Η ελληνική κοινότητα του Parc-Extension θα γιορτάσει για άλλη μια φορά το Ορθόδοξο Πάσχα υπό τους περιορισμούς COVID-19 για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.
Γιορτάζεται το Σαββατοκύριακο 1-2 Μαΐου και η κυβέρνηση δεν έχει ακόμη ανακοινώσει τυχόν αλλαγές στα όρια των ατόμων που επιτρέπονται σε χώρους λατρείας, περιπλέκοντας τα πράγματα για όσους θέλουν να συμμετάσχουν στο Πάσχα. Είναι η κορυφαία γιορτή στην ελληνική ορθόδοξη παράδοση αλλά πολλοί στο Parc-Extension θα πρέπει να γιορτάσουν διαφορετικά φέτος.

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
«Τα Χριστούγεννα είναι κάτι σημαντικό αλλά η ανάσταση του Χριστού είναι η κορυφή», δήλωσε ο Αιδεσιμότατος πατέρας Νικόλαος Παπαγεωργίου από την Κοίμηση της Θεοτόκου.
«Έχουμε τόσα πολλά μεταξύ του Σαββάτου του Λαζάρου, της ανάστασης έως την Κυριακή του Πάσχα, κάθε μέρα έχουμε και κάτι ιδιαίτερο για να γιορτάσουμε τη ζωή του Ιησού», δήλωσε ο Πατέρας Νικόλαος. «Μετά από αυτό, είναι μια μεγάλη γιορτή για εμάς να φάμε, να πίνουμε μαζί και ναι, να γιορτάζουμε μαζί», είπε για το πώς θα γιορταζόταν το Πάσχα των Ελλήνων.
Παρ’ όλα αυτά, γνωρίζει πολύ καλά τα εμπόδια που θα φέρει ξανά η πανδημία στους εορτασμούς φέτος. «Λόγω του COVID-19 είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα για εμάς», δήλωσε ο Π. Νικόλαος.

25 ΑΤΟΜΑ ΑΝΩΤΑΤΟ ΟΡΙΟ
Σε σχέση με την τεράστια κλίμακα των προηγούμενων εορτασμών του Πάσχα που παρακολούθησαν χιλιάδες άτομα, παραδέχεται ότι το όριο των 25 ατόμων θα το κάνει διαφορετικό.
«Για να αφήσω πιστούς μέσα στην εκκλησία, μόνο 25, πρέπει να σεβαστώ το νόμο της κυβέρνησης και δεν έχω άλλη εκλογή», δήλωσε ο Π. Νικόλαος, υπογραμμίζοντας τη σημασία του μέτρου και προσθέτοντας ότι η κοινωνική απόσταση και η μάσκα ήταν «πολύ σημαντική».
Με τους ισχύοντες περιορισμούς για τους χώρους λατρείας στο Μόντρεαλ, η εκκλησία θα επιτρέπεται να φιλοξενεί μόνο 25 προσκυνητές κάθε φορά, σε ένα εναλλασσόμενο πρόγραμμα. Αυτό είναι επιπλέον της απαγόρευσης κυκλοφορίας.
Παρ’ όλα αυτά, ο Π. Νικόλαος ήταν χαρούμενος που άλλα χριστιανικά δόγματα μπόρεσαν να γιορτάσουν το Πάσχα, όταν τα όρια ήταν ακόμη στα 250 άτομα περίπου πριν από ένα μήνα.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
Η Μεγάλη εβδομάδα ξεκίνησε την Κυριακή των Βαΐων στις 25 Απριλίου, ακολουθούμενη από μια εβδομάδα εορτασμών κοινώς γνωστών ως «μεγάλη» ή «ιερή» εβδομάδα. Στη συνέχεια ακολουθούν βραδινές λειτουργίες τη Μεγάλη Παρασκευή, όπου ο Επιτάφιος περιφέρεται στη γειτονιά και ακολουθεί μια πομπή ανθρώπων με αναμμένα κεριά. Η Μεγάλη Παρασκευή περιλαμβάνει ίσως την πιο όμορφη βυζαντινή υμνωδία της ορθόδοξης πίστης με αποκορύφωμα το «Ω, Γλυκύ μου Έαρ» που φέρνει πάντα δάκρυα στα μάτια των πιστών και ιδίως των μανάδων, καθώς θυμούνται την ύψιστη θυσία της Παναγίας να βλέπει το παιδί της νεκρό.

