Ένα από τα εργοστάσια της Medicago, αυτό στο Κεμπέκ Σίτι
Αίτημα για έγκριση τις επόμενες ημέρες
Ο Καναδάς μπαίνει πια δυναμικά στην κούρσα των εμβολίων, με το εμβόλιο της Medicago, πιθανόν λύνοντας στο μέλλον προβλήματα διάθεσης στη χώρα μας.
Το υποψήφιο εμβόλιο έχει επιδείξει αποτελεσματικότητα 75,3% κατά του COVID-19, ανεξάρτητα από τη βαρύτητα τής ίωσης που προκαλείται από την παραλλαγή Delta. Η αποτελεσματικότητα ήταν 88,6% έναντι της παραλλαγής Γάμα. Η παραλλαγή Omicron δεν κυκλοφορούσε κατά τη διάρκεια της μελέτης.
Το υποψήφιο εμβόλιο της Medicago είναι 75,3% αποτελεσματικό έναντι λοιμώξεων που προκαλούνται από την παραλλαγή Delta σύμφωνα με τη μελέτη φάσης 3. Η εταιρεία του Κεμπέκ θα ζητήσει έγκριση από τη Health Canada τις επόμενες ημέρες.
«Εάν εγκριθεί το υποψήφιο εμβόλιο, θα είναι το πρώτο εμβόλιο που έχει αναπτυχθεί στον Καναδά τα τελευταία 20 χρόνια», λέει η Nathalie Charland, ανώτερη διευθύντρια επιστημονικών και ιατρικών υποθέσεων στη Medicago, της οποίας τα κεντρικά γραφεία βρίσκονται στο Κεμπέκ.
«Είμαστε πολύ ικανοποιημένοι με τα αποτελέσματα. Το υποψήφιο εμβόλιό μας έχει πολύ καλή αποτελεσματικότητα έναντι όλων των παραλλαγών που κυκλοφορούσαν», λέει η κ. Charland.
Η Medicago θα ζητήσει ρυθμιστική έγκριση από την Health Canada τις επόμενες ημέρες. «Εδώ και αρκετούς μήνες, παρέχουμε στη Health Canada τα δεδομένα που λαμβάνουμε. Τώρα, θα ολοκληρώσουμε την υποβολή με τα στοιχεία της αποτελεσματικότητας», λέει η διευθύντρια.
Τον Οκτώβριο του 2020, η κυβέρνηση του Καναδά κατέληξε σε συμφωνία με τη Medicago για την αγορά 20 εκατομμυρίων δόσεων του εμβολίου, με δυνατότητα προμήθειας άλλων 56 εκατομμυρίων.
«Στόχος μας είναι να παραδώσουμε δόσεις στην κυβέρνηση του Καναδά, μετά από έγκριση από τη Health Canada. Στη συνέχεια, θα εναπόκειται στην κυβέρνηση να αποφασίσει εάν θέλει να το διανείμει σε άλλες χώρες, μέσω της πλατφόρμας COVAX για παράδειγμα», επισημαίνει.
Η εταιρεία του Κεμπέκ έχει επίσης ξεκινήσει ρυθμιστικές υποβολές στην Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA), στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Ρυθμιστική Υπηρεσία Φαρμάκων και Προϊόντων Υγείας (MHRA) στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε εξέλιξη βρίσκεται προκαταρκτική συζήτηση με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) για την προετοιμασία της υποβολής του φακέλου.
ΛΙΓΟΣΤΕΣ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ
Η Φάση 3, που ξεκίνησε στις 16 Μαρτίου, είχε ως στόχο τη μέτρηση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας του υποψήφιου εμβολίου σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε με 24.000 συμμετέχοντες στον Καναδά, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο, το Μεξικό, την Αργεντινή και τη Βραζιλία. Δεν αναφέρθηκε σοβαρό συμβάν στην ομάδα των ατόμων που εμβολιάστηκαν. Ήπιες παρενέργειες έχουν παρατηρηθεί 1 έως 3 ημέρες μετά τον εμβολιασμό.
«Μερικοί άνθρωποι είχαν πόνο στο σημείο της ένεσης ή λίγο πονοκέφαλο ή κόπωση, όπως βλέπουμε συχνά με τα πιο γνωστά εμβόλια», λέει η Charland. Λιγότερο από το 10% των συμμετεχόντων είχαν πυρετό μετά τον εμβολιασμό.
Στις αρχές του 2022, το Medicago θα ξεκινήσει μελέτες για αναμνηστική δόση, ειδικά για άτομα που έχουν λάβει δύο δόσεις εμβολίου που έχει ήδη εγκριθεί από τη Health Canada. «Θα θέλαμε να μπορούμε να κάνουμε το εμβόλιο μας ως τρίτη δόση», λέει η Charland.
Η μοναδική τεχνολογία ανάπτυξης εμβολίου Medicago χαρακτηρίζεται από τη χρήση ζωντανών φυτών για την παραγωγή ενός σωματιδίου που μιμείται τον ιό, χωρίς κανένα ζωντανό ιό.
ΤΟ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΦΥΤΟ
Η Nicotiana benthamiana, το φυτό που χρησιμοποιείται, είναι ένα είδος καπνού που προέρχεται από την Αυστραλία. Οι πρωτεΐνες που μιμούνται τον ιό στη συνέχεια εγχέονται στον άνθρωπο για να προκαλέσουν μια ανοσολογική απόκριση παρόμοια με αυτή μιας φυσικής μόλυνσης. Η N. benthamiana έχει χρησιμοποιηθεί ως πρότυπος οργανισμός σε φυτικές έρευνες. Λόγω του μεγάλου αριθμού φυτικών παθογόνων που μπορούν να τη μολύνουν, η N. benthamiana χρησιμοποιείται ευρέως στον τομέα της φυτικής ιολογίας. Η N. benthamiana έχει έναν αριθμό άγριων στελεχών σε όλη την Αυστραλία και το εργαστηριακό στέλεχος είναι ένα εξτρεμόφιλο που προέρχεται από έναν πληθυσμό που έχει διατηρήσει μια μετάλλαξη απώλειας λειτουργίας στο Rdr1 καθιστώντας το υπερευαίσθητο στους ιούς.
«Εάν εγκριθεί το εμβόλιο, θα είναι το πρώτο φυτικής παραγωγής εμβόλιο για ανθρώπινη χρήση», λέει η Charland. Η Medicago σχεδιάζει έναν εμβολιασμό δύο δόσεων με διαφορά 21 ημερών. Το εμβόλιο φυλάσσεται στους 2°C έως 8°C.
Η παραγωγή του αντί-ιϊκού φαρμάκου θα γίνεται στο Οντάριο
Η εταιρεία Pharmaceuticals Merck ανακοίνωσε το πρωί της Δευτέρας 6/12, ότι η παγκόσμια παραγωγή του αντι-COVID-19 χαπιού της θα συγκεντρωθεί σε τρία κέντρα και ότι ένα από αυτά θα είναι στον Καναδά.
Το χάπι θα προορίζεται για διανομή στον Καναδά και το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και σε χώρες της Ασίας – Ειρηνικού και της Λατινικής Αμερικής, ενώ εκκρεμούν εγκρίσεις σε αυτές τις χώρες, όπως αναφέρεται στη δήλωση.
Η ανακοίνωση έγινε σε ένα δελτίο Τύπου, όπου αναφέρεται ότι η Pharmaceuticals Merck είχε καταλήξει σε συμφωνία με το Thermo Fisher Scientific Facility στο Whitby του Οντάριο, για την παραγωγή του molnupiravir.
«Η εγκατάσταση είναι ήδη λειτουργική και έτοιμη να προμηθεύσει τις χώρες που το ζητούν», σύμφωνα με τον Marwan Akar, πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της Merck Canada. «Το απόθεμα είναι εκεί. Μόλις ληφθεί η έγκριση, θα είμαστε σε θέση να προμηθεύσουμε τις χώρες που κάνουν την παραγγελία». Προσθέτει ότι, η εγκατάσταση Thermo Fisher επιλέχθηκε με βάση την ικανότητα και την ταχύτητά της να παράγει το φάρμακο.
Σύμφωνα με τον Victor Fedeli, Υπουργό Οικονομικής Ανάπτυξης, Δημιουργίας Θέσεων Εργασίας και Εμπορίου του Οντάριο, η επένδυση 19 εκατομμυρίων δολαρίων σε υποδομές θα δημιουργήσει, μεταξύ άλλων, 50 νέες καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας στην περιοχή του Whitby.
ΤΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΧΑΠΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ COVID
ΑΠΟ ΤΗ MERCK ΚΑΙ ΤΗΝ PFIZER;
Το φάρμακο της Merck molnupiravir, το οποίο βρίσκεται ακόμη υπό έγκριση από την Health Canada, προσπαθεί να γίνει η πρώτη από του στόματος θεραπεία για τον COVID-19 για ασθενείς που δε νοσηλεύονται. Σύμφωνα με τη Merck, το molnupiravir θα μείωνε στο μισό τον κίνδυνο νοσηλείας ή θανάτου όσων έχουν μολυνθεί και διατρέχουν κίνδυνο σοβαρών μορφών ασθένειας.
«Αυτός είναι ένας άλλος τρόπος για την καταπολέμηση αυτής της πανδημίας, για να σωθούν ζωές, να επιταχυνθεί η ανάρρωση των ασθενών και να αποφευχθούν οι νοσηλείες» σύμφωνα με τον Marwan Akar, διευθύνοντα σύμβουλο της Merck Canada.
Στις αρχές Δεκεμβρίου, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση υπέγραψε συμφωνία με τη Merck για την αγορά 500.000 δόσεων molnupiravir, με δυνατότητα αγοράς επιπλέον μισού εκατομμυρίου, εν αναμονή έγκρισης από την Health Canada. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση κατέληξε επίσης σε συμφωνία με τη φαρμακευτική εταιρεία Pfizer για να πάρει στα χέρια της 1 εκατομμύριο επιπλέον δόσεις.
Το Νοέμβριο, το Ηνωμένο Βασίλειο έγινε η πρώτη χώρα που ενέκρινε το molnupiravir, όπου διατίθεται στην αγορά ως Lagevrio.
Εν τω μεταξύ, μόλις πριν από μία εβδομάδα, ο αμερικανικός κολοσσός της φαρμακοβιομηχανίας Pfizer υπέβαλε αίτηση για κατεπείγουσα έγκριση του αντί-ιϊκού Paxlovid.
Σε συνέντευξη στο αμερικανικό δίκτυο CNBC που έδωσε ο ισχυρός άντρας της Pfizer, Άλμπερτ Μπουρλά, δήλωσε σχετικά με το αντί-ιϊκό φάρμακο για τον κορωνοϊό, ότι η εταιρία θα ξεπεράσει την πρόβλεψή της και θα παράγει 80 εκατομμύρια δόσεις του πειραματικού φαρμάκου.
«Μπορούμε αμέσως τώρα να δεσμευτούμε για 80 εκατομμύρια δόσεις… χάρη στη μονάδα παραγωγής μας», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Μπουρλά. Με την παραλλαγή Όμικρον να έχει κάνει την εμφάνισή της και να ανησυχεί τους ειδικούς, ο Μπουρλά τόνισε πως το πειραματικό φάρμακο Paxlovid δε θα επηρεαστεί από την παραλλαγή, τονίζοντας ότι η Pfizer θα έχει περισσότερες λεπτομέρειες στη διάθεσή της το αμέσως επόμενο διάστημα.
Την περασμένη βδομάδα, ο αμερικανικός κολοσσός της φαρμακοβιομηχανίας υπέβαλε αίτηση για κατεπείγουσα έγκριση του Paxlovid, ενώ τα στοιχεία που κατέθεσε δίνουν ποσοστό αποτελεσματικότητας 89% στην πρόληψη νοσηλειών και θανάτων.
