ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ, ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ
ΚΟΙΝΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΟΥ ΚΟΓΚΡΕΣΟΥ, ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΡΜΕΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΑΝΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΕΡΒΙΚΗΣ ΑΣΠΙΔΑΣ ΤΟΥ ΚΑΝΑΔΑ
Σε συνέχεια των πρόσφατων παρεμβάσεων του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου (ΕΚΚ) σχετικά με την βαθύτατη προσβολή και την ύβρη της μετατροπής της Αγιάς Σοφιάς σε τζαμί από την κυβέρνηση της Τουρκίας, το ΕΚΚ, σε συνεργασία με την Εθνική Αρμενική Επιτροπή του Καναδά και τον Εθνικό Σύλλογο Σέρβικης Ασπίδας του Καναδά, έστειλε κοινή επιστολή στον καναδό υπουργό εξωτερικών, François-Philippe Champagne.
Η εν λόγω επιστολή παρότρυνε τον Υπουργό, καθώς και τον Πρωθυπουργό και την καναδική κυβέρνηση – ενόψει του γεγονότος ότι ο Καναδάς είναι από τα ιδρυτικά μέλη της UNESCO – να καταδικάσουν τις ενέργειες της Τουρκίας, να υποστηρίξουν δημόσια την δήλωση της UNESCO σχετικά με το θέμα της Αγιάς Σοφιάς και να καταβάλλουν κάθε διπλωματική προσπάθεια για την ανατροπή της απόφασης της Τουρκίας και την προστασία των τόπων παγκόσμιας κληρονομιάς. Κλείνοντας την από κοινού επιστολή τους – εν ονόματι των κοινοτήτων των Ελλήνων, Αρμενίων και Σέρβων του Καναδά αντίστοιχα – οι τρεις οργανισμοί προέτρεψαν τον Υπουργό Champagne να προβεί σε σαφής δήλωση ότι η καναδική κυβέρνηση θεωρεί απαράδεκτη την απόφαση της Τουρκίας και ζητά την άμεση ανατροπή της.
« Έχουμε ήδη στείλει επιστολές στον πρωθυπουργό μας, Justin Trudeau, σε αρχηγούς άλλων κρατών, όπως επίσης και στην UNESCO, παροτρύνοντας τους να μεταφέρουν ένα σαφές και ισχυρό μήνυμα προς την Τουρκία καταδικάζοντάς την για την παραβίαση του διεθνούς δικαίου και ζητώντας να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της προς την UNESCO, δεδομένου ότι η Αγιά Σοφιά είναι τόπος παγκόσμιας κληρονομιάς », δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξη στο περιοδικό Convivium της Οτάβας, ο Πρόεδρος του ΕΚΚ, Δρ. Θεόδωρος Χαλάτσης.
Το ΕΚΚ παραμένει ανένδοτο στις προσπάθειές του για την διάσωση της Αγιάς Σοφιάς.
Με την σημαία του Βυζαντίου κατέπλευσε στην Αλεξανδρούπολη πλοίο των αμερικανικών ΕΔ
Με την σημαία του Βυζαντίου και την Ελληνική κατέπλευσε στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης το αμερικανικό πλοίο μεταφοράς ARC Endurance, μεταφέροντας αμερικανικές δυνάμεις. Ο συμβολισμός της αμερικανικής κίνησης είναι αυτονόητος: Συνδέεται τόσο με την υπόθεση της Αγιάς Σοφιάς και της μετατροπής της σε τζαμί, όσο και με την γενικότερη κατάσταση στα ελληνοτουρκικά.
Με την σημαία του Βυζαντίου και την Ελληνική κατέπλευσε στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης το αμερικανικό πλοίο μεταφοράς ARC Endurance, μεταφέροντας αμερικανικές δυνάμεις.
Το πλοίο μεταφέρει στοιχεία της 101ης Ταξιαρχίας της Αεροπορίας Στρατού των ΗΠΑ (101 CAB) για την υποστήριξη της επιχείρησης Atlantic Resolve, η οποία συνίσταται στη μεταφορά στην Ευρώπη τουλάχιστον 9000 Aμερικανών στρατιωτών για την πραγματοποίηση ασκήσεων. Από σήμερα το πρωί επίσης στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης βρίσκεται και δεύτερο αμερικανικό πλοίο, το “USNS YUMA” που ανήκει στις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις. Το πλοίο βρίσκεται στο λιμάνι Αλεξανδρούπολης μετά από ταξίδι διάρκειας 5 ημερών, προερχόμενο από το λιμάνι ROTA, ES. To USNS YUMA είναι ολοκαίνουργιο, έχει ναυπηγηθεί το 2017, η χωρητικότητα του είναι 9154 τόνους και το τρέχον βύθισμά του αναφέρεται ότι είναι 4.2 μέτρα. Το ολικό μήκος του είναι 103 μέτρα και το πλάτος του είναι 28.5 μέτρα.
“Έδεσε” δίπλα στο τεράστιο αμερικανικό μεταγωγικό πλοίο “ENDURANCE” που βρίσκεται από το μεσημέρι της Τρίτης στην Αλεξανδρούπολη και ήδη έχει αρχίσει να ξεφορτώνει το στρατιωτικό υλικό το οποίο μετέφερε και αφού φορτωθεί σε αμαξοστοιχία αύριο, θα μεταφερθεί μέσω του σιδηροδρομικού δικτύου στην Ρουμανία. Κι εννοούμε τα άρματα και τα υπόλοιπα οχήματα των αμερικανικών νατοϊκών δυνάμεων.
Προς: Την ευρύτερη Ελληνική Παροικία, τα μέλη της ΕΚΜΜ και τον Πρόεδρο και ΔΣ της ΕΚΜΜ
Λίγο πριν γιορτάσουμε την επέτειο των 200 χρόνων από την αναγέννηση του Ελληνικού Έθνους, η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ (ΕΚΜΜ) αντιμετωπίζει μια ισχυρή κρίση εμπιστοσύνης προς αυτήν συγχρόνως με άλλα προβλήματα. Όπως το Ελληνικό Έθνος αναγεννήθηκε πριν 200 χρόνια αρχής γενομένης με την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας, ίσως είναι ώρα να δημιουργήσουμε μια νέα Φιλική Εταιρεία για την αναγέννηση της ΕΚΜΜ, η οποία θα πραγματοποιηθεί μέσα από μια θεμελιώδη αναδιοργάνωση και ανανέωση.
Για πάρα πολλά χρόνια η ΕΚΜΜ ενεργεί με τρόπους που έχουν αποξενώσει έναν σημαντικό αριθμό συμπαροίκων, βρίσκεται συνεχώς στα πρόθυρα της οικονομικής καταστροφής και δεν προσφέρει επί της ουσίας κάποιο όραμα για το μέλλον στις νεότερες γενιές της παροικίας μας. Όλο και περισσότερα μέλη της παροικίας μας αδυνατούν να βρουν λόγους υποστήριξης αυτής της ναυαρχίδας του Ελληνισμού στο Κεμπέκ και γενικότερα στον Καναδά που οφείλει να είναι η ΕΚΜΜ. Οι υπαίτιοι για αυτό δεν είναι μόνο οι ευρισκόμενοι στην εξουσία κατά την διάρκεια των χρόνων και θα ήταν λανθασμένη κίνηση να αναζητήσουμε απλώς την απομάκρυνση όσων κατέχουν κάποιο διοικητικό αξίωμα. Το κυρίως πρόβλημα βρίσκεται στην διάρθρωση και δομή της ΕΚΜΜ.
Η ΕΚΜΜ χρήζει μείζονας αναδιοργάνωσης προκειμένου να θεωρηθεί ένα αξιόπιστο ίδρυμα με σκοπό την προώθηση και την πρόοδο της Ελληνικής παροικίας του Μόντρεαλ γενικότερα. Η πολιτιστική μας κληρονομιά, η θρησκευτική μας κληρονομιά, οι παραδόσεις μας και κυρίως οι αξίες του Ελληνισμού πρέπει να γίνουν εφαλτήριο για την υγιή ενσωμάτωση του Ελληνισμού στην ευρύτερη κοινωνία του Κεμπέκ και του Καναδά.
Η παροικία μας αυτή την στιγμή δεν αξιοποιεί τις δυνατότητες της στο έπακρο και αυτό πρέπει να αλλάξει.
Την περασμένη εβδομάδα είχα την ευκαιρία να συναντήσω και να συνομιλήσω με τα ιδρυτικά μέλη της Φιλικής Εταιρείας. Η σοβαρότητα, η αφοσίωση και ο ενθουσιασμός για τον στόχο μας, καθώς και το γεγονός ότι οι συμμετέχοντες αντιπροσωπεύουν ένα ευρύ φάσμα της παροικίας μας, με παρακίνησε να αφιερώσω τον χρόνο και τις προσπάθειες μου για την επίτευξη του στόχου αυτού.
Τα ονόματα των συμμετεχόντων στην Φιλική Εταιρεία θα δοθούν στην δημοσιότητα μαζί με τα ονόματα όλων όσοι επιθυμούν να συμμετέχουν στην προσπάθειά μας. Περιμένω και ευελπιστώ ακόμη περισσότεροι να ενωθούν μαζί μας τις ερχόμενες εβδομάδες.
