Home Blog Page 318

«ΟΠΛΙΤΗΣ»: Άριστες εντυπώσεις άφησε το ελληνικής σχεδίασης τεθωρακισμένο όχημα 4×4

Ta NEA
-
0
«ΟΠΛΙΤΗΣ»: Άριστες εντυπώσεις άφησε το ελληνικής σχεδίασης τεθωρακισμένο όχημα 4×4
Αναπτύχθηκε με ίδιους πόρους της εταιρίας EODH

Το ελληνικής σχεδίασης τακτικό τροχοφόρο τεθωρακισμένο όχημα 4×4 HOPLITE («ΟΠΛΙΤΗΣ») παρουσιάστηκε ενώπιον εκπροσώπων του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ), της Πολεμικής Αεροπορίας, του Πολεμικού Ναυτικού, της Ελληνικής Αστυνομίας και του Πυροσβεστικού Σώματος, στο διάστημα από 1 έως 3 Σεπτεμβρίου.
Το όχημα αναπτύχθηκε με ίδιους πόρους της ελληνικής εταιρίας EODH και απευθύνεται τόσο στην ελληνική, όσο και στη διεθνή αγορά τεθωρακισμένων οχημάτων πολλαπλών χρήσεων.
Κύρια χαρακτηριστικά του «ΟΠΛΙΤΗΣ» είναι η υψηλού επιπέδου τακτική και στρατηγική ευκινησία, η θωράκιση επιπέδου Level 3 (κατά STANAG 4569) και η σπονδυλωτή σχεδίαση που επιτρέπει πολλαπλές διαμορφώσεις: μεταφοράς προσωπικού (οκτώ άτομα, εξαμελής ομάδα τυφεκιοφόρων και διμελές πλήρωμα), ασθενοφόρου και φορέα όπλων (π.χ. όλμος, πολλαπλός εκτοξευτής πυραύλων) – συστημάτων επικοινωνιών – ηλεκτρονικού πολέμου με μονή ή διπλή καμπίνα. Το όχημα έχει μήκος 6,12 μέτρα, πλάτος 2,37 μέτρα, ύψος 2,64 μέτρα, βάρος 12 τόνους, αυτονομία 700 χιλιόμετρα και επιτυγχάνει μέγιστη ταχύτητα 120 χλμ./ώρα.

ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΜΕ ΕΥΚΟΛΙΑ ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ
Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης στις εγκαταστάσεις του Κέντρου Εκπαίδευσης Τεθωρακισμένων (ΚΕΤΘ), στο στρατόπεδο Μελίδη του Αυλώνα Αττικής, το όχημα κινήθηκε σε κάθε είδους αρματικό έδαφος και ξεπέρασε με ευκολία εμπόδια και υδάτινα κωλύματα, αποδεικνύοντας έμπρακτα τη μεγάλη του ευκινησία και τις υψηλές του επιδόσεις.
Επίσης κινήθηκε σε άσφαλτο, όπου επιδείχθηκαν οι δυνατότητες επιτάχυνσης, φρεναρίσματος, αποφυγής ξαφνικών εμποδίων και ανάπτυξης υψηλών ταχυτήτων.
Χάρη στο πλεόνασμα ισχύος του κινητήρα, τις ανεξάρτητες αναρτήσεις, την τετρακίνηση με δυνατότητα μπλοκαρίσματος των διαφορικών και φυσικά την εργονομία και την άνεση χώρου, ο «ΟΠΛΙΤΗΣ» άφησε άριστες εντυπώσεις στους παρισταμένους, οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να επιβιβαστούν και να κινηθούν ή ακόμη και να οδηγήσουν το όχημα.
Το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο που αναδείχθηκε, ήταν η ευκολία προσαρμογής της σχεδίασης σε κάθε είδους αποστολή (με την ταχεία εναλλαγή της καμπίνας), η δυνατότητα συντήρησης και επισκευής σε συνθήκες πεδίου και η δυνατότητα της EODH να παρέχει στο χρήστη εν συνεχεία υποστήριξη (FOS).
© newsbreak.gr

Προκαλεί παραιτήσεις ειδικών η απόφαση Μπάιντεν για την τρίτη δόση

Ta NEA
-
0
Προκαλεί παραιτήσεις ειδικών η απόφαση Μπάιντεν για την τρίτη δόση
Προκαλεί παραιτήσεις ειδικών η απόφαση Μπάιντεν για την τρίτη δόση

Επανήλθε δριμύτερη η Pfizer για την τρίτη δόση με μια πολύ αναλυτική έρευνα, που στηρίζεται κυρίως σε δεδομένα από το Ισραήλ, αλλά και σε δικές της έρευνες, σύμφωνα με τις οποίες το εμβόλιο της χάνει 6% σε απόδοση κάθε μήνα ανεξαρτήτως μεταλλάξεων. Όμως, στον Αμερικανικό Οργανισμό Φαρμάκων (FDA) δήλωσαν παραίτηση οι δύο επικεφαλής του αρμόδιου τομέα εμβολίων, επειδή η κυβέρνηση Μπάιντεν ουσιαστικά έχει ήδη εγκρίνει την τρίτη δόση αγνοώντας το τμήμα τους.

Όλγα Μαύρου*
© slpress.gr

Παράλληλα, ο ένας από τους παραιτούμενους, μαζί με άλλους 17 ειδικούς, δημοσίευσαν στη μεγάλου κύρους ιατρική επιθεώρηση Lancet άρθρο κατά της τρίτης δόσης. Οι γνώμες διχάζονται επί του θέματος και στην Ευρώπη, καθώς στην τρίτη δόση εναντιώνεται με πάθος και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, επειδή αυτή όχι μόνο καταδικάζει όλα τα φτωχά κράτη που δεν έχουν κάνει ακόμη καλά – καλά την πρώτη, αλλά επειδή η συγκεκριμένη πρακτική θα γίνει ουσιαστικά μπούμερανγκ και για τα πλούσια κράτη, λόγω εισαγόμενων μεταλλάξεων.
Μεταξύ των 18 που υπογράφουν το «κατηγορώ» για την τρίτη δόση, πάντως, είναι και τέσσερις που εργάζονται στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, στη Γενεύη. Το βασικό επιχείρημα «των 18», μεταξύ των οποίων είναι και o υπό παραίτηση αναπληρωτής διευθυντής του τμήματος Ερευνών Εμβολίων του FDA (Αμερικανικού Οργανισμού Φαρμάκων) Philip Krause, είναι ότι μέχρι στιγμής κανείς δεν μπορεί να μετρήσει τα επίπεδα αντίστασης ενός εμβολιασμένου οργανισμού και ότι η εμπειρία δείχνει πως η δεύτερη δόση αρκεί, προς το παρόν τουλάχιστον, για να γλιτώσει κάποιος τη νοσηλεία.
Η Pfizer από την πλευρά της αναφέρει έρευνα που κατέγραψε πόσοι κόλλησαν και νόσησαν το καλοκαίρι από όσους είχαν εμβολιασθεί το Γενάρη και πόσοι από εκείνους που εμβολιάσθηκαν το Μάρτιο. Αυτή δείχνει ότι όσο παρέρχονταν οι μήνες, οι πιθανότητες σχεδόν διπλασιάζονταν. Επίσης αναφέρει έρευνα, όπου έγινε σύγκριση στελεχών, η οποία δείχνει ότι η μείωση της απόδοσης του εμβολίου δεν οφείλεται στη μετάλλαξη Δέλτα, καθώς ίδια ποσοστά εμβολιασμένων μολύνθηκαν και από άλλα στελέχη όταν παρήλθαν πολλοί μήνες από τον πρώτο εμβολιασμό τους.
Επίσης, έρευνα Ισραηλινών, σύμφωνα με την οποία έχουν αυξηθεί τα ποσοστά βαριά νοσούντων μεταξύ των εμβολιασθέντων, αναφέρει ότι αυτό σχετίζεται με την εξασθένηση των αντισωμάτων. Διαπίστωσαν ότι από τον Ιούνιο μέχρι τα μέσα Αυγούστου, η αποτελεσματικότητα του εμβολίου στους άνω των 65 ετών έναντι της βαριάς νόσου είχε περιοριστεί στο 60% για όσους είχαν εμβολιαστεί Ιανουάριο ή Φεβρουάριο, ενώ για όσους είχαν εμβολιαστεί Μάρτιο, η προστασία παρέμενε στο 80% όσον αφορά στη βαριά νόσο.

ΤΡΙΤΗ ΔΟΣΗ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΕΣ
Η εταιρεία Pfizer, στην αναφορά της προς τον FDA, εκτιμά ότι η μειωμένη κάλυψη θα φέρει μοιραία κατά πάσα πιθανότητα και βαριές νόσους στους εμβολιασμένους, που πάντως παραδέχεται ότι μέχρι στιγμής φαίνεται να προστατεύονται επαρκώς από τη δεύτερη ως προς τη σοβαρή λοίμωξη ή το θάνατο. Θεωρεί δε πιο ευάλωτους από όλους τους ανοσοκατεσταλμένους. Οι «18» απαντούν ότι οι ανοσοκατεσταλμένοι δεν είναι διόλου βέβαιο ότι θα ανταποκριθούν επαρκώς ούτε στην τρίτη δόση και ότι ίσως μάλιστα να χρειαζόταν ενισχυτική δόση από διαφορετικό εμβόλιο και όχι από εκείνο που «δεν τους έπιασε».
Επίσης θεωρούν, ότι τα συμπεράσματα υπέρ της τρίτης δόσης συνάγονται από προκαταρκτικές και δύσκολο να ερμηνευθούν σωστά, έρευνες. Και ότι οι αποφάσεις στα θέματα αυτά πρέπει να είναι καθαρά επιστημονικές και όχι πολιτικές. Όμως, μπαίνουν και στην πολιτική, αναφέροντας ότι πιο πολλές ζωές θα σωθούν αν εμβολιαστούν ανεμβολίαστοι πολίτες σε τρίτες χώρες, παρά αν πάρουν τρίτη δόση οι εμβολιασμένοι.
Επιμένουν δε στο καθαρά επιστημονικό σκέλος, ότι η άμυνα του οργανισμού δε μετριέται μόνο με τα μετρήσιμα αντισώματα των εμβολίων αλλά και με τη μη μετρήσιμη μνήμη των κυττάρων. «Δεν έχουμε επαρκή στοιχεία ότι οι μεταλλάξεις ξεπερνούν την άμυνα του εμβολιασμένου οργανισμού», λένε.
Επίσης, τονίζουν την αλλαγή συμπεριφοράς στον εμβολιασμένο πληθυσμό, ότι δηλαδή χαλαρώνουν όσοι εμβολιάσθηκαν και αυτό έχει σα συνέπεια να εκτίθενται περισσότερο και να δημιουργείται μια πλασματική εικόνα – ότι θα μολύνονταν δηλαδή πολύ λιγότεροι εμβολιασμένοι αν συνέχιζαν να τηρούν κάποια μέτρα.