Ο νέος, άφθαρτος και πολιτικά «άλαλος» Ανδρουλάκης στον «πράσινο θρόνο»
Με τη μεγάλη διαφορά του έναντι του Γιώργου Παπανδρέου και του Ανδρέα Λοβέρδου, εκ των πραγμάτων ο Νίκος Ανδρουλάκης θεωρείται αναμφισβήτητο φαβορί για το αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου. Κι αυτό, όχι μόνο λόγω της μεγάλης διαφοράς από το δεύτερο, αλλά κυρίως, επειδή ο ευρωβουλευτής είχε εξαρχής ένα εκλογικό πλεονέκτημα που δεν είχαν οι παλαίμαχοι πολιτικοί.
Είναι εδώ και καιρό ξεκάθαρο ότι βρισκόταν ανάμεσά τους, με την έννοια ότι εάν έμπαινε στο δεύτερο γύρο θα έπαιρνε τη μερίδα του λέοντος των ψήφων από όσους είχαν ψηφίσει στον πρώτο γύρο αυτόν που τελικώς τερμάτισε τρίτος και αποκλείστηκε. Πιο συγκεκριμένα, εάν στον τελικό θα αναμετριόταν με το Γιώργο Παπανδρέου, οι ψηφοφόροι του Ανδρέα Λοβέρδου που θα πήγαιναν στις κάλπες στις 12 Δεκεμβρίου θα ψήφιζαν κατά κανόνα Νίκο Ανδρουλάκη. Αντιστοίχως, εάν αποκλειόταν ο Γιώργος Παπανδρέου, οι δικοί του ψηφοφόροι που θα πήγαιναν στις κάλπες στις 12 Δεκεμβρίου θα ψήφιζαν κατά κανόνα Νίκο Ανδρουλάκη.
Ο εκ Κρήτης ευρωβουλευτής, λοιπόν, ήταν κατά κανόνα η δεύτερη επιλογή και για τους ψηφοφόρους του Γιώργου Παπανδρέου και για τους ψηφοφόρους του Ανδρέα Λοβέρδου. Με άλλα λόγια, εάν έμπαινε στον τελικό, στις 12 Δεκεμβρίου θα είχε ισχυρό συγκριτικό πλεονέκτημα, έναντι όποιου εκ των δύο παλαίμαχων συνυποψηφίων θα ήταν αντίπαλός του.
Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
Για διαφορετικούς λόγους, οι υποψηφιότητες του Γιώργου Παπανδρέου και του Ανδρέα Λοβέρδου είχαν ισχυρό πολιτικό πρόσημο, γεγονός που τους εξασφάλιζε ένα υπέρ τους ρεύμα, εξ ου και ξεχώρισαν γρήγορα από τους υπόλοιπους τρεις υποψηφίους, αλλά ταυτοχρόνως και ένα ισχυρό εναντίον τους ρεύμα. Με άλλα λόγια, στο εκλογικό σώμα υπήρχε ισχυρό αντί-ΓΑΠ, όπως και ισχυρό αντί-Λοβέρδος ρεύμα. Δεν υπήρχε, όμως, αρνητικό ρεύμα για την υποψηφιότητα Ανδρουλάκη, η οποία αφέθηκε από τους δύο παλαίμαχους να κυλήσει σχεδόν στο απυρόβλητο.
Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε υπέρ του το «σύνδρομο της δυναστείας». Τον ψήφισαν όσοι (κυρίως ηλικιωμένοι) τον βλέπουν σαν «παιδί του Ανδρέα». Είναι προφανές, ότι χωρίς το όνομά του δε θα είχε την πολιτική διαδρομή που είχε. Ακόμα και σήμερα παραδοσιακοί «πράσινοι» ψηφοφόροι, κυρίως στην επαρχία, νοιώθουν πολιτικό-ψυχολογικά δεσμευμένοι να παραμείνουν πιστοί στο όνομα «Παπανδρέου», έστω κι αν είναι κοινό μυστικό, ότι ο Γιώργος είναι φυσικό, αλλά όχι και πολιτικό τέκνο του Ανδρέα.
Νοιώθουν δεσμευμένοι, παρακάμπτοντας το γεγονός ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δικαίως έχει ταυτιστεί με την είσοδο της Ελλάδος στα Μνημόνια (έστω κι αν κληρονόμησε την οικονομική κρίση) και στη συνέχεια με τον πολιτικό-εκλογικό καταποντισμό του ΠΑΣΟΚ. Με αυτή την έννοια, ενώ το γεγονός ότι διετέλεσε αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και αργότερα πρωθυπουργός, αναμφίβολα του προσδίδει μία πολιτική βαρύτητα, ταυτοχρόνως προκαλεί στους κόλπους του κέντρο-αριστερού χώρου και το προαναφερθέν αντί-ΓΑΠ ρεύμα, ακριβώς λόγω του γεγονότος ότι έχει ταυτιστεί με μία κοινωνική και παραταξιακή καταστροφή. Αποτέλεσμα των δύο αυτών αντικρουόμενων τάσεων, είναι το αποτέλεσμα που κατέγραψαν οι κάλπες.
Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΒΕΡΔΟΣ
Η περίπτωση του Ανδρέα Λοβέρδου είναι διαφορετική. Το πλεονέκτημά του ήταν, όχι μόνο ότι ξεκίνησε νωρίς την προεκλογική του εκστρατεία και περιόδευσε σ’ ολόκληρη την επικράτεια, αλλά κι ότι εξέπεμψε καθαρό πολιτικό λόγο για κρίσιμα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα. Η δική του «κληρονομιά», όμως, ήταν μειονοτική: κυρίως η υποστήριξη ενός τμήματος της σημιτικής πτέρυγας. Σ’ αυτούς προστέθηκαν και όσοι πείστηκαν, ότι υπό την ηγεσία του το ΠΑΣΟΚ μπορούσε να ξαναγίνει μεγάλο. Αυτή, άλλωστε, ήταν η κεντρική πολιτική επαγγελία του.
Από την άλλη πλευρά, όμως, είχε να αντιπαλέψει τη σφραγίδα που το ίδιο το ΠΑΣΟΚ από την πρώτη σχεδόν στιγμή έβαλε στην υποψηφιότητά του: «Ο Λοβέρδος θα μας πάει στον Μητσοτάκη». Η σχεδόν μονόπλευρη πολεμική του εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ διευκόλυνε τους αντιπάλους του να τον εμφανίσουν σαν δεκανίκι της ΝΔ, με αποτέλεσμα οι αντίθετες διαβεβαιώσεις του να πέσουν κατά κανόνα στο κενό. Το «βαθύ ΠΑΣΟΚ», άλλωστε, ήταν ξεκάθαρα απέναντί του. Θεωρεί τον Ανδρέα Λοβέρδο «ξένο», παρότι είναι μαζί τους τρεις δεκαετίες. Όπως είχε συμβεί και με τον Γεράσιμο Αρσένη, για την «πράσινη φυλή» (κομματικούς) ο Ανδρέας Λοβέρδος δεν έγινε ποτέ δικός της. Γι’ αυτό και στράφηκε εναντίον του.
Ο ΝΙΚΟΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ
Ας έλθουμε, όμως, στο θριαμβευτή του πρώτου γύρου και πιθανότατα νέου αρχηγού του ΚΙΝΑΛ – ΠΑΣΟΚ. Στο προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο «Μπορεί το παιδί του κομματικού σωλήνα να ξανακάνει το ΠΑΣΟΚ μεγάλο;», ασχολήθηκα με το φαινόμενο «Νίκος Ανδρουλάκης», ακριβώς επειδή διέβλεπα τη δυναμική του στην τρέχουσα εκλογική διαδικασία.
Προσπάθησα να ερμηνεύσω πώς έφθασε να γίνει φαβορί για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ ένα στέλεχος που – όπως έγραψα – δεν έχει «πίσω του επιτυχή υπουργική θητεία, κάποιο πολιτικό επίτευγμα, ή έστω να είναι φορέας μίας νέας πολιτικής επαγγελίας. Η ρητορική του είναι μάλλον επίπεδη, τετριμμένη και στερεότυπη, χωρίς “γωνίες” και καινοτομίες. Ποιος μπορεί να θυμηθεί κάτι πρωτότυπο ή βαρυσήμαντο, ή έστω άξιο να μνημονεύεται, που να έχει πει ο σημερινός διεκδικητής του “πράσινου θρόνου”;».
Και συμπλήρωσα αμέσως μετά: «Με αυτή την έννοια είναι πολιτικό φαινόμενο το πως έφθασε εδώ που έχει φθάσει. Όποιος διεκδικεί την ηγεσία ενός κόμματος, συγκροτεί ένα ενδοπαραταξιακό ρεύμα, με σημαία μία πολιτική επαγγελία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Κώστας Σημίτης με τον “εκσυγχρονισμό” του. Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει σημαία την “ανανέωση”, αλλά κατά έναν τρόπο που την καθιστά αποκλειστικά ζήτημα ηλικίας κι όχι πολιτικών ιδεών».
Το εκλογικό αποτέλεσμα καταδεικνύει, πως η ανάγκη για ανανέωση είναι τόσο μεγάλη στους κόλπους των ψηφοφόρων που ενδιαφέρονται για το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ, ώστε να παρακάμψουν το γεγονός ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης ουσιαστικά δεν έχει εκφράσει τίποτα που να παραπέμπει σε πολιτική επαγγελία και πολύ περισσότερο σε πολιτικό σχέδιο ούτε για την παράταξή του, ούτε πολύ περισσότερο για τη χώρα.
Η ΔΙΨΑ ΓΙΑ ΑΝΑΝΕΩΣΗ
Προφανώς έπαιξε σημαντικό ρόλο, το γεγονός ότι έριξε στη μάχη τον εδώ και χρόνια ισχυρό «κομματικό στρατό» του. Επίσης, το γεγονός ότι το μεγαλύτερο τμήμα του «βαθέως ΠΑΣΟΚ» (σ’ αυτό συμπεριλαμβάνεται ο κορμός του μηχανισμού της Φώφης Γεννηματά) όχι απλώς τον στήριξε, αλλά έδωσε μάχη για την υποψηφιότητά του. Ούτε το ένα, ούτε το άλλο, όμως, αρκούν από μόνα τους, για να εξηγήσουν την – με 10 περίπου μονάδες – εκλογική πρωτιά του.
Κι αυτό, επειδή η πολύ μεγάλη συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία – ξεπέρασε κατά πολύ την αντίστοιχη του 2017 – από τη φύση της υπερέβη την όποια εμβέλεια των εσωκομματικών μηχανισμών. Το συμπέρασμα είναι, ότι το εκλογικό σώμα είχε ανάγκη ένα νέο πρόσωπο, που να μη βαρύνετε με τις «αμαρτίες» που συνεπάγεται η άσκηση κρατικής εξουσίας. Ο μηχανισμός πλασάρισε το Νίκο Ανδρουλάκη σα νέο και φέρελπι πολιτικό, που μπορεί να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των ψηφοφόρων της Κεντροαριστεράς για αναγέννηση της παράταξης και οι περισσότεροι ψηφοφόροι ανταποκρίθηκαν.
Η εντυπωσιακή συμμετοχή καταδεικνύει, πως πολλοί από τους πρώην «πράσινους» ψηφοφόρους, που από τις εκλογές του 2012 εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ, στρεφόμενοι πρωτίστως προς τον ΣΥΡΙΖΑ και δευτερευόντως προς τη ΝΔ, ξανακοιτάζουν με ελπίδα προς το πρώην κόμμα τους. Αυτό ερμηνεύει όχι μόνο τη μεγάλη συμμετοχή, αλλά και το ακόμα μεγαλύτερο πολιτικό ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε για τη διαδικασία εκλογής νέου αρχηγού.