Η Φιλική Εταιρεία επιθυμεί να δημιουργήσει ένα κίνημα αλλαγή συγκεντρώνοντας συμπαροίκους από όλα τα τμήματα και στρώματα της παροικίας μας. Από τις πρώτες ελληνικές οικογένειες που δημιούργησαν την Ελληνική Κοινότητα Μόντρεαλ, όπως ονομαζόταν τότε, μέχρι και τους νεοαφιχθέντες λόγω οικονομικής κρίσης Έλληνες και όλους όσοι βρίσκονται ενδιάμεσα.
Ο σκοπός της Φιλικής Εταιρείας είναι να ενώσει όσους συνειδητοποιούν την ανάγκη για διαρθρωτικές και δομικές αλλαγές στην ΕΚΜΜ και συμφωνούν σε μια Κοινή Πλατφόρμα στηριζόμενη στις εξής αρχές:
Αποκέντρωση, Επαγγελματικοποίηση της διοίκησης, Διαφάνεια και Συμμετοχή
Οι υπηρεσίες που η ΕΚΜΜ προσφέρει οφείλουν να βρίσκονται στα χέρια αυτών που πραγματικά ενδιαφέρονται και εργάζονται για την επιτυχία τους, η διοίκηση της οφείλει να βρίσκεται στα χέρια αξιόπιστου και επαγγελματικού προσωπικού, με ένα εθελοντικό Διοικητικό Συμβούλιο που θέτει στόχους και προτεραιότητες και εργάζεται για να παρακινεί τα μέλη της ΕΚΜΜ να συμμετέχουν σε αυτήν.
Μια Προκαταρκτική Κοινή Πλατφόρμα η οποία επεξεργάζεται αυτές τις αρχές αποτελεί επί του παρόντος την βάση επί της οποίας διεξάγονται οι συζητήσεις των μελών της Φιλικής Εταιρείας για την δημιουργία της τελικής εκδοχής αυτής εντός των ερχόμενων εβδομάδων.
Η τελική εκδοχή αυτής θα χρησιμοποιηθεί ως το ευρύτερο πλαίσιο για την αναθεώρηση των εσωτερικών κανονισμών της ΕΚΜΜ η οποία κρίνεται απαραίτητη για μακροπρόθεσμες και ουσιαστικές αλλαγές.
Η Φιλική Εταιρεία δεν αποτελεί κάποια πολιτικού ενδιαφέροντος ομάδα με στόχο να αναλάβει την διοίκηση της ΕΚΜΜ. Στόχος μας είναι να συμπεριλάβουμε όσο το δυνατόν περισσότερους συμπαροίκους. Η ομάδα μας είναι ανοιχτή και καλωσορίζει όλους όσοι ασπάζονται τις αρχές της Κοινής Πλατφόρμας συμπεριλαμβανόμενων των μελών της παρούσας διοίκησης της ΕΚΜΜ. Αποτελεί ιδιαίτερη επιθυμία μας η παρούσα διοίκηση της ΕΚΜΜ να ασπαστεί τις βασικές αρχές της Κοινής μας Πλατφόρμας και να τις υιοθετήσει.
Θα καλωσορίζαμε μια επίσημη εντολή εκ του Προέδρου και του ΔΣ της ΕΚΜΜ προς την Φιλική Εταιρεία να καταθέσουμε τις ζωτικής σημασίας αλλαγές των εσωτερικών κανονισμών πριν το τέλος 2021.
Αυτός είναι, κατά την γνώμη μας, ο επιθυμητός τρόπος να συμμετέχουμε, ως παροικία της διασποράς, στον εορτασμό των 200 χρόνων από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης και να διασφαλίσουμε την παρουσία και πρόοδο του Ελληνισμού για τα επόμενα εκατό χρόνια.
Με τον κορωνοϊό οι εκκλησίες μας έκλεισαν στις 17 Μαρτίου 2020, με διαταγές των κυβερνήσεων του Καναδά, (λέμε εδώ κυβερνήσεων του Καναδά, διότι το ζήτημα υγείας δεν ανήκει στη δικαιοδοσία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, αλλά στη δικαιοδοσία των επαρχιακών κυβερνήσεων και των δήμων). Άνοιξαν οι εκκλησίες στις 12 Ιουνίου 2020.
Για την περίοδο 12 Ιουνίου μέχρι 3 Ιουλίου 2020, οι εκκλησίες μετέδιδαν τη Θεία Κοινωνία κανονικά, μέχρι που κάποιος ή κάποιοι (τα ονόματά τους είναι γνωστά, αλλά θα φανερωθούν στο μέλλον), κατήγγειλαν στις κυβερνήσεις του Καναδά, ότι οι Eλληνικές Oρθόδοξες Eκκλησίες δίδουν Θεία Κοινωνία με μία λαβίδα για όλους τους πιστούς και παραπονέθηκαν, ότι αυτό θα δημιουργήσει προβλήματα υγείας. Σημειώνεται εδώ, ότι όλες οι χριστιανικές εκκλησίες, αλλά και τα κέντρα λατρείας όλων των άλλων θρησκειών έτυχαν και τυγχάνουν της ίδιας μεταχείρισης από τις κυβερνήσεις του Καναδά.
Μετά από αυτή την καταγγελία είχα σύσκεψη με ορισμένους ιερείς, την Παρασκευή 3 Ιουλίου 2020. (Δεν ήσαν όλοι οι ιερείς, διότι οι κυβερνήσεις του Καναδά δεν επέτρεπαν συγκεντρώσεις με περισσότερα από 10 άτομα). Επειδή ήταν Παρασκευή και δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε με τις κυβερνήσεις του Καναδά, απεφασίσθη και την Κυριακή 5 Ιουλίου 2020 δεν δόθηκε Θεία Κοινωνία κατά τη Θεία Λειτουργία.
Στη συνέχεια ήλθα σε επικοινωνία με τους αρμοδίους των κυβερνήσεων του Καναδά, αλλά και με αρχηγούς άλλων Εκκλησιών, (Oρθοδόξους, Kαθολικούς, Kόπτες, Αρμενίους κλπ). Οι αρχηγοί των άλλων Εκκλησιών είπαν, ότι άλλαξαν κατά κάποιο τρόπο την μετάδοση Θείας Κοινωνίας.
Είχα σύσκεψη με ορισμένους ιερείς (τηλεφωνικά επικοινωνήσαμε με όλους τους υπόλοιπους ιερείς -34 τον αριθμό- που υπηρετούν στο Οντάριο). Ήλθα σε επικοινωνία με τις κυβερνήσεις του Καναδά και αποφασίσθηκε η Θεία Κοινωνία να γίνεται όπως περιγράφεται κατωτέρω:
Ο λειτουργός ιερέας θα απολυμαίνει τα χέρια του πριν τη μετάδοση της Θείας Κοινωνίας.
Ο λειτουργός ιερέας πρέπει να φοράει μάσκα κατά τη μετάδοση της Θείας Κοινωνίας στους πιστούς.
Ο λειτουργός ιερέας θα χρησιμοποιεί πολλαπλές ανοξείδωτες λαβίδες, οι οποίες θα είναι μιας χρήσης (μία για κάθε άτομο) όταν κοινωνεί τους πιστούς. Αυτή η μέθοδος αποκλείει (κατά την εντολή των κυβερνήσεων) τον κίνδυνο από τη χρήση κοινών αντικειμένων.
Οι επίτροποι θα κατευθύνουν τους πιστούς προς τον ιερέα για να εξασφαλίζεται η φυσική απόσταση καθ᾽όλη την ώρα. Σύμφωνα με τη διαρρύθμιση της εκκλησίας μπορεί να χρειάζεται να γίνει η μετάδοση της Θείας Κοινωνίας στη μία πλευρά του Ναού, ώστε να διατηρείται η απόσταση καθώς οι πιστοί έρχονται μπροστά να μεταλάβουν και όταν επιστρέφουν στις θέσεις τους.
Οι πιστοί θα φορούν τη μάσκα καθώς θα περιμένουν στη σειρά για τη Θεία Κοινωνία διατηρώντας απόσταση 2 μέτρων (6 πόδια).
Οι πιστοί θα προσέρχονται να μεταλάβουν, φορώντας τη μάσκα και θα την βγάζουν στιγμιαία για να κοινωνήσουν. Επειδή ο λειτουργός ιερέας θα φοράει τη μάσκα, ο τρόπος αυτός μειώνει πολύ την πιθανότητα μόλυνσης και τον κίνδυνο από την στιγμιαία παραβίαση της κοινωνικής απόστασης.
Αναλώσιμες χάρτινες πετσέτες θα είναι διαθέσιμες για τους πιστούς, εάν χρειαστεί να σκουπίσουν τα χείλη τους (αμέσως μετά τη χρήση θα καίγονται).
Μετά τη θεία Λειτουργία κάθε ανοξείδωτη λαβίδα να απολυμαίνεται με καθαριστικά και απολυμαντικά σύμφωνα με τις οδηγίες του Κέντρου Υγείας Οντάριο.
