Τον περασμένο Ιούνιο κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Ισραήλ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπέπεσε σε ένα σφάλμα. Στο να προαναγγείλει τον ανασχηματισμό. Εν συνεχεία, τη σκυτάλη πήρε ο υπουργός Επικρατείας, Γιώργος Γεραπετρίτης, και στο τέλος όταν έγιναν κάποιες διορθώσεις (περισσότερο με αναδιάρθρωση αρμοδιοτήτων μεταξύ υπουργών, αναπληρωτών και υφυπουργών έμοιαζε) η αντιπολίτευση έκανε λόγο για φιάσκο.

Μιχάλης Κωτσάκος

Τώρα, όλες οι πληροφορίες από το Μαξίμου συγκλίνουν, ότι ο «κανονικός» ανασχηματισμός θα πρέπει να αναμένεται περί τα τέλη Νοεμβρίου, ή κατά τη διάρκεια των εορτών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Όλα βέβαια θα εξελιχθούν, αφενός από το πώς θα πάει η πανδημία, αφετέρου από τις εξελίξεις στα εθνικά θέματα. Το σίγουρο πάντως είναι, πως οι αρκετές αστοχίες και τα σφάλματα μπορεί να ανεβοκατεβάζουν τις μετοχές των υπουργών, αλλά ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να βρίσκεται στο απυρόβλητο, να απολαμβάνει την αποδοχή των πολιτών, όπως αναφέρεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Οπότε, ο κυρίαρχος Μητσοτάκης δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει χατίρια στο εσωτερικό του κόμματός του, ούτε φυσικά να ισορροπεί μεταξύ των τάσεων, που έτσι κι αλλιώς υπάρχουν σε όλα τα πολυσυλλεκτικά κόμματα εξουσίας.
Κι όπως τονίζεται χαρακτηριστικά από το Μαξίμου, «η σύνθεση της κυβέρνησης είναι αναφαίρετο δικαίωμα του πρωθυπουργού και δεν πρέπει να δίνει εξηγήσεις σε κανέναν, παρά μόνο στους πολίτες, όταν ζητήσει την ψήφο τους». Φυσικά, αυτό μπορεί να εκληφθεί ως ένα μήνυμα για τις σκέψεις του πρωθυπουργού. Για το ποιους θα αλλάξει, αλλά και το ποιους έχει στο μυαλό του για αξιοποίηση. Αυτή είναι και μία άτυπη απάντηση στα «γαλάζια» πηγαδάκια της Βουλής, μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητας της Άννας Διαμαντοπούλου για την ηγεσία του ΟΟΣΑ. Οι συνομιλητές του πρωθυπουργού επιμένουν ότι ο δεύτερός του ανασχηματισμός θα είναι δομικός. Ο ίδιος, συμπληρώνουν, «ψάχνει ανθρώπους που να μπορούν να κάνουν τη δουλειά, δίχως να ενδιαφέρεται για το παρελθόν τους». Οι ίδιες πηγές ισχυρίζονται, ότι και σε αυτόν τον ανασχηματισμό το πρόσημο θα έχει δύο χαρακτηριστικά: «Θα χρησιμοποιηθούν πρόσωπα με μεταρρυθμιστικό και ξεκάθαρο κεντρώο προφίλ».
Ήδη ανεβασμένες μετοχές καταγράφουν στο χρηματιστήριο των βουλευτών που είναι προσωπικές επιλογές του κ. Μητσοτάκη. Και οι τρεις δεν έχουν να παρουσιάσουν κομματικά ένσημα, αλλά θεωρούνται πρόσωπα που μπορούν να κάνουν τη δουλειά. Αυτά είναι οι βουλευτές Επικρατείας Χρήστος Ταραντίλης, Σερρών Τάσος Χατζηβασιλείου και Βορείου Τομέα Δημήτρης Καιρίδης.
Ο πρώτος είναι καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου που ορίστηκε γραμματέας Στρατηγικού Σχεδιασμού και Επικοινωνίας της Πειραιώς το 2017. Ο Ταραντίλης ήταν μια προσωπική επιλογή του Μητσοτάκη για την ανανέωση της γαλάζιας ΚΟ.
Ο δεύτερος –που εκτελεί και χρέη γραμματέα Διεθνών Σχέσεων– όπως αναφέρουν οι πιο προσεκτικοί παρατηρητές, συνόδευσε τον πρωθυπουργό στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες.
Τέλος, ο τρίτος έχει τεράστια μιντιακή προβολή και δεν έχει περάσει απαρατήρητο ότι υπερασπίζεται ακόμη και τις αστοχίες της κυβέρνησης.

ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΣΥΣΚΕΨΗ
Θεωρητικά, όπως επισημαίνουν πολιτικοί αναλυτές, σε εποχή όπου τα εθνικά σου θέματα βρίσκονται στο κόκκινο δεν αλλάζεις τους υπουργούς Εξωτερικών και Άμυνας. Ο Νίκος Δένδιας μοιάζει ακλόνητος. Σε γενικές γραμμές τα έχει πάρει περίφημα. Εξάλλου, στο Νίκο Δένδια πιστώνονται οι δύο συμφωνίες με την ανακήρυξη της ΑΟΖ με την Ιταλία, αλλά και τη διευθέτηση των θαλασσίων ζωνών με την Αίγυπτο. Στα λάθη του καταγράφεται η σιγουριά του ότι ο στρατάρχης Χαφτάρ θα κερδίσει τον εμφύλιο στη Λιβύη, με συνέπεια να τον υποδεχθεί στην Αθήνα και να τον οδηγήσει στο Μαξίμου. Βέβαια, αυτό το λάθος το κάλυψε με την ανανέωση συνεργασίας με τον Ακίλα Σάλεχ, τον πρόεδρο της Λιβυκής Βουλής, το μόνο εκλεγμένο του δράματος της αφρικανικής χώρας.
Τουναντίον, τα πράγματα για τον υπουργό Άμυνας είναι περίεργα. Κατ’ αρχάς, συστήθηκε στο Νίκο Παναγιωτόπουλο να σταματήσει τις δηλώσεις-απάντηση σε όλα όσα λένε, σχεδόν σε καθημερινή βάση, οι Τούρκοι υπουργοί και ο ίδιος ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Εν συνεχεία, ο ίδιος ο πρωθυπουργός έδωσε εντολή στον υπουργό Ανάπτυξης να βρει λύση στην εξυγίανση της στρατιωτικής βιομηχανίας και με τα ναυπηγεία. Και τρίτον, προ ολίγων ημερών, κλήθηκε στο Μαξίμου για σύσκεψη με τον πρωθυπουργό όλη η στρατιωτική ηγεσία και όχι ο αρμόδιος υπουργός. Όλα, λοιπόν, δείχνουν ότι μάλλον θα υπάρξει αλλαγή στο υπουργείο Άμυνας και το πιθανότερο είναι να δούμε στη θέση του τον Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος κατά τη διάρκεια της ελληνοτουρκικής κρίσης έχει επιδείξει τεράστια μετριοπάθεια.
Ένας μεγάλος γρίφος είναι το τι θα γίνει στο υπουργείο Οικονομικών. Όσοι ισχυρίζονται ότι ο Χρήστος Σταϊκούρας σώθηκε λόγω της πρότασης δυσπιστίας που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, πλανώνται πλάνην οικτρά. Ο πρωθυπουργός είναι ενοχλημένος με την αντίδραση του υπουργού Οικονομικών, όταν πριν από καιρό στο Υπουργικό Συμβούλιο τσακώθηκε με το Νότη Μηταράκη, λειτουργώντας σαν πολιτευτής παλαιότερων δεκαετιών, όταν προσπάθησε να αποτρέψει τη μεταφορά των μεταναστών στις Θερμοπύλες που είναι η εκλογική του περιφέρεια. Όλα είναι ανοιχτά, αλλά το πιθανότερο σενάριο είναι να μείνει με πετσοκομμένες αρμοδιότητες και να τοποθετηθεί δίπλα του ένας άλλος αναπληρωτής (ακούγεται μέχρι και το όνομα του πρώην διοικητή της Εθνικής, Τάκη Αράπογλου) και ο Θόδωρος Σκυλακάκης να μετακομίσει στο νέο υπουργείο που θα ασχοληθεί με τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης. Εξάλλου, Σταϊκούρας και Σκυλακάκης έχουν μία πολύ δύσκολη συγκατοίκηση (σαν τον σκύλο με τη γάτα, όπως λένε οι γνωρίζοντες).
Αλλά και ο Κωστής Χατζηδάκης θα πρέπει να ετοιμάζεται για νέο υπουργείο. Ίσως τώρα που η ΔΕΗ ξεπέρασε τον κίνδυνο χρεοκοπίας, να αφήσει το υπουργείο Περιβάλλοντος και να αναλάβει είτε το Ανάπτυξης, είτε το Εργασίας, καθώς τα χνώτα του ταιριάζουν με αυτά του υφυπουργού Εργασίας, Πάνου Τσακλόγλου, που έχει αναλάβει να ετοιμάσει το νέο ασφαλιστικό. Εδώ θα πρέπει να τονιστεί ότι ο Γιάννης Βρούτσης ασκεί τα καθήκοντά του σε καθεστώς ανασφάλειας, καθώς έχει να αντιμετωπίσει και σφοδρούς πολέμιους στο Μέγαρο Μαξίμου.
Σε ό,τι αφορά το υπουργείο Υγείας, τα πράγματα είναι μπλεγμένα. Οι σχέσεις Μαξίμου-Κικίλια είναι διαταραγμένες, ειδικά από την εποχή που δημοσιοποιήθηκαν οι πιέσεις να αναλάβουν τον υπουργικό θώκο είτε ο Σωτήρης Τσιόδρας, είτε ο Ηλίας Μόσιαλος.