Και ξανακοιτάζουν, επειδή τόσο η ΝΔ, ως κυβέρνηση, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αξιωματική αντιπολίτευση, τους έχουν περισσότερο ή λιγότερο απογοητεύσει. Το γεγονός αυτό από μόνο του, συνιστά ιστορική ευκαιρία για να ξαναγίνει το ΠΑΣΟΚ μεγάλο. Όπως συμβαίνει, όμως, με κάθε ιστορική ευκαιρία, πρέπει να βρεθεί ο ικανός ηγέτης που θα την αδράξει και θα την αξιοποιήσει. Θα είναι αυτός ο Νίκος Ανδρουλάκης; Ο χρόνος θα δείξει, αλλά πάντως τίποτα μέχρι τώρα δε δικαιολογεί ότι θα τα καταφέρει.
* Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.
New York Times: Τι ξέρουμε για την παραλλαγή «Όμικρον»
Η νέα παραλλαγή του κορωνοϊού εντοπίστηκε πρώτα στην Μποτσουάνα της Νοτίου Αφρικής. Προκάλεσε αμέσως έντονη ανησυχία στους επιστημονικούς κύκλους, αλλά και στις αρχές δημόσιας υγείας πολλών χωρών, λόγω του μεγάλου αριθμού των μεταλλάξεων που εντοπίστηκαν σε αυτή την παραλλαγή.
Δυνητικά, οι μεταλλάξεις αυτές έχουν τη δυνατότητα να προκαλέσουν αυξημένη μεταδοτικότητα του ιού και χαμηλότερη αποδοτικότητα των εφισταμένων εμβολίων ως προς την εξουδετέρωσή του. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αποκάλεσε την Όμικρον «παραλλαγή που ανησυχεί». Ήδη ο ΠΟΥ έχει προειδοποιήσει πως η επικινδυνότητα της νέας παραλλαγής τοποθετείται στο επίπεδο της «πολύ υψηλής», παρά το γεγονός ότι όλοι σχεδόν οι επιστήμονες που ασχολούνται με την υπόθεση εξηγούν πως υπάρχουν ακόμη πάρα πολλές αβεβαιότητες και πολλά ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις.
Μέχρι στιγμής έχουν ταυτοποιηθεί περιστατικά παραλλαγής Όμικρον σε 20 χώρες. Δεν έχει εντοπιστεί μέχρι τώρα ούτε ένα περιστατικό στις ΗΠΑ. Στην Ολλανδία εντοπίστηκαν περιστατικά από τις 19 Νοεμβρίου. Δηλαδή, αρκετές ημέρες πριν το περιστατικό μηδέν που επίσημα ανακοινώθηκε από τις ολλανδικές αρχές.
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΟΥΜΕ;
Η ανακάλυψη της παραλλαγής Όμικρον προκάλεσε κύματα πανικού σε όλον τον πλανήτη. Αρκετές χώρες απαγόρευσαν πτήσεις στο έδαφός τους από τον αφρικανικό νότο, ενώ άλλες, όπως το Ισραήλ, η Ιαπωνία και το Μαρόκο, έκλεισαν τα σύνορά τους σε όλους τους ξένους ταξιδιώτες.
Όμως, οι αρχές δημόσιας υγείας σχεδόν όλων των χωρών του πλανήτη εξαρχής τονίζουν και επισημαίνουν, πως μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία ένδειξη, πόσο δε μάλλον απόδειξη, ότι η παραλλαγή Όμικρον είναι επικινδυνότερη από προηγούμενες παραλλαγές, όπως εκείνες της Δέλτα, η οποία επικράτησε σχεδόν αμέσως επί όλων των προηγούμενων παραλλαγών του κορωνοϊού σε πλανητικό επίπεδο.
Αν και η παραλλαγή Δέλτα απεδείχθη πως μεταδίδεται πολύ πιο εύκολα από προηγούμενες παραλλαγές του κορωνοϊού και ενώ κάποιες έρευνες καταδεικνύουν πως η ίδια αυτή παραλλαγή προκαλεί πολύ σοβαρότερη νόσηση σε μη εμβολιασμένους πολίτες, δεν υπάρχουν αποδείξεις και επιστημονικά δεδομένα πως η παραλλαγή Δέλτα είναι πιο θανατηφόρα ή ικανή να ακυρώσει την αποδοτικότητα των εμβολίων.
Πάρα πολλά στοιχεία εξακολουθούν να παραμένουν άγνωστα για την παραλλαγή Όμικρον. Αναπάντητα είναι ακόμη τα βασικά ερωτήματα για το εάν η παραλλαγή αυτή είναι μεταδοτικότερη και για το αν είναι ικανή να προκαλέσει σοβαρή νόσηση στους ασθενείς που προσβλήθηκαν. Μέχρι στιγμής φαίνεται πως η Όμικρον έχει τη δυνατότητα επαναπροσβολής ασθενών που έχουν ήδη νοσήσει από κορωνοϊό.
Τα πρώτα σημάδια δείχνουν πως η Όμικρον προκαλεί γενικά ήπια νόσηση. Όμως, τα στοιχεία αυτά προέρχονται από παρατηρήσεις που έχουν γίνει κυρίως στη Νότια Αφρική και μεταξύ νέων ανθρώπων (ασθενών νεαρής ηλικίας). Δηλαδή, οι παρατηρήσεις έχουν βασιστεί σε περιστατικά που κατά κανόνα δεν παρουσιάζουν βαριά νόσηση.
Η Dr. Angelique Coetzee, η οποία είναι πρόεδρος του ιατρικού συλλόγου Νοτίου Αφρικής, επισημαίνει πως τα νοσοκομεία της χώρας δεν αντιμετωπίζουν ιδιαίτερο «τσουνάμι» ασθενών που σπεύδουν να νοσηλευτούν με την παραλλαγή Όμικρον. Επίσης, επισημαίνει πως το μεγαλύτερο ποσοστό των πολιτών που νοσηλεύονται δε διαθέτουν ανοσία, δηλαδή δεν έχουν νοσήσει στο πρόσφατο παρελθόν ή δεν έχουν εμβολιαστεί. Σύμφωνα με τα επιστημονικά δεδομένα που συγκεντρώνονται από τα νοσοκομεία της Νοτίου Αφρικής, τα κυρίαρχα συμπτώματα που εντοπίζονται σε ασθενείς με την παραλλαγή Όμικρον είναι απώλεια οσμής και γεύσης, καθώς και ελαφρός βήχας.
Την Τρίτη 30 Νοεμβρίου, η φαρμακευτική εταιρεία Regeneron ανακοίνωσε πως το φάρμακο της με μονοκλωνικά αντισώματα που κυκλοφορεί ως βασική θεραπεία κατά της ασθένειας Covid-19 μπορεί να είναι λιγότερο αποδοτικά στην περίπτωση της παραλλαγής Όμικρον. Η εταιρεία προσθέτει στην ανακοίνωση της πως τα χάπια μονοκλωνικών αντισωμάτων που κυκλοφορούν μπορεί να χρειάζονται «επικαιροποίηση» σε περίπτωση που η παραλλαγή Όμικρον αποδειχτεί πως εξαπλώνεται με επιθετικό τρόπο.
Όλα τα παραπάνω δείχνουν πως η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, καθώς και οι μηχανισμοί δημόσιας υγείας των χωρών του πλανήτη, θα είναι σε θέση να επιβεβαιώσουν το εάν ή όχι η παραλλαγή Όμικρον είναι περισσότερο παθογόνος, συγκριτικά με προηγούμενες παραλλαγές-μεταλλάξεις του ιού, σε περίπου δύο εβδομάδες από τώρα.
Οι ειδικοί εξηγούν πάντως, πως και στην παραλλαγή Όμικρον, οι μεταλλάξεις που έχουν εντοπιστεί αναγνωρίζονται εύκολα και ταυτοποιούνται από τα ήδη υφιστάμενα τεστ, αλλά και τη μέθοδο που έχουν υιοθετήσει παγκοσμίως τα βιολογικά εργαστήρια για την ταυτοποίηση των δειγμάτων (μοριακό τεστ).
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΕΡΕΥΝΟΥΝ ΜΕ ΤΟΣΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ «ΟΜΙΚΡΟΝ»;
Όσο ο κορωνοϊός πολλαπλασιάζεται στους οργανισμούς των ασθενών που έχουν προσβληθεί, παράγονται συνεχώς νέες μεταλλάξεις. Οι περισσότερες από αυτές δεν προσδίδουν στον κορωνοϊό νέες δυνατότητες προσβολής και επικράτησης. Όμως, όπως έχει αποδειχθεί, κάποιες μεταλλάξεις μπορούν να προσθέσουν νέα παθογόνα χαρακτηριστικά στον κορωνοϊό, επιτρέποντας του να ενισχύσει τη μεταδοτικότητά του, αλλά και την επιθετική του σφοδρότητα σε ανθρώπινους ξενιστές, παρακάμπτοντας το ανθρώπινο σύστημα ανοσίας.
Οι ερευνητές στη Νότιο Αφρική σήμαναν αμέσως συναγερμό μόλις ανακάλυψαν 30 και πλέον μεταλλάξεις επί της πρωτεΐνης – ακίδας: ένα επιπλέον στοιχείο στην επιφάνεια της παραλλαγής του ιού, το οποίο επιτρέπει να προσβάλει τα ανθρώπινα κύτταρα και να ανοίγει το δρόμο για την είσοδό του στο ανθρώπινο σώμα. Μάλιστα, κάποια δείγματα προερχόμενα από την Μποτσουάνα, κατέδειξαν πως μπορούν να καταμετρηθούν έως και 50 μεταλλάξεις στην παραλλαγή Όμικρον, οι οποίες δεν είχαν εντοπιστεί στο παρελθόν σε παραλλαγές. Η ανακάλυψη τόσου μεγάλου αριθμού μεταλλάξεων προκαλεί ανησυχία, σχετικά με τη δυνατότητα της ακίδας της μετάλλαξης Όμικρον να ξεφύγει από τα αντισώματα που έχουν παραχθεί, είτε σε άτομα που έχουν νοσήσει ήδη από κορωνοϊό, είτε σε άτομα που έχουν εμβολιαστεί.
Το γεγονός μάλιστα, πως η νέα αυτή παραλλαγή ίσως μειώσει την αποτελεσματικότητα θεραπείας με χάπια μονοκλωνικών αντισωμάτων, όπως έχει ήδη ανακοινωθεί, προκαλεί επιπλέον ανησυχία στον επιστημονικό κόσμο. Βεβαίως υπάρχει και ο αντίλογος, υπενθυμίζεται πως οι παραλλαγές BETA και MU, που στην αρχή ανησύχησαν πολύ την επιστημονική κοινότητα γιατί έδειξαν πως διαθέτουν την ικανότητα να παρακάμπτουν τα συστήματα μνήμης του οργανισμού, δεν έφτασαν ποτέ να εξελιχτούν σε μια πραγματική απειλή για την παγκόσμια κοινότητα, διότι απλά δεν είχαν ιδιαίτερη μεταδοτικότητα.
Η αιφνίδια έκρηξη της πανδημίας και η συνακόλουθη παγίωση της, ως μία ασύμμετρη απειλή-έναν αόρατο εχθρό, καθότι ο ιός τούτος καθίσταται αντικειμενικά ιδιαίτατα επικίνδυνος δια την υγεία του ανθρώπου, ανεξαρτήτως ηλικίας, πλην όμως ανέτρεψε άρδην, τις μέχρι πρότινος ελευθερίες μας.