Τα ανωτέρω τα δέχθηκαν οι κυβερνήσεις του Καναδά και την Κυριακή 12 Ιουλίου 2020, στις εκκλησίες μας οι ιερείς μας έδωσαν Θεία Κοινωνία με μία ξεχωριστή λαβίδα για τον κάθε πιστό.
Οι περισσότερες Κοινότητες δέχθηκαν τα μέτρα αυτά χωρίς σοβαρές αντιδράσεις. Ορισμένοι χριστιανοί αντέδρασαν και φώναξαν μέσα στις εκκλησίες κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας.
Κάποιοι χριστιανοί οργανώθηκαν και απειλούν να κάνουν συλλαλητήριο έξω από την Ι. Αρχιεπισκοπή μας την ερχομένη Κυριακή. Λέγεται, ότι είναι δύο ομάδες. Η ομάδα των εξτρεμιστών και η ομάδα που ακολουθούν τα μοναστήρια και τον αείμνηστο π. Εφραίμ. Δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό, διότι ο π. Εφραίμ ήταν ειρηνικός και συνεργάζετο με την Ιερά μας Αρχιεπισκοπή.
Την Τρίτη 14 Ιουλίου 2020, ένας αρμόδιος από τις κυβερνήσεις του Καναδά μου τηλεφώνησε και είπε, ότι έχει πληροφορίες, ότι σε δύο Ιερούς Ναούς (μάλιστα ονόμασε τους Ιερούς Ναούς) δόθηκε Θεία Κοινωνία με μία λαβίδα για όλους τους πιστούς. Πρόσθεσε, ότι εάν αυτό συνεχισθεί, θα ληφθούν μέτρα για όλες τις Ελληνικές Ορθόδοξες Εκκλησίες. Θα δοθούν πρόστιμα που μπορεί να φτάνουν μέχρι δέκα εκατομμύρια (10.000.000) και μπορεί να φτάσουν στο σημείο να κλείσουν πάλι τις εκκλησίες μας. Συνέχισε και είπε περίπου τα εξής. Εμείς δεν αστυνομεύουμε τις εκκλησίες. Όταν όμως, κάποιοι καταγγέλλουν ορισμένες παραβάσεις είμαστε υποχρεωμένοι να τις εξετάζουμε και να ενεργούμε σύμφωνα με τους νόμους και να επιβάλουμε και κυρώσεις. Το πρόβλημα είναι δικό σας. Σεις δεν ομονοείτε. Δικοί σας κάνουν καταγγελίες.
Συλλογίζομαι πόσο λυπηρό είναι αυτό.
Διαβεβαίωσα αυτόν τον αρμόδιο των κυβερνήσεων, ότι η Θεία Κοινωνία θα δίδεται με μία ξεχωριστή λαβίδα για τον κάθε χριστιανό που κοινωνεί.
Πρέπει να αντιληφθούμε όλοι -αρχιεπίσκοπος, ιερείς, διοικητικά συμβούλια κοινοτήτων και λαός-, ότι είμαστε σε μία περίοδο δύσκολη. Οι οδηγίες των κυβερνήσεων λένε ξεκάθαρα, ότι απαγορεύεται να υπάρχει κοινή χρήση των αντικειμένων λατρείας. Επιβάλλεται να δίδεται η Θεία Κοινωνία με μία ξεχωριστή λαβίδα για τον κάθε πιστό. Είναι μέτρο προσωρινό. Θα δούμε στην πορεία πόσο θα κρατήσει ο κορωνοϊός.
Ορισμένοι χριστιανοί φώναξαν στις εκκλησιές. Ένας εγκάθετος δίπλα στο μικρόφωνο φώναξε τρεις φορές «Ανάξιος ο Σωτήριος». Απαντώ. Δεν είμαι αναμάρτητος. Κάθε φορά που κάνω τη Θεία Λειτουργία προσεύχομαι. «Ουδείς άξιος των συνδεδεμένων ταις σαρκικαίς επιθυμίαις και ηδοναίς προσέρχεσθαι ή προσεγγίζειν ή λειτουργείν σοι, Βασιλεύ της δόξης…». «Ο αναμάρτητος υμών πρώτος λίθον βαλέτω…». Ας καταλάβουν μερικοί αυτό το οποίο λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Πλείονα γαρ των την θάλατταν ταραττόντων πνευμάτων χειμάζει κύματα την του επισκόπου ψυχήν». Μπορούν άραγε οι φωνασκούντες να νιώσουν πόσο υποφέρει ο Αρχιεπίσκοπος και πόσες προσπάθειες κατέβαλε; Δεν πρέπει να προσπαθούν να γίνονται Σίμωνες Κυρηναίοι; Πρέπει πάντοτε να «πετροβολούν» τον Αρχιεπίσκοπο;
Όσο για το συλλαλητήριο το οποίο ορισμένοι οργανώνουν για την Κυριακή 19 Ιουλίου 2020 μπροστά στην Ι. Αρχιεπισκοπή μας, λέγω. Προσωπικά δεν με πειράζει. Την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό θα βλάψει. Παρουσιαζόμαστε στους ξένους, ότι μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας. Καλύτερα θα ήταν οι αρχηγοί που οργανώνουν τη διαδήλωση αυτή, να επικοινωνήσουν μαζί μου και να έχουμε μία συνάντηση. Να συζητήσουμε και να λύσουμε τα προβλήματά μας σαν μία οικογένεια.
Προσεύχομαι και παρακαλώ προσεύχεσθε και σεις να μας βοηθήσει ο Θεός να βγούμε από την τρομερή αυτή δοκιμασία του κορωνοϊού. Να γαληνεύσει ο κόσμος. Να ζούμε ειρηνικά σαν μια χριστιανική οικογένεια, όπως πρέπει σε αληθινούς χριστιανούς.
Οι Οθωμανοί από τότε που εμφανίστηκαν στη γειτονιά μας τήρησαν με συνέπεια έναν από τους βασικούς κανόνες κάθε κατακτητή: «παίρνω αυτό που θέλω, όπως το θέλω, όταν το θέλω». Κλασικό παράδειγμα, το παιδομάζωμα (τουρκ. devşirme), δηλ. η αρπαγή από τις οικογένειές τους, χριστιανών αγοριών, με σκοπό, αρχικά, τη στελέχωση της προσωπικής φρουράς του σουλτάνου και έλαβε το όνομα γενί τσερί (=νέος στρατιώτης), οι γνωστοί σε όλους, Γενίτσαροι. Ο ελληνικής καταγωγής μεγάλος αρχιτέκτονας, Μιμάρ Σινάν, υπήρξε ο ίδιος θύμα του παιδομαζώματος. Μαθητής του Σινάν ήταν ο Σεντεφχάρ Μεχμέτ Αγάς, ο αρχιτέκτονας του μεγάλου Τεμένους του Σουλτάνου Αχμέτ ή αλλιώς Αχμέτ Τζαμί, το γνωστό και ως Μπλε Τζαμί. Πρόκειται για το μεγάλο «αντίγραφο» της Αγιά Σοφιάς που δεσπόζει απέναντι ακριβώς από το διάσημο πρωτότυπό του. Ποια ανάγκη ώθησε το σουλτάνο Αχμέτ Α΄(1603-1617) στην κατασκευή του μεγάλου αυτού ναού; #livemedianews Τι άλλο από την επιθυμία του να συγκριθεί και να ξεπεράσει σε μεγαλείο την Αγιά Σοφιά, το χριστιανικό ναό που, ως λάφυρο πολέμου, είχε μετατραπεί ήδη σε τζαμί από τον Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή. Για να τα καταφέρει, διέταξε τον Μεχμέτ Αγά να κάνει τον τρούλο του νέου τεμένους από ατόφιο χρυσάφι. Κάτι τέτοιο, όμως, ήταν τεχνικά αδύνατο λόγω του μεγάλου βάρους του τρούλου. Σε αντιστάθμισμα, ο αρχιτέκτονας και για να ικανοποιήσει το σουλτάνο του, αντί για τέσσερις μιναρέδες (πυργόσχημα ψηλά οικοδομήματα που πλαισιώνουν τα τζαμιά, από τους εξώστες των οποίων γίνεται η πρόσκληση για προσευχή, κάτι σαν τα δικά μας καμπαναριά), έχτισε έξι! Αυτή η πράξη του, όμως, θεωρήθηκε από τους υπόλοιπους μουσουλμάνους αλαζονική και υπερφίαλη, μια που έξι μιναρέδες είχε μόνο το μεγάλο τέμενος της Κάαμπα, στη Μέκκα. Πως ξεπεράστηκε αυτή η «προσβολή» προς το ιερό προσκύνημα; Ο σουλτάνος Αχμέτ δεν κατεδάφισε έναν από τους έξι μιναρέδες του Αχμέτ τζαμί, ως όφειλε, αλλά χρηματοδότησε την κατασκευή ενός εβδόμου μιναρέ στη Μέκκα, ώστε η ιερή Κάαμπα να μην υπολείπεται σε αίγλη, μεγαλείο, αλλά και μιναρέδες, από κανένα άλλο τζαμί στον ισλαμικό κόσμο. Ποιος είπε ότι μόνο στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα; Πρώτες οι θρησκείες μάς δίδαξαν αυτή την διαχρονικά επίκαιρη «αλήθεια». Αλήθεια, επίσης, είναι ότι ποτέ και κανένας Οθωμανός σουλτάνος δεν ξεπέρασε το σύνδρομο κατωτερότητας που ένιωθε απέναντι στο μεγάλο Ιουστινιάνειο οικοδόμημα. Μάλιστα, είναι τόσο κυρίαρχη η παρουσία του ναού της του Θεού Σοφίας, στην Κωνσταντινούπολη, ώστε μέχρι σήμερα δεν άλλαξε ούτε το όνομά του. Παραμένει η φημισμένη, Ayasofya! Το ότι το Ισλάμ στη μακραίωνη ιστορία του δεν μπήκε σε διλλήματα σχετικά με τη διαχείριση των ευκτήριων οίκων (ναών) των κατακτημένων περιοχών του, είναι γνωστό. Τους μετέτρεψε όλους – ή σχεδόν όλους – σε τζαμιά. Το πώς και το γιατί καταδέχεται κάποιος να υφαρπάξει το ναό κάποιας άλλης θρησκευτικής κοινότητας και να το χρησιμοποιήσει ο ίδιος για τη λατρεία