί:

Λειτουργούν με μέγιστη κάλυψη του 25% της χωρητικότητάς τους – πρόσβαση κοινού με αρνητικό αποτέλεσμα rapid test τις τελευταίες 48 ώρες.

Δ. Ανοικτά και κλειστά γήπεδα

Λειτουργούν με μέγιστη κάλυψη του 85% της χωρητικότητάς τους.

Πρόσβαση όσοι έχουν αποκτήσει ανοσία, δηλαδή έχουν εμβολιαστεί με δύο δόσεις εμβολίου ή με μονοδοσικό εμβόλιο, και έχουν μεσολαβήσει 14 ημέρες από τον τελικό εμβολιασμό τους, ή έχουν αποδεδειγμένα νοσήσει τους τελευταίους έξι (6) μήνες. Οι ανήλικοι προσέρχονται με δήλωση αρνητικού αποτελέσματος self test από τους γονείς τους.

© pronews.gr

Στις 23 Ιουνίου 2021, έκλεισαν 25 χρόνια από το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου. Αναδημοσιεύω παρακάτω αυτούσιο το άρθρο που είχα γράψει στην πρώτη σελίδα της «Καθημερινής» τότε. Ίσως έχει κάποια αξία για τους νεότερους.

Σταύρος Λυγερός*
© slpress.gr

«Με το θάνατό του, ο τελευταίος των χαρισματικών ηγετών πέρασε στη σφαίρα της ιστορίας. Αυτή, εν καιρώ, θα αποφανθεί –με περισσότερη νηφαλιότητα από τους οπαδούς και τους αντιπάλους του– για τον απολογισμό της πολυτάραχης πολιτικής τροχιάς του. Πολλά και άκρως αντιφατικά έχουν γραφτεί και θα γραφτούν για τα πεπραγμένα της δεκαετούς πρωθυπουργίας του, υπό την επήρεια των –υπέρ και κατά– προκαταλήψεων, οι οποίες θα ρίχνουν για αρκετό καιρό ακόμα βαριά τη σκιά τους.

Η αλήθεια είναι ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου προσκόμισε ταυτοχρόνως πολλά θετικά και αρνητικά στοιχεία. Ήταν αυτός που συνέδεσε το όνομά του με την εισβολή της «μικροαστικής θάλασσας» στην πολιτική σκηνή, ή αλλιώς με την πολιτική χειραφέτηση του κορμού της ελληνικής κοινωνίας. Αυτή η κοσμογονία είχε συχνά μεγάλο κόστος, αλλά, από την άλλη πλευρά, ήταν μία αναπόφευκτη εξέλιξη, ένα βήμα προς την ωριμότητα και την κοινωνική ολοκλήρωση. Η αλήθεια είναι ότι κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων, πολλά θα μπορούσαν να είχαν γίνει καλύτερα και με μικρότερο τίμημα. Το ΠΑΣΟΚ, όμως, ωρίμασε μαζί με τις κοινωνικές δυνάμεις που εξέφρασε και τώρα πια διεκδικεί για τον εαυτό του ένα διαφορετικό ρόλο, αντίστοιχο των σύγχρονων αναγκών.

Ο ρόλος του Ανδρέα Παπανδρέου σ’ αυτή τη διαδικασία είναι αντικείμενο έντονων διαφωνιών. Το μόνο που κανείς δεν μπορεί να του αμφισβητήσει είναι ότι υπήρξε γενάρχης και όχι πολιτικός μάνατζερ. Ποτέ, άλλωστε, δε διακρίθηκε ως άριστος διαχειριστής των κρατικών υποθέσεων. Ανήκει σ’ εκείνη την κατηγορία των ηγετών, που ιόνισαν τις κοινωνικές δυνάμεις, που προκάλεσαν έντονα πάθη και άφησαν βαθιά και ανεξίτηλα ίχνη. Γι’ αυτό και η θυελλώδης σταδιοδρομία του ήταν ανομοιογενής, γεμάτη άλματα και ασυνέχειες.

Ο τρόπος, με τον οποίο από το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου επέτυχε την ταχύτατη συσπείρωση του κατακερματισμένου χώρου της Κεντροαριστεράς και εξ αυτού συσσωμάτωσε σοσιαλιστικό κόμμα εξουσίας, είναι έργο χωρίς προηγούμενο. Είναι ταυτοχρόνως και ένα αμύθητο πολιτικό κληροδότημα στους επιγόνους του. Και μόνο αυτό τού έχει εξασφαλίσει μία θέση μεταξύ των μεγάλων της ελληνικής πολιτικής ιστορίας.

Πολλοί τον κατηγόρησαν ότι εξ αρχής αφυδάτωσε την εσωκομματική δημοκρατία και ότι για περισσότερα από 21 χρόνια διηύθυνε με αρχηγικό τρόπο το δημιούργημά του. Η κριτική είναι ακριβής, αλλά παραβλέπει ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν και συμπεριφέρθηκε πάντα ως ιδρυτής – ηγεμόνας και ως τέτοιος επέτυχε αυτά που επέτυχε. Από την άλλη πλευρά, ο αρχηγισμός είχε κόστος και προκάλεσε στρεβλώσεις.