Πέραν όμως αμιγώς του υγειονομικού αλλά και των πολιτικών προεκτάσεων του επίμαχου ιού, η εν θέματι πανδημία, ανέδειξε και λοιπές αθέατες πλην ακανθώδεις πτυχές, ιδίως εις τον εργασιακό εν γένει χώρο, όπου, εις το βωμό της προσχηματικής και καταχρηστικής προβολής, περιστολής διασποράς του ιού, η εργοδοτική πλευρά, υπό την ανοχή ή κατά το μάλλον ή ήττον, την εθελοτυφλία της κυβερνήσεως, κατέλυσε υπούλως, παν οχυρό προστασίας δια τους εργαζομένους, ακροποδητί*. Είναι πρόδηλο, ότι, η δια του νόμου, εξάρτηση της εκτέλεσης των συμβατικών καθηκόντων απάντων των εργαζομένων, ανεξαρτήτως της νομικής φύσεως της συμβατικής εργασιακής σχέσης, εκ της λήψεως υγειονομικών μέτρων εις καθολικό επίπεδο, ή την επιβολή υποχρεωτικού εμβολιασμού προς ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων, διάνοιξε την κερκόπορτα, δια τη διάπραξη σωρείας αυθαιρεσιών, υπό των εργοδοτών, εις βάρος των θεμελιωδών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Η νεοπαγής αυτή πραγματικότητα εξοβέλισε τις παραδοσιακές δικαϊκές αρχές, όπως την υπερημερία παράνομης απόκρουσης της αυτοπρόσωπης και προσήκουσας προσφερόμενης εργασίας του εργαζομένου, εξ αποκλειστικής υπαιτιότητας του εργοδότη, κατ’ άρθρο 657 και 657 του Αστικού Κώδικα, άλλως η επί αδικαιολόγητη επί μακρόν άρνηση αποδοχής της προσήκουσας παρεχόμενης της εργασίας του η οποία, υπό κανονικές συνθήκες, εξομοιώνεται με μονομερή βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας του και συνιστά σιωπηρή απόλυση, η εγκυρότητα τής οποίας εξαρτάται εκ της προσήκουσας καταβολής της νομίμου αποζημιώσεώς του. Συμφώνως προς το άρθρο 5 παράγραφος 3 του Ν. 3198/1955 η καταγγελία της εργασιακής σχέσεως θεωρείται έγκυρη εφόσον γίνει εγγράφως και καταβληθεί η οφειλόμενη αποζημίωση. Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό προς τα άρθρα 200, 288, 323 και 349 του Αστικού Κώδικα, προκύπτει ότι για να είναι έγκυρη η καταγγελία συμβάσεως αορίστου χρόνου απαιτείται κοινοποίηση του σχετικού εγγράφου προς τον απολυόμενο και η καταβολή της αποζημιώσεως να γίνουν συγχρόνως. [1] Πλην όμως σήμερον, υπάρχουν εγκλωβισμένοι επί μακρόν, πάμπολλοι εργαζόμενοι, οι οποίοι είτε τελούν εις αναστολή λόγω ότι αρνούνται να υποβληθούν εις αυτοδιαγνωστικούς ελέγχους δια λόγους συνειδήσεως (δεν αξιολογώ την ορθότητα ή μη εν προκειμένω), ή άλλως έχουν απολυθεί, μολονότι η φύση της εργασίας του, δεν επιβάλλει τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, παρά ταύτα όμως η εργοδοτική πλευρά (ασκώντας καταχρηστικά το δικαίωμα εις την επιχειρηματική οικονομική ελευθερία τους κατ’ άρθρο 5 παρ. 1 και 106 παρ. 2 του Συντάγματος) προβαίνουν ανέλεγκτα και ανενδοίαστα, εις την καταγγελία της συμβάσεως εργασίας του εργαζομένου, με τη δικαιολογία ότι επιβάλλουν καθολικά και ανεξαιρέτως τον υποχρεωτικό εμβολιασμό εις την επιχείρησή τους, καίπερ τούτο δεν καθίσταται νομοθετικώς επιβλητέο, θίγοντας όμως εις τον αντίποδα, αυτόχρημα κατάφωρα, το δικαίωμα αυτοκαθορισμού εις την υγεία του εργαζομένου (κατά το άρθρο 5 παράγραφος 2 του Συντάγματος) το δικαίωμα εις τη σωματική τους ακεραιότητα (άρθρο 7 παρ. 2) και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του (άρθρο 5 παράγραφος 1) ως προς τη ρητή συναίνεση προς μία ιατρική πράξη. Επί τη πράξη, το μείζον ζήτημα καθίσταται ότι αφενός, ένα μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας, εκόντες άκοντες, ευρίσκεται επί μακρόν εις ένα μετέωρο εργασιακό καθεστώς, ήτοι εις ένα μακροχρόνιο εγκλωβισμό αναστολής της εργασίας τους, άνευ αποδοχών – ασφάλισης και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, συνάμα δε, αδυνατούν να αναζητήσουν αλλαχού εργασία ένεκεν του καθεστώτος αναστολής και εξ ετέρου οι εργοδότες, απολαμβάνουν προνομιακά και αζημίως αυτή τη νομοθετικά αλυσιτελή κατάσταση εις βάρος των εργαζομένων, διότι έχουν προβεί προς νέες προσλήψεις και συνεχίζουν απρόσκοπτα και αδιατάρακτα την επιχειρηματική τους δράση. [1] Ως εκ τούτου, επί άκυρης καταγγελίας ο εργοδότης καθίσταται υπερήμερος ως προς την αποδοχή των υπηρεσιών του ακύρως απολυθέντος μισθωτού και οφείλει εις αυτούς τους μισθούς μέχρι έγκυρης καταγγελίας ή επαναπροσλήψεως (Α.Π. 1420/90 Τμήμα Β’, 1093/93 Τ.μ Β’), διότι ο εργοδότης, μη καταβάλλοντας τη νόμιμη αποζημίωση, ούτως ώστε να προκαλέσει την απόσβεση της ενοχής, προκαλεί δια της εν λόγω συμπεριφοράς του, την απόλυτη ακυρότητα της καταγγελίας της σύμβασης τού εργαζομένου, κατά άρθρο 5 παράγραφος 3 (εφόσον, ως είρηται ανωτέρω, κατέβαλλε, προς τη νόμιμη αποζημίωσή μου ως καταβολής νοείται και η δημόσια κατάθεση του προσήκοντος ποσού, παρλ. Βλαστό, όπου π.π., σελ. 1308 επ. ΑΠ 585/1988 Νο Β 37, 1418 Α.Π. 1104/87 ΕΕΔ 47, 302). Περαιτέρω εκ της θεωρίας εάν η σύμβαση εργασίας καταγγελθεί ακύρως, διότι λ.χ. δεν καταβλήθηκε η προσήκουσα αποζημίωση απόλυσης, θεωρείται ως μη γενόμενη κατ’ άρθρο 180 του Α.Κ., οπότε ο εργοδότης αρνούμενος να δεχθεί τις προσφερόμενες υπηρεσίες του ακύρως απολυθέντος εργαζομένου, περιέρχεται σε υπερημερία και υποχρεούται σε καταβολή του μισθού του εργαζομένου κατά τα άρθρα 349, 350 και 656 του Α.Κ. για όλο το διάστημα της υπερημερίας και υποχρεούται σε καταβολή του μισθού του εργαζομένου, κατά τα άρθρα 349, 350 και 656 του Α.Κ., για όλο το διάστημα της υπερημερίας του μέχρι άρσεως αυτής ακόμη και μετά την τυχόν, άσκηση της, μέχρι άρσεως αυτής ακόμη και για τη μετά την, τυχόν άσκηση αγωγής περί επιδικάσεως των μισθών υπερημερίας, χρόνον σύμφωνα, με το άρθρο 69 περ. α’ Κ. Πολ. Δ, χωρίς ο εργαζόμενος να υποχρεούται σε πραγματική προσφορά εργασίας, αφού ο εργοδότης με την καταγγελία του δεν την αποδέχεται (ΑΠ 711/1989, 1335/1979).
Οι πρόσφατες δηλώσεις του Ερντογάν, ότι ετοιμάζεται να στείλει στην Ελλάδα 5 εκατομμύρια παράνομους μετανάστες, προμηνύουν πλέον μια νέα εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού σε βάρος της πατρίδας μας.
Και παρότι στην παρούσα φάση οι μεταναστευτικές ροές επικεντρώνονται κυρίως στο βόρειο διάδρομο με αυξημένη πίεση στα σύνορα της Πολωνίας, οι συνεχείς κραυγές του Ερντογάν περί δήθεν pushbacks εκ μέρους των ελληνικών αρχών αλλά και τα σχετικά δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου που είχαν προηγηθεί (www.dailysabah.com 12/10/2021) δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για τα σχέδια της Άγκυρας.
Eνόψει λοιπόν του νέου επικείμενου «ντου» χιλιάδων παρανόμων μεταναστών σε Έβρο και νησιά, θα πρέπει να τονιστεί για άλλη μια φορά ότι η προάσπιση των χερσαίων και θαλασσίων συνόρων της πατρίδας μας έναντι παράνομων εισόδων υπηκόων τρίτων χωρών είναι σύννομη και σύμφωνη με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπως άλλωστε ήδη έχουμε αναλύσει (Κυριακάτικη Kontra News 1/3/2020).
Ειδικότερα, στις 13 Φεβρουαρίου 2020 με απόφαση της Μείζονος Συνθέσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου, κρίθηκε ότι τα κράτη στο πλαίσιο της φύλαξης των συνόρων τους μπορούν να αρνηθούν την είσοδο στην Επικράτειά τους σε αλλοδαπούς, συμπεριλαμβανομένων και όσων διατείνονται ότι είναι αιτούντες άσυλο, οι οποίοι χωρίς πειστικούς λόγους επέλεξαν να διασχίσουν τα σύνορα μη τηρώντας τις νόμιμες προϋποθέσεις εισόδου στη χώρα.
Ιστορικά, το δικαίωμα ασύλου ήταν και ακόμη παραμένει ένα κορυφαίο δημοκρατικό δικαίωμα, που πρέπει να απολαμβάνουν οι απανταχού ακτιβιστές της δημοκρατίας και της ειρήνης. Και η αίτηση χορήγησης ασύλου συνήθως γινόταν στις αντίστοιχες πρεσβείες των κρατών, όπου οι διάφοροι αντιφρονούντες κατέφευγαν ζητώντας άσυλο. Στη σύγχρονη όμως εποχή, παρατηρείται μια συνεχής κατάχρηση του δικαιώματος ασύλου εκ μέρους χιλιάδων οικονομικών μεταναστών, οι οποίοι εισέρχονται παράνομα σε Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία κ.λπ. και εν συνεχεία εμφανίζονται και ζητούν άσυλο.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου με την παραπάνω ιστορική απόφασή του στις 13 Φεβρουαρίου 2020, αφού επισήμανε ότι τα κράτη με βάση το διεθνές δίκαιο, έχουν το ακώλυτο δικαίωμα φύλαξης των συνόρων τους, επικεντρώθηκε στις ευθύνες των κρατών – μελών της Σένγκεν, τα οποία οφείλουν να διαφυλάσσουν τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ.