του δικού του Θεού, είναι άλλης τάξεως συζήτηση και δεν αφορά το παρόν σημείωμα. Αυτό που έχει σημασία εδώ είναι, ότι αυτή πρακτική δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ, τουλάχιστον στα εδάφη της πάλαι ποτέ Οθωμανικής αυτοκρατορίας, μη εξαιρουμένης της Τουρκικής Δημοκρατίας από το 1923 μέχρι σήμερα. Πλήθος ναών Ορθοδόξων, Αρμενίων, Εβραίων, Ασσυρίων, Χαλδαίων, Νεστοριανών και άλλων θρησκευτικών μειονοτήτων στην Τουρκία, μετατράπηκαν και, τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του 21ου αι. εξακολουθούσαν να μετατρέπονται, σε τεμένη. Ο Μουσταφά Κεμάλ, ο ηγέτης που στη συλλογική μνήμη των Τούρκων ονομάστηκε πατέρας τους (Ατατούρκ), μετέτρεψε το 1934 την Αγιά Σοφιά από τέμενος, σε μουσείο. Επρόκειτο για μια πολιτική κίνηση που στόχο είχε να δείξει στους δυτικούς λαούς ότι η Τουρκία γυρίζει σελίδα και από μία θεοκρατία (ο σουλτάνος ήταν και ο Χαλίφης, δηλ ο θρησκευτικός ηγέτης όλου του Ισλάμ) μετατρεπόταν σε σύγχρονη δημοκρατία και κράτος κοσμικό. Κι ερχόμαστε στο σήμερα. Ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας, στα πλαίσια της αναζήτησης και διεκδίκησης του ζωτικού χώρου που, κατά τη γνώμη του, αναλογεί στη μεγάλη του χώρα, (μην ξεχνάμε ότι όλοι οι μεγάλοι πόλεμοι της ιστορίας έχουν σαν βαθύτερο κίνητρο την αναζήτηση επιπλέον ζωτικού χώρου) γίνεται ιδιαίτερα επιθετικός και προκλητικός. Προκειμένου δε να βάλει την Ελλάδα στο τραπέζι της επαναδιαπραγμάτευσης και επανασχεδιασμού του Αιγαιακού χώρου, δημιουργεί παράλληλες κρίσης, ήσσονος σημασίας για τον ίδιο, αλλά όχι και για εμάς (νησιά, βραχονησίδες, περιουσίες ελληνικών κοινοτήτων, Πατριαρχείο, θεολογική σχολή της Χάλκης, κοινή ΑΟΖ με Λιβύη, προσφυγικό – μεταναστευτικό και, εσχάτως, Αγιά Σοφιά). Ταυτόχρονα, την τελευταία εικοσαετία που βρίσκεται στο πολιτικό προσκήνιο, ο Ερντογάν έχει κάνει κινήσεις εντυπωσιασμού – πάντα προς το θεαθήναι – όπως η ετήσια απόδοση στην ορθόδοξη χριστιανική λατρεία της μονής Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα ή η έκδοση άδειας αποκατάστασης και επαναλειτουργίας του καθεδρικού ναού του Αγ. Βουκόλου στη Σμύρνη, ο οποίος είχε μετατραπεί κι αυτός από τον Κεμάλ Ατατούρκ, σε μουσείο, το 1924. Στόχος του, να κάτσουμε στο τραπέζι και να επαναδιατυπώσουμε τα αυτονόητα και να συνδιαχειριστούμε το πλούσιο υπέδαφος του Αιγαίου. Οπότε, αν κατορθωθεί, από μέρους του, να ξεκινήσει μια συζήτηση, θα φανεί ότι είναι ένας πολιτισμένος συνομιλητής ο οποίος είναι διατεθειμένος να δώσει κι αυτός κάτι, χάριν της συνεννόησης. Πρόκειται για κίνηση συμβατή με τη λογική των διεθνών σχέσεων: σου δίνω, μου δίνεις! Στην πραγματικότητα, όμως, ο Ερντογάν δίνει εκείνα τα ήσσονα που περιγράψαμε, για να πάρει τα μείζονα. Σήμερα, απειλεί ότι θα μετατρέψει την Αγία Σοφία από μουσείο, σε τζαμί, όπως έκανε λίγα χρόνια πριν με τη Μονή Χώρας (Καριγιέ τζαμί) επίσης στην Κων/πολη. Επιμένει να αγνοεί όλες τις νηφάλιες και μετριοπαθείς φωνές της χώρας του (ακαδημαϊκούς δασκάλους, διανοούμενους, αντιπολίτευση, δημοσιογράφους, ακτιβιστές, το δήμαρχο Κων/πόλεως κ.ά.), την Ε.Ε. αλλά και διεθνείς οργανισμούς, όπως η UNESCO κλπ. Αυτό που δεν καταλαβαίνει ο Ερντογάν είναι ότι με τις φωνές του το μόνο που κάνει φανερό, είναι το φόβο και τον πανικό του. Καθένας που φωνάζει, το κάνει γιατί κάτι φοβάται: είτε φοβάται ότι δεν εισακούεται, είτε φοβάται ότι δεν τον παίρνουν στα σοβαρά, είτε φοβάται ότι έχει χάσει το παιχνίδι και είναι αδύναμος. Όπως και να΄χει, ο Τούρκος πρόεδρος, φοβάται, και όσον αφορά στην Αγία Σοφία, με την μετατροπή της εκ νέου σε τζαμί, δεν κάνει κάτι άλλο από το να διαλαλεί σε όλο τον κόσμο ότι το μνημείο δεν του (τους) ανήκει. Φωνάζει και αυτό ακούγεται στα πέρατα της οικουμένης, ότι η Αγία Σοφία δεν μπορεί να ανήκει σε εκείνον που το μετατρέπει σε κάτι άλλο από αυτό για το οποίο προορίστηκε. Δεν ανήκει στο Ισλάμ. Όπως το παιδομάζωμα που αναφέραμε στην αρχή, όπου πάντα θα ξέρεις ότι το παιδί που έκλεψες δεν είναι δικό σου, θα ξέρεις ότι έχει άλλους γονείς. Όπως ακριβώς εκείνος (ή εκείνη) που κλέβει ένα παιδί από τους γονείς του και το ετοιμάζει (μασκαρεύει) σε αντικείμενο του δικού του/της πόθου. Όσο κι αν μασκαρέψεις ένα παιδί με κραγιόν, μπιζού και ντύσιμο ενηλίκου, ενήλικος δε θα γίνει, όσο κι αν τα άρρωστα μάτια σου βλέπουν εκείνο που εσύ ποθείς να δεις. Επιπλέον, ο Ερντογάν, προσβάλλει απροκάλυπτα τη μεγάλη του θρησκεία, την οποία, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, υπηρετεί με όλη του την καρδιά. Πως το Ισλάμ θα δεχθεί αυτή τη νέα κατακτητική συμπεριφορά, σε μια εποχή που όλοι προσπαθούν να εξαλείψουν τον εξτρεμισμό και τον φονταμενταλισμό; Σε τι θα διαφέρει, άραγε, αυτή η επικείμενη ασέλγεια του Ερντογάν, από την καταστροφή των ελληνικών ναών στην Παλμύρα της Συρίας από τους Ισλαμιστές του ΙΣΙΣ, των κολοσσιαίων αγαλμάτων του Βούδα από τους Ταλιμπάν του Αφγανιστάν ή την απαγωγή – αρπαγή εκατοντάδων χριστιανών κοριτσιών με σκοπό το γάμο με μουσουλμάνους άνδρες (για να τα σώσουν) από τη Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία; Αν ο κόσμος του Ισλάμ αποδεχθεί, χωρίς αντιδράσεις, τη νέα αυτή πρόκληση και προσβολή απέναντι στο δυτικό πολιτισμό και τον χριστιανισμό, από τον ισλαμιστή ηγέτη, ο οποίος φιλοδοξεί να εκφράσει όλο το σουνίτικο Ισλάμ, τότε είναι σαν να εγκρίνει σιωπηρά τις πράξεις του. Πως θα πείσει το Ισλάμ τους ειλικρινείς συνομιλητές του ότι δεν έχει κατακτητικές βλέψεις και ότι μπορεί να διαβάζει το ιερό Κοράνι με όρους 21ου αιώνα; Τότε ο διαθρησκειακός διάλογος, που είναι μια σοβαρή ελπίδα για τον κόσμο σήμερα, προσβάλλεται και ακυρώνεται από τη μεριά αυτής θρησκείας. Ας το κάνει, λοιπόν… Ας φτιασιδώσουν όσο θέλουν το μνημείο. Ας καλύψει εκ νέου τα φημισμένα ψηφιδωτά της Μεγάλης Εκκλησίας, αυτή τη φορά με κουρτίνες, όπως προτάθηκε και όχι με σοβάδες όπως στο παρελθόν. Ας ακουστεί το Εζάν (πρόσκληση για μουσουλμανική προσευχή) σε ένα ναό που δεν φτιάχτηκε γι΄αυτό. Ας δοξαστεί, λοιπόν, το μεγαλείο του ονόματος του Θεού, στο άδολο σώμα ενός οικοδομήματος που έχει στα αρχιτεκτονικά του σπλάχνα, το όνομα εκείνου που αρνήθηκε να αμυνθεί και παραδόθηκε εθελούσια στο σταυρικό θάνατο. Κι εκεί, μέσα στην ηλεκτρική ηχώ των καλλίφωνων ιμάμηδων, ας ακουστεί ότι ο Θεός είναι ο μέγιστος, αλλά ποιος Θεός; Ούτως ή άλλως ο Ιησούς νικά, πάσχοντας. Πρόκειται για μια νίκη που κερδήθηκε στο σταυρό. Γιατί τον Θεό της χριστιανοσύνης τον βλέπεις πάντα σταυρωμένο. Γιατί ο Ιησούς μας δίδαξε ότι το Θεό δεν τον συναντάς με κάτι που κάνεις, αλλά με αυτό που είσαι. Με αυτή την προοπτική και αυτούς τους όρους, λοιπόν, ο Μεγάλος Καθεδρικός της χριστιανοσύνης, για άλλη μια φορά, θα είναι ο νικητής της ιστορίας.