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ
Το Σάββατο, ημέρα της ανάστασης, γιορτάζεται με μια τελετή αργά το βράδυ, η οποία καταλήγει με τη διάδοση του Αγίου Φωτός και μετά ακολουθεί η ψαλμωδία του Χριστός Ανέστη. Όλη η λύπη των προηγούμενων ημερών εξατμίζεται και ένα τεράστιο βάρος φεύγει από τις ψυχές των πιστών.
Αυτό καταλήγει στην Κυριακή του Πάσχα. Το πρωί στην εκκλησία, ακολουθούμενη από πασχαλινές εορταστικές εκδηλώσεις, που περιλαμβάνουν τραγούδι, χορό, ψητό αρνί και ποτά. Λόγω περιορισμών υγείας, αυτές οι γιορτές θα επιτρέπονται μόνο μεταξύ ατόμων της ίδιας οικογένειας.

Η ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Ωστόσο, ο Αιδεσιμότατος Πατέρας ήταν αισιόδοξος ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα, καθώς προχωρά ο χρόνος και ότι αυτός και η εκκλησία του θα μπορούσαν να επιστρέψουν σε λειτουργίες όπως παλιά.
«Ελπίζω να συνεχίσω να προσφέρω τις υπηρεσίες μου εδώ κατά τη διάρκεια των ετών, στα οποία μου έδωσε ζωή ο Θεός», είπε. «Προσευχόμαστε στο Θεό και στη μητέρα του Χριστού να σταματήσουν, να τελειώσει αυτό το μεγάλο πρόβλημα με το COVID-19», δήλωσε Π. Νικόλαος, προσθέτοντας ότι προσβλέπει σε επανένωση όλων των Καναδών μετά την πανδημία.
«Πιστεύω ότι ο Καναδάς είναι παράδεισος και το κέντρο αυτού του παραδείσου είναι το Μόντρεαλ. Μου αρέσει το Μόντρεαλ», κατέληξε. «Κάθε μέρα έχει κάτι ιδιαίτερο για να γιορτάσουμε για τη ζωή του Ιησού».

Η καθ’ οιονδήποτε τρόπο βίαιη, διά νόμου και συλλήβδην επιβολή μιας ιατρικής πράξεως, άνευ της συγκαταθέσεως του δρώντος υποκειμένου ή της αδηρίτως αναγκαίας προηγουμένης εμβριθούς και εμπεριστατωμένης ιατρικής πληροφόρησής του περί αυτής, πέραν του ότι είναι προδήλως παράνομη και αντισυνταγματική, εν ταυτώ δε προσβάλλει βαναύσως την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, διότι συνιστά μία επαίσχυντη και ωμή παρέμβαση του κράτους εις τη σφαίρα της ιδιωτικής ζωής του προσώπου.

Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς*

© Newsbreak.gr

Η ως άνω καταχρηστική συμπεριφορά της Πολιτείας συνιστά μια μορφή κρατικής βίας, η οποία υποσκάπτει τα θεμέλια της Δημοκρατίας και κλυδωνίζει τα θεμέλια του νομικού μας πολιτισμού, μείζον κεκτημένο του οποίου συνιστά, μεταξύ άλλων, η προστασία των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, ως αντίπαλο δέος και αντίβαρο, έναντι ενός σιδηρούν ολοκληρωτικού καθεστώτος, το οποίο, δίκην της διατήρησης και γιγαντώσεώς του, αναστέλλει τις επίμαχες συνταγματικές διατάξεις περί των ατομικών ελευθεριών και θωρακίζει εαυτόν διά της αστυνόμευσης του ιδιωτικού βίου και της συνάλληλης απηνούς, πανί τρόπω, διώξεως των αντιφρονούντων, ως μιάσματα, στασιαστές και εχθρούς της κοινωνίας.