Επισήμανε δε, ότι το δικαίωμα φύλαξης των συνόρων αποκτά ιδιαίτερη σημασία στα πλαίσια της Συνθήκης Σένγκεν, καθώς στο χώρο αυτόν τα κράτη – μέλη έχουν καταργήσει τα εσωτερικά τους σύνορα. Ως εκ τούτου, εάν δεν υπάρχει επαρκής φύλαξη των εξωτερικών συνόρων των κρατών – μελών της Συνθήκης Σένγκεν, τότε είναι δυνατόν σε αλλοδαπούς να εισέρχονται στην επικράτεια των χωρών Σένγκεν, όχι μόνο εκείνων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αλλά και στην επικράτεια των χωρών Σένγκεν που δε διαθέτουν καν εξωτερικά σύνορα με τρίτες χώρες, όπως άλλωστε έχουμε ήδη τονίσει (Political 22/5/2021).
Μάλιστα, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, επισήμανε τις ιδιαίτερες ευθύνες των χωρών Σένγκεν πρώτης γραμμής σε σχέση με τη φύλαξη των συνόρων τους και την αποτροπή κάθε παράνομης εισόδου στην επικράτειά τους εκ μέρους οιουδήποτε προσώπου.
Επιπλέον, επισήμανε ότι με βάση τη Σένγκεν υπάρχουν και λειτουργούν στα εν λόγω κράτη προκαθορισμένες επίσημες πύλες εισόδου απ’ όπου κάθε υπήκοος των χωρών Σένγκεν αλλά και τρίτων χωρών, εισέρχεται νόμιμα στο χώρο Σένγκεν.
Τι γίνεται όμως σε σχέση με όσους διατείνονται ότι δικαιούνται διεθνούς προστασίας; Το Δικαστήριο έδωσε στην περίπτωση αυτή μια ιδιαίτερα πρακτική απάντηση, επισημαίνοντας ότι υπάρχουν νόμιμοι τρόποι εισόδου στο χώρο Σένγκεν για όσους διατείνονται ότι είναι δήθεν πρόσφυγες. Έτσι, αποφάνθηκε ότι τα εν λόγω πρόσωπα μπορούν να υποβάλλουν αίτηση διεθνούς προστασίας ή αίτηση ασύλου στις νόμιμες πύλες εισόδου που υπάρχουν στα εξωτερικά σύνορα Σένγκεν των διαφόρων χωρών.
Επομένως, σύμφωνα με την παραπάνω δικαστική απόφαση, όσοι επιθυμούν να κάνουν αίτηση ασύλου στην Ελλάδα απαγορεύεται να περνούν παράνομα τον Έβρο ή να αποβιβάζονται παράνομα στις διάφορες παραλίες στα νησιά του Αιγαίου και οφείλουν να προσέρχονται αρμοδίως στις αντίστοιχες πύλες εισόδου Σένγκεν που διαθέτει η Ελλάδα. Μάλιστα, σύμφωνα με την ίδια απόφαση, εάν εισέλθουν παράνομα στην Ελληνική επικράτεια τότε θα πρέπει πάραυτα να συλληφθούν και να επαναπροωθηθούν άνευ άλλου τινός στην Τουρκία.
Επίσης, το Δικαστήριο κάλεσε όσους διατείνονται ότι είναι δήθεν πρόσφυγες, να προσέρχονται επίσης στις πρεσβείες και στα προξενεία των χωρών-μελών Σένγκεν που βρίσκονται, είτε στη χώρα καταγωγής τους είτε σε οποιαδήποτε άλλη τρίτη χώρα, και εκεί να υποβάλλουν την αίτηση ασύλου.
Έτσι, με βάση τα παραπάνω, όχι μόνο δεν επιτρέπεται η παράνομη είσοδος στο χώρο Σένγκεν ακόμη και απ’ αυτούς που διατείνονται ότι είναι δήθεν πρόσφυγες, προκειμένου εν συνεχεία να υποβάλλουν αίτηση ασύλου, αλλά επιπλέον τα κράτη – μέλη της Σένγκεν οφείλουν να φυλάττουν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τα εξωτερικά χερσαία και θαλάσσια σύνορα της ΕΕ, μη επιτρέποντας την παράνομη είσοδο σε κανένα πρόσωπο. Τελεία και παύλα.
*Ο Νότης Μαριάς είναι Πρόεδρος του Κόμματος ΕΛΛΑΔΑ – Ο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ, Καθηγητής Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτής
Από τότε που η λέξη Ελλάδα σηματοδοτεί κράτος, όχι πολιτισμό, ο εγχώριος πολιτικός λόγος είναι μονόλογος της εξουσίας. Κομπασμοί και αυταρέσκεια του κόμματος που κέρδισε τις εκλογές, αμυντικές μυθοπλασίες εντυπωσιασμού η αντιπολίτευση. Όσο πιο μικρονοϊκές οι στελεχώσεις των κομμάτων, τόσο η σπουδαιοφάνεια πλεονάζει, καμουφλαρισμένη με κενολογία διακηρύξεων, πομφόλυγες επαγγελιών.
Διακόσια χρόνια τώρα, κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις, μιλάνε την ίδια, ανάλλαχτη, ναρκισσιστική και α-νόητη γλώσσα, που τρέφει την αντιδικία σαν αυτοσκοπό. Με τα χρόνια, η α-νοησία έχει φτάσει στο ζενίθ – πολιτικοί και πολίτες, άρχοντες και αρχόμενοι, γνωρίζουμε όλοι ότι τη χώρα μας την κυβερνάνε τα στρατηγεία των δανειστών μας, όμως αυτό το κατάντημα δεν το συζητάμε, τα αντανακλαστικά αντίδρασης στο διασυρμό έχουν νεκρωθεί.
Δε συζητάμε. Ούτε καν διαμαρτυρόμαστε. Απεργούμε, διαδηλώνουμε, νεκρώνουμε κάθε τόσο δρόμους και πλατείες, γνωρίζοντας ότι καμιά έκρηξη της οργής ή του απελπισμού μας δεν μπορεί να αλλάξει τη μοίρα μας. Και μοίρα μας, δύο αιώνες τώρα, είναι η ατολμία, ο συμβιβασμός, ο ραγιαδισμός.
Αδιέξοδο στο συλλογικό μας βίο συνιστά η εισαγόμενη παγίδευσή μας σε καλοστημένες ψευδαισθήσεις. Νομίζουμε (ή προφασιζόμαστε) ότι διαθέτουμε κοινοβουλευτισμό, επειδή με τις εκλογές «μεταλλάσσομεν τυράννους» (Παπαδιαμάντης, ήδη το 1892!). Κοροϊδευόμαστε ότι έχουμε «δημοκρατία», όταν ο πρωθυπουργός διορίζει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρόεδρο της Βουλής, τους Προέδρους των Ανώτατων Δικαστηρίων, τους Αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων – κάθε αρχή και εξουσία στη χώρα, διορισμένη.
Βαυκαλιζόμαστε ότι έχουμε κράτος υπηρετικό της κοινωνίας, όταν η συντριπτική πλειονότητα των Δημόσιων Λειτουργών είναι διορισμένοι με κομματικό ρουσφέτι, η αδικία στον καθορισμό του ύψους των συντάξεων είναι ένας παγιωμένος παραλογισμός και οι εργολήπτες δημόσιων έργων η πάμπλουτη μειονότητα μιας κατ’ εξακολούθησιν πτωχευμένης και παρανοϊκά υπερχρεωμένης χώρας. Αναρίθμητα τα θεσμοποιημένα τεχνάσματα, με τα οποία η ελλαδική κοινωνία έχει μεθοδικά μετασχηματιστεί σε κλασικό μόρφωμα τριτοκοσμικής ανισότητας δικαιωμάτων, ενώ ταυτόχρονα (για λόγους αδιάντροπης ψηφοθηρίας) κάθε σχεδόν κεφαλοχώρι έχει προικοδοτηθεί με νεόκοπες, κωμικής ευτέλειας «πανεπιστημιακές» σχολές, προγραμματικά αναξιολόγητες.
Από καιρό σε καιρό, σε στήλες εφημερίδων και σπάνια από τηλεοπτικό κανάλι, κάποιες φωνές τολμούν διαμαρτυρία: Η δημοκρατία δεν είναι συνταγή θεσμική, είναι κοινωνικό κατόρθωμα: Δεν αρκεί ένα Σύνταγμα, που συντάχθηκε με τη λογική της δημοκρατίας και με τη γλώσσα – ορολογία της δημοκρατίας, για να υπάρξει, ένσαρκο στην πράξη, το θεσμικό κατόρθωμα της δημοκρατίας.
Αυτός είναι ο λόγος που το Σύνταγμά μας των Νεοελλήνων ορίζει στο ακροτελεύτιο άρθρο του: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται, με κάθε μέσο, εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».
Στο σημείο αυτό (στο άκουσμα του ακροτελεύτιου άρθρου του Συντάγματος) είναι αναπότρεπτο να γελάει ο πολίτης. Όλοι σκεπτόμαστε το ίδιο ερώτημα: ποιον κοροϊδεύει το Σύνταγμα; Όταν ο πρωθυπουργός διορίζει, απολύτως ανεξέλεγκτος, τους Προέδρους της Δημοκρατίας, της Βουλής, των Ανώτατων Δικαστηρίων, την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, ποια περιθώρια «αντίστασης», δηλαδή υπακοής στο Σύνταγμα, απομένουν στον πολίτη; Πώς είναι δυνατό να ονομάζεται «δημοκρατία» ένα πολίτευμα απόλυτης μοναρχίας, με τους πολίτες παθητικούς θεατές της αυθαιρεσίας – παντοδυναμίας του πρωθυπουργού;
Σήμερα, καθεστώτα δικτατορίας, ανεξέλεγκτης μοναρχίας, υπάρχουν όχι πια συνδεδεμένα με μικρονοϊκά απομεινάρια ολοκληρωτικών ιδεολογημάτων. Η αυθαιρεσία της εξουσίας εξασφαλίζεται συνδεδεμένη με τον ατομοκεντρισμό του μοντέλου της «δημοκρατίας»: την ταύτιση της ελευθερίας με την κατασφάλιση όχι της κοινωνίας των σχέσεων, αλλά με τη θωράκιση των «ατομικών δικαιωμάτων».
Όταν η ελευθερία – δημοκρατία μετατεθεί έξω από το πεδίο της προσωπικής ευθύνης, έξω από την αμεσότητα των σχέσεων που συγκροτούν την κοινότητα ή την πόλιν, όταν, δηλαδή, η ελευθερία – δημοκρατία γίνουν ατομικό δικαίωμα και όχι αυθυπερβατικό κατόρθωμα σχέσεων κοινωνίας, η εξουσία είναι οπωσδήποτε ανελευθερία – τυραννία.
Είναι τουλάχιστον αφορμή μειονεξίας και ντροπής, να σε λογαριάζει η Ιστορία γεννήτορα της πόλεως – πολιτισμού – δημοκρατίας, και συ, ο προνομιούχος της Ιστορίας, να δουλεύεις, δυο αιώνες τώρα, στο κάτεργο της εξάρτησης, αλλοτρίωσης, κακομοιριάς.
Ο Ερντογάν, η Ανατολική Μεσόγειος και η Παγκόσμια Νήσος
Είναι γεγονός, ότι η τουρκική ιμπεριαλιστική ρητορική έχει κλιμακωθεί ποιοτικά τα τελευταία λίγα χρόνια. Ο Ερντογάν έχει δηλώσει ότι η χώρα του «δε δέχεται τα σύνορα που της υπεβλήθησαν» και «θα πάρει ζωές» για να την επαναφέρει στις ιστορικές της διαστάσεις!
Την ίδια στιγμή, στην Ελλάδα παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε εξαιρετικά περιοριστικές ερμηνείες της τουρκικής συμπεριφοράς, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη την ευρύτερη γεωπολιτική ανάγνωση για το τί είναι η «Παγκόσμια Νήσος».