ΕΥΠΑΘΕΙΣ ΟΜΑΔΕΣ
Αποδίδουν παράλληλα το γεγονός ότι ασθενούν άτομα που είχαν εμβολιασθεί το Γενάρη και το Φλεβάρη, στο ότι είχε δοθεί εξαρχής προτεραιότητα σε ευπαθείς και μπορεί κάλλιστα να νοσούν σήμερα εμβολιασμένοι «του Ιανουαρίου», όχι επειδή εμβολιάσθηκαν πριν από 8 μήνες, αλλά επειδή απλά ήταν και παραμένουν ευάλωτοι και ανοσοκατεσταλμένοι.
Αναφέρουν ότι οι περισσότεροι από αυτούς που έσπευσαν να εμβολιασθούν ήταν οι ευάλωτοι και όχι οι νέοι και υγιείς, άρα ανήκαν σε ομάδα υψηλού κινδύνου και είναι φυσικό να νοσούν συχνότερα από τους άλλους από διάφορα νοσήματα, ανεξαρτήτως του χρόνου εμβολιασμού. Όμως, Ιανουάριο είχε εμβολιασθεί διεθνώς και όλο το υγειονομικό προσωπικό, που δεν ανήκει σε ασθενείς και ανοσοκατεσταλμένους και που επίσης φαίνεται να προσβάλλεται πλέον συχνότερα, κάτι το οποίο οι «18» δεν αναφέρουν.
Επίσης επιμένουν στις παρενέργειες, λέγοντας ότι δεν πρέπει να θεωρούνται αμελητέες όταν πρόκειται για χορήγηση ενισχυτικής δόσης που δεν είναι απαραίτητη. Και αναφέρουν ότι τυχόν παρενέργειες των εμβολίων θα ενισχύσουν το κίνημα των αντιεμβολιαστών εναντίον ίσως όλων των εμβολίων και όχι μόνον των σκευασμάτων κατά της Covid.

ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ
Η Pfizer αναφέρει ως προς αυτό, την κλινική έρευνα που έκανε επί της τρίτης δόσης και που έδειξε ότι δε σημειώθηκαν παρενέργειες. Η έρευνα της Pfizer έγινε σε μόλις 306 εθελοντές, αλλά στην πράξη θετικά στοιχεία για έλλειψη παρενεργειών υπάρχουν και από το Ισραήλ, που έχει χορηγήσει ήδη τρίτη δόση σε 3 εκατομμύρια πολίτες του.
Ανεπίσημα, όχι δηλαδή στο γραπτό επιστημονικό άρθρο, οι δύο που παραιτούνται από τον FDA ουσιαστικά επιχειρηματολογούν κατά της κυβέρνησης Μπάιντεν, ότι βιάστηκε να πάρει μια απόφαση την οποία δε συμμερίζεται όλος ο Οργανισμός, ούτε όλη η επιστημονική κοινότητα, καθώς ακόμη τα δεδομένα αξιολογούνται.
Όμως, η αξιολόγηση πρέπει να προηγείται της κυβερνητικής απόφασης, λένε ανεπισήμως οι υπό παραίτηση, ο Krause και η διευθύντρια του τμήματος Marion Gruber. Και οι δύο έχουν υπηρετήσει στον FDA πάνω από 30 χρόνια και η Gruber θεωρεί ότι η κίνηση του Μπάιντεν τραυματίζει το κύρος του Οργανισμού, στον οποίο μάλιστα ακόμη δεν έχει ορίσει μόνιμο διευθυντή – διορισμός που θα πρέπει να εγκριθεί από τη Γερουσία.
Και στη Βρετανία πάντως πολλοί ειδικοί είναι κατά της εσπευσμένης χορήγησης της τρίτης δόσης, θεωρώντας ότι με αυτήν παραμορφώνεται η εικόνα που έχει αρχίσει μόλις τώρα να σχηματίζεται. Με την πρόωρη χορήγησή της δε θα μάθουμε ποτέ την πραγματική αποτελεσματικότητα των δύο δόσεων.

*Η Όλγα Μαύρου γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1958 και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (γαλλική φιλολογία). Δημοσιογραφεί από το 1978 σε «Καθημερινή», «Βήμα», «Έθνος», ΑΝΤ1, STAR, MEGA και ΕΡΤ. Ασχολήθηκε με το ελεύθερο, ναυτιλιακό, δικαστικό, κοινωνικό ρεπορτάζ, με τα διεθνή και τέλος με το ιατρικό ρεπορτάζ. Έχει καλύψει ως απεσταλμένη τον πόλεμο Αζερμπαϊτζάν – Αρμενίας για τον «Ταχυδρόμο» και τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία για την «Ελευθεροτυπία».

Και τώρα τι γίνεται;

Michael Tellides
-
0
Και τώρα τι γίνεται;

Στις 20 Σεπτεμβρίου, οι Καναδοί αποφάσισαν με την ψήφο τους ποιος θα αναλάβει να σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση.

Ο Justin Trudeau, ως γνωστόν, προκήρυξε τον Αύγουστο πρόωρες εκλογές προκειμένου να αποπειραθεί να ανακτήσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που έχασε δύο χρόνια πριν.

Το αποτέλεσμα όμως τον διέψευσε. Οι ψηφοφόροι για άλλη μία φορά δεν του έδωσαν την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης πλειοψηφίας. Το στοίχημα χάθηκε…

Η φυσιολογική φθορά της εξουσίας έγινε πλέον αισθητή και η «Τρουντομανία» του 2015 μοιάζει πολύ μακρινή… Επικεφαλής κυβέρνησης μειοψηφίας από τον Οκτώβριο του 2019,

ο Καναδός πρωθυπουργός εξαρτάται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης για την προώθηση των προγραμματισμένων μεταρρυθμίσεών του.

Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν υπάρχει πλήρης εικόνα για τον ακριβή αριθμό των εδρών που έλαβε το κάθε κόμμα. Οι Φιλελεύθεροι κέρδισαν156 έδρες, μία λιγότερη σε σύγκριση με το 2019. Αφού καταμετρηθεί η επιστολική ψήφος δεν αποκλείεται να διαφοροποιηθεί το τελικό αποτέλεσμα. Οι Συντηρητικοί, αν και έλαβαν τους περισσότερους ψήφους λόγω του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος δεν κέρδισαν την πλειοψηφία των εδρών στη Βουλή των Κοινοτήτων με αποτέλεσμα να παραμείνουν ως αξιωματική αντιπολίτευση. Στα υπόλοιπα κόμματα δεν υπήρξε κάποια ανατροπή σε σχέση με το αποτέλεσμα, με εξαίρεση τους Νεοδημοκράτες που κέρδισαν τρείς έδρες.

Οι φετινές εκλογές – κάθε άλλο από ομαλές – σημαδεύτηκαν από έντονες απεργίες, κυρίως για το κλίμα, συμπεριλαμβανομένης της πολυπληθούς πορείας στο Μόντρεαλ, μετά από ένα καλοκαίρι με πρωτοφανές κύμα καύσωνα με αρκετά θύματα.

Οι Καναδοί είδαν τις τιμές των βασικών ειδών, όπως τα τρόφιμα, τα ρούχα και τις μεταφορές να αυξάνονται εξαιτίας του πληθωρισμού που άγγιξε το 3,7%, το μεγαλύτερο της δεκαετίας.

Παράλληλα, οι τιμές των κατοικιών αυξήθηκαν σταθερά στις μεγαλουπόλεις τα τελευταία χρόνια, κατά μέσο όρο 40%.

Η οικονομία, εξ’ άλλου, βρισκόταν στο «κόκκινο», πριν ακόμη χτυπήσει η πανδημία.

Ο Trudeau, παρότι έχει δεχτεί κριτική για τις υπερβολικές δαπάνες, υποστηρίζει ότι ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ της χώρας – ένας τρόπος για να δείξει την ικανότητα μιας χώρας να επωμιστεί το δημόσιο χρέος της – παραμένει σε καλή κατάσταση. Στην προεκλογική του εκστρατεία είχε υποσχεθεί δαπάνες 78 δις δολαρίων, ενώ οι Συντηρητικοί υποσχέθηκαν ότι θα επιστρέψουν σε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς μέσα σε μία δεκαετία χωρίς περικοπές στα προγράμματα και τις υπηρεσίες, υπόσχεση που πολλοί οικονομικοί αναλυτές αντιμετώπισαν με σκεπτικισμό.

Οικονομολόγοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, προειδοποιώντας την κυβέρνηση ότι οι πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις σε εργαζόμενους και επιχειρήσεις για να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις της πανδημίας, θα ανεβάσουν το έλλειμμα της χώρας στο $ 1,2 τρις.   

Σοβαρές προκλήσεις τις οποίες η νέα εύθραυστη κυβέρνηση Trudeau καλείται να αντιμετωπίσει. Το ερώτημα ωστόσο παραμένει. Με τα υπάρχοντα συσσωρευμένα προβλήματα θα μπορέσει να σταθεί η κυβέρνηση μειοψηφίας ή οι Καναδοί θα κληθούν εκ νέου σύντομα στις κάλπες;

Μένει να δούμε…

Το εκλογικό μήνυμα των Καναδών

George Guzmas
-
0
Το εκλογικό μήνυμα των Καναδών

Ο φιλελεύθερος ηγέτης, Justin Trudeau, αν και κέρδισε τις εκλογές και στέφθηκε πρωθυπουργός – όπως είχα προβλέψει εδώ και τρεις εβδομάδες στην τακτική μου εκπομπή του Σαββάτου στο CFMB – παραμένει το γεγονός ότι μόνο 32,2% της λαϊκής ψήφου προτίμησε το κόμμα του, έναντι του 67,8% των Καναδών που ψήφισαν άλλο κόμμα. Κατέρριψε το ποσοστό του 36,3% των ψήφων που έδωσαν οι Καναδοί στις εκλογές του 2006 στον Stephen Harper.

Οι Καναδοί ψηφοφόροι απέδειξαν ότι έχουν κρίση και είναι πολύ πιο επιφυλακτικοί απ’ ότι τους υπολογίζουν τα κόμματα. Σε καμία περίπτωση δε θα έδιναν σε οποιοδήποτε κόμμα την πλειοψηφία. Διότι ήξεραν, ότι μια πλειοψηφία θα έδινε εν λευκώ στο κόμμα που θα κυβερνούσε, την απόλυτη δύναμη να κόψει ότι θα νόμιζε στις κυβερνητικές δαπάνες και επιπλέον θα άρχιζε την επιβολή νέων δασμών, τελών και φορολογίας, για να μπορέσει κάπως να μειώσει το κυβερνητικό έλλειμα που έφτασε στα 1,2 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Διάλεξαν λοιπόν ως εναλλακτική λύση να δώσουν τα ηνία της κυβέρνησης και πάλι στον Trudeau αλλά όχι την πλήρη αυτοδυναμία. Παρόλο το ποσοστό που πήρε ο Trudeau, εξασφάλισε τη θέση του ως ηγέτης του κόμματος του. Κάτι όμως που δε συμβαίνει στο συντηρητικό κόμμα.

ΔΟΝΙΖΕΤΑΙ Η ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ  O‘ TOOLE

Στελέχη του συντηρητικού κόμματος έχουν δυσαρεστηθεί από την ηγεσία του αρχηγού τους, o οποίος ξέφυγε πολύ από το «πνεύμα» και την πολιτική συντηρητική γραμμή, θέλοντας να μεταμορφώσει το κόμμα που ανέλαβε τον Αύγουστο του 2020 σε ένα κράμα δεξιο-κεντρο-αριστερού κόμματος.

Αυτό φυσικά δεν άρεσε καθόλου σε οπαδούς του παλιού καλού συντηρητικού κόμματος, εποχών Brian Mulroney και Stephen Harper, και μέλη του συμβουλίου του κόμματος έχουν σκοπό να αναθεωρήσουν την ηγεσία του O’ Toole.

Ήδη ο Bert Chen – μέλος που εκπροσωπεί στο Οντάριο το εθνικό συμβούλιο του κόμματος – λέει ότι ο Erin O’ Toole θα πρέπει να υποβληθεί σε αναθεώρηση ηγεσίας από τα μέλη μετά την εκλογική του ήττα, σηματοδοτώντας την πρώτη ανοιχτή πρόκληση για την παραμονή του ως αρχηγός του κόμματος. 

Στον αγώνα ηγεσίας, ο O’ Toole έκανε εκστρατεία ως ο «αληθινά μπλε» συντηρητικός, κάνοντας υποσχέσεις όπως η κατάργηση της τιμής του άνθρακα των Φιλελευθέρων, για να παρουσιάσει μία από τις δικές του μετά τη νίκη. 