Η συνταγή του ολοκληρωτισμού καθίσταται χρονίως παγκοίνως γνωστή διά του πειθαναγκασμού και της άσκησης ιδεολογικής τρομοκρατίας των φοβισμένων μαζών όπου, διά του ωσεί εκάστοτε «δόγματος-σοκ», ήτοι μιας κατασκευασμένης ασύμμετρης απειλής, εν προκειμένω της πανδημίας, η κοινωνία υποτάσσεται γονυκλινής, αναμένουσα τη σωτήρια παρέμβαση της κρατικής εξουσίας, η οποία κατ’ ουσίαν εξυπηρετεί, δολίως και κεκαλυμμένα, αλλότρια από τα εμφαινόμενα συμφέροντα.

Εις επίρρωσιν αυτής της καταστάσεως, καταλύονται σφόδρα το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού και η ακώλυτη ελευθερία αποφάσεως σχετικώς με τη διάθεση της εν γένει υγείας και του σώματός μας, πράγμα το οποίο κατακρημνίζουν εκκωφαντικά το άρθρο 5, παρ. 2 και 5, το άρθρο 7, παρ. 2, το άρθρο 2, παρ. 1, το άρθρο 25 του Συντάγματος καθώς επίσης και ομοίως το άρθρο 5 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως των Δικαιωμάτων Ανθρώπου, αλλά και το «Δικαίωμα εις την προσωπική Ελευθερία και Ασφάλεια», καθώς και η Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Βιοϊατρική του Συμβουλίου της Ευρώπης, η οποία έχει κυρωθεί με τον Ν. 2619/1998, οι οποίοι έχουν υπερνομοθετική ισχύ κατά το άρθρο 28 του Συντάγματος.

Περαιτέρω, παραβιάζεται ο Ν. 2251/1994 περί προστασίας του καταναλωτή, ο Ν. 3418/2005, Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας, και το Π.Δ. 216/2001, Κώδικας Νοσηλευτικής Δεοντολογίας. Η υποκρισία της παγκόσμιας κοινότητας έγκειται εις το ότι μας φαλκιδεύουν το θεμελιώδες δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματός μας, διά του στιλπνού αφηγήματος της αόριστης έννοιας δήθεν της δημόσιας υγείας, πλην όμως λησμονούν ή παρασιωπούν εσκεμμένως ότι εις την ευρεία έννοια του όρου υγεία συμπεριλαμβάνεται και ο όρος κοινωνική ευεξία, την οποία μας στερούν, διότι εν Ελλάδι, εισέτι και διαρκούσης της πανδημίας, ψήφισαν άρον άρον τον Πτωχευτικό Κώδικα καθώς και την επίσπευση του Νόμου Κατσέλη, πέραν της αναστολής της επαγγελματικής μας δραστηριότητας άνευ ουδεμίας μερίμνης. Εν κατακλείδι, η κατάστασις καθίσταται λίαν κρίσιμος, η πόλις εάλω εκ της κερκόπορτας…

*Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Ολοένα και περισσότεροι επιστήμονες βλέπουν τη μετανάστευση από την Ελλάδα ως μονόδρομο επιβίωσης. 

Ουσιαστικά, τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και των κρατικών δομών πλήττουν όχι μόνον τη νέα γενιά Ελλήνων επιστημόνων, η μετανάστευση των οποίων δυστυχώς πλέον δεν εκπλήσσει, αλλά και εκείνους που συνιστούν το πιο δυναμικό επιστημονικό κομμάτι μιας χώρας, καθώς συνδυάζουν την εμπειρία με τις προοπτικές.

Βασικότεροι λόγοι μετανάστευσης παραμένουν η μειωμένη αξιοκρατία και η διαφθορά, ενώ οι τέσσερις στους δέκα δεν θεωρούν πιθανή την επιστροφή στην Ελλάδα.