Έτσι, συνεχίζεται το παραμύθι, ότι όλα αυτά γίνονται για εσωτερική κατανάλωση, ενώ αποκλειστικός υπεύθυνος εμφανίζεται ο «παρανοϊκός» Ερντογάν. Ο γράφων, επανειλημμένως έχει εκφράσει την άποψη, ότι η πειρατική πολιτική του εκφράζει την Τουρκία και προκύπτει ως αποτέλεσμα της μετάλλαξης του διεθνούς συστήματος και του ρόλου της Τουρκίας μέσα σε αυτό.
Το διεθνές σύστημα βρίσκεται σε μια διαδικασία μετατροπής του σε πολυπολικό, χωρίς όμως να έχει ακόμη αποκρυσταλλωθεί, με την Τουρκία να διεκδικεί μια θέση μεσαίας ευρασιατικής δύναμης σε αυτό. Για να το επιτύχει, πρέπει να κινηθεί γρήγορα και αποφασιστικά για να πλασαριστεί σε καλή θέση, πριν το σύστημα σταθεροποιηθεί. Επίσης, εκμεταλλεύεται την επισφαλή θέση ισορροπίας που έχει επιτύχει μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ, αδρανοποιώντας τον παρεμβατισμό της μίας με την απειλή της δραστικής ενίσχυσης των σχέσεων της με την άλλη. Τη διευκολύνει, μάλιστα, η μεταβατική φάση στην οποία βρίσκεται η αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Ωστόσο, αυτή η ανάγνωση είναι επίσης περιοριστική. Για να κατανοήσουμε πληρέστερα τους παράγοντες που ωθούν την Τουρκία να επιδεικνύει μια τόσο επιθετικά αναθεωρητική πολιτική έναντι του περιγύρου της, πρέπει να προσδιορίσουμε το γεωπολιτικό κέρδος που επιδιώκει. Έτσι θα κατανοήσουμε τη γεωπολιτική λειτουργία της Ανατολικής Μεσογείου, όπου επιχειρεί να κυριαρχήσει η Τουρκία. Και για να αντιληφθούμε το ρόλο και τη λειτουργία της Ανατολικής Μεσογείου, πρέπει να δούμε τη μεγάλη, την παγκόσμια εικόνα.
Η ΤΗΞΗ ΤΩΝ ΑΡΚΤΙΚΩΝ ΠΑΓΩΝ
Θα ξεκινήσουμε από ένα σημείο που φαντάζει μακρινό και άσχετο με τη Μεσόγειο, τον Αρκτικό. Μετά τη διαρκή μείωση του στρώματος των αρκτικών πάγων, προκύπτει το ενδεχόμενο σε μερικά χρόνια ο Αρκτικός να ενταχθεί πλήρως στο διεθνές σύστημα θαλάσσιων μεταφορών. Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι οι εγγύς θάλασσες γύρω από την Ευρασία ενδέχεται να ενοποιηθούν σε μια αδιαίρετη ζώνη, διαμορφώνοντας ένα είδος δακτυλίου ταχείας κυκλοφορίας στην ευρασιατική περιφέρεια, περιορίζοντας το ρόλο των ανοικτών ωκεάνιων θαλάσσιων διαδρομών, δηλαδή τον προνομιακό χώρο κυριαρχίας των ΗΠΑ.
Ταυτοχρόνως, μια σειρά από νέες πολεμικές τεχνολογίες και μεθοδολογίες, οι οποίες αναπτύχθηκαν καταρχάς από την Κίνα και εν συνεχεία και από άλλα ευρασιατικά κράτη, αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία της αμερικανικής αεροναυτικής ισχύος, ακριβώς σε αυτήν τη ζώνη των εγγύς υδάτων στην ευρασιατική περιφέρεια. Δημιουργείται, δηλαδή, μια ζώνη ασαφούς κυριαρχίας μεταξύ της ευρασιατικής χερσαίας μάζας, όπου κυριαρχούν οι μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις, με προεξάρχουσες την Κίνα και τη Ρωσία, και των ανοιχτών ωκεάνιων εκτάσεων, που παραμένουν ο προνομιακός χώρος κυριαρχίας της μεγάλης ναυτικής δύναμης του πλανήτη, των ΗΠΑ.
Ταυτοχρόνως, η OBOR (One Belt One Road) της Κίνας, ο περιβόητος «Νέος Δρόμος του Μεταξιού», μετασχηματίζει το «βαθύ εσωτερικό» της Ευρασίας σε ένα εσωτερικό αίθριο, το οποίο τείνει να ενοποιηθεί με ένα νέο, ανοιχτό στη ναυσιπλοΐα, «αποψυγμένο» Αρκτικό. Μάλιστα, εδώ και λίγο καιρό φαίνεται πως προωθείται μια προέκταση της OBOR προς τον απώτατο Βορρά, που αναφέρεται ως Polar Silk Road ή Ice Silk Road.
Η «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΝΗΣΟΣ»
Δημιουργείται, λοιπόν, ένα καινοφανές ανθρωπογεωγραφικό μέγεθος στην περιφέρεια, αλλά και στο εσωτερικό της Ευρασίας. Αυτό ωθεί την Κίνα και τη Ρωσία, αλλά και τις χώρες της Κεντρικής Ασίας, σε μια πορεία τοποθέτησής τους σε ένα ενιαίο γεωπολιτικό σχήμα, στο οποίο εισέρχονται σταδιακά και άλλες χώρες, με σημαντικότερη εξ αυτών το Ιράν.
Προκύπτει, λοιπόν, μια πολυδιάστατη τάση γεωπολιτικής συσπείρωσης της Ευρασίας, που δημιουργεί το πρόπλασμα μιας πανευρασιατικής γεωπολιτικής οντότητας. Εμφανίζεται έτσι το πρόπλασμα ενός νέου διπολικού διεθνούς συστήματος. Από τη μία θα υπάρχει ένα χαλαρό αλλά διακριτό πανευρασιατικό σχήμα. Από την άλλη, η μεγάλη ναυτική δύναμη του πλανήτη, οι ΗΠΑ, με τα μεγάλα νησιωτικά συμπλέγματα στην περιφέρεια της Ευρασίας και το «προγεφύρωμα» της Ευρώπης στην ευρασιατική χερσαία μάζα.
Και αυτά τα δύο δυνάμει υπέρ-συστήματα έρχονται σε επαφή σε ένα κρίσιμο, ασταθές και εξαιρετικά δυναμικό σημείο, την Ανατολική Μεσόγειο. Με δύο λόγια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Ανατολική Μεσόγειος είναι ένας χώρος που μπορεί να διαχωρίσει το ευρασιατικό σύστημα σε δύο κομμάτια. Στο πλαίσιο μιας ευρύτερης γεωπολιτικής ανάγνωσης, σε έναν πλανήτη όπου ο Αρκτικός θα έχει ενταχθεί στο παγκόσμιο δίκτυο θαλάσσιων επικοινωνιών, δεν αυτονομείται μόνο η Ευρασία από τις ανοικτές ωκεάνιες εκτάσεις, αλλά ολόκληρη η «Παγκόσμια Νήσος».
Κατά την κλασική ορολογία του θεμελιωτή της αγγλοσαξονικής γεωπολιτικής σκέψης Sir Halford Mackinder, πρόκειται για το σύμπλεγμα Ευρασίας – Αφρικής. Και μια απλή ματιά σε ένα χάρτη, αρκεί να μας δείξει ότι το σύμπλεγμα αυτό έχει ένα κεντρικό σημείο, την Ανατολική Μεσόγειο. Με άλλα λόγια, ενδέχεται στο μεταλλαγμένο διεθνές σύστημα του μέλλοντος, η Ανατολική Μεσόγειος να αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα του. Κατά συνέπεια, μπορούμε να πούμε, παραφράζοντας τον Mackinder, ότι αυτός που θα κυριαρχεί στην Ανατολική Μεσόγειο θα έχει ρυθμιστικό ρόλο σε ολόκληρο το διεθνές σύστημα.
Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ
Κι αυτόν ακριβώς το ρόλο φαίνεται πως διεκδικεί για τον εαυτό της η Τουρκία, που φιλοδοξεί να εξελιχθεί στην κυρίαρχη δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου και συνακόλουθα, σε μια από τις πιο σημαντικές ρυθμιστικές δυνάμεις του διεθνούς συστήματος. Γι’ αυτό, λοιπόν, ενδέχεται να λειτουργεί με τόσο ασύδοτο, πειρατικό και ριψοκίνδυνο τρόπο. Όχι γιατί είναι μεγαλομανής ο Ερντογάν, ούτε για να εξωτερικεύσει την εσωτερική της κρίση η Τουρκία. Απλά, γιατί είναι πολύ μεγάλο το διακύβευμα. Κι αυτό, χωρίς να έχουμε αναφερθεί καθόλου στον επίσης πολύ μεγάλο ρόλο των ενεργειακών κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου, που είναι μια άλλη ιστορία.
Βέβαια, η παραπάνω προσέγγιση είναι εξ αντικειμένου πολύ γενική, επιφανειακή και σε μεγάλο βαθμό επισφαλής. Ωστόσο, φαίνεται πλέον ξεκάθαρα, ότι το διεθνές σύστημα βρίσκεται σε μια φάση δραστικής μετάλλαξης. Στο μέλλον, η Ανατολική Μεσόγειος ενδέχεται να έχει σημαντικότερο ρόλο σε αυτό το σύστημα από τον ήδη σημαντικό που έχει σήμερα.
Η Τουρκία επιδιώκει να εξελιχθεί στην κυρίαρχη δύναμη της περιοχής, ώστε να βελτιώσει τις πιθανότητές της να λειτουργήσει ως μια από τις σημαντικές ευρασιατικές δυνάμεις του μέλλοντος. Τώρα, αν θα της βγει όλη αυτή η ριψοκίνδυνη κίνηση, είναι μια άλλη ιστορία. Όπως άλλη ιστορία είναι, το τί μπορεί να κάνει η Ελλάδα, η οποία επίσης μπορεί να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες που προσφέρονται, όχι βέβαια με τον τρόπο της Τουρκίας, αλλά με πιο σύνθετες επιλογές. Κι αυτό, όμως, είναι μια άλλη ιστορία.*Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών, διευθυντής του Τομέα Θεωρίας και Ανάλυσης Πολέμου στη Στρατιωτική Σχολή Ευέλπιδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου
ΕΩΣ ΤΟ 2023 ΣΤΗ PFIZER ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΥΣ ΚΟΛΟΣΣΟΥΣ
Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν & Μαργαρίτης Σχοινάς
Αποκαλύπτεται βιομηχανία συμβάσεων με τις οποίες η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατέστησε τις χώρες της Ευρώπης «ομήρους» τους
Η νέα αφρικανική παραλλαγή του κορωνοϊού έκανε την εμφάνισή της σε μια συγκυρία αρκετά κρίσιμη για την πορεία των εμβολιασμών, που σε ευρωπαϊκό – και όχι μόνο – επίπεδο, φαίνεται ότι έχει φρενάρει για τα καλά, ενώ παράλληλα φουντώνουν από τη μία χώρα στην άλλη οι αντιδράσεις κατά της υποχρεωτικότητας και των νέων lockdown.
Η εξέλιξη αυτή σίγουρα θα βοηθήσει στις πιέσεις προς τους αναποφάσιστους να σπεύσουν στα εμβολιαστικά κέντρα, αλλά η σύνδεση την οποία κάνουν αρκετοί καχύποπτοι, έως και συνωμοσιολόγοι, μάλλον είναι αυθαίρετη. Η πραγματικότητα, ωστόσο, αν και από την αντίθετη κατεύθυνση, δεν παύει να είναι πολύ πιο σοβαρή, αλλά και ζοφερή.