Αναθεώρηση του τριετούς σχεδίου δράσης για την ποικιλομορφία στο χώρο εργασίας για το 2019
Στο πλαίσιο της παγκόσμιας κινητοποίησης για την καταπολέμηση του ρατσισμού, οι δημοτικές αρχές του Saint-Laurent είναι ικανοποιημένες με την εκπροσώπηση των εθνοτικών και ορατών μειονοτήτων, των αυτόχθονων και των ατόμων με αναπηρία μεταξύ των υπαλλήλων του.
Γράφει ο Δημήτρης Ηλίας
Η ανασκόπηση του τριετούς σχεδίου δράσης για την ποικιλομορφία στο χώρο εργασίας το 2019 που μόλις κυκλοφόρησε στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Saint-Laurent στις 30 Ιουνίου 2020, δείχνει ότι, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, τα ποσοστά εκπροσώπησης αυτών των ομάδων παραμένουν υψηλότερα από αυτά του Μόντρεαλ στο σύνολό του.
ΠΑΡΑΘΕΣΗ «Δεν είναι μόνο επιτακτική ανάγκη να καταγγείλουμε το ρατσισμό, τις συστημικές διακρίσεις και τη βία, αλλά και να αναλάβουμε συγκεκριμένη δράση. Όπως δείχνει το πορτρέτο του εργατικού δυναμικού της, η κυβέρνηση Saint-Laurent δίνει ένα παράδειγμα στη συνέχιση της οικοδόμησης μιας κοινωνίας χωρίς αποκλεισμούς, στην οποία κάθε άτομο έχει μια ευκαιρία και, ειδικότερα, την ίση πρόσβαση στην απασχόληση. Μέσω συγκεκριμένων και μετρήσιμων δράσεων όπως αυτές, θα καταπολεμήσουμε αποτελεσματικά την απόρριψη άλλων. Είμαι περήφανος που το Saint-Laurent είναι ένα μοντέλο διαφορετικότητας και ένταξης», ανέφερε με δηλώσεις του ο Alan DeSousa, Δήμαρχος του Saint-Laurent.
ΚΥΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ Στις 15 Ιουνίου 2016, η Εκτελεστική Επιτροπή του Ville de Montréal ενέκρινε ένα τριετές σχέδιο δράσης για την περίοδο 2016-2019, στο οποίο συνέβαλε η πόλις του Saint-Laurent. Αυτό το σχέδιο στοχεύει στη διευκόλυνση της πρόσβασης σε ίσες ευκαιρίες απασχόλησης για τις ακόλουθες ομάδες: γυναίκες, αυτόχθονες, ορατές μειονότητες, εθνικές μειονότητες και άτομα με αναπηρία. Πιο συγκεκριμένα, και σε συνεργασία με το Service des ressources humaines του Montréal, το σχέδιο δράσης για την ποικιλομορφία στο χώρο εργασίας επαναλαμβάνει τις ακόλουθες δεσμεύσεις, οι οποίες επέτρεψαν στο δήμο να επιτύχει τους στόχους του τα τελευταία χρόνια:
Αύξηση της πρόσληψης και προώθησης μελών των ομάδων στόχων
Εξασφάλιση βέλτιστης ένταξης νέων υπαλλήλων
Ανάπτυξη των δεξιοτήτων των εργαζομένων και υποστήριξη της εξέλιξης σταδιοδρομίας
Κοινοποίηση του σχεδίου δράσης για την ποικιλομορφία στο χώρο εργασίας και ευαισθητοποίηση σχετικά με τα οφέλη του. Το προκύπτον σχέδιο Borough περιέχει μέτρα που μεταφράζονται σε συγκεκριμένες δράσεις, των οποίων ο προγραμματισμός επανεξετάζεται σε ετήσια βάση και παρουσιάζεται σε μια έκθεση. Το σχέδιο 2019 παρουσιάζει τα ακόλουθα ευρήματα:
Για να επιτύχει αυτά τα αποτελέσματα, το Saint-Laurent έλαβε πολλά μέτρα και οργάνωσε μια σειρά δραστηριοτήτων κατά τη διάρκεια του έτους. Μεταξύ αυτών, ο δήμος συνέχισε να συμμετέχει στο πρόγραμμα επαγγελματικών χορηγιών, το οποίο ενθαρρύνει την πρόσληψη εκπαιδευομένων από τις ομάδες-στόχους, προκαλώντας την πρόσληψη επτά εκπαιδευομένων από αυτές τις ομάδες τα τελευταία τρία χρόνια. Διοργανώθηκαν επίσης εργαστήρια ευαισθητοποίησης σχετικά με την ποικιλομορφία των φύλων, καθώς και εκπαίδευση για την ευαισθητοποίηση σχετικά με την πολιτιστική πολυμορφία του αυτισμού. Το προσωπικό από το Section des loisirs et du développement communautaire έχει επίσης εκπαιδευτεί σε διάφορους τύπους αναπηριών (σωματική, ακοή, οπτική κ.λπ.). Έργα για την παροχή καθολικής προσβασιμότητας πραγματοποιήθηκαν σε κτήρια του δήμου, όπως η εγκατάσταση μιας νέας ράμπας καθολικής πρόσβασης στο σαλέ Parc Decelles. Επίσης, έχει δημιουργηθεί ένα πρόγραμμα επαγωγής για να βοηθήσει τους νέους υπαλλήλους να ενσωματωθούν πιο γρήγορα, ενώ το πρόγραμμα βοήθειας των υπαλλήλων του Saint-Laurent προωθείται ενεργά. Ενώ αναφέρει αυτά τα εξαιρετικά αποτελέσματα, ο δήμος του Saint-Laurent συνεχίζει τις προσπάθειές του για να συνεχίσει να αυξάνει την εκπροσώπηση των διαφόρων ομάδων που στοχεύουν συγκεκριμένες δράσεις σύμφωνα με τις δεσμεύσεις του.
Το έχουμε περιγράψει στο προηγούμενο αλλά και σε άλλα άρθρα μας στο παρελθόν. Για τους συμμάχους μας, ο χώρος που καταλαμβάνει η Ελλάδα και η Τουρκία, εσχάτως και η Κύπρος, είναι ενιαίος και τον αντιλαμβάνονται ως μια περιοχή στην οποία –και μέσω της οποίας– προωθούν τα δικά τους γεωπολιτικά, στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα.
Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης*
Υπό την έννοια αυτή, τους ενδιαφέρει ο χώρος ως σύνολο και θέλουν να υπάρχει σταθερότητα στο εσωτερικό του. Όμως δε θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι όσο δε διακυβεύονται τα συμφέροντά τους, δεν έχουν κανέναν λόγο να παρεμβαίνουν στις εσωτερικές διαμάχες αυτού του συνόλου.
Στη λογική αυτήν, με την εκτίμηση και την παραδοχή ότι η κατάσταση στην Αν. Μεσόγειο και ειδικότερα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι εκρηκτική και μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε μια γενικευμένη πολεμική σύγκρουση, που θα θέσει σε κίνδυνο την ενότητα και σταθερότητα του συνόλου, προτείνουν διάλογο μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας.