Ένα βήμα πριν από τη θεραπεία ανίατων ασθενειών του νευρικού συστήματος, που προσβάλλουν εκατομμύρια ανθρώπους ανά τον κόσμο, όπως το Αλτσχάιμερ και το Πάρκινσον, βρίσκεται η ομάδα της καθηγήτριας Βιοϊατρικής Μηχανικής και Ραδιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης, Ελίζας Κονοφάγου!

Ειρήνη Χατζόγλου

Όπως αποκαλύπτει στο iefimerida.gr, η έρευνά της γύρω από τη χρήση υπερήχων για θεραπευτικούς σκοπούς βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο και ήδη η πρώτη επέμβαση σε ασθενή με Αλτσχάιμερ έγινε στις αρχές αυτής της εβδομάδας!
«Για το Αλτσχάιμερ, έχουμε πάρει την άδεια για κλινική μελέτη που θα πιστοποιήσει την ασφάλεια της μεθόδου και θα κάνουμε την πρώτη επέμβαση τον Νοέμβριο (σ.σ.: έγινε ήδη). Για το Πάρκινσον και τον καρκίνο του μαστού, συνεχίζουμε με τη βελτιστοποίηση της μεθόδου σε πειραματόζωα και ευελπιστούμε να περάσουμε σε ασθενείς στα επόμενα 2-3 χρόνια, ενώ σε ό,τι αφορά στις καρδιακές αρρυθμίες, συνεργαζόμαστε ήδη με ασθενείς και δυο εταιρείες αναμένεται να ενσωματώσουν τη μέθοδό μας σε μηχανήματα κατάλυσης με ραδιοσυχνότητες», αναφέρει η κυρία Κονοφάγου, επιβεβαιώνοντας τα καλά νέα και δηλώνοντας ιδιαίτερα ικανοποιημένη από την πορεία των ερευνών.