Ο ηγέτης των Συντηρητικών φάνηκε επίσης να αντιστρέφει τις θέσεις του σχετικά με τη χρηματοδότηση του CBC και την προστασία των δικαιωμάτων συνείδησης των γιατρών, από το να παραπέμπουν ασθενείς για υπηρεσίες στις οποίες ηθικά αντιτίθενται, όπως ιατρική βοήθεια σε θάνατο ή άμβλωση. 

Ο Chen έχει ξεκινήσει στο διαδίκτυο εκστρατεία συλλογής υπογραφών από μέλη που υποστηρίζουν, ότι ζητούν από το εθνικό συμβούλιο του κόμματος να συγκαλέσει δημοψήφισμα για την ηγεσία του O’ Toole πριν από το προγραμματισμένο το 2023. Πιστεύει δε, όπως και άλλα μέλη του εθνικού συμβουλίου του κόμματος, ότι η προεκλογική εκστρατεία ήταν απογοητευτική και η ευθύνη είναι του O’ Toole. Υπενθυμίζω ότι με τον O‘ Toole το συντηρητικό κόμμα κέρδισε 119 έδρες, δύο λιγότερες από τον προκάτοχό του Andrew Scheer που κέρδισε 121 έδρες το 2019. 

Ο O’ Toole έχει αναγνωρίσει ότι το κόμμα απέτυχε να κερδίσει τις έδρες που χρειαζόταν στην ευρύτερη περιοχή του Τορόντο, στο Βανκούβερ και στο Κεμπέκ, έστω κι αν θα παραχωρούσε όλα αυτά που επιθυμεί η κυβέρνηση της επαρχίας, προπαντός για την προστασία της Γαλλικής γλώσσας. Πάντως, την επόμενη των εκλογών, δεσμεύτηκε να αναθεωρήσει τι πήγε στραβά.

Φυσικά, η ενεργή παρουσία του δεξιού κόμματος ΛΑΪΚΟ ΚΟΜΜΑ που δημιούργησε ο πρώην συντηρητικός υπουργός Maxime Bernier, βοήθησε το να μην κερδίσει τις εκλογές ο O’ Toole. Αν και ο Bernier δεν κέρδισε καμία έδρα -ούτε τη δικιά του- απέσπασε 820.000 ψήφους, ήτοι το 5% της κάλπης. Ψήφοι που προέρχονται κατά 90% από τους δυσαρεστημένους δεξιούς του συντηρητικού κόμματος. Η άνοδος προτίμησης του ΛΑΪΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ του Bernier από 1,6% το 2019 στο 5% στις φετινές εκλογές, λειτούργησε ως δεξαμενή απορρόφησης των δυσαρεστημένων του «μεταλλαγμένου» συντηρητικού κόμματος υπό την ηγεσία του O’ Toole.

Όταν έχεις σουβλατζίδικο, δε νομίζω να κερδίσεις πελατεία πουλώντας… σούσι! Αυτό προσπάθησε να κάνει ο O’ Toole και μπορεί να χάσει το… μαγειρείο του.

Όσο για τις έδρες του Τορόντο που έχασε, για μένα οφείλεται στο γεγονός ότι έκανε πολύ… ρομάντζο στην κυβέρνηση του Κεμπέκ, της οποίας η πολιτική του παρελθόντος – 1976 και μετέπειτα – μεγαλούργησε, και ανέπτυξε το Τορόντο με δυσαρεστημένους Μοντρεαλίτες που διάλεξαν να διαφύγουν και να φτιάξουν τη ζωή τους στο Τορόντο.

Αν ρωτούσε τον υποψήφιο του Κώστα Μενεγάκη – πρώην Μοντρεαλίτη – είμαι σίγουρος ότι την γκάφα με το συμβόλαιο προς τους γαλλόφωνους Κεμπεκιώτες – διότι ήταν μόνο στα γαλλικά – δε θα το είχε κάνει.

Ο κ. O’ Toole, έπρεπε να είχε πληροφορηθεί ότι και πάλι λόγω ενός νέου γλωσσικού νόμου, πολλοί Μοντρεαλίτες θα αλλάξουν επαρχία και θα θυμούνται το «συμβόλαιο O’ Toole με το Κεμπέκ» εκεί που θα ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές.

Το παράδοξο είναι ότι, όπως το ΛΑΪΚΟ ΚΟΜΜΑ δημιουργήθηκε από δυσαρεστημένους συντηρητικούς και τράβηξε ψήφους από το συντηρητικό κόμμα, έτσι εδώ και σχεδόν 30 χρόνια δημιουργήθηκε το κόμμα BLOC QUEBECOIS που επίσης αποσπά ψήφους από μια μερίδα του συντηρητικού κόμματος κερδίζοντας φέτος 34 έδρες.

Με άλλα λόγια, μέσα σε 40 χρόνια το συντηρητικό κόμμα διασπάστηκε και έχασε δυνάμεις. Όσοι θυμάστε υπήρχε κάποτε και το REFORM PARTY (1987 – 2000) το οποίο μετονομάστηκε το 2000 σε THE CANADIAN ALLIANCE και το 2003 ξαναενώθηκε με το συντηρητικό κόμμα.

Αυτές τις κομματικές διασπάσεις δεν τις έχει γνωρίσει το Φιλελεύθερο Κόμμα του Καναδά, το οποίο κρατά ως επί το πλείστων τη βάση του.

Τελικά, ο μεγάλος νικητής σε αυτές τις εκλογές είναι ο ηγέτης του NDP κ. Singh, ο οποίος θα κρατά και πάλι το «τιμόνι» της κυβέρνησης Trudeau.

Οι καναδοί πολίτες, θέλουν όπως οι επόμενες εκλογές γίνουν σε τέσσερα χρόνια και όχι νωρίτερα. Απαιτούν λοιπόν από τον πρωθυπουργό τους και τους ηγέτες των κομμάτων να «συγκατοικήσουν» με απόλυτη ηρεμία στην καναδική βουλή και να επιτελέσουν μια δημιουργική ανοδική τετραετία για τη χώρα και τους Καναδούς.

Τέλος, θα ήθελα να στείλω και τα συγχαρητήρια μου στις Ελληνικές φωνές στην Καναδική βουλή. Ιδιαίτερα στην Εμμανουέλα Λαμπροπούλου και την Άννυ Κουτράκη. Καλή συνέχεια κυρίες μου και εις ανώτερα.

Η Εμμανουέλα Λαμπροπούλου επανεκλέγεται

Dimitris Ilias
-
0
Η Εμμανουέλα Λαμπροπούλου επανεκλέγεται
«Οι οικονομικές κατοικίες η προτεραιότητά μου στο VSL»

Οι πρόσφατες ομοσπονδιακές εκλογές του Καναδά έφεραν παρόμοιο αποτέλεσμα με αυτές του 2019. Στο προπύργιο των φιλελευθέρων το Ville St Laurent, η ομοσπονδιακή βουλευτής Εμμανουέλα Λαμπροπούλου, Ελληνικής καταγωγής, επανεξελέγη με ευρύτατη πλειοψηφία. Τα ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΑ ΝΕΑ είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν μαζί της και για την επιτυχία της, τους στόχους της, και τις δυσκολίες που αναμένεται να αντιμετωπίσει.

Δημήτρης Ηλίας

Η κυρία Λαμπροπούλου ανακοίνωσε ότι αισθάνεται περήφανη, που για άλλη μία φορά μπορεί να εκπροσωπήσει τους κατοίκους της περιοχής της στο καναδικό κοινοβούλιο. Ευχαρίστησε παράλληλα όλους όσους την ψήφισαν, καθώς και το υποστηρικτικό προσωπικό και τους εθελοντές της. Από την επόμενη κιόλας μέρα των εκλογών, το γραφείο της άνοιξε και η βουλευτής επέστρεψε στην εργασία της.

«Η καμπάνια μου αυτή τη φορά ήταν πολύ πιο ήσυχη λόγω του ιού. Άλλες φορές μπορούσαμε να κάνουμε πολλά περισσότερα για τους εθελοντές μας, είχαμε πιο πολύ ενέργεια, ενώ αυτή τη φορά όλα έπρεπε να γίνουν με γνώμονα την υγεία» δήλωσε η κυρία Λαμπροπούλου, αναφέροντας παράλληλα ότι αυτή ήταν η τρίτη της προεκλογική καμπάνια.

«Η πρώτη εκλογική καμπάνια θα έλεγα ότι ήταν η πιο έντονη, γιατί ήταν η πρώτη μου φορά, η δεύτερη πήγε πάρα πολύ καλά, και τώρα στην τρίτη μπορώ να πω ότι είχα βέβαια πολύ περισσότερη εμπειρία. Δε σας κρύβω όμως ότι τα αρνητικά σχόλια πάντοτε πληγώνουν. Στην πολιτική πρέπει να μάθει κανείς ότι δε σε ψηφίζουν όλοι και παρόλο που είχα ένα ποσοστό επιτυχίας 60% θα υπάρχουν και οι αντίθετες γνώμες. Πάντοτε δέχομαι με χαρά την εποικοδομητική κριτική αλλά τα επιθετικά και αρνητικά σχόλια, ευτυχώς λίγα, τα αφήνω στην άκρη» δήλωσε η κυρία Λαμπροπούλου.

Σύμφωνα με τη νεαρή βουλευτή, μία από τις μεγαλύτερες προτεραιότητες της είναι οι οικονομικές κατοικίες για την υποστήριξη των λιγότερο εύπορων κατοίκων του Ville St-Laurent. «Η προτεραιότητά μου αυτή είναι πολύ σημαντική στην περιοχή μου, η οποία όχι μόνο είναι τεράστια αλλά περιλαμβάνει κατοίκους από κάθε κοινωνικό στρώμα. Η αλήθεια είναι ότι τα έξοδα κατοικίας αυξάνονται, τα νοίκια ανεβαίνουν, και προσπαθώ με κάθε τρόπο και με τη βοήθεια των πιο εύπορων συμπολιτών της περιοχής μου να βοηθήσω τους πιο αδύνατους σε αυτό το θέμα» είπε η κυρία Λαμπροπούλου.

«Ένας άλλος τομέας που θέλω να επικεντρωθώ είναι η οικονομική ανάκαμψη μετά την Πανδημία. Όπως γνωρίζετε, το Ville St-Laurent έχει μία μεγάλη βιομηχανική ζώνη. Είμαστε ένα από τα διαμερίσματα του Μόντρεαλ το οποίο έχει υψηλούς βαθμούς ρύπων. Προσπαθώ λοιπόν, με τη βοήθεια της Κυβέρνησης, να βρω τρόπους ούτως ώστε να υποστηρίξω τις βιομηχανικές μονάδες της περιοχής μου, ώστε να αναπτύξουν πράσινη τεχνολογία και να μειώσουν τους ρύπους, έτσι ώστε να φτάσουμε τους στόχους που έχει θέσει η κυβέρνηση μου για το 2030 και 2050» πρόσθεσε η βουλευτής του Ville St-Laurent.

Σε ερώτηση των Ελληνοκαναδικών Νέων αν θα συνεχίσει η κυρία Λαμπροπούλου να υποστηρίζει τα ελληνικά θέματα, με ενθουσιασμό απάντησε πώς αυτό εννοείται. Πρόσθεσε δε ότι και αυτή τη φορά, όπως έκανε και στις προηγούμενες δύο θητείες της, θα υποστηρίζει κάθε ελληνικό θέμα και θα προσπαθεί πάντοτε να βρίσκει πόρους από κονδύλια της κυβέρνησης για την υποστήριξη της Ελληνικής παροικίας, ακόμα και αν αυτή προορίζεται για διάφορους οργανισμούς που δε βρίσκονται στην περιοχή της.