Όσοι εκπλήσσονται και εμφανίζονται αιφνιδιασμένοι από τη νέα παραλλαγή με τις πολλαπλές μεταλλάξεις, απλώς ψεύδονται. Αποτελεί κοινό επιστημονικό τόπο, πλέον, ότι από την αρχή της πανδημίας ήταν βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν – μέχρι να κάνει τον κύκλο και να γίνει ενδημικός ο ιός – πολλές μεταλλάξεις.
Όπως αποκαλύπτεται, όμως, μέρα με τη μέρα, η σκοπιμότητα προώθησης των εμβολίων, έναντι ακόμη και των φαρμάκων, ήταν υψηλότερη – και έως τώρα δείχνει να παραμένει – στις προτεραιότητες των πολιτικών ηγεσιών, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την ευρωπαϊκή ήπειρο.
Η σοκαριστική και απροσχημάτιστη ομολογία του Έλληνα επιτρόπου και αντιπροέδρου της Κομισιόν, Μαργαρίτη Σχοινά, την οποία έφερε στο φως η καθημερινή εφημερίδα «δημοκρατία», προκαλώντας τεράστια αίσθηση – ότι, ενώ έχουν εγκριθεί οκτώ με εννέα θεραπείες για τον Covid-19 από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δε γίνεται μαζική αγορά τους, γιατί «αυτό πρέπει να γίνει όταν πια πηγαίνουμε στο τέλος των εμβολίων», είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου.
Πίσω από αυτή τη δήλωση του κ. Σχοινά, υπάρχει ολόκληρη η «βιομηχανία» των συμβάσεων, με τις οποίες η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, υπό την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, κατέστησαν τις χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και την Ελλάδα, «ομήρους» των τεσσάρων μεγάλων φαρμακευτικών κολοσσών και ειδικά της Pfizer.
ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ Ε.Ε. ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ
ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΕΜΒΟΛΙΑ
Με τις υπογραφές της, η πολιτική ελίτ της Ευρώπης, με τη σύμπραξη ή έστω την ανοχή των κυβερνήσεων, έχει δεσμεύσει τα σχεδόν 450.000.000 πολιτών τους να κάνουν τουλάχιστον έως το 2023 τα συγκεκριμένα εμβόλια, τα οποία, πλέον, αποδεικνύεται ότι είναι «ξεπερασμένα» απέναντι στις συνεχείς μεταλλάξεις, αφού είχαν κυκλοφορήσει για το αρχικό στέλεχος του ιού από την Ουχάν της Κίνας, κι αυτό είναι, ίσως, το χειρότερο και το πιο εγκληματικό.
Ανατρέχοντας κανείς στην επίσημη ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής διαπιστώνει ότι, αν μη τι άλλο, η «στρατηγική της για τα εμβόλια», όπως την περιγράφει, έχει πολλά κενά και δημιουργεί ακόμη περισσότερες απορίες. Καθώς, μάλιστα, γίνεται αναφορά και στα εμβόλια που έχουν εγκριθεί, προκύπτει ότι η Κομισιόν σε διάφορα στάδια μέχρι σήμερα έχει υπογράψει συμφωνίες για την προμήθεια σχεδόν 3,66 δις δόσεων εμβολίων για το διάστημα που φτάνει έως και τη μεθεπόμενη χρονιά.
Τη μερίδα του λέοντος έχει πάρει η Pfizer, η οποία έχει αναλάβει να προμηθεύσει τις ευρωπαϊκές χώρες με συνολικά 2,404 δισ. δόσεις, δηλαδή περίπου το 70%. Δε στερείται σημασίας, ότι οι εγκρίσεις των εμβολίων ξεκίνησαν στα τέλη του 2020, αφού προηγουμένως είχε τοποθετηθεί επικεφαλής στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων, η Έμερ Κουκ, η οποία, πριν ενταχθεί στον ΕΜΑ, ήταν επίσημη λομπίστρια της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Φαρμακευτικών Βιομηχανιών και Ενώσεων (EFPIA).
Με βάση τα στοιχεία αυτά, πάντως, ένα πρώτο απλό συμπέρασμα που βγαίνει είναι, ότι είχε προγραμματιστεί από την αρχή ότι θα δρομολογηθεί να γίνουν στο σύνολο του ευρωπαϊκού πληθυσμού, πέραν της αρχικής διπλής δόσης, τουλάχιστον δύο δόσεις κάθε χρόνο για το 2022 και το 2023. Κι αυτό, ενώ μέχρι προ μερικών μηνών ο δρόμος προς την «ελευθερία» που διακήρυσσαν οι πολιτικοί ηγέτες, μεταξύ των οποίων και ο κ. Μητσοτάκης στην Ελλάδα, κάθε άλλο παρά περιλάμβανε απανωτές δόσεις εμβολίου…
Επίσης, με βάση τις στατιστικές που έχουν ανακοινωθεί και το ποσοστό κάλυψης σε όλη την Ευρώπη, οι δόσεις που έχουν γίνει μαζί με την τρίτη και λεγόμενη «αναμνηστική» έως σήμερα, δεν ξεπερνούν στην καλύτερη περίπτωση το 1 δισ. Αυτό σημαίνει αυτόματα, ότι υπάρχουν για… ξεστοκάρισμα περίπου άλλες 2,5 δισ. δόσεις, για να καλυφθούν οι παραγγελίες που έχει κάνει και έχει πληρώσει με χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων η Κομισιόν, χωρίς να υπολογίζεται πόσα από αυτά και πότε λήγουν.
ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ «ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΩΝ
Το πιο σοβαρό – που θα χρειαστεί να ερευνηθεί σε τι οφείλεται – είναι ότι σε όλες αυτές τις συμβάσεις δεν προβλέπεται, με μία μικρή εξαίρεση, υποχρέωση των εταιριών για «επικαιροποίηση» των εμβολίων τους έναντι των μεταλλάξεων. Κι ενώ κατά διαστήματα οι εκπρόσωποί τους υποστηρίζουν ότι τις καλύπτουν, όλες οι έρευνες δείχνουν καθαρά ότι γίνονται ολοένα και πιο ανίσχυρα.
Μάλιστα, πρόσφατα ο Γερμανός «Τσιόδρας», Κρίστιαν Ντρόστεν, προειδοποίησε ότι, εάν ακολουθήσει και κάποια «παραλλαγή διαφυγής» του κορωνοϊού, όπως ονομάζεται, τα εμβόλια αυτά δε θα μπορούν να την πιάσουν καθόλου. Ίσως μόνο οι 900.000.000 δόσεις από τις 3,4 δισ. είναι «προσαρμοσμένες» στις παραλλαγές του ιού…
Η «μητέρα των συμβάσεων» είχε γίνει σε διάφορα στάδια με τις BioNTech και Pfizer. Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της Ε.Ε., «η συμφωνία προαγοράς προέβλεπε την αρχική αγορά 200.000.000 δόσεων εμβολίου για λογαριασμό όλων των κρατών – μελών της Ε.Ε., με δυνατότητα αγοράς έως και 100.000.000 επιπλέον δόσεων. Στις 15 Δεκεμβρίου 2020 η Επιτροπή αποφάσισε την αγορά αυτών των 100.000.000 επιπλέον δόσεων. Στις 8 Ιανουαρίου 2021 η Επιτροπή πρότεινε στα κράτη – μέλη την αγορά 200.000.000 επιπλέον δόσεων, με δυνατότητα αγοράς 100.000.000 δόσεων ακόμη. Στις 10 Μαρτίου 2021 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνήψε συμφωνία με τις BioNTech και Pfizer για την προμήθεια επιπλέον 4.000.000 δόσεων εμβολίου κατά του Covid-19, με σκοπό την αντιμετώπιση σημείων με ιδιαίτερα υψηλό αριθμό κρουσμάτων του κορωνοϊού και τη διευκόλυνση της ελεύθερης κυκλοφορίας στα σύνορα. Στις 20 Μαΐου 2021 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπέγραψε τρίτη σύμβαση, που δεσμεύει επιπλέον 1,8 δισ. δόσεις για λογαριασμό όλων των κρατών – μελών της Ε.Ε. από τα τέλη του 2021 έως το 2023. Θα επιτρέψει την αγορά 900.000.000 δόσεων του υφιστάμενου εμβολίου, καθώς και ενός εμβολίου προσαρμοσμένου στις παραλλαγές (εάν είναι απαραίτητο και εάν εγκριθεί), με τη δυνατότητα αγοράς επιπλέον 900.000.000 δόσεων».
Όπως φαίνεται καθαρά, ίσως μόνον οι 900.000.000 τελευταίες δόσεις της Pfizer (δηλαδή το… 2023) είναι «προσαρμοσμένες» στις παραλλαγές και αυτό, μάλιστα, «εάν είναι απαραίτητο και εάν εγκριθεί». Με αυτήν τη λεόντειο συμφωνία, δεν προκαλεί εντύπωση το γεγονός, ότι τα έσοδα των BioNTech και Pfizer από τα εμβόλια υπολογίζονται στο ιλιγγιώδες ποσόν των περίπου 60 δισ. ευρώ, ενώ η Γερμανία είδε την τελευταία χρονιά το ΑΕΠ της να ενισχύεται κατά 0,5% μόνο και μόνο χάρη στο γερμανικό σκέλος της κοινοπραξίας, την BioNTech!
Η συμφωνία της Ε.Ε. με τη Moderna προβλέπει την προμήθεια 460.000.000 δόσεων μέχρι το 2022 και με τη Johnson & Johnson άλλων 400.000.000. Στη συμφωνία με την AstraZeneca, με την οποία αργότερα δημιουργήθηκαν κάποιες επιπλοκές, δεν αναφέρεται αριθμός, αλλά σε προηγούμενο στάδιο είχε ανακοινωθεί συμφωνία για 400.000.000 δόσεις.
Ο Προϋπολογισμός του 2022, που κατατέθηκε και θα συζητηθεί προσεχώς στη Βουλή, συντάχθηκε με τρεις, υψηλού βαθμού, αβεβαιότητες:
α) Την αναζωπύρωση της πανδημίας στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, ιδιαίτερα στην Ε.Ε.
β) Την πορεία των τιμών της ενέργειας, λόγω της απόλυτης εξάρτησης της χώρας μας από τις εισαγωγές υδρογονανθράκων και
γ) Την άνοδο του πληθωρισμού.
Του Νίκου Ιγγλέση*
Επειδή και οι τρεις αυτοί παράγοντες είναι άγνωστο πώς θα εξελιχθούν, ο Προϋπολογισμός αποτελεί ένα ευχολόγιο που θα υλοποιηθεί μόνο στο καλύτερο σενάριο. Προβλέπει, για το 2022, έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης 7,4 δις, πρωτογενές αποτέλεσμα (το αναφερόμενο παλαιότερα ως πλεόνασμα) μείον 2,7 δις και αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ κατά 4,5% στα 187,3 δις.
Χαρακτηριστικό είναι το τι συνέβη με τον περσινό Προϋπολογισμό του 2021. Προέβλεπε έλλειμμα (Γενικής Κυβέρνησης) 11,5 δις και αυτό εκτιμάται ότι θα ανέλθει, στο τέλος του χρόνου, σε 17 δις. Προέβλεπε πρωτογενές αποτέλεσμα (Γενικής Κυβέρνησης) μείον 6,6 δις και αυτό εκτιμάται ότι θα είναι μείον 12,3 δις. Προέβλεπε Δημόσιο Χρέος (Κεντρικής Διοίκησης) 376,2 δις και αυτό εκτιμάται σε 386,3 δις.