Επίσης, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν ενδιαφέρει τους συμμάχους μας, ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, ποιος έχει παραβιάσει το Διεθνές Δίκαιο εις βάρος μιας συμμάχου χώρας, που απειλεί με casus belli μια σύμμαχο χώρα, ποιος παραβιάζει καθημερινά τον εναέριο χώρο, ποιος συνεργάζεται ολοφάνερα με ισλαμιστές τρομοκράτες, δολοφόνους πολιτών και της Δύσης, ποιος διαπράττει εθνοκάθαρση στο Αφρίν και το Γκίρε Σπι – Σερεκάνιγιε, ποιος κάνει λαθρεμπόριο πετρελαίου με το Ισλαμικό Κράτος.
Τους ενδιαφέρει η ενότητα του συνόλου και η σταθερότητα στο εσωτερικό του. Άρα, μας προτείνουν «να τα βρούμε» με την Τουρκία μέσω διαλόγου. Και αυτό παπαγαλίζουν τα γνωστά κέντρα στην Ελλάδα, με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους παπαγάλους τους.
Όμως θα πρέπει να υπογραμμίσουμε τα εξής, σε σχέση με το διάλογο αυτόν:
-Πρώτον, θα πρέπει κανείς να είναι τουλάχιστον αφελής, για να πιστεύει ότι η Τουρκία θα θέσει προς συζήτηση το τουρκολυβικό μνημόνιο, και αν το κάνει θα χαρακτηριστεί προδότης, αφού η συμφωνία αυτή έχει προπαγανδιστεί στην Τουρκία ως μια μεγάλη εθνική επιτυχία.
-Δεύτερον, η Τουρκία δε θα δεχτεί να άρει το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, το οποίο επίσης έχει προπαγανδίσει στην τουρκική κοινή γνώμη, η οποία βλέπει το χάρτη και τις θαλάσσιες ζώνες που καλύπτει ως προέκταση του τουρκικού εδάφους και επικράτειας. Ποιος πολιτικός θα τολμήσει να θέσει σε διάλογο ένα εθνικό σχέδιο, που έχει μάλιστα και τον καθαγιασμένο στην Τουρκία όρο «Πατρίδα»; Βλέπετε, στην Τουρκία ο πατριωτισμός και η πατρίδα ως έννοιες, διατηρούν την ιερότητά τους, ενώ στην Ελλάδα έχουν απαξιωθεί…
-Τρίτον, η Τουρκία δε θα δεχτεί να κάνει διάλογο, για το αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο, αν βρεθεί πολιτικός να θέσει τέτοιο θέμα στο διάλογο.
-Τέταρτον, η Τουρκία δε θα δεχτεί να συζητήσει για τα «τετελεσμένα» που θεωρεί ότι έχει δημιουργήσει στην Αν. Μεσόγειο, οριοθετώντας μονομερώς την ΑΟΖ της, με την οποία δεν αναγνωρίζει δικαίωμα στην υφαλοκρηπίδα στο σύμπλεγμα της Μεγίστης (Καστελόριζου).
Άρα, θα πρέπει να γνωρίζουν τα παπαγαλάκια της «ανάγκης έναρξης ενός ειλικρινούς ελληνοτουρκικού διαλόγου» ότι ο διάλογος αυτός θα αρχίσει πέρα από τα τέσσερα ζητήματα που έχουν προαναφερθεί και θα περιλαμβάνει επιπλέον, το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, το θέμα των «151 νησιών αδιευκρίνιστης κυριαρχίας», καθώς και το «καυτό» θέμα των «18 τουρκικών νησιών που έχει καταλάβει και κατέχει στρατιωτικά η Ελλάδα» στο Αιγαίο.
Να μην ξεχνάμε δε και τα «παραδοσιακά δικαιώματα των Τούρκων αλιέων στο Αιγαίο», τα οποία θα επικαλεστούν βάζοντας στο τραπέζι του διαλόγου τη συμφωνία που υπογράψαμε με την Ιταλία.
Αυτή είναι η κατάσταση και αυτό είναι το πλαίσιο του «έντιμου διαλόγου» για τον οποίο μας προετοιμάζουν τα παπαγαλάκια, που μιλούν με απαράμιλλο θράσος για ελληνικό μαξιμαλισμό στην εξωτερική πολιτική.
Τέλος, για εκείνους που μιλούν για έλλειψη κουλτούρας συμβιβασμού στην ελληνική κοινωνία, να τους υπενθυμίσουμε, σε περίπτωση που το έχουν ξεχάσει, ότι συμβιβασμός, με βάση την ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια είναι:
Ο συμβιβασμός είναι γενικός όρος που απαντάται (και εξετάζεται) ιδιαίτερα στην Κοινωνιολογία, στις Πολιτικές Επιστήμες, στο Διεθνές Δίκαιο και στη Διπλωματία.
Ο όρος «Συμβιβασμός» (Compromise) δεν έχει προσλάβει κάποια εξειδικευμένη έννοια στους κλάδους των Κοινωνικών Επιστημών.
Έτσι κρίνεται ικανοποιητικός ο ορισμός του λεξικού Webster: Διευθέτηση με διαιτησία ή συγκατάθεση που όμως επέρχεται με αμοιβαίες υποχωρήσεις – ή αμφοτερόπλευρος μετριασμός ακραίων αξιώσεων ή δικαιωμάτων που καταλήγουν σε «συμφωνία».
Με άλλα λόγια, προβλέπει αμοιβαίες υποχωρήσεις.
Σε ένα διάλογο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η Ελλάδα θα κληθεί να κάνει οδυνηρές και καταστροφικές για το μέλλον του ελληνικού και κυπριακού κράτους υποχωρήσεις.
Σε ποιες υποχωρήσεις θεωρούν ότι θα προχωρήσει η Τουρκία;
Μήπως από τα χίλια που διεκδικεί από την Ελλάδα, θα συμβιβαστεί με τα 990 και αυτό θα θεωρηθεί έντιμος συμβιβασμός;
Και η Ελλάδα, τι ακριβώς θα κερδίσει από έναν τέτοιο διάλογο, που δε θα προσφέρει τίποτε άλλο από ένα πακέτο υποχωρήσεων της πατρίδας μας μπροστά στις αξιώσεις της Τουρκίας;
Έχουμε χρέος να ενημερώσουμε την ελληνική κοινή γνώμη για την καταστροφή που έρχεται, αν αφήσουμε τα παπαγαλάκια να παραπληροφορούν το λαό για τον επιβεβλημένο «έντιμο συμβιβασμό».
Όχι, δεν πρόκειται για συμβιβασμό, αυτό που μας ετοιμάζουν λέγεται παράδοση.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ.
*ΟΣάββας Καλεντερίδης(Βέργη Σερρών,1960) είναιΈλληναςαξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας τηςΕΥΠκαι μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής.