Δήλωσε υπερήφανη για την ελληνική καταγωγή της και είναι πάντοτε διατεθειμένη να αποτελεί τη φωνή της Ελληνικής παροικίας μέσα στο καναδικό κοινοβούλιο, να μιλάει για τα ελληνικά θέματα παράλληλα υποστηρίζοντας τα και μέσα στη στενή κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος των Φιλελευθέρων.

Η «Γαλάζια Πατρίδα» είναι εδώ!

Ta NEA
-
0
Η «Γαλάζια Πατρίδα» είναι εδώ!

ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΜΕ ΤΟ NAUTICAL GEO

Η συστηματική παρεμπόδιση του επιστημονικού σκάφους Nautical Geo από τουρκικό πολεμικό σκάφος 10 μίλα ανατολικά της Κρήτης και εντός της οριοθετημένης (με την Αίγυπτο) ελληνικής ΑΟΖ δεν είναι τίποτα περισσότερο από την έμπρακτη επιβολή του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας». Όπως είναι γνωστό, η Άγκυρα ισχυρίζεται (κόντρα στο διεθνές δίκαιο) ότι τα νησιά διαθέτουν μόνο χωρικά ύδατα έξι μιλίων, όχι υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Σταύρος Λυγερός*
© slpress.gr

Με βάση την αυθαίρετη αυτή θέση υπέγραψε το τουρκολυβικό μνημόνιο και κινείται κατά τρόπο που να δηλώνει στην πράξη, ότι η εκτός ελληνικών χωρικών υδάτων θαλάσσια έκταση είναι τουρκική υφαλοκρηπίδα – ΑΟΖ. Αφού, λοιπόν, το Nautical Geo εξήλθε των ελληνικών χωρικών υδάτων ανατολικά της Κρήτης, όφειλε να λάβει άδεια από την Άγκυρα για τη διεξαγωγή επιστημονικών ερευνών.

Με την ίδια ακριβώς «λογική» το Oruc Reis πραγματοποίησε το καλοκαίρι του 2020 συστηματικές σεισμικές έρευνες για τον εντοπισμό κοιτασμάτων έξω από τα χωρικά ύδατα του Καστελόριζου και νοτιότερα. Με την ίδια «λογική» έχουν προαναγγελθεί αντίστοιχες σεισμικές έρευνες ανατολικά και νοτιοανατολικά της Κρήτης. Το γεγονός ότι μέχρι τώρα δεν έχουν πραγματοποιηθεί, δε σημαίνει ότι δε θα πραγματοποιηθούν προσεχώς. Η Άγκυρα, άλλωστε, έχει δείξει ότι χρησιμοποιεί τη μέθοδο του «σαλαμιού». Κάθε φορά κάνει ένα βήμα, ώστε να εθίζει το διεθνές σύστημα στην αυθαιρεσία της.

Η Αθήνα μπορεί να απάντησε με διάβημα, αλλά είναι ηλίου φαεινότερο ότι στα μάτια των Τούρκων, τέτοιου είδους διαβήματα δεν είναι τίποτα περισσότερο από απόδειξη αδυναμίας. Πριν ένα χρόνο, η Άγκυρα τεστάρισε με το Oruc Reis την ελληνική αντίδραση. Όταν διαπίστωσε πως αυτή παρέμεινε στο διπλωματικό πλαίσιο, με την κινητοποίηση του στόλου να γίνεται κυρίως για λόγους εντυπώσεων, ήταν δεδομένο πως κάποια στιγμή θα έκανε το επόμενο βήμα.

Την είχε διευκολύνει, άλλωστε, η τότε κυβερνητική δήλωση, ότι η Ελλάδα θα υπερασπίσει στρατιωτικά τα χωρικά της ύδατα! Κατ’ αντιδιαστολή, είχε σταλεί το μήνυμα πως έξω από τα έξι μίλια οι Τούρκοι μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, γνωρίζοντας ότι δε θα τους εμποδίσει το ελληνικό Ναυτικό. Και αν δεν τα έκαναν νωρίτερα, αυτό οφείλεται στις σκοπιμότητες της πολιτικής του Ερντογάν έναντι της ΕΕ και όχι στην Αθήνα.

NAUTICAL GEO ΚΑΙ «ΓΑΛΑΖΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ»

Το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» επιδιώκει τη μετατροπή της Τουρκίας σε δεσπόζουσα δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο, σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας. Ο σφετερισμός των πιθανολογούμενων μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στη θαλάσσια αυτή περιοχή, είναι μία πτυχή αυτής της τουρκικής στρατηγικής. Η άλλη πτυχή είναι γεωπολιτική, η Τουρκία επιδιώκει να εξορίσει την Ελλάδα από την Ανατολική Μεσόγειο.

Η αλήθεια είναι, ότι για δεκαετίες η Ελλάδα απουσίαζε από την Ανατολική Μεσόγειο. Είχε αυτοεγκλωβισθεί στρατηγικά και επιχειρησιακά στο Αιγαίο, επειδή εκεί δεχόταν τότε την τουρκική επεκτατική πίεση. Το Καστελόριζο ήταν ένα γεωγραφικά ακραίο μικρό νησιώτικο σύμπλεγμα. Στην Αθήνα το αντιλαμβάνονταν σαν μία νησιώτικη «απόφυση» του Αιγαίου στην Ανατολική Μεσόγειο, χωρίς να του αποδίδουν την κρίσιμη στρατηγική σημασία που έχει.

Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, στην Αθήνα είχε κυριαρχήσει το δόγμα «η Κύπρος είναι μακριά». Πίσω από αυτό κρυβόταν η μικροελλαδική θεώρηση ότι «η Κύπρος είναι βαρίδι για την Ελλάδα»! Κάπως έτσι, η Ελλάδα είχε ουσιαστικά αποσυρθεί από την Ανατολική Μεσόγειο, όπου έτσι κι αλλιώς η παρουσία της ήταν υποτυπώδης. Αυτό το δόγμα – υπεκφυγή είχε εμποτίσει γενιές Ελλαδιτών πολιτικών και διπλωματών, με αποτέλεσμα να κυριαρχήσει για δεκαετίες η μονοδιάστατη αντίληψη για την εθνική ασφάλεια, που συρρίκνωνε το ελληνικό ενδιαφέρον αποκλειστικά στο Αιγαίο.

ΔΟΓΜΑ ΕΝΙΑΙΟΥ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ

Η στρατηγική αυτή αναδίπλωση είχε βολέψει την Άγκυρα. Της είχε αφήσει ελεύθερο το πεδίο στην Ανατολική Μεσόγειο. Μία προσπάθεια να αντιστραφεί η διάχυτη αυτή αντίληψη, είχε γίνει μετά το 1993 από την κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου με το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, με σκοπό την αμυντική κάλυψη της ελεύθερης Κύπρου. Στο πλαίσιο αυτό, εντασσόταν και η προμήθεια του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-300. Τότε, η Ελλάδα είχε αρχίσει να εδραιώνει μια αεροναυτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ας σημειωθεί, ότι την ίδια εκείνη περίοδο (1993-96) ο τότε υπουργός Άμυνας, Γεράσιμος Αρσένης, είχε πραγματοποιήσει ανοίγματα προς Ισραήλ, Αίγυπτο και Συρία, στο πλαίσιο μίας πρωτοπόρας για εκείνη την εποχή στρατιωτικής διπλωματίας. Ήταν μία γεωπολιτικά ισορροπημένη πολιτική, συνέχεια των προνομιακών σχέσεων που είχε επιχειρήσει να διαμορφώσει με αραβικές χώρες ο Ανδρέας Παπανδρέου από τη δεκαετία του 1970, με βάση το δόγμα για τις τρεις διαστάσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής (ευρωπαϊκή, βαλκανική και μεσογειακή).

Οι καιροί, ωστόσο, δεν ευνοούσαν εκείνα τα διπλωματικά ανοίγματα να ριζώσουν και να αναπτυχθούν, δεδομένου ότι στη δεκαετία του 1990 το Ισραήλ διατηρούσε προνομιακές σχέσεις με την κεμαλική Τουρκία. Αλλά και η Αίγυπτος τηρούσε ισορροπίες, αποφεύγοντας οτιδήποτε θα ενοχλούσε την Άγκυρα. Αλλά και ο χρόνος δεν ήταν αρκετός, με αποτέλεσμα εκείνα τα ανοίγματα να μετατραπούν σε παρένθεση.

ΕΠΑΝΕΓΚΛΩΒΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Η διαδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου από τον Σημίτη, στην πράξη αφυδάτωσε και σταδιακά ακύρωσε και το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου και τη στρατιωτική διπλωματία του Αρσένη. Καθοριστικό ρόλο στο πολιτικό – ψυχολογικό επίπεδο έπαιξε και η κρίση στα Ίμια (αρχές 1996), η οποία επανεγκλώβισε την Ελλάδα στο Αιγαίο. Όταν, μάλιστα, λόγω και των ασφυκτικών πιέσεων της Δύσης (και του Ισραήλ) οι S-300, αντί να εγκατασταθούν στην Κύπρο, αποθηκεύτηκαν στην Κρήτη, ο Ενιαίος Αμυντικός Χώρος εκφυλίστηκε επιχειρησιακά.

Η επιστροφή στην Ανατολική Μεσόγειο άρχισε να πραγματοποιείται πολύ αργότερα και μάλιστα με πρωτοβουλία των Ισραηλινών, λόγω του ρήγματος που είχε προκληθεί στις σχέσεις τους με την Τουρκία του Ερντογάν. Έτσι προέκυψαν οι τριγωνικές συνεργασίες Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ και Ελλάδα – Κύπρος – Αίγυπτος και τελευταία η συνεργασία Ελλάδα – Κύπρος – Ιορδανία.

Και τα τρία αυτά γεωπολιτικά τρίγωνα, που σταδιακά τείνουν να αποκτήσουν στρατηγικού χαρακτήρα εμβέλεια, διευκολύνθηκαν από την εχθρότητα του καθεστώτος Ερντογάν με το Ισραήλ και με το καθεστώς Σίσι στην Αίγυπτο. Δε θα είχαν, ωστόσο, ευδοκιμήσει, εάν δεν είχε μεσολαβήσει το αμερικανοτουρκικό ρήγμα.

Στην Ανατολική Μεσόγειο έχει διαμορφωθεί ένα γεωστρατηγικό πλέγμα, το οποίο αποκλείει και απομονώνει την Τουρκία, παρότι αυτό για ευνόητους λόγους δε δηλώνεται δημοσίως. Αυτός είναι ο λόγος που ο Ερντογάν επιχειρεί με επιμονή να αλλάξει τα διπλωματικά δεδομένα, πραγματοποιώντας ανοίγματα κυρίως προς το Κάιρο και τις μοναρχίες του Κόλπου, αλλά και προς την Ουάσιγκτον. Όλα δείχνουν, μάλιστα, πως οι εξελίξεις στο Αφγανιστάν διευκολύνουν την τουρκική διπλωματία.

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ – ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Ποιο είναι, λοιπόν, το συμπέρασμα; Προφανώς, το διπλωματικό εργαλείο είναι απολύτως αναγκαίο, αλλά όχι ικανό από μόνο του για να ανασχέσει τον τουρκικό επεκτατισμό. Τα γεγονότα είναι πεισματάρικα και μας το υπενθυμίζουν κραυγαλέα κάθε τόσο. Μπορεί να περάσαμε ένα σχετικά ήσυχο καλοκαίρι, συγκρίνοντάς το με το περσινό, αλλά η τουρκική πίεση επανέρχεται και ασκείται σε πολλαπλά επίπεδα, ακόμα και με την εισβολή τουρκικών αλιευτικών στα ελληνικά χωρικά ύδατα στο Αιγαίο.

Ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του, οφείλουν επιτέλους να αποδείξουν ότι είναι πραγματιστές και όχι ιδεοληπτικοί, βλέποντας κατάματα αυτό που διδάσκουν τα γεγονότα. Η χρονική μετάθεση για λίγο του προβλήματος δεν είναι λύση. Οι ελληνοτουρκικές επαφές έχει αποδειχθεί ότι ούτε καν τη θερμοκρασία δεν είναι ικανές να κρατήσουν χαμηλά για πολύ χρόνο.

Ο Ερντογάν προανήγγειλε συνάντηση με τον Μητσοτάκη, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, η Αθήνα διέψευσε ότι έχει προγραμματισθεί, αλλά μην έχετε αμφιβολία ότι η συνάντηση θα γίνει. Από τις πρόσφατες τουρκικές προκλήσεις, μάλιστα, επιβεβαιώνεται πως η Άγκυρα παραμένει πιστή στην πάγια τακτική της, να δημιουργεί συνθήκες πίεσης της Ελλάδας πριν από κάθε συνάντηση υψηλού επιπέδου, ώστε κατά τη διάρκεια της συνάντησης η τουρκική πλευρά να έχει πολιτικά – ψυχολογικά το πάνω χέρι.

Επειδή, λοιπόν, το έργο το έχουμε ξαναδεί και μάλιστα επανειλημμένως, είναι καιρός πλέον η Αθήνα να σταματήσει τον στρουθοκαμηλισμό της και να χαράξει κόκκινες γραμμές. Διαφορετικά, η Άγκυρα θα ξέρει ότι μπορεί να προωθεί περισσότερο ή λιγότερο την επεκτατική ατζέντα της σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, χωρίς να πληρώνει το παραμικρό κόστος. Και ας μην έχουμε αμφιβολία, ότι οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας θα αρχίσουν να προσαρμόζονται στην τουρκική ατζέντα, περιορίζοντας την αντίδρασή τους σε ολοένα και πιο χλιαρές δηλώσεις.

*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός – διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.

Αλλάζει ηγεσία ο πλανήτης έως το 2029

Ta NEA
-
0
Αλλάζει ηγεσία ο πλανήτης έως το 2029

Η ΑΠΟΡΡΗΤΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ: Ο ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Αλλάζει ηγεσία ο πλανήτης έως το 2029

Τεκτονικές αλλαγές στην οικονομική και γεωπολιτική κατάταξη των μεγάλων χωρών που ηγούνται του πλανήτη, περιγράφει η τελευταία επικαιροποιημένη απόρρητη έκθεση του Μεγάρου Μαξίμου, που καταγράφει τις μέγα-τάσεις στο νέο κόσμο.

Η τελευταία εκδοχή της έκθεσης, η οποία συντάσσεται υπό την εποπτεία των Γενικών Γραμματέων της Κυβέρνησης, Γρηγόρη Δημητριάδη και Επικοινωνίας Γιάννη Μαστρογεωργίου, υπογραμμίζει ότι η Κίνα θα έχει αναδειχθεί έως το 2029 ως πρώτη παγκόσμια οικονομική δύναμη με όρους συναλλαγματικών ισοτιμιών, ενώ η Ινδία θα ξεπεράσει σε οικονομική δύναμη την ΕΕ και θα διεκδικήσει τη δεύτερη θέση στην παγκόσμια κατάταξη από τις ΗΠΑ, οι οποίες διατρέχουν τον κίνδυνο να κατρακυλήσουν στην τρίτη θέση.

Προοπτική που εξηγεί, γιατί ο Πρόεδρος Μπάιντεν προσχώρησε στο δόγμα Τραμπ, συμμάχησε με τη Μεγάλη Βρετανία και την Αυστραλία και αναβάθμισε σε υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο για τη χώρα του την αναδυόμενη εκ νέου Κίνα. Εγκαταλείποντας την αντί-ρωσική υστερία των Δημοκρατικών.

Η απόρρητη έκθεση Μαξίμου περιέχει εντυπωσιακά στοιχεία, για δημογραφικές μετατοπίσεις με μεγάλη χαμένη την Ευρώπη, ενώ ακόμη και στην πρώτη θερινή εκδοχή της, την οποία δημοσιεύουμε, εκτιμά ότι έως το 2050 και εφόσον δεν έχει αλλάξει κάτι, ο πλανήτης θα έχει αλλάξει χέρια. Θα έχει αλλάξει ηγεσία.

Τη θέση των σημερινών προηγμένων κρατών που συγκροτούν την G7 (ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Μεγάλη Βρετανία, Ιταλία, Καναδάς, Ιαπωνία) θα πάρει μια νέα ομάδα των αναδυομένων οικονομιών, η Ε7, που θα απαρτίζεται από την Κίνα, την Ινδία, την Ινδονησία, τη Βραζιλία, τη Ρωσία, το Μεξικό και την Τουρκία.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ FORESIGHT ΤΟΥ ΜΕΓΑΡΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗ ΘΕΡΙΝΗ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:

«Αλλαγές στην παγκόσμια τάξη, μετατοπίσεις ισχύος και δημογραφικές ανακατατάξεις. Ο παγκόσμιος πληθυσμός θα ξεπεράσει τα 8 δις το 2030 και θα εκτιναχθεί στα 10 δις το 2050. Η δημογραφική εξέλιξη δε θα είναι ισομερής. Στασιμότητα θα παρατηρηθεί στις πιο προηγμένες οικονομίες. Ο πληθυσμός της ΕΕ θα σημειώσει πτώση στα 420 εκ., δηλαδή 4,3 % του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ μεγάλη μείωση θα παρατηρηθεί και στη ΝΑ Ασία.

Ο πληθυσμός της Αφρικής θα φθάσει περίπου τα 2 δις έως το 2035 και οι μισοί κάτοικοι της Ηπείρου θα είναι κάτω των 21 ετών! Το 2050 η Ινδία, η Νιγηρία, οι ΗΠΑ, η Κίνα και το Πακιστάν, θα είναι οι πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές. Έως το 2050 ο πληθυσμός σε ηλικία εργασίας θα μειωθεί 16% στην ΕΕ και 17% στην Κίνα, ενώ θα παρουσιάσει αύξηση στη Β. Αμερική και την Ινδία. Ο μέσος όρος ηλικίας στην ΕΕ από 44 έτη το 2020 θα ανέβει στα 48,2 το 2050, ενώ θα έχουμε ραγδαία αύξηση των εξαρτώμενων ατόμων – νέων και ηλικιωμένων. Αν συνεχιστεί η σημερινή τάση, τότε το 2050 θα αντιστοιχούν 135 εξαρτώμενα άτομα χωρίς απασχόληση για κάθε 100 εργαζόμενους!

Τις επόμενες δεκαετίες θα συντελεστεί μία σημαντική μετατόπιση της διεθνούς ισχύος, με το γεωοικονομικό κέντρο βάρους της παγκόσμιας οικονομίας και ισχύος να μετατοπίζεται προς την Ανατολή. Οι G7 χώρες σήμερα αντιπροσωπεύουν περίπου το 40% του ΑΕΠ, ενώ το 1975 το ποσοστό αυτό ήταν 60%. Η Κίνα θα αναδειχθεί ως η μεγαλύτερη οικονομία έως το 2029 και η Ινδία θα ξεπεράσει την ΕΕ σε οικονομική ισχύ μέσα στα επόμενα 20 χρόνια. Παράλληλα, παρατηρείται όλο και περισσότερο, ότι το ΑΕΠ ως δείκτης δεν αποτυπώνει ούτε εκφράζει την εξέλιξη της ποιότητας ζωής. 

Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της PwC, η Κίνα έχει ήδη ξεπεράσει τις ΗΠΑ με βάση το ΑΕΠ σε όρους PPP και αναμένεται να αναδειχθεί στη μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως και σε όρους συναλλαγματικών ισοτιμιών πριν το 2030. Στην ίδια τροχιά, η Ινδία αναμένεται να εκτοπίσει τις ΗΠΑ από τη 2η θέση και  η Ινδονησία να αναρριχηθεί στην 4η θέση έως το 2050, ξεπερνώντας προηγμένες οικονομίες, όπως η Ιαπωνία και  η Γερμανία. Παράλληλα, στην ταχύτερα αναπτυσσόμενη μεγάλη οικονομία έως το 2050 αναδεικνύεται το Βιετνάμ και αναμένεται να αναρριχηθεί έως τότε στην 20ή θέση της παγκόσμιας κατάταξης βάσει ΑΕΠ. Εάν συνεχιστούν οι τρέχουσες τάσεις, έως το 2050, η οικονομική και πολιτική επιρροή της G7 θα μετατοπιστεί σταθερά στην E7 (G7: ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Γερμανία, Ιαπωνία, Καναδάς και Ιταλία — E7: Κίνα, Ινδία, Ινδονησία, Βραζιλία, Ρωσία, Μεξικό και Τουρκία). 

Στο τελευταίο μισό του 20ού αιώνα, ορισμένα από τα ασιατικά έθνη, ειδικά η Ιαπωνία, η Κίνα και η Κορέα, προέβησαν σε μία σταδιακή διαδικασία μεταρρυθμίσεως και εκσυγχρονισμού, που επέτρεψε στους Ασιάτες να ανταγωνιστούν ή ακόμη και να προκαλέσουν την Ευρώπη και τις ΗΠΑ σε πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικο-πολιτισμικές και στρατιωτικές υποθέσεις. Η πρόοδος και τα επιτεύγματα των Ασιατών στις επιστήμες και την τεχνολογία, η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού και της μεσαίας τάξης τους και οι πλούσιοι φυσικοί πόροι, τούς έδωσαν το πλεονέκτημα να επέμβουν και να συν-διαμορφώσουν τον κόσμο του μέλλοντος. 

Κατά τα τελευταία τριάντα χρόνια, μεταρρυθμίσεις για ελεύθερες συναλλαγές οδήγησαν αρκετές ασιατικές χώρες να επεκτείνουν σημαντικά τα οικονομικά αναγνωρισμένα μέρη στον κόσμο για επενδύσεις και επιχειρήσεις που βρίσκονται στην Ασία. Στο στρατιωτικό τομέα, η Κίνα έχει το μεγαλύτερο στρατό παγκόσμια και το δεύτερο μεγαλύτερο ναυτικό στόλο στον Ειρηνικό. Η Ινδία αναγνωρίζεται ως η έκτη μεγαλύτερη ναυτική δύναμη και το Πακιστάν η έβδομη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο. Τέσσερα δηλωμένα κράτη πυρηνικής ενέργειας, δηλαδή η Κίνα, η Ινδία, το Πακιστάν και η Βόρεια Κορέα, βρίσκονται στην Ασία. Η προηγμένη έρευνα βρίσκει πεδίο εφαρμογής και για τους Ασιάτες στο διάστημα, όπου Κίνα, Ιαπωνία, Κορέα, Πακιστάν, Ινδία και Σιγκαπούρη έχουν τους δορυφόρους τους σε διαστημικές τροχιές, για σύγχρονη επικοινωνία και πληροφορίες για τον καιρό. Τα τελευταία έτη, η Κίνα άρχισε επίσης να εκτοξεύει επιστήμονες στο διάστημα, ακολουθώντας τις ΗΠΑ και τη Ρωσία.

Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ και Κίνας θα αποκτήσει παγκόσμια διάσταση και θα καθορίσει το νέο γεωπολιτικό πεδίο.  Η ενεργειακή μετάβαση θα επηρεάσει την κατανομή ισχύος. Οι χώρες που εξάγουν ορυκτά καύσιμα και δεν έχουν προχωρήσει στο επόμενο στάδιο της ενεργειακής τους μετάβασης, θα δεχθούν κλυδωνισμούς. Στον αντίποδα θα βρεθούν χώρες με δυνατότητα παραγωγής και εξαγωγής ενέργειας από ΑΠΕ. Σημαντική, αν και υποτιμημένη παράμετρος της διεθνούς γεωπολιτικής σκακιέρας, είναι οι εξελίξεις στον αρκτικό ωκεανό. 