Αντίθετα, το ΑΕΠ ενώ προβλεπόταν να διαμορφωθεί στα 171,9 δις εκτιμάται ότι θα ανέλθει στα 177,6 δις. Σημειώνεται ότι δεν έχουν ανακοινωθεί τα στοιχεία του ΑΕΠ για το δεύτερο εξάμηνο του 2021. Η συγκράτηση της μείωσης του ΑΕΠ μετά τη μεγάλη πτώση 9,8% πέρυσι (από 183,4 δις το 2019 σε 165,3 το 2020) οφείλεται στην τεράστια δημοσιονομική επέκταση με περίπου 40 δις (23 δις το 2020 και 17 δις το 2021).
Η χρηματοδότηση αυτή πρόσθεσε στο ΑΕΠ 7,1 ποσοστιαίες μονάδες το 2020 και 4,8 μονάδες το 2021 (Εισηγητική Έκθεση 2022). Έτσι συγκρατήθηκε η ύφεση για να μη λάβει εφιαλτικές – διαλυτικές διαστάσεις. Μόνο που τα 40 δις και αυτά που θα ακολουθήσουν από το Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ (30,5 δις), είναι στο σύνολό τους δανεικά, που θα πρέπει να αποπληρωθούν τα επόμενα χρόνια, υποθηκεύοντας κάθε μελλοντική προσπάθεια πραγματικής ανάπτυξης (όχι απλώς μεγέθυνσης του ΑΕΠ) και αυξάνοντας ακόμη περισσότερο την εξάρτηση της χώρας μας.
Μέσα στην Ευρωζώνη, η Ελλάδα δεν μπορεί να εκδώσει νέο χρήμα για να καλύψει τις οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες που δημιουργήθηκαν από την πανδημία και είναι υποχρεωμένη να δανείζεται. Από τις αρχές του 2020 μέχρι το Σεπτέμβριο του 2021, το Δημόσιο Χρέος αυξήθηκε κατά 30,8 δις. Το υπόλοιπο ποσό μέχρι τα 40 δις, καλύφθηκε από ανάλωση ταμειακών διαθεσίμων που έχουν σχηματισθεί επίσης από δανεισμό.
Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ
Η κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη προχώρησε σε τρία lockdown για να αντιμετωπίσει την Covid-19 και παρ’ όλα αυτά ο ιός σήμερα επελαύνει.
Το πρώτο διήρκησε 6 εβδομάδες (Μάρτιος – Απρίλιος 2020). Το καλοκαίρι του 2020 η κυβέρνηση ανακήρυξε την Ελλάδα «Covid-free προορισμό» και άνοιξε τον τουρισμό για οικονομικούς λόγους και όχι στη βάση υγειονομικών εκτιμήσεων. Τρείς μήνες μετά, η χώρα αντιμετώπισε το δεύτερο επιδημικό κύμα, που στοίχησε 5.500 νεκρούς (με Covid και όχι από Covid).
Το δεύτερο lockdown διήρκησε 7 εβδομάδες, μέχρι το τέλος του 2020. Στο τέλος της χρονιάς αυτής, η κυβέρνηση ανακήρυξε το τέλος της πανδημίας, θεωρώντας ότι τα άρτι αφιχθέντα εμβόλια θα αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον κορωνοϊό.
Το τρίτο lockdown, ως παράταση του δεύτερου, διήρκησε όλο το πρώτο τρίμηνο του 2021. Το Μάϊο η κυβέρνηση διακήρυξε ότι διανύουμε «το τελευταίο μίλι της πανδημίας» και άνοιξε πάλι τον τουρισμό και τις άλλες υπηρεσίες. Το τρίτο ενδημικό κύμα στοίχησε 7.500 νεκρούς.
Από τον Οκτώβριο του 2021 καταργήθηκαν, για τους εμβολιασμένους, όλοι οι περιορισμοί στους κλειστούς χώρους και μπήκαν σε «καραντίνα» αποκλειστικά οι ανεμβολίαστοι. Τώρα, το τέταρτο ενδημικό κύμα βρίσκεται σε απόλυτη έξαρση και φαίνεται ότι το φετινό χειμώνα θα προκαλέσει περισσότερους νεκρούς απ’ όσους το πρώτο και δεύτερο κύμα μαζί.
Τα lockdown, που κατέστρεψαν ό,τι είχε απομείνει από την οικονομία μετά τα μνημόνια και εν συνεχεία τα εμβόλια, θεωρήθηκαν πανάκεια για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Μόνο που τα lockdown δεν μπορεί να είναι συνεχή (τα δανεικά έχουν όρια) και οι εμβολιασμένοι μολύνονται από τον κορωνοϊό, γίνονται φορείς του, τον μεταδίδουν σε άλλους, νοσούν οι ίδιοι και κάποιοι απ’ αυτούς καταλήγουν. Σύμφωνα με τα στοιχεία (28-11-2021) του ΕΟΔΥ το 19,3% όσων νοσηλεύονται στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας είναι πλήρως εμβολιασμένοι. Το ποσοστό αυτό, όταν άρχισε να ανακοινώνεται, το καλοκαίρι του 2021, ήταν 7,8%.
Ο Γενικός Διευθυντής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) σε πρόσφατη ανακοίνωσή του αναφέρει ότι: «Η παραλλαγή Δ΄ μείωσε στο 40% την αποτελεσματικότητα των εμβολίων και ο ΠΟΥ ανησυχεί για την ψευδαίσθηση ότι τα εμβόλια τέλειωσαν την πανδημία και ότι οι άνθρωποι που έχουν εμβολιαστεί δε χρειάζεται να λαμβάνουν άλλες προφυλάξεις».
Η πολιτική της κυβέρνησης, μέχρι σήμερα, συνίστατο στο: Το χειμώνα κάνουμε lockdown και το καλοκαίρι τα ανοίγουμε όλα γιατί πρέπει να επιβιώσει η οικονομία που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον τουρισμό, λόγω του στρεβλού μοντέλου ανάπτυξης που εφαρμόζεται τις τελευταίες δεκαετίες. Τώρα ένα άτυπο lockdown έχει επιβληθεί στους ανεμβολίαστους που ουσιαστικά αποκλείονται από διάφορες δραστηριότητες (εστίαση, τουρισμός, ψυχαγωγία κ.λπ.).
Ο Κ. Μητσοτάκης σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Washington Post (24-11-2021) είπε: «Αυτό που κάνουμε είναι να γίνει δύσκολη η ζωή για όσους δε θέλουν να εμβολιαστούν».
Πώς όμως προσδοκούν, ότι του χρόνου το ΑΕΠ θα αυξηθεί κατά 9,7 δις όταν περίπου το 1/4 του πληθυσμού αποκλείεται από σημαντικές δραστηριότητες; Πώς θα αυξηθεί το ΑΕΠ όταν οι εμβολιασμένοι κυκλοφορούν ελεύθεροι (είναι ασφαλείς σύμφωνα με την κυβερνητική προπαγάνδα) και διασπείρουν τον ιό με τις μεταλλάξεις του, επιβάλλοντας την εφαρμογή τοπικών lockdown και άλλων περιοριστικών μέτρων;
Η Αυστρία και η Σλοβακία επέβαλαν lockdown που περιλαμβάνει και τους εμβολιασμένους. Η απερχόμενη καγκελάριος της Γερμανίας Α. Μέρκελ ζήτησε κάτι ανάλογο. Η Ολλανδία, η Γαλλία το Βέλγιο και άλλες χώρες της Ευρώπης, λαμβάνουν νέα περιοριστικά μέτρα. Το Ισραήλ έκλεισε τα σύνορά του για όλους. Πόσο, όλα αυτά, θα επηρεάσουν την Ελλάδα, της οποίας πάνω από τις μισές εξαγωγές κατευθύνονται στην Ε.Ε. και το μεγαλύτερο μέρος του τουρισμού προέρχεται απ’ αυτήν;
Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ
Δε μας έφταναν όμως οι επιπτώσεις της πανδημίας, ήρθε και η ενεργειακή κρίση με την εκτόξευση της τιμής των υδρογονανθράκων. Έχοντας ενστερνιστεί το κυρίαρχο αφήγημα της παγκοσμιοποίησης περί ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δρομολόγησε το εσπευσμένο κλείσιμο των λιγνιτικών εργοστασίων της ΔΕΗ και αντικατάστασής τους από εισαγόμενες ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά. Μόνο που τα τελευταία δεν παράγουν ρεύμα, όταν οι άνεμοι είναι ασθενείς ή υπάρχει συννεφιά και επιπρόσθετα το ρεύμα δεν αποθηκεύεται.
Η κυβέρνηση αποφάσισε ότι η Ελλάδα πρέπει να γίνει πρωτοπόρος στη σωτηρία του Πλανήτη από την υπερθέρμανση. Μόνο που η κλιματική αλλαγή στη Γη λαμβάνει χώρα εδώ και εκατομμύρια χρόνια και εξαρτάται από τη δραστηριότητα του Ήλιου, όχι του ανθρώπου. Γι’ αυτό υπήρξαν ψυχρές περίοδοι (παγετώνες) που τις διαδέχονταν θερμότερες. Γι’ αυτό υπήρξαν ο κατακλυσμός του Νώε – Δευκαλίωνα, όταν μια θερμή περίοδος διαδεχόταν μια ψυχρή και έλιωναν οι πάγοι.
Αλλά, ακόμη κι αν πιστεύει κανείς, ότι η τωρινή άνοδος της μέσης θερμοκρασίας του Πλανήτη είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας, γιατί η φτωχή Ελλάδα που παράγει μόνο το 0,18% των παγκόσμιων εκπομπών CO2 πρέπει να είναι πρωταγωνιστής; Η Κίνα εκπέμπει το 28,6%, οι ΗΠΑ το 14,3%, η Ινδία το 7,17%, η Ρωσία το 4,6% η Γερμανία το 1,9%. Όλες αυτές οι χώρες εξακολουθούν να βασίζονται στον άνθρακα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Μόνο οι ελληνικοί λιγνίτες, η μοναδική εγχώρια πηγή ενέργειας, αποτελούν απειλή για το κλίμα;
Η Ελλάδα έχει σήμερα υψηλότερη τιμή, από το μέσο όρο των χωρών της Ευρωζώνης, στο ηλεκτρικό ρεύμα, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Με ένα τέτοιο ενεργειακό κόστος, πώς μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη; Πώς μπορεί οι ελληνικές εξαγωγές να είναι ανταγωνιστικές στις διεθνείς αγορές; Η κυβέρνηση στο όνομα της «πράσινης μετάβασης» έχει εγκαταλείψει και την αξιοποίηση των ελληνικών υδρογονανθράκων, ενώ δε μειώνει τον ειδικό φόρο κατανάλωσης και τον ΦΠΑ στα καύσιμα, που αντιπροσωπεύουν περίπου το 63% της σημερινής τιμής τους. Ο πληθωρισμός που δημιουργεί η αύξηση του κόστους της ενέργειας μπορεί να αυξήσει το ονομαστικό ΑΕΠ, αλλά θα κάνει πολύ φτωχότερους τους Έλληνες που θα υποφέρουν μάλλον από το ψύχος παρά από την άνοδο της θερμοκρασίας του Πλανήτη.
*Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ). Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στη Γαλλία και δημοσιογραφία στην Αθήνα. Άρχισε να εργάζεται ως συντάκτης στο Έψιλον, μηνιαίο περιοδικό για θέματα της ΕΟΚ, που εξέδιδε η εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Αργότερα εργάστηκε ως οικονομικός συντάκτης στην τηλεόραση της ΕΡΤ, ως υπεύθυνος του οικονομικού ρεπορτάζ και στη συνέχεια ως αρχισυντάκτης του Γραφείου Ρεπορτάζ. Για μια περίοδο διετέλεσε Διευθυντής του Δ’ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας (ΕΡΤ). Επίσης, για ένα διάστημα υπήρξε υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου του Υπουργείου Οικονομικών.