Συνάντηση του Περιφερειάρχη Κρήτης Σταύρου Αρναουτάκη με την Πρόεδρο της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» Γιάννα Αγγελοπούλου – Δασκαλάκη
Την Πρόεδρο της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» Γιάννα Αγγελοπούλου – Δασκαλάκη υποδέχθηκε την Τρίτη 7 Ιουλίου 2020, ο Περιφερειάρχης Κρήτης, Σταύρος Αρναουτάκης. Στη συνάντηση συζητήθηκε το πλαίσιο των δράσεων στο νησί για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης. Ο Περιφερειάρχης, Σταύρος Αρναουτάκης, καλωσορίζοντας την κα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη δήλωσε, ότι: «Η Ελλάδα, προετοιμάζοντας το ραντεβού της με την Ιστορία, επιχειρεί το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός. Ο εορτασμός των 200 χρόνων από την Επανάσταση, που σήμανε την απαρχή της συγκρότησης του ελληνικού κράτους, είναι μια πράξη εθνικής αυτογνωσίας και αυτοσυνειδησίας. Όπως έγραφε ο νομπελίστας ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης: «Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν είναι σα να σβήνεις και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον». Με πυξίδα μας αυτή τη φράση, αφομοιώνουμε τις επιτυχίες και τις αποτυχίες μας, τους θριάμβους και τις καταστροφές. Το σημαντικότερο, στρέφουμε το βλέμμα μας στις μάχες που καλούμαστε να δώσουμε και να κερδίσουμε. Η Επιτροπή «Ελλάδα 2021» αποτελεί το κατάλληλο όχημα, όχι για να ξαναγράψουμε την Ιστορία. Αλλά για να επενδύσουμε στην υπεραξία μας. Συνεπιβάτες θα είμαστε όλοι μας. Γιατί όλοι μας αγωνιούμε και προσδοκούμε ένα καλύτερο αύριο. Η Κρήτη είναι ιδιαίτερα υπερήφανη που στο τιμόνι της Επιτροπής βρίσκεται ένας δικός της άνθρωπος. Η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη. Έπειτα από την ανεκτίμητη προσφορά της στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 2004, ηγείται ενός σύνθετου και απαιτητικού εγχειρήματος: Να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από το ’21, ενισχύοντας και ενδυναμώνοντας την εθνική μας αυτοπεποίθηση» και πρόσθεσε: «Στο σημερινό ανταγωνιστικό κόσμο, τα προβλήματα με τα οποία θα αναμετρηθούμε είναι εξαιρετικά σύνθετα και οικουμενικά. Στους σκοτεινούς καιρούς της πανδημίας, όλοι μας συνειδητοποιήσαμε την ανάγκη να εγκαταλείψουμε τα παλιά κλισέ και τα παλιά στερεότυπα. Η Περιφέρεια Κρήτης θα είναι αρωγός σε όλες εκείνες τις πρωτοβουλίες, ενέργειες και δράσεις που θα αναληφθούν, καταθέτοντας τις δικές της προτάσεις και ιδέες. Πιάνοντας το νήμα της Ιστορίας, μπορούμε να επιτύχουμε ένα μεγάλο εθνικό στόχο: Να βγάλουμε την Ελλάδα στο φως!». Από την πλευρά της, η Πρόεδρος της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» κ. Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη, μιλώντας με θερμότητα για το επιτυχημένο Αυτοδιοικητικό έργο του Σταύρου Αρναουτάκη στην Κρήτη, επεσήμανε ότι η Αυτοδιοίκηση μπορεί να αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων, τονίζοντας ότι ο Περιφερειάρχης αυτό το έχει κάνει πράξη με επιτυχία. Παράλληλα, μίλησε θετικά για την πρόταση του Περιφερειάρχη, οι δράσεις να μην τελειώσουν στην εκπνοή του 2021 αλλά να είναι δράσεις και δραστηριότητες που θα ωφελήσουν την κοινωνία και στο μέλλον. «Ο Περιφερειάρχης είναι παλιός γνώριμος και δεν είναι απλώς παλιός γνώριμος επειδή είμαι Ηρακλιώτισσα αλλά έχει δώσει δείγμα γραφής από το Δήμο των Αρχανών στο Ηράκλειο και τώρα Περιφερειάρχης, και έχει δείξει ότι η Αυτοδιοίκηση πραγματικά μπορεί να αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων. Αυτό το έχει κάνει πράξη και ξέρω τι μεγάλα έργα έχει να διαχειριστεί. Αυτό που εγώ χαίρομαι να συζητώ μαζί του, είναι πώς μαζί με την ανάπτυξη θα αναδειχθεί επίσης και μία μακριά ιστορία που για εμάς τους Κρητικούς κράτησε πολύ περισσότερα χρόνια εξεγέρσεων και μαχών και θυσίας και αίματος για να απελευθερωθεί η Κρήτη και να ενωθεί με την Ελλάδα» ανέφερε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε: «Αυτό, λοιπόν, που συζητάμε, αυτό που έχει μεγάλη σημασία και δείχνει και μία ιδιαίτερη ευαισθησία και ευφυΐα που έχει ο κύριος Περιφερειάρχης και οι συνεργάτες του, είναι ακριβώς στους νέους ανθρώπους, στους μαθητές, σε όλα τα σχολεία να δοθεί η δυνατότητα να μάθουν πάρα πολλά από την ιστορία τους, γιατί αυτά που έγιναν τότε δεν περνάνε μόνο σαν μία ανάγνωση από το βιβλίο ιστορίας. Είναι μαθήματα ζωής για τους επόμενους. Και ακριβώς με την τεχνολογία και με την καινοτομία που υπάρχει τώρα, και ξέρω ότι εδώ το Ηράκλειο είναι αυτό που λένε hub, είναι κοιλάδα καινοτομίας, τεχνολογίας, εκπαίδευσης και μάθησης με όλα αυτά τα ιδρύματα που έχετε, αυτά να μπορέσουμε να τα διασώσουμε στο χρόνο. Πάμε για τα επόμενα χρόνια. Και ειδικά από άνθρωπο που κάνει πράξη το τι χρειάζεται ο πολίτης στον τόπο του, γνωρίζει να το κάνει αυτό καλύτερα από όλους. Είμαστε στην Περιφέρεια γιατί πιστεύουμε στην Περιφέρεια. Ευχαριστώ πολύ, Σταύρο» είπε χαρακτηριστικά στους δημοσιογράφους η κα Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη. Στη συνάντηση του Περιφερειάρχη Σταύρου Αρναουτάκη με την Πρόεδρο του «Ελλάδα 2021» Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη, συμμετείχαν τα μέλη της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» Νίκος Κανελλόπουλος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ιονίων Νήσων, ο Αλέξης Πολίτης, ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, ο Πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου, Παύλος Μπαριτάκης και οι Αντιπεριφερειάρχες Κρήτης, Νίκος Συριγωνάκης, Κώστας Φασουλάκης, Γιώργος Αλεξάκης και Έφη Κουτεντάκη.
Αυτό είναι το κοινωνικό τροπάριο της Αγίας και Μεγάλης Κυριακής του Πάσχα, που ψάλετε ως την Πεντηκοστή στις εκκλησίες από τους ψάλτες, συνοδεύοντας τον ιερέα στην ειδική ιεροτελεστία.
Για όσους πιστεύουν, στην ιεροτελεστία της Θείας Ευχαριστίας, ο άρτος και ο οίνος, με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, μετατρέπονται σε «σώμα και αίμα Του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού». Ο μεταλαμβάνων, ενώνεται μυστικώς με τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος μας λέει: «Ενδυναμώνει τους ασθενείς, ευφραίνει τους υγιείς, θεραπεύει τις ασθένειες, διαφυλάσσει την υγεία».
Και όμως, στις μέρες μας, έχει απαγορευτεί στους πιστούς να κοινωνούν λόγω φόβου μετάδοσης του Κορωνοϊού. Στην πατρίδα δε, οι αρχές συνέλαβαν ιερείς που τόλμησαν να κοινωνήσουν τους πιστούς της ημέρες του Πάσχα «μυστικά» λες και ζούμε σε εποχή εκδίωξης της Χριστιανοσύνης.
Και μάλλον ζούμε, διότι στην Ελλάδα, σχηματίστηκαν δύο δικογραφίες για ισάριθμες περιπτώσεις ιερέων σε Κουκάκι και Κέρκυρα, που κοινώνησαν τους πιστούς των ιερών ναών τους, παρά τις απαγορεύσεις από τις αρχές και τις οδηγίες της Ιεράς Συνόδου που εκδόθηκαν στο πλαίσιο των μέτρων για τη μείωση της διασποράς του Κορωνοϊού.
Εδώ πρέπει να αναρωτηθούμε, σε ποια πλαίσια «πλέει» η πίστη ορισμένων ιεραρχών; Αλλά δεν εκπλήσσομαι, μια και ο μαθητής του Χριστού τον απαρνήθηκε τρεις φορές…
Ποιος ο λόγος να μην πράξουν το ίδιο και οι ιεράρχες της Ιεράς Συνόδου, μια και είναι γνωστό το τι ωφελούνται από την Ελληνική Πολιτεία. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα, που έχει να κάνει με την αμέτρητη περιουσία της Ιεράς Συνόδου όπως έχουν όλα τα Χριστιανικά -βλέπε Βατικανό- και άλλα δόγματα. Όπως στην Ελλάδα, έτσι σε όλο τον κόσμο οι ιεράρχες όλων των δογμάτων αποδέχτηκαν με «ταπεινή ευλάβεια» τις διαταγές των κυβερνήσεων τους στο θέμα των περιοριστικών μέτρων για τη μη μετάδοση του Κορωνοϊού.
Είναι παράλογο και άδικο, όταν σε ορισμένους χώρους και σε ξεφαντώματα πολιτικών προσώπων, καταρρίπτονται όλα τα περιοριστικά μέτρα περί αποστάσεως δύο μέτρων, μάσκες κ.λπ.…, ενώ στους ναούς δεν επιτρέπεται η προσέλευση -ανάλογα τη χωρητικότητα- πάνω από 30 ως το πολύ 50 πιστών.
Δεν είμαι θεολόγος, αλλά όταν ο ιερέας στο τέλος της λειτουργίας κάνει κατάλυση κάθε σταγόνας και κάθε ψίχουλο που απόμειναν στο Άγιο Δισκοπότηρο, αν δεν υπήρχε το Θείο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας, τότε κάθε φορά, κάθε Κυριακή, όλοι οι ιερείς θα αρρώσταιναν από κάποιον ιό που μεταδόθηκε από άρρωστους πιστούς, άθελα τους όταν κοινώνησαν, όπως δεκάδες άλλοι από το ίδιο Άγιο Ποτήριο με το ίδιο σκεύος κουταλιού. Το λιγότερο, θα ήταν πάντα συναχωμένοι με πυρετό, μια και σίγουρα πολλοί από τους πιστούς έχουν κάποια μικρή κολλητική νόσο, όπως τη γρίπη. Πόσο μάλλον, όταν κάνει κατάλυση μετά από κοινωνία ασθενών. Τα συμπεράσματα δικά σας για τα αίτια επιβολής μέτρων σε όλους τους ναούς όλων των δογμάτων…
Η άλλη πλευρά της «Στέγης»
Απ’ ότι δείχνουν τα πράγματα, το κύριο θέμα της παροικίας είναι τώρα η «Στέγη Ηλικιωμένων της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ». Εν περιλήψει -για όσους από εσάς έχετε χάσει… επεισόδια- παραιτήθηκε, χωρίς συγκεκριμένες εξηγήσεις, η πρόεδρος της Στέγης, Δήμητρα Κωσταρίδου. Αυτό οδήγησε σε διαμάχη μεταξύ αυτής και του αντιπροέδρου της Στέγης, Σπύρου Μπολάνη. Συνάμα, δημιουργήθηκε μια διαμάχη μεταξύ Μπολάνη -που ανέλαβε αξιοκρατικά την προεδρία της Στέγης- και της κοινοτικής διοίκησης Κριλή, που με επιστολή προς αυτόν τον ενημερώνει ότι «δε χρειάζονται πια τις υπηρεσίες του».