H EE ως θεματοφύλακας και πρωτοπόρος στη θέσπιση διεθνών στάνταρντς. Η ΕΕ βρίσκεται μέσα στο διεθνή ανταγωνισμό της «πρώτης κίνησης» για τη θέσπιση διεθνών στάνταρτ. Αυτό είναι ιδιαιτέρως σημαντικό και χρήσιμο στους τομείς κυρίως της τεχνολογίας, όπως η ΑΙ, ο κβαντικός υπολογιστής, η κυβερνο-ασφάλεια, η διαχείριση των δεδομένων. Επιπλέον σημαντική είναι η παρέμβαση της ΕΕ στα θέματα της πράσινης τεχνολογίας, του υδρογόνου, των θαλασσίων αιολικών πάρκων. Η Κίνα από τη δική της μεριά, δημιουργεί και εκείνη το δικό της οικοσύστημα διαμόρφωσης των στάνταρντ, μέσω του σχεδίου Κίνα 2035, που φιλοδοξεί να επιβάλλει τις δικές της προτιμήσεις στις 140 χώρες που αποτελούν το τεράστιο δίκτυο Belt and Road.

Η ΕΕ διαθέτει ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Το λεγόμενο brussels effect που της δίνει το δικαίωμα να έχει, λόγω οικονομικής και πληθυσμιακής δύναμης, τον πρώτο λόγο στο διεθνές εμπόριο. Η ΕΕ είναι ο Νο1 εμπορικός εταίρος 74 χωρών, έναντι 66 της Κίνας και 31 των ΗΠΑ. Είναι εκ των ων ουκ άνευ αναγκαίο για την ΕΕ να παραμείνει πρωτοπόρος σε αυτό τον αγώνα».

© Newsbreak.gr

Γιατί οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να χάσουν το νέο Ψυχρό Πόλεμο πριν αυτός αρχίσει

Ta NEA
-
0
Γιατί οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να χάσουν το νέο Ψυχρό Πόλεμο πριν αυτός αρχίσει
Γιατί οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να χάσουν το νέο Ψυχρό Πόλεμο πριν αυτός αρχίσει

Λίγα χρόνια πριν πεθάνει, ο ακραία αντιρώσος Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, σε μια έκλαμψη ρεαλισμού, είχε προτείνει τη δημιουργία ενός γεωπολιτικού σχήματος, το οποίο αποκαλούσε «διευρυμένη Δύση» (extended West). Το σχήμα αυτό θα ήταν η παλιά καλή ευρω-ατλαντική Δύση, συν τη Ρωσία, και στόχος του θα ήταν η απομόνωση της μετεωρικά ανερχόμενης Κίνας.

Κώστας Γρίβας*
© slpress.gr

Η προσέγγιση της Ρωσίας από πλευράς της Δύσης θα λειτουργούσε σαν το αντίστροφο ισοδύναμο του ανοίγματος στη μαοϊκή Κίνα, που είχε κάνει το δίδυμο Νίξον-Κίσινγκερ στις αρχές της δεκαετίας του 1970, έτσι ώστε να απομονώσουν την τότε Σοβιετική Ένωση. Ο αρχιτέκτονας εκείνου δε του σχεδίου, ο υπέργηρος σήμερα αλλά πάντα με κυνικά διαυγή σκέψη Κίσινγκερ, έχει επίσης επιχειρηματολογήσει για την ανάγκη προσέγγισης της Ρωσίας και έχει καταγγείλει τον αντιπαραγωγικό αντιρωσισμό που κυριαρχεί στις δυτικές ελίτ.

Είναι πιθανόν, πως τη στρατηγική προσέγγισης της Ρωσίας έτσι ώστε να απομονωθεί το Πεκίνο, επεδίωκε να εφαρμόσει ο Πρόεδρος Τραμπ στις αρχές της διακυβέρνησής του, κάτι ωστόσο που δεν μπόρεσε να κάνει εξαιτίας των λυσσαλέων αντιδράσεων του ρωσοφοβικού κατεστημένου της Ουάσιγκτον. Έτσι, η πολιτική της «διπλής ανάσχεσης» (double containment) που ακολούθησε και ακολουθεί η Δύση εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας, οδήγησε τα δύο αυτά κράτη το ένα στην αγκαλιά του άλλου.

Δημιούργησε έτσι το πρόπλασμα ενός πρωτοφανών μεγεθών γεωπολιτικού σχήματος στον πλανήτη, που αν όντως προκύψει, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η πρώτη υπέρ-υπερδύναμη (hyper Power) στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και ενώ λοιπόν φαινόταν πως οδηγούμασταν εκ νέου προς ένα διπολικό κόσμο, ο οποίος θα περιλάμβανε από τη μία πλευρά τη συσπείρωση των ευρασιατικών χερσαίων δυνάμεων και από την άλλη τις ωκεάνιες δυνάμεις της ευρω-ατλαντικής Δύσης, οι Αγγλοσάξονες αποφάσισαν να λειτουργήσουν μόνοι τους!

ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΜΕ ΕΘΝΟΦΥΛΕΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ

Αντί για μια συσπείρωση της ευρωγενούς Δύσης, έτσι ώστε να προκύψει ένα μέγεθος ικανό να αντιμετωπίσει την ανερχόμενη ισχύ της Ευρασίας, το αγγλοσαξονικό AUKUS, που φαίνεται πως δημιουργήθηκε περισσότερο με ιστορικά και εθνοφυλετικά κριτήρια και λιγότερο ως αποτέλεσμα ρεαλιστικής ανάγνωσης των παγκόσμιων εξελίξεων, προκαλεί αντι-συσπείρωση στα όρια της ρήξης.

Πράγματι, το πρώτο θύμα της γεωπολιτικής σύζευξης των κύριων αγγλοσαξονικών κρατών, ήταν οι σχέσεις ΗΠΑ και Γαλλίας, που έφθασαν σε ένα πρωτοφανές «βαρομετρικό χαμηλό».
Η εξέλιξη αυτή δεν προκαλεί έκπληξη. Είναι αναπόφευκτο ότι όταν δημιουργείς ένα εθνοφυλετικό σχήμα μέσα σε μια ευρύτερη γεωπολιτική ενότητα, τα υπόλοιπα μέρη της ενότητας αυτής θα αντιδράσουν και πιθανώς θα απομακρυνθούν και θα δημιουργήσουν άλλα σχήματα. Ιδιαίτερα αν χάνουν δεκάδες δισ. ευρώ και αυτά τα λεφτά τα χάνουν ενώ πλήττεται ταυτοχρόνως η κρίσιμης σημασίας, όσο και εύθραυστη αμυντική βιομηχανία τους. Άρα, η Δύση, ως ένας από τους δύο παγκόσμιους πόλους στο νέο διεθνές σύστημα, απειλείται με διάλυση, πριν ακόμη ξεκινήσει ο νέος παγκόσμιος ανταγωνισμός.

Και ενώ λοιπόν η εξέλιξη αυτή ενδέχεται να προκαλέσει διάσπαση στην ενότητα της Δύσης, είναι πιθανόν να ενισχύσει τη γεωστρατηγική σχέση Κίνας – Ρωσίας, εις βάρος των διαρκών και επιμενόντων ανταγωνιστικών στοιχείων στις γεωπολιτικές ταυτότητες των δύο κρατών.
Αυτό αναμένεται να προκύψει από την επικέντρωση στη στρατιωτική διάσταση της αντιπαλότητας ΗΠΑ – Κίνας, που μέχρι τώρα είχε περισσότερο οικονομικά, τεχνολογικά και εμπορικά στοιχεία και ιδιαίτερα εξαιτίας της – σημειολογικής έστω – ενίσχυσης του ρόλου της πυρηνικής ισχύος.

O ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ

Κάτι που δεν είναι ίσως ιδιαίτερα γνωστό, είναι ότι η Κίνα είχε και έχει ένα πολύ μικρό πυρηνικό οπλοστάσιο για τα μεγέθη της και ένα πολύ μετριοπαθές πυρηνικό δόγμα «μη πρώτης χρήσης» (no first use policy). Δηλαδή, η Κίνα δεσμευόταν ότι θα χρησιμοποιούσε πυρηνικά όπλα, μόνον αν δεχόταν επίθεση με πυρηνικά. Το δε μικρό της οπλοστάσιο είναι ικανό μόνο για περιορισμένα ανταποδοτικά πλήγματα και ποτέ οι Κινέζοι δεν μπήκαν στη λογική της εξασφαλισμένης αμοιβαίας καταστροφής (ΜΑD) με τους αντιπάλους τους.

Αυτή η μετριοπαθής στάση αποτελεί κομμάτι της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, όπου από ένα σημείο και μετά ο μεγάλος και επίφοβος αντίπαλος της Κίνας ήταν η Σοβιετική Ένωση. Οι Κινέζοι, λοιπόν, ανησυχούσαν πως ένα μεγάλο πυρηνικό οπλοστάσιο θα προκαλούσε την έντονη ανησυχία της Ουάσιγκτον και θα τρομοκρατούσε τη Μόσχα και τότε οι δύο αυτές μεγάλες πυρηνικές δυνάμεις θα μπορούσαν να συνεργαστούν ακόμη και για να προχωρήσουν σε μαζική προληπτική πυρηνική επίθεση κατά της Κίνας, κάτι που, παρεμπιπτόντως, είχε όντως συζητηθεί.

Το αποτέλεσμα είναι πριν από μερικά χρόνια, η Κίνα να διαθέτει μόλις 65 πυρηνικά όπλα ικανά να προσβάλουν το μητροπολιτικό έδαφος των ΗΠΑ (CONUS). Αντιστοίχως, οι ΗΠΑ έχουν πάνω από 2000 ικανά να προσβάλουν το κινεζικό έδαφος. Επιπροσθέτως, μεγάλο μέρος του κινεζικού διηπειρωτικού οπλοστασίου είναι παλαιοί πύραυλοι υγρών καυσίμων DF-5, οι οποίοι και καθυστερούν να ενεργοποιηθούν λόγω της δύσκολης και χρονοβόρας διαδικασίας πλήρωσης με υγρά καύσιμα, άρα είναι επιρρεπείς σε προληπτικά πλήγματα και είναι σε στατικές θέσεις, που μπορούν να στοχοποιηθούν εύκολα από τις ΗΠΑ.

Μάλιστα, πριν από μερικά χρόνια, είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό Foreign Affairs ένα άρθρο που επιχειρηματολογούσε υπέρ της προληπτικής αδρανοποίησης αυτών ακριβώς των κινεζικών πυραύλων, με πυρηνικά όπλα μικρής ισχύος και υψηλής ακρίβειας. Βέβαια, η Κίνα από τότε μέχρι σήμερα ενισχύει το στρατηγικό πυρηνικό της οπλοστάσιο με διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους (ICBM) DF-31 και DF-41, στερεών καυσίμων. Αυτοί είναι τοποθετημένοι πάνω σε οχήματα μεταφοράς-ανύψωσης-εκτόξευσης (TEL), καθώς και νέα επαυξημένου βεληνεκούς υποβρύχια με εκτοξευόμενους βαλλιστικούς πυραύλους JL-3 που μπορούν να φθάσουν το μητροπολιτικό έδαφος των ΗΠΑ.

ΤΟ ΠΕΚΙΝΟ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΜΟΣΧΑΣ

Όμως, το πυρηνικό χάσμα (nuclear gap) μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ παραμένει και θα παραμείνει για πολλά χρόνια. Κι αυτό είναι επίφοβο για το Πεκίνο, ιδιαίτερα υπό τις νέες συνθήκες. Όχι μόνο για το σχετικά απίθανο ενδεχόμενο μεγάλης κλίμακας πυρηνικής σύγκρουσης με τις ΗΠΑ, όσο για το ότι το πλεόνασμα αυτό πυρηνικής ισχύος από πλευράς των Αμερικανών, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέσο εξαναγκασμού (coercion) στο πλαίσιο αντιπαραθέσεων χαμηλότερης κλίμακας. Με άλλα λόγια, για να αναγκάσουν το Πεκίνο να υποκύψει στις αμερικανικές διαθέσεις. Έτσι λοιπόν, η Κίνα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ την κάλυψη από τη ρωσική πυρηνική ομπρέλα.