Παρ’ ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου στη ζωή του κυνήγησε την εξουσία και όχι το χρήμα, στα στερνά του κινδύνευσε να βρεθεί αντιμέτωπος με τη χλεύη των εχθρών του και τη θλιμμένη αποδοκιμασία των οπαδών του, μόνο και μόνο γιατί δεν αντιστάθηκε στην αμετροεπή νεοπλουτίστικη και εν τέλει προκλητική συμπεριφορά του (ύστερου) περιβάλλοντός του. Ούτε και η συγκλονιστική και επώδυνη εμπειρία των παραπομπών του 1989 και του Ειδικού Δικαστηρίου στάθηκε ικανή να τον καταστήσει επ’ αυτού περισσότερο συνετό. Δε δίσταζε να εξαντλεί τα όρια ανοχής ακόμα και των πιστών οπαδών του, αφήνοντας τις προσωπικές αδυναμίες να τον καθοδηγούν και αδιαφορώντας για την υστεροφημία του.

Ουσιαστικά, ο Ανδρέας Παπανδρέου ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να προβάλλει με την καθημερινή συμπεριφορά του ένα πρότυπο προς την κοινωνία, σε μία περίοδο, μάλιστα, που έχει προσλάβει τόσο μεγάλες διαστάσεις η αποστροφή των πολιτών για τους πολιτικούς και την πολιτική. Παρ’ όλα αυτά, επέτυχε να αναθερμάνει την ελπίδα και να ριζώσει στις καρδιές των μισών περίπου Ελλήνων. Όσο το πλήθος τον επευφημούσε ένοιωθε και συμπεριφερόταν σαν πρίγκηπας, που δικαιούται τα πάντα! Ήταν περισσότερο «καταραμένος», παρά «ενάρετος» και ίσως γι’ αυτό τόσο οικείος και σαγηνευτικός».

*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.

Την ώρα που οι υπουργοί της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη ανακοίνωναν τα «προνόμια» σε εμβολιασμένους και έκοβαν την Ελλάδα «στα δύο» ο πρωθυπουργός είχε συνάντηση στο Μέγαρο Μαξίμου με τον Πρόεδρο και τα μέλη της Επιτροπής για την Εθνική Στρατηγική Ισότητας των ΛΟΑΤΚΙ+.
Ο κ. Μητσοτάκης παρέλαβε το πρωί της Τρίτης 29/6 την έκθεση της Επιτροπής και ευχαρίστησε τον Πρόεδρό της, Λίνο – Αλέξανδρο Σισιλιάνο, και τα μέλη της.
Αυτό που προκαλεί όμως εντύπωση είναι τα όσα είπε ο πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια της συνάντησης, καθώς υποστήριξε πως στην Ελλάδα του 21ου αιώνα «δεν επιτρέπονται διαχωρισμοί μεταξύ των πολιτών της», προσθέτοντας ότι «ο κοινωνικός αποκλεισμός δεν είναι μόνο αντιδημοκρατικός, πιστεύω ότι είναι και βαθιά αντιπαραγωγικός. Και γι αυτό και η χώρα μας ακολουθεί την Ευρώπη, ενώνοντας αρμονικά όλες τις δυνάμεις της, ενσωματώνοντας το διαφορετικό στο κοινό. Αναγνωρίζοντας ίσα δικαιώματα σε όλους, απαιτώντας όμως και από όλους σεβασμό και αλληλεγγύη».
Αυτό όμως συμβαίνει, την ίδια ώρα που απαγορεύει σε μη εμβολιασμένους να συμμετέχουν σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Μάλλον ο πρωθυπουργός ξεχνάει πως και ο ίδιος με δηλώσεις τους έχει διαχωρίσει τους πολίτες σε «ψεκασμένους» (όπως είχε πει σε διάγγελμα του όσους είναι σκεπτικοί απέναντι στον εμβολιασμό) και «εκλεκτούς» πολίτες που πρέπει να επιβραβευθούν γιατί εμβολιάστηκαν (δίνει 150 ευρώ σε νέους που θα κάνουν το εμβόλιο).
Άλλωστε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει δείξει εδώ και καιρό τις ιδιαίτερες ευαισθησίες της απέναντι στα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, καθώς έχει δηλωμένο γκέι υφυπουργό Πολιτισμού, ο λόγος για το Νίκο Γιατρομανωλάκη, ο οποίος πρόσφατα συμπεριλήφθη στην ετήσια λίστα του NBC με τα 30 ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα που ξεχώρισαν διεθνώς.
Από την πλευρά του, ο κ. Σισιλιάνος σημείωσε, μεταξύ άλλων, ότι η έκθεση ακολουθεί «τη δομή της αντίστοιχης στρατηγικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τους ΛΟΑΤΚΙ+, 2020 – 2025».
Πρόσθεσε δε, ότι πολλά από τα ζητήματα που απασχόλησαν την επιτροπή «άπτονται της αρχής της ισονομίας, της ισοπολιτείας και του κράτους δικαίου». Κλείνοντας ο Πρόεδρος της Επιτροπής, ανέφερε πως «προσπαθήσαμε να είμαστε ρεαλιστές, να λαμβάνουμε υπόψιν την κοινωνία του σήμερα αλλά συγχρόνως να προτείνουμε και ορισμένες τομές».
Η έκθεση αποτελεί οδικό χάρτη με κατευθυντήριες γραμμές για την καταπολέμηση των διακρίσεων και την εμπέδωση της ισότητας, αξιοποιώντας τη στρατηγική που έχει υιοθετήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς και τις βέλτιστες πρακτικές που εφαρμόζονται στο εξωτερικό.
© Pronews.gr