Όλα αυτά, εσείς που έχετε ενδιαφέρον για τα κοινοτικά και την παροικία, τα διαβάσετε και τα ακούσατε στις εφημερίδες και στα ραδιοφωνικά προγράμματα.
Όμως, στο νέο… παροικιακό σήριαλ της Στέγης, που η αξία της στο δήμο είναι περί τα 15,5 εκατομμύρια δολάρια, έρχεται στο φως μια νέα πληροφορία. Η πληροφορία αυτή προέρχεται από επίσημα έγγραφα της κοινότητας και της Στέγης.
Με επιστολή στις 2 Απριλίου 1998, ο τότε πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας, Νικόλαος Παγώνης, ενημερώνει τον πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου της Στέγης, Σπύρο Χατζή, ότι η Ελληνική Κοινότητα διορίζει ως αντιπροσώπους της στο διοικητικό συμβούλιο της Στέγης, τους κυρίους Σπύρο Μπολάνη και Νίκο Σαρρή.
Το παράξενο είναι, ότι τα νέα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της Στέγης ήταν παρόντα στη συνεδρίαση του διοικητικού της συμβουλίου -όπου και ψηφίστηκαν από το υπόλοιπο συμβούλιο- μερικές μέρες… πριν την επιστολή διορισμού τους, ήτοι στις 26 Μαρτίου 1998.
Εκείνη την ημέρα, ο πρόεδρος της Στέγης, δικηγόρος Σπύρος Χατζής, ενημέρωσε τα νέο-διορισθέντα μέλη, ότι η διοίκηση της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ αν και τους διόρισε, μπορεί να τους καθαιρέσει και να τους αντικαταστήσει όποτε το θελήσει… Που σημαίνει ότι, αν αυτό ισχύει -και δεν είναι παράνομο- τότε η σημερινή κοινοτική διοίκηση είχε κάθε δικαίωμα -σύμφωνα με την «παράδοση» -να στείλει την επιστολή «καθαίρεσης» στον Σπύρο Μπολάνη.
Όμως, παραμένει το γεγονός, η παράξενη παραίτηση της προέδρου Κωσταρίδη, λίγο πριν ολοκληρωθεί η θητεία της και πριν περάσει η Στέγη στην περιουσία της κοινότητας…
Η κύρια απορία μας στο όλο θέμα είναι η εξής: Εφόσον, απ’ ότι φαίνεται, η κοινοτική διοίκηση διορίζει, καθαιρεί και «ελέγχει» τα της Στέγης όλα αυτά τα χρόνια, γιατί δεν απαντούσε στις ερωτήσεις που έκαναν τα μέλη και οι δημοσιογράφοι για τα της Στέγης; Καλό θα ήταν, για να ηρεμήσουν τα πνεύματα, η κοινοτική διοίκηση να ενημερώσει τα μέλη της και την παροικία για το θέμα της Στέγης και φυσικά να παρουσιάσει το χρονοδιάγραμμα μεταβίβασης στην κοινοτική περιουσία και τα μελλοντικά σχέδια που έχει για τη Στέγη. Αναμένουμε…
Εικονικό πανηγύρι αλλά με $15.000 κέρδη
Το έχω γράψει επανειλημμένα. Αν όλες οι κοινοτικές περιοχές είχαν δραστήρια μέλη, όπως είναι αυτά στην περιοχή της Νότιας Ακτής, η Κοινότητα μας θα πήγαινε πολύ καλύτερα.
Όπως όλοι γνωρίζουμε, λόγω του Κορωνοϊού, όλα τα πανηγύρια και οι φιέστες ήταν απαγορευμένες. Παρόλα αυτά, τα δραστήρια μέλη της κοινότητας -περιοχή Νότια Ακτή- πραγματικοί εθελοντές, οργάνωσαν το γνωστό πανηγύρι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή με πολύ μεγάλη επιτυχία, αν σκεφτούμε όλους αυτούς τους περιορισμούς που αντιμετώπισαν. Κατάφεραν λοιπόν και απέφεραν κέρδη, ναι, κέρδη, $15.000! Το εύγε, είναι πολύ μικρή λέξη σε αυτή την περίπτωση.
Μπήκαμε για τα καλά στο καλοκαίρι. Οι περισσότεροι, υποθέτω, θα έχετε ήδη προγραμματίσει τις διακοπές σας και όπως δείχνουν τα πράγματα η Ελλάδα και οι ΗΠΑ δε φαίνεται να αποτελούν κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς, λόγω κορωνοϊού. Η πανδημία πάντως, παρ’ όλες τις αρνητικές επιδράσεις της, μας δίνει φέτος την ευκαιρία να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τον Καναδά. Η δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση χώρα του πλανήτη, δε θα μπορούσε παρά να διαθέτει εύρος επιλογών. Ο Καναδάς υπόσχεται μια αξέχαστη ταξιδιωτική εμπειρία, η οποία περιλαμβάνει αχανή τοπία, ανατολικές και δυτικές ακτές και ζωντανές μεγαλουπόλεις. Η πιο κοντινή μας πόλη είναι η πρωτεύουσα Οτάβα. Οι κάτοικοι σού δίνουν την εντύπωση ότι η πόλη δεν είναι μόνο ένας θαυμάσιος τόπος αλλά και ένα εξαίρετο μέρος για μερικές ευχάριστες ημέρες. Έχει ήρεμες γειτονιές, ασφαλείς δρόμους, πολυσύχναστο κέντρο και πρωτότυπα φεστιβάλ. Η Οτάβα προσφέρεται ακόμη για τους λάτρεις των μουσείων. Απέναντι βρίσκεται η Κεμπεκιώτικη πόλη Hull, η οποία πάντως είναι μέρος της περιοχής της πρωτεύουσας. Πιο νότια, η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καναδά, το Τορόντο, χτισμένη στη βόρεια όχθη της λίμνης Οντάριο, ισορροπεί ανάμεσα στη δική της ταυτότητα και στον αμερικανικό τρόπο ζωής. Εάν την επισκεφτείτε, μην παραλείψετε με τίποτα να πάτε στους καταρράκτες του Νιαγάρα. Εάν πάλι θέλετε να μείνετε εντός συνόρων, πηγαίνετε στην ιστορική πόλη του Κεμπέκ. Η παλαιά πόλη Vieux Quebec είναι η μόνη πόλη της Βορείου Αμερικής της οποίας τα τείχη διατηρούνται σε άριστη κατάσταση. Η πόλη ισορροπεί πάνω στο βράχο Cap Diamant, δίπλα στο ποτάμι του Αγίου Λαυρεντίου προς τις εκβολές του, απέναντι από το γοητευτικό νησί d’ Orleans. Βρίσκεται σε στρατηγική θέση με πλήρη θέα της γύρω περιοχής. Πανέμορφη, με έντονο το Γαλλικό της χαρακτήρα, με ιστορία πάνω από 400 χρόνια και με καταπληκτική αρχιτεκτονική. Η Unesco το 1989 την ανακήρυξε «Μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς». Τέλος, εάν δε διαθέτετε χρόνο για πολυήμερες διακοπές, το Μόντρεαλ με τα περίχωρά του, τα έχει όλα στον υπερθετικό. Ομολογουμένως, ζούμε σε μία καταπληκτική πόλη. Το κοσμοπολίτικο Μόντρεαλ, η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καναδά μετά το Τορόντο και η μεγαλύτερη γαλλόφωνη πόλη του κόσμου μετά το Παρίσι, είναι μια πόλη, ένα νησί και που θα μπορούσε κανείς να πει ότι έρχεται δεύτερη μετά τη Νέα Υόρκη. Η Παλιά πόλη ξαφνιάζει τον επισκέπτη. Μοιάζει να είναι μια ξένη πόλη και γι αυτό πολλά έργα του Χόλυγουντ έχουν γυριστεί εδώ. Το Μόντρεαλ δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τις άλλες μεγαλουπόλεις του κόσμου.
Άλλη εναλλακτική λύση διακοπών είναι η «Balconville», όπου μπορείτε να περάσετε ένα ξεκούραστο καλοκαίρι με τους δικούς σας στην αυλή του σπιτιού σας…
Ότι και αν έχετε προγραμματίσει, να θυμάστε: Κρατάμε αποστάσεις, κάνουμε χρήση μάσκας και τηρούμε ευλαβικά την υγιεινή των χεριών.