Βέβαια, η Μόσχα, υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα ήταν πρόθυμη να προσφέρει την κάλυψη αυτή. Όμως, οι συνθήκες εδώ και αρκετά χρόνια δεν είναι φυσιολογικές. Η αποκομμένη από την υπόλοιπη Ευρώπη Ρωσία έχει ωθηθεί προς την αγκαλιά της Κίνας και τώρα προκύπτει η ευκαιρία να ενισχύσει τη θέση της έναντι της Κίνας στην «ανταγωνιστική συνεργασία» που έχει μαζί της, χάρη στο πλεονέκτημα του μεγάλου πυρηνικού οπλοστασίου της.

Εν κατακλείδι, λοιπόν, αν και είναι πολύ νωρίς για να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα, η κίνηση αυτή των ΗΠΑ και των «ξαδελφών» της, απειλεί να δημιουργήσει μια αγγλοσαξονική γεωπολιτική σέχτα μέσα στη Δύση, υπονομεύοντας την ενότητά της. Κι αυτό, την ίδια στιγμή που ενδέχεται να ωθήσει σε ακόμη πιο στενή συνεργασία τη Ρωσία με την Κίνα, φέρνοντας ένα βήμα πιο κοντά την πιθανότητα υλοποίησης της πρώτης hyper Power στην ιστορία του κόσμου. Αν πράγματι ισχύει κάτι τέτοιο, τότε δεν μπορείς να τη χαρακτηρίσεις και ως την πιο σοφή κίνηση στη νέα παγκόσμια σκακιέρα…

*Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι Καθηγητής Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευέλπιδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η συμφωνία AUKUS αναδεικνύει τα όρια της ισχύος ΚΑΙ των ΗΠΑ ΚΑΙ της Κίνας

Ta NEA
-
0
Η συμφωνία AUKUS αναδεικνύει τα όρια της ισχύος ΚΑΙ των ΗΠΑ ΚΑΙ της Κίνας
Η συμφωνία AUKUS αναδεικνύει τα όρια της ισχύος ΚΑΙ των ΗΠΑ ΚΑΙ της Κίνας

Η συμφωνία ανάμεσα στην Αυστραλία, τη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ, για την αναβαθμισμένη αμυντική και τεχνολογική συνεργασία, για την αντιμετώπιση της κινεζικής επιθετικότητας στην ευρύτερη περιοχή του Ινδό-Ειρηνικού, ερμηνεύτηκε κυρίως ως μια προσπάθεια αμερικανικής απάντησης, σε μία μείζονα πρόκληση για τα δυτικά συμφέροντα και ως έκφραση της κλιμάκωσης του «Νέου Ψυχρού Πολέμου».

Παναγιώτης Σωτήρης
© in.gr

Και δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι σε μεγάλο βαθμό, είναι μια εκτίμηση που αποτυπώνει πλευρές της πραγματικότητας: τον τρόπο που η Κίνα κινείται και προβάλλει τις κυριαρχικές αξιώσεις της σε μια ευρύτερη περιοχή, τον τρόπο που αυτό αναγιγνώσκεται ως απειλή για τα κυριαρχικά δικαιώματα των γειτονικών χωρών αλλά και για κρίσιμες διόδους για πολύ μεγάλο μέρος του παγκοσμίου εμπορίου, την προσπάθεια των ΗΠΑ να δείξουν ότι μπορούν να έχουν αναβαθμισμένο ρόλο στην εγγύηση των συμφερόντων της Δύσης αλλά ότι μπορούν να αντιμετωπίσουν το συνολικό ανταγωνισμό από την Κίνα σε όλα τα επίπεδα.
Μόνο που την ίδια στιγμή, ο τρόπος που κλιμακώνεται η αντιπαράθεση στον Ινδό-Ειρηνικό, αποτυπώνει και όχι μόνο τη δυναμική του «Νέου Ψυχρού Πολέμου» (πιο σωστά μίας πλευράς του γιατί υπάρχει και η αντιπαράθεση με τη Ρωσία), αλλά και τα όρια στον τρόπο που τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Κίνα ξεδιπλώνουν τις προβολές ισχύος τους.

ΗΠΑ: Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ «ΔΥΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ»
ΚΑΙ Η ΑΝΑΔΙΠΛΩΣΗ ΣΤΗΝ «ΕΝΟΤΗΤΑ
ΤΟΥ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»
Οι ΗΠΑ φάνηκε ότι κινήθηκαν στην επιλογή, με βασικό κριτήριο να μπορέσουν να συντονιστούν με δυνάμεις με τις οποίες παραδοσιακά έχουν υψηλού επιπέδου συνεργασία, σε επίπεδο άμυνας και υπηρεσιών πληροφοριών, ώστε να μπορέσουν να ξεδιπλώνουν μια αμιγώς στρατιωτική τακτική επιτήρησης της Κίνας σε μια κρίσιμη περιοχή.
Το είδος αυτό στρατιωτικής παρουσίας δεν μπορούσε να σχεδιαστεί μέσω ΝΑΤΟ, άλλωστε η περιοχή είναι κάπως έξω ακόμη και από την τρέχουσα «διευρυμένη» αρμοδιότητά του, ούτε να περιοριστεί στα διάφορα επίπεδα στρατηγικής συνεργασίας που έχουν οι ΗΠΑ στον Ινδό-Ειρηνικό (μόνο η Ιαπωνία διαθέτει ανάλογου επιπέδου συνεργασία με τις ΗΠΑ). Αυτό άφηνε ως μόνο ενδεχόμενο την αναδίπλωση στην «ειδική σχέση» μεταξύ των αγγλοσαξονικών χωρών, που ήταν από τη μεριά των νικητών στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι ΗΠΑ ωθήθηκαν σε αυτή την επιλογή, εκτιμώντας ότι ένα ευρύτερο φάσμα χωρών της περιοχής αισθάνονται μια πίεση από τις κινεζικές κινήσεις και κυρίως τον τρόπο που η Κίνα προβάλλει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στη Νότια Σινική Θάλασσα. Αυτό αφορά και την Ιαπωνία, αλλά και άλλες χώρες της περιοχής, όπως την Ινδία, τις Φιλιππίνες, το Βιετνάμ και τη Νότια Κορέα. Δηλαδή, εκτιμούν ότι με αυτόν τον τρόπο, επιτελούν ένα ρόλο «εγγύησης» συμφερόντων συμμαχικών χωρών σε μια κρίσιμη περιοχή.
Όμως, την ίδια στιγμή το τίμημα γι αυτή την επιλογή φαντάζει ιδιαίτερα υψηλό. Η ρήξη με τη Γαλλία, ακόμη και εάν μπορεί να αποδοθεί στην οργή του Παρισιού, για την ακύρωση μιας κρίσιμης πλευράς της «διπλωματίας των εξοπλισμών» στην οποία επιδίδεται η γαλλική πλευρά, όμως επιτείνει την κρίση του ΝΑΤΟ σε μια κρίσιμη στιγμή, και ενώ η αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν (και σύντομα από το Ιράκ) διαμορφώνει νέο τοπίο για τα ζητήματα συλλογικής ασφάλειας σε μια ευρύτερη περιοχή.
Δηλαδή, την ώρα που οι ΗΠΑ κατηγορούνται για τη σχεδόν χαοτική συνθήκη που διαμόρφωσε ο τρόπος που χειρίστηκαν τη συμφωνία που είχαν με τους Ταλιμπάν για αποχώρηση από το Αφγανιστάν, αντί να απαντήσουν με μια αναθεμελίωση των θεσμών συλλογικής ασφάλειας της Δύσης, επιλέγουν να επιμείνουν σε μια διαδρομή μονομερών επιλογών, που διακυβεύουν συνολικά τις ευρω-αμερικανικές σχέσεις.
Ουσιαστικά, αυτό που προβάλλουν σε εικόνα, είναι τελικά μια παραλλαγή του «Πρώτα η Αμερική» – αυτή τη φορά από την πλευρά των Δημοκρατικών – με την έννοια μιας πραγματικής αδυναμίας να συγκροτήσουν έναν ηγεμονικό ρόλο και την αντίστοιχη ηγεμονική πρακτική, περιοριζόμενες στο να επιλέγουν κατά περίπτωση τους συμμάχους που είναι διατεθειμένοι να κινηθούν σε μια ορισμένη κατεύθυνση (ενίοτε και απλώς τους συμμάχους που αισθάνονται ότι έχουν άμεσο συμφέρον, όπως π.χ. η Βρετανία, που θέλει ταυτόχρονα να διεκδικήσει ρόλο «μεγάλης δύναμης» και να εξασφαλίσει παραγγελίες).
Όμως, μια τέτοια τακτική σε ένα διεθνές περιβάλλον, όπου πληθαίνουν τα σημεία που απαιτούν διαχείριση κρίσεων και ευρύτερες διακρατικές συνεργασίες, αρχίζει και φαντάζει ως όλο και περισσότερο αλυσιτελής.

Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ
ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ «ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ»
Την ίδια στιγμή, η κατάσταση σε σχέση με τις αντιπαραθέσεις στον Ινδό-Ειρηνικό αναδεικνύει και ένα σοβαρό έλλειμμα στην αντίληψη της Κίνας για το ρόλο της στον κόσμο.
Είναι αλήθεια ότι η Κίνα, όντως δε διεκδικεί ένα ρόλο «παρεμβατικό» στις υποθέσεις άλλων κρατών, πέραν των δικών της συνόρων και ότι η αντίληψή της για το διεθνές σύστημα είναι πολύ πιο κοντά σε μια παραδοσιακή αντίληψη ενός κόσμου κυρίαρχων κρατών με ισορροπίες ισχύος, που εξασφαλίζουν την ειρήνη και τη σταθερότητα.
Την ίδια στιγμή βέβαια, η Κίνα θεωρεί αυτονόητες τις άμεσες δικές της αξιώσεις στην κοντινή της περιοχή, ξεκινώντας από την αντίληψη που έχει για τα κυριαρχικά στης δικαιώματα στη Νότια Σινική Θάλασσα ή την αντίληψη, ότι εντός της ΑΟΖ έχει και στρατιωτική αρμοδιότητα, ή τον τρόπο που θεωρεί ότι θα μεθοδεύσει την επανένωση με την Ταϊβάν. Μόνο που όλα αυτά διαμορφώνουν αφορμές προστριβής με άλλες χώρες στην περιοχή.
Όμως, το πιο βασικό πρόβλημα της Κίνας είναι ότι μπορεί να υπερασπίζεται την ιδέα ενός ανοιχτού κόσμου, όπου κυρίαρχα κράτη κατά βάση έχουν μεταξύ τους αμοιβαία επωφελείς οικονομικές συναλλαγές, δεν έχει μια αντίληψη «συλλογικής ασφάλειας», ούτε είναι διατεθειμένη να αναλάβει ρόλο εγγυητή, παρά την πολύ μεγάλη επένδυση που έχει κάνει στην αναβάθμιση και τον εκσυγχρονισμό των αμυντικών της δυνατοτήτων.
Μια σύγκριση με τον τρόπο που κινείται η Ρωσία σε διάφορα πεδία, είναι από αυτή την άποψη ενδεικτική και δείχνει τα κινεζικά όρια. Δηλαδή, η Ρωσία εξακολουθεί να είναι μια δύναμη που παρεμβαίνει σε συγκρούσεις, διεκδικεί ρόλο power – broker, αναλαμβάνει κόστη ως προς την αποστολή δυνάμεων και ξεδιπλώνει «κλασικού τύπου» διπλωματικές πρωτοβουλίες, εμφανείς και αφανείς.
Αυτό δεν ισχύει για την Κίνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το Αφγανιστάν, όπου και οι δύο χώρες επέλεξαν ανάλογη στάση – δηλαδή ανοιχτούς διαύλους με τους Ταλιμπάν. Η Κίνα έκανε ένα κλασικό άνοιγμα προς τους Ταλιμπάν, υποσχέθηκε επενδύσεις, ζήτησε εγγυήσεις για τους Ουιγούρους και στηρίχτηκε στην καλή σχέση με το Πακιστάν.
Η Ρωσία, όμως, ξεδίπλωσε μια πιο συνολική δραστηριότητα, που αφορούσε εγγυήσεις ασφάλειας προς τις χώρες που συνορεύουν με το Αφγανιστάν, ευρύτερες διπλωματικές πρωτοβουλίες και συνεννοήσεις, συμπεριλαμβανομένων και συνομιλιών με την Ινδία (χώρα ιδιαίτερα κρίσιμη εάν αναλογιστούμε ότι οι ΗΠΑ θα ήθελαν, εάν χρειαστεί, να μπορούν να χρησιμοποιήσουν το έδαφός της για παρεμβάσεις στο Αφγανιστάν, π.χ. με drones), χωρίς βιασύνη ως προς την ίδια την αναγνώριση των Ταλιμπάν.
Θα έλεγε κανείς ότι παρ’ όλα τα φιλόδοξα μεσοπρόθεσμα κινεζικά σχέδια, παραμένει ένα ζητούμενο να ξεπεράσουν μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη, την οποία αποτυπώνει η ίδια κινεζική λέξη για το όνομα της χώρας, που σημαίνει «Μέσο Βασίλειο», αυτό που είναι ανάμεσα στη Γη και τον Ουρανό, αντίληψη που ενώ συγκροτεί ιδιαίτερα ισχυρή εθνική ταυτότητα, ταυτόχρονα εμποδίζει τη διεκδίκηση ηγεμονικού ρόλου και διαμόρφωσης συμμαχιών με κριτήρια ισοτιμίας.

Μειώνεται με τον καιρό η ανοσία των εμβολίων COVID;

Dimitris Ilias
-
0
Μειώνεται με τον καιρό η ανοσία των εμβολίων COVID;
Οι ειδικοί λένε ότι αυτή η θέση οδηγεί σε ψευδή κατανόηση των εμβολίων COVID-19

Η ιδέα της εξασθένισης της ανοσίας έχει κερδίσει έδαφος τις τελευταίες εβδομάδες, με ορισμένες χώρες να το χρησιμοποιούν για να δικαιολογήσουν την κυκλοφορία ενισχυτών εμβολίου τρίτης δόσης για τον πληθυσμό τους. Αλλά οι ανοσολόγοι λένε ότι η έννοια έχει παρεξηγηθεί σε μεγάλο βαθμό.

Ενώ τα αντισώματα – πρωτεΐνες που δημιουργήθηκαν μετά από μόλυνση ή εμβολιασμό που βοηθούν στην πρόληψη μελλοντικών εισβολών από το παθογόνο – εξισορροπούνται με την πάροδο του χρόνου, οι ειδικοί λένε ότι αυτό δε σημαίνει ότι δεν προστατευόμαστε από τον COVID-19.

Η Jennifer Gommerman, ανοσολόγος από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο, είπε ότι ο όρος «εξασθένηση της ανοσίας» έδωσε στους ανθρώπους μια ψευδή αντίληψη για το πώς λειτουργεί το ανοσοποιητικό σύστημα.

«Οι τελευταίες ειδήσεις έχουν αυτή τη χροιά ότι κάτι δεν πάει καλά, πράγμα που δεν είναι σωστό», είπε. «Είναι πολύ φυσιολογικό το ανοσοποιητικό σύστημα να ανταποκρίνεται όταν δημιουργούνται πολλά αντισώματα και πολλαπλά κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος. Και προς το παρόν, αυτό το είδος αναλαμβάνει δράση στο σώμα μας. Αλλά πρέπει να συρρικνωθεί κάποια στιγμή, διαφορετικά δε θα είχαμε περιθώρια για μεταγενέστερες ανοσολογικές απαντήσεις».

Τα επίπεδα αντισωμάτων αυξάνονται στη φάση της «πρωταρχικής απόκρισης» μετά τον εμβολιασμό ή τη μόλυνση, «όταν το ανοσοποιητικό σας σύστημα είναι φορτισμένο και έτοιμο να επιτεθεί», δήλωσε ο Steven Kerfoot, αναπληρωτής καθηγητής ανοσολογίας στο Western University.

«Στη συνέχεια μειώνονται από εκείνη τη φάση έκτακτης ανάγκης. Αλλά η μνήμη του παθογόνου παράγοντα και η ικανότητα του σώματος να ανταποκριθεί σε αυτό παραμένει» πρόσθεσε.

Ο Kerfoot είπε ότι τα Β-κύτταρα, που παράγουν τα αντισώματα και τα Τ-κύτταρα, που περιορίζουν την ικανότητα του ιού να προκαλεί σοβαρές βλάβες, συνεχίζουν να συνεργάζονται για να αποτρέψουν τη σοβαρή ασθένεια πολύ μετά τη χορήγηση του εμβολίου. Ενώ τα Τ-κύτταρα δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τον ιό απευθείας, καθορίζουν ποια κύτταρα έχουν μολυνθεί και τα σκοτώνουν γρήγορα. Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει, ότι η ανταπόκριση των Τ-κυττάρων είναι ακόμα ισχυρή αρκετούς μήνες μετά τον εμβολιασμό COVID-19.

«Μπορεί να πάθετε μια μικρή λοίμωξη … (αλλά) όλα αυτά τα κύτταρα είναι ακόμα εκεί, γι’ αυτό και εξακολουθούμε να βλέπουμε πολύ σταθερή αποτελεσματικότητα όσον αφορά την πρόληψη σοβαρών ασθενειών», δήλωσε ο Kerfoot.

Μια προ-εκτυπωμένη μελέτη που κυκλοφόρησε αυτή την εβδομάδα από τη Δημόσια Υγεία της Αγγλίας, πρότεινε ότι η προστασία ενάντια στο νοσοκομείο και το θάνατο παραμένει πολύ υψηλότερη από την προστασία από τη μόλυνση, ακόμη και μεταξύ των ηλικιωμένων. Έτσι, η έννοια της εξασθένισης της ανοσίας εξαρτάται από το αν μετράτε προστασία έναντι μόλυνσης ή κατά σοβαρών ασθενειών, είπε ο Kerfoot.

Το Οντάριο ανέφερε 43 σημαντικές περιπτώσεις νοσηλείας μεταξύ των πλήρως εμβολιασμένων την Παρασκευή 17/9, έναντι 256 μη εμβολιασμένων νοσηλευόμενων λοιμώξεων. Υπήρχαν 795 συνολικά νέα κρούσματα στην επαρχία εκείνη την ημέρα, 582 μεταξύ εκείνων που δεν είχαν εμβολιαστεί πλήρως ή είχαν άγνωστη κατάσταση εμβολιασμού.

Η Βρετανική Κολομβία, εν τω μεταξύ, είχε 53 ασθενείς πλήρως εμβολιασμένους COVID-19 να νοσηλεύονται τις τελευταίες δύο εβδομάδες, έναντι 318 μη εμβολιασμένων ασθενών.

«Θα ακούσετε τους ανθρώπους να λένε ότι τα εμβόλια δεν έχουν σχεδιαστεί για να προστατεύουν από τη μόλυνση, έχουν σχεδιαστεί για να αποτρέπουν σοβαρές ασθένειες», δήλωσε ο Kerfoot. «Δε θα έλεγα απαραίτητα ότι είναι το εμβόλιο που έχει σχεδιαστεί για να κάνει το ένα ή το άλλο … έτσι ακριβώς λειτουργεί το ανοσοποιητικό σύστημα».

Η Moderna δημοσίευσε πραγματικά δεδομένα αυτή την εβδομάδα, που υποδηλώνουν ότι το εμβόλιο της ήταν 96% αποτελεσματικό στην πρόληψη της νοσηλείας, ακόμη και εν μέσω της πιο μεταδοτικής παραλλαγής Delta, και 87% αποτελεσματικό στην πρόληψη της μόλυνσης – από το 94 % της αποτελεσματικότητας που παρατηρήθηκε στις κλινικές δοκιμές πέρυσι.

Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Moderna, Stephane Bancel, δήλωσε ότι «η μείωση απεικονίζει τον αντίκτυπο της εξασθένισης της ανοσίας και υποστηρίζει την ανάγκη για ενίσχυση για τη διατήρηση υψηλών επιπέδων προστασίας».

Η Pfizer-BioNTech υποστήριξε το ίδιο με τα δικά της δεδομένα και μια συμβουλευτική ομάδα της Υπηρεσίας Τροφίμων και Φαρμάκων με έδρα στις ΗΠΑ ψήφισε την Παρασκευή 17/9 να εγκρίνει τρίτες δόσεις για άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω ή σε υψηλό κίνδυνο για σοβαρή ασθένεια. Ωστόσο, η επιτροπή απέρριψε ενισχυτές για το γενικό πληθυσμό, λέγοντας ότι η φαρμακευτική εταιρεία είχε παράσχει λίγα δεδομένα ασφάλειας για επιπλέον δόσεις.

Ο Gommerman είπε ότι τα δεδομένα αποτελεσματικότητας που παρουσιάζει η Moderna δε σηματοδοτούν την ανάγκη για τρίτη δόση. «Το γεγονός ότι προστατεύει το 87 % από τη μόλυνση, είναι απίστευτο», είπε. «Τα περισσότερα εμβόλια δεν μπορούν να το πετύχουν».

Ο Μπάνσελ είπε ότι η έρευνα της Moderna, η οποία δεν έχει ακόμη αξιολογηθεί από ομότιμους, πρότεινε ότι μια αναμνηστική δόση θα μπορούσε επίσης να παρατείνει τη διάρκεια της ανοσολογικής απόκρισης, επαναφέροντας τα εξουδετερωτικά επίπεδα αντισωμάτων.

Αλλά ο Δρ Sumon Chakrabarti, ένας ιατρός με ειδίκευση στις μολυσματικές ασθένειες στη Mississauga, είπε ότι η εξέταση αποκλειστικά της απόκρισης των αντισωμάτων είναι παραπλανητική και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ψευδώς, ως δικαιολογία για έναν άπειρο αριθμό ενισχυτικών δόσεων. Το Ισραήλ, το οποίο ξεκίνησε τρίτες δόσεις για τους πολίτες του, μίλησε πρόσφατα για τη χορήγηση τέταρτων δόσεων στο εγγύς μέλλον. Ενώ ορισμένοι ειδικοί υποστηρίζουν ότι τα ενισχυτικά για το γενικό πληθυσμό είναι πρόωρα, συμφωνούν ότι ορισμένα άτομα θα επωφεληθούν από ένα τρίτο τρύπημα.

Η Εθνική Συμβουλευτική Επιτροπή για τον Εμβολιασμό συνέστησε ενισχυτές για τους ανοσοκατεσταλμένους, οι οποίοι δεν προσφέρουν ισχυρή ανοσοαπόκριση από μια σειρά δύο δόσεων. Άλλοι ειδικοί υποστήριξαν ότι οι κάτοικοι μακροχρόνιας περίθαλψης, οι οποίοι είχαν προτεραιότητα όταν ξεκίνησε η διάθεση τον περασμένο Δεκέμβριο, μπορεί επίσης σύντομα να χρειαστούν μια τρίτη δόση.

© Health Canada, The Canadian Press, CTV National News

1...317318319...428Page 318 of 428