Υπολογίζεται ότι περίπου 500.000 Έλληνες έφυγαν από τη χώρα την τελευταία δεκαετία  για να αναζητήσουν αλλού εργασία.  

Απαρτίζουν την ελίτ της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας, στελεχώνοντας κορυφαία πανεπιστήμια και ερευνητικές δομές του εξωτερικού.

Στους τομείς τους είναι διακεκριμένα ονόματα, με σημαντικό έργο και μεγάλη συνεισφορά. Η διαδρομή τους αποκαλύπτει την ικανότητα του λαού, αυτό το έμψυχο εθνικό κεφάλαιο που συναντά τη διεθνή αναγνώριση.

Κι όμως στη χώρα τους παραμένουν σχεδόν άγνωστοι. Δεν είναι διάσημοι επιστήμονες, παρά άνθρωποι ταγμένοι στο καθήκον τους που κάνουν τη μεγάλη διαφορά.  

Οι πρωτοποριακές εργασίες τους είναι σπουδαίες και με μεγάλη επιρροή στην παγκόσμια επιστήμη. Καταξιωμένοι ακαδημαϊκοί και ερευνητές, ζουν και αναπνέουν για τη γνώση και την προαγωγή της.

Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Καναδά, εν τω μεταξύ, τιμά και εκφράζει την ευγνωμοσύνη της σε όλους τους επιστήμονες, ερευνητές και επαγγελματίες της ιατρικής και της δημόσιας κυρίως υγείας, οι οποίοι εργάζονται ακούραστα και με πολλές θυσίες, ώστε να νικηθεί ο κορωνοϊός.

Ιδιαίτερα, η Ι. Αρχιεπισκοπή αποδίδει έπαινο σε πολλούς Έλληνες και Κύπριους Καναδούς επιστήμονες και εργαζόμενους στο χώρο της ιατρικής φροντίδας που αναπτύσσουν καινοτόμες λύσεις στη μάχη ενάντια στην πανδημία και που με αυτοθυσία, αγάπη και αφοσίωση υπηρετούν τους ασθενείς.

Για παράδειγμα, οι γιατροί Ελευθέριος Διαμαντής και Ιωάννης Πρασσάς του Πανεπιστημίου Τορόντο και του Νοσοκομείου «Mount Sinai» ανέπτυξαν ένα νέο τέστ για τον Covid 19 το οποίο με ακρίβεια και ευκολία θα μπορούσε να αντιστρέψει τους «όρους του παιχνιδιού» ενάντια στη μάχη με τον ιό.

Η επιστημονική εφευρετικότητα και ιατρική ευρηματικότητα των γιατρών Διαμαντή και Πρασσά οφείλει να αναγνωριστεί και να επαινεθεί ως προσπάθεια βοήθειας της κοινωνίας να επανέλθει στην κανονικότητά της.

Η Ι. Αρχιεπισκοπή επίσης συγχαίρει όλους τους ελληνοκαναδούς γιατρούς, νοσοκόμους και ιατρικό προσωπικό που συνεχίζουν να υπηρετούν κοινότητες από άκρη σ’ άκρη του Καναδά για πάνω από ένα χρόνο από τότε που ξεκίνησε η πανδημία. Αποτελούν παράδειγμα χριστιανικής αγάπης ακολουθώντας τα βήματα των πολλών Αγίων Αναργύρων της Εκκλησίας που υπηρέτησαν και θεράπευσαν ασθενείς χωρίς προσωπικό κέρδος.

«Καθώς πλησιάζουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα και τη χαρά της Ανάστασης, προσευχόμαστε και ελπίζουμε το φως της Ανάστασης του Χριστού να φωτίζει όλους τους επιστήμονες και εργαζόμενους στο χώρο της υγείας και να τους δίνει κουράγιο και στήριξη, ώστε να συνεχίζουν να υπηρετούν την ανθρωπότητα», αναφέρει η ανακοίνωση της Αρχιεπισκοπής.