ΠΩΣ ΟΙ ΥΠΕΡΗΧΟΙ ΘΑ ΚΑΘΙΣΤΟΥΝ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ
ΠΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ ΣΕ ΑΝΙΑΤΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ
Η Ελληνίδα καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Αμερικής μιλά για τη θεραπευτική εφαρμογή που ανέπτυξε τα τελευταία 17 χρόνια. Στόχος, όπως λέει, είναι η όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη χρήση των φαρμάκων που ήδη χορηγούνται στους ασθενείς αλλά δε προσλαμβάνονται σε ικανοποιητικό βαθμό από τον εγκέφαλο.
«Ο υπέρηχος με φυσαλίδες έχει ως στόχο να ανοίξει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό ώστε να μπορέσουν να εισέλθουν φάρμακα τα οποία ήδη υπάρχουν και μπορούν να θεραπεύσουν το Πάρκινσον και το Αλτσχάιμερ, λόγω όμως του φραγμού δε μπορούν να περάσουν σε ικανοποιητική δόση. Στο Αλτσχάιμερ μπορούμε να “ξυπνήσουμε” τα ανοσοποιητικά κύτταρα που στη συνέχεια εξουδετερώνουν τις τοξικές πρωτεΐνες του αμυλοειδούς και της πρωτεΐνης Tαυ (Τ). Με τον τρόπο αυτό αποκαθίσταται η λειτουργία των νευρώνων του εγκεφάλου που δε δούλευαν σωστά και έσβηναν ο ένας μετά τον άλλον σε μια κατάσταση ντόμινο», εξηγεί η διευθύντρια του Εργαστηρίου Υπερήχων και Ελαστικής Απεικόνισης στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Αντίστοιχα και σε ό,τι αφορά στο Πάρκινσον «έχουμε δει ότι το φάρμακο μπορεί να διεισδύσει τουλάχιστον 2 με 7 φορές περισσότερο στην περιοχή του εγκεφάλου και να έχει ανάλογη αποτελεσματικότητα με αναπλήρωση της μορφολογίας και λειτουργικότητας των νευρώνων που παράγουν ντοπαμίνη, τη βασική ουσία που ελαττώνεται στον εγκέφαλο των ασθενών με Πάρκινσον».

ΣΤΟΧΟΣ Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ
ΜΕ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ ΚΑΙ ΚΑΡΔΙΑΚΕΣ ΑΡΡΥΘΜΙΕΣ
Η νέα μέθοδος όμως με τη χρήση υπερήχων, δε στοχεύει μόνο στη θεραπεία ασθενών που πάσχουν από νόσους του νευρικού συστήματος. Η ομάδα της κυρίας Κονοφάγου μελετά την επίδραση των υπερήχων και σε γυναίκες ασθενείς με καρκίνο του μαστού, αλλά και ασθενείς που παρουσιάζουν καρδιακές αρρυθμίες.
Η ίδια σημειώνει χαρακτηριστικά: «Στον καρκίνο του στήθους, η μέθοδος των υπερήχων είναι θεραπευτική με μια άλλη λειτουργία, αυτή του εξωσωματικού καυτηριασμού. Εκεί θέλουμε να προσφέρουμε μια μέθοδο που καυτηριάζει τοπικά το καρκίνωμα (καλοήθες ή μη) αναίμακτα. Ενώ σε ό,τι αφορά τις καρδιακές αρρυθμίες, χρησιμοποιούμε μια καινούργια μέθοδο υπερήχων που έχει αναπτύξει η ομάδα μου για απεικόνιση την πηγών αρρυθμίας που κατόπιν καυτηριάζονται μέσω κατάλυσης με ραδιοσυχνότητες».
Η Ελίζα Κονοφάγου κάνει λόγο όχι μόνο για μια ελπιδοφόρα μέθοδο αλλά και για μια αποτελεσματική θεραπεία, επισημαίνοντας: «Ως μηχανικός βιοϊατρικής, είμαι χαρούμενη κάθε φορά που καταφέρνουμε να μεταφέρουμε μια μέθοδο από το εργαστήριο στον ασθενή. Οι υπέρηχοι αποτελούν μια από τις πιο αποτελεσματικές και οικονομικά αποδοτικές μεθόδους. Επειδή όλες οι μέθοδοί μας είναι αναίμακτες, ο χρόνος θεραπείας, το ρίσκο, ο πόνος κατά τη διάρκεια της θεραπείας αλλά και η ανάρρωση μετά τη θεραπεία, είναι σημαντικά ελαττωμένοι».

«Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΛΑΜΠΡΑ ΜΥΑΛΑ,
ΛΕΙΠΕΙ Η ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ»
Από τη θέση της στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια αλλά και ως μέλος του νέου Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας, Τεχνολογίας και Καινοτομίας, η Ελίζα Κονοφάγου υποστηρίζει τα νέα μυαλά και πιστεύει στις δυνατότητές τους. Δεν είναι τυχαίο ότι στην ομάδα της στο πανεπιστήμιο έχει επιλέξει νέους, διαφόρων εθνικοτήτων, με όρεξη για γνώση και δουλειά – ανάμεσα σε αυτούς και Έλληνες επιστήμονες.
«Έχουμε πολύ καλή παιδεία και πολύ καλά μυαλά με καινοτόμες ιδέες σε όλους τους τομείς των βασικών επιστημών και τεχνολογίας. Αυτό που λείπει είναι η χρηματοδότηση έρευνας με αμερόληπτες και αντικειμενικές διαδικασίες, όπως γίνεται στην Αμερική. Και σε αυτό στοχεύουμε με το ΕΣΕΤΕΚ: να μπορέσουμε να θέσουμε τα θεμέλια για τέτοιες διαδικασίες ακολουθώντας πρότυπα που έχουν αποδώσει σε άλλες χώρες και που σίγουρα θα αποδώσουν και στην Ελλάδα με το ανθρώπινο δυναμικό που υπάρχει, εφόσον αυτά τεθούν και εφαρμοστούν σωστά», λέει, σχολιάζοντας παράλληλα την παρούσα συγκυρία.
«Διανύουμε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο παγκοσμίως. Ιδίως για τους νέους που έχουν τόση όρεξη και ενέργεια να αρχίσουν τις σπουδές τους ή την καριέρα τους, να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους και που ίσως αισθάνονται ότι όλα κάπου έχουν σταματήσει. Θα ήθελα να τους πω να ευελπιστούν και να μη σταματήσουν να ονειρεύονται για ό,τι θέλουν να πετύχουν στη ζωή τους. Να έχουν υπομονή και να είναι έτοιμοι για τις ευκαιρίες που θα τους δημιουργηθούν όταν η πανδημία θα είναι πια παρελθόν», καταλήγει.

Η σχέση των Ελλήνων με τους Ρώσους ήταν ανέκαθεν ετεροβαρής. Αυτοί κέρδιζαν (ή προσπαθούσαν να κερδίσουν), εμείς (στα σίγουρα) χάναμε. Για 400 χρόνια, οι σκλάβοι πρόγονοί μας απέθεταν τις ελπίδες τους για απελευθέρωση στη μυθική Μόσχα με τις ορθόδοξες εκκλησιές. Δε γνώριζαν οι δύστυχοι ότι οι παντοδύναμοι Ρώσοι αδιαφορούσαν για τους λίγους ομόδοξους τους στο Νότο των Βαλκανίων και ότι το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να βρουν τρόπο να βγουν στη Μεσόγειο. Οι ανυπότακτοι Έλληνες ήταν πάντως ένα καλό ενεργούμενο της τσαρικής πολιτικής. Μια υποκινούμενη (με τσαρικούς απεσταλμένους γεμάτους χρυσόβουλα) εξέγερση στην Ελλάδα, λειτουργούσε σαν πέτρα στο παπούτσι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κάθε φορά που οι στρατιές του ξανθού γένους προήλαυναν στα βόρεια σύνορά της. Στη συνέχεια, οι εξεγερμένοι εγκαταλείπονταν στο έλεος της τουρκικής μάχαιρας. That’s life.

Μετά την εθνική μας απελευθέρωση και για τα επόμενα 100 χρόνια, οι Ρώσοι δε βρέθηκαν δίπλα μας ούτε μια φορά. Εμείς συνεχίζαμε να τους λατρεύουμε (το ρώσικο κόμμα ήταν πανίσχυρο) όμως εκείνοι μας θεωρούσαν ανέκαθεν οικόπεδο των Αγγλογάλλων. Πράγματι, ήμασταν μπροστά στη μπούκα των κανονιοφόρων των Δυτικών, οπότε το 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα, οι Ρώσοι έριξαν όλα τους τα λεφτά στη Βουλγαρία. Δεν κατάφεραν βεβαίως μέσω αυτής να βγουν στο Αιγαίο, όμως ο απεχθής Πανσλαβισμός ως ρωσική πολιτική είχε στρατηγική ήττας και περιορισμού της Ελλάδας.

Μια άγνωστη εξάλλου πτυχή της τσαρικής επεκτατικής πολιτικής στο Αιγαίο, ήταν η διαρκής προσπάθεια, μετά την απελευθέρωση του Αγίου Όρους από τις ελληνικές δυνάμεις το 1912, να μετατρέψει το Περιβόλι της Παναγιάς σε ένα είδος αυτόνομου κρατιδίου τύπου Βατικανού, υπό την υψηλή προστασία της μεγαλύτερης ορθόδοξης δύναμης στον κόσμο, δηλαδή της Ρωσίας. Ήταν ένας έμμεσος, αλλά σαφής τρόπος να δημιουργηθεί ρωσικό προτεκτοράτο που θα βρέχεται από το Αιγαίο. Το σχέδιο αποσοβήθηκε με την επικράτηση των Μπολσεβίκων το 1917.

Η μοιραία για μας πολιτική πράξη των Ρώσων, ήταν η έμπρακτη υποστήριξη των Μπολσεβίκων στον Κεμάλ Ατατούρκ. Δίχως αυτούς, η Μικρασιατική Καταστροφή δε θα είχε επιτελεστεί. Για μια ακόμα φορά, το ξανθό γένος επέλεξε να είναι εναντίον μας. Το ίδιο απεχθής και ανιστόρητη ήταν και η σοβιετική πολιτική στο Μακεδονικό, κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Οδήγησε τους Έλληνες κομμουνιστές να στιγματιστούν ως εθνοπροδότες και δημιούργησε τις ιστορικές βάσεις για το μετέπειτα αγκάθι του «Μακεδονικού», που σέρνεται ως τις μέρες μας, κόντρα στα πάγια ελληνικά συμφέροντα.

Κατά την ίδια λογική, το 1945 στη Γιάλτα, ο Στάλιν μας έκανε πρώτα δώρο στους Δυτικούς (ευτυχώς για μας) και στη συνέχεια δεν απέτρεψε έναν εμφύλιο που ήξερε ότι θα χάσουν οι δικοί του. Σκασίλα του για τη σφαγή που ακολούθησε. Με δυο λόγια, οι Ρώσοι ποτέ δε μας θεώρησαν δικούς τους, αντιθέτως εμείς συχνά-πυκνά προστρέξαμε στη βοήθειά τους για να φάμε κατάμουτρα την πόρτα τους. Από το 1974 που άφησαν ανενόχλητους τους Τούρκους να μπουν στην Κύπρο (ούτε ψήφισμα που λέει ο λόγος), μέχρι τα χάχανά τους το 2015, όταν τους ζητούσε λεφτά ο Λαφαζάνης για να μας βγάλει από το ευρώ. Με το που έφυγε από το δωμάτιο ο Παναγιώτης, ο Βλαντιμίρ πήρε τον Ολάντ και τον κάρφωσε (πάλι ευτυχώς για μας).

Τώρα, μας ήλθε ο Λαβρόφ. Καλώς μας ήρθε, είμαστε φίλοι με όλους και με τους Ρώσους φυσικά. Μας βοήθησαν άλλωστε και στο Ναβαρίνο κάποτε, εμείς τιμούμε όσους συνέβαλαν στην εμπέδωση της ελευθερίας μας, ανεξαρτήτως των τότε προθέσεών τους. Απλώς έχουμε πια γνώση, ότι η καλύτερη στρατηγική απέναντι τους είναι το «από μακριά κι αγαπημένοι». Έτσι κι αλλιώς, ο μόνιμος εχθρός μας, η Τουρκία, θα είναι πάντα η επίσημη αγαπημένη της Μόσχας στην περιοχή μας. Και στα πρόσκαιρα καβγαδάκια τους, δίνουμε ακριβώς τη σημασία που τους πρέπει. Πρόσκαιρα.