Η ιστορία ενός λαού θεμελιώνει την ταυτότητά του. Τον βοηθάει να αντιληφθεί ποιος είναι, από πού έρχεται και προς τα πού μπορεί να βαδίσει, τι λάθη έκανε και πώς μπορεί να τα αποφύγει, τι κατορθώματα έκανε και πώς θα μπορούσε να αντλεί από αυτά παραδείγματα και να συνεχίζει.

Δρ. Ελένη Παπαδοπούλου*
© Newsbreak.gr

Οι Έλληνες είναι από τους λαούς που μπορούν να είναι περήφανοι για την ιστορία τους. Κοιτώντας το παρελθόν θαυμάζεις ένα έθνος που κατάφερε να επιβιώσει μέσα στις χιλιετίες, πολλές φορές υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.
Βλέπεις όμως και ένα έθνος το οποίο μεγαλούργησε σε δύο σημαντικές φάσεις της παγκόσμιας Ιστορίας και για αυτόν το λόγο αποτέλεσε έναν από τους θεμελιώδεις πυλώνες του δυτικού πολιτισμού. Δεν είναι απλά η ιστορική συνέχεια που είναι αξιοθαύμαστη αλλά και η ιστορική της προσφορά σε όλον τον κόσμο.
Η Ελλάδα μεγαλούργησε ως κυρίαρχη δύναμη στην αρχαιότητα και στο Βυζάντιο και έμεινε ζωντανή ως παράδοση, ως γλώσσα και ως θρησκεία, σε εποχές διωγμών και σκλαβιάς. Λίγοι λαοί κοιτώντας το παρελθόν τους έχουν να ανακαλέσουν παρόμοιες στιγμές. Για όλους αυτούς τους λόγους η σχέση του λαού μας με την Ιστορία του θα έπρεπε να είναι μια σχέση που μας γεμίζει υπερηφάνεια αλλά και ευθύνη να σταθούμε άξιοι απόγονοι άξιων προγόνων.
Στην εποχή μιας ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης ωστόσο και μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που οικοδομείται με αντίτιμο την καταστροφή των εθνών που την αποτελούν, η Ιστορία πρέπει να ξαναγραφτεί. Η σχέση κάθε λαού με τη δική του Ιστορία πρέπει να καταστραφεί. Η ιστορική μνήμη επιτελεί τις ίδιες λειτουργίες με την ανθρώπινη μνήμη. Χωρίς αυτή δεν ξέρεις ποιος είσαι, τι είναι όλοι αυτοί που βλέπεις γύρω σου και τι θέλεις να κάνεις.
Για να σβήσουμε αυτή τη μνήμη ονομάσαμε όλους τους πολιτισμούς «ίσους», λες και όλοι οι πολιτισμοί έχουν προσφέρει το ίδιο στην ανθρωπότητα. Όποιος επικαλείται την ένδοξη Ιστορία του είναι «εθνικιστής», γιατί θεωρεί τον πολιτισμό του ανώτερο από άλλους, ενώ, ας πούμε, θα έπρεπε να τον θεωρεί ίδιο με τον πολιτισμό των κανιβάλων ή των φυλών χωρίς καν γραφή, για να φανεί «προοδευτικός».
Ο θαυμασμός τού τίποτα έγινε πρόοδος στις μέρες μας και ο ανιστόρητος περνιέται για κάποιος, ενώ είναι απλά ανιστόρητος, κοινώς αγράμματος. Ξαναγράψαμε επίσης τα σχολικά μας βιβλία, ώστε να «πλύνουμε» καλά τους εγκεφάλους της νέας γενιάς, να μπορεί να γράψει κάθε επιτήδειος πάνω τους τη δική του ιστορία καταπώς τον βολεύει.
Η ελληνική μας Ιστορία δε μας διδάσκει μόνο, αλλά μας τιμά. Οφείλουμε να την τιμήσουμε και εμείς. Για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως Έλληνες.
*Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle