Η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να διδάσκεται στους φοιτητές της Ιστορίας και των Πολιτικών Επιστημών, ως παράδειγμα προς αποφυγήν. Αντί να λύσει ένα πρόβλημα, το περιέπλεξε και αναζωπύρωσε όλες τις εθνικιστικές τάσεις και φιλοδοξίες στην περιοχή μας.

Κωνσταντίνος Χολέβας
[Πολιτικός επιστήμων]

Μία σύντομη καταγραφή των πρόσφατων γεγονότων δίνει τα ακόλουθα αποτελέσματα:

1. Αναζωπύρωση του εθνικισμού του τεχνητού «μακεδονικού έθνους». Στα Σκόπια ο Πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ απολαμβάνει τα δώρα που πήρε από την κυβέρνηση του κ. Τσίπρα και δηλώνει ότι η χώρα του θα ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση «ως μακεδονικός λαός με μακεδονική γλώσσα»! Το Βόρειος-α-ο δεν υπάρχει μπροστά από τον όρο Μακεδονία ούτε στις αναρτήσεις του Ζάεφ. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναγγέλλει τη μελλοντική ένταξη ως Makedonska idnina e Evropa και τη διοργάνωση Διάσκεψης με τίτλο: Macedonia 2025 Summit. Από την πλευρά της, η αντιπολίτευση του κ. Μίτσκοσκι (VMRO) υπερακοντίζει σε εθνικισμό, καταγγέλλοντας τον Ζάεφ για υποχωρήσεις έναντι της Βουλγαρίας. Κάποιοι το είχαμε προβλέψει: Το ατυχές όνομα «Βόρεια Μακεδονία», για το οποίο πανηγύρισε ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει αρχίσει ήδη να μένει απλώς «Μακεδονία» χωρίς το γεωγραφικό προσδιορισμό. Όπως και η Υπεριορδανία των σχολικών βιβλίων μας έμεινε απλώς: Ιορδανία.
2. Έντονη εμφάνιση του βουλγαρικού εθνικισμού με αποκορύφωμα το Βέτο της Σόφιας στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας που αναζητεί όνομα και ταυτότητα. Με τη δήλωση της 17.11.2020 η βουλγαρική κυβέρνηση αξιώνει να προστεθεί στη συμφωνία φιλίας και καλής γειτονίας, την οποία οι δύο πλευρές υπέγραψαν την 1.8.2017, παράρτημα με το οποίο τα Σκόπια θα δηλώνουν ότι οι σλαβικοί πληθυσμοί στο κράτος τους έχουν βουλγαρικές ρίζες, η γλώσσα που ομιλούν είναι κλάδος της βουλγαρικής και ότι το όνομα «Βόρεια Μακεδονία» είναι όχημα αλυτρωτισμού! Οι Βούλγαροι ιστορικοί διαφωνούν με τους Σκοπιανούς ομολόγους τους για την καταγωγή των κομιτατζήδων του Μακεδονικού Αγώνα, όπως ο Γκότσε Ντέλτσεφ, αλλά και Ελλήνων ιεραποστόλων και συγκεκριμένα των Θεσσαλονικέων Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου. Η Συμφωνία των Πρεσπών αφήνει ακάλυπτη τη Χριστιανική, Βυζαντινή και Νεότερη περίοδο της Μακεδονίας και έτσι δύο σπουδαίοι Έλληνες του 9ου μ.Χ. αιώνος διεκδικούνται από δύο άλλες χώρες, ερήμην των Ελλήνων!
3. Οι αλβανικές εθνικές φιλοδοξίες πάντα έστρεφαν το ενδιαφέρον τους στην προσπάθεια ελέγχου της πολιτικής ζωής στο κράτος των Σκοπίων. Ο Πρόεδρος της Βουλής και ο Υπουργός Εξωτερικών σήμερα προέρχονται από την αλβανική εθνική μειονότητα του 25% – 30%, ενώ στις δυτικές επαρχίες η αλβανική σημαία επικρατεί. Προ ολίγων ημερών, ο Πρόεδρος του αλβανικού κόμματος «Συμμαχία για τους Αλβανούς» Ζιγιαντίν Σέλα, διαμαρτυρήθηκε για τα σχολικά βιβλία που παρουσιάζουν τους Αλβανούς ως προσωρινό λαό στη χώρα, ενώ ο συγκυβερνών Αλβανός πολιτικός Αλί Αχμέτι αναμένει σύντομα να δει τον Αλβανό Πρωθυπουργό στα Σκόπια.
4. Οι Σέρβοι δε μένουν αμέτοχοι στη συζήτηση. Ο Πρόεδρος του σερβικού Κοινοβουλίου, Ίβιτσα Ντάτσιτς, δήλωσε προσφάτως ότι κακώς η Σερβία αναγνώρισε στη δεκαετία του 1990 τα Σκόπια με το όνομα «Μακεδονία» και ότι σήμερα προτιμότερο θα ήταν το όνομα FYROM. Και αυτός, όπως και άλλοι Σέρβοι πολιτικοί, θεωρούν ότι οι Σκοπιανοί υπήρξαν αγνώμονες έναντι του Βελιγραδίου, διότι αναγνώρισαν το Κόσσοβο ως ανεξάρτητο κράτος. Ας μη λησμονούμε και την εκκλησιαστική διαμάχη μεταξύ του Ορθοδόξου Πατριαρχείου της Σερβίας και της σχισματικής καταστάσεως, η οποία αυτοαποκαλείται «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία» και η οποία δεν αναγνωρίζεται από την Οικουμενική Ορθοδοξία. Ένας άθεος, ο κομμουνιστής Τίτο, κατασκεύασε «Εκκλησία»!
5. Και η Ρουμανία δραστηριοποιείται στο πολυεθνικό κράτος που βρίσκεται στα βόρεια σύνορά μας. Με νόμο, ο οποίος εγκρίθηκε από τη Ρουμανική Γερουσία στις αρχές Νοεμβρίου, απλουστεύεται η διαδικασία για την απόδοση ρουμανικής υπηκοότητας και διαβατηρίου (κράτους-μέλους της Ε.Ε.) στους βλαχόφωνους πληθυσμούς του κράτους των Σκοπίων, της Αλβανίας και άλλων χωρών. Η Ρουμανία επανέρχεται στην ανακίνηση μειονοτικών ζητημάτων, τα οποία πρέπει η Ελλάδα να αντιμετωπίσει με προσοχή και με επίγνωση των ιστορικών δεδομένων. Οι Βλαχόφωνοι είναι κομμάτι του Ελληνισμού και ανέδειξαν μεγάλους Εθνικούς Ευεργέτες. Μπορεί αρκετοί από αυτούς να έμειναν εκτός των συνόρων της Ελλάδος, αλλά δεν πρέπει να τους εγκαταλείψουμε. Η Ρουμανία τους «διεκδικεί», επειδή η βλαχική διάλεκτος έχει λατινικές ρίζες, όπως και η ρουμανική γλώσσα, αλλά οι Βλαχόφωνοι του Μοναστηρίου (Μπίτολα) και των γύρω περιοχών δηλώνουν «Γκρεκ Βλαχ», δηλαδή Ελληνόβλαχοι. Το 1992-1993 το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών προσπάθησε να τους προσεγγίσει και στην αποστολή μετείχε ο μετέπειτα Υπουργός Αμύνης της Κύπρου, ο αείμνηστος Τάσος Μητσόπουλος. Οι συγκινητικές εμπειρίες του από τη γνωριμία με τους Βλαχόφωνους Έλληνες του σκοπιανού κράτους έχουν καταγραφεί στην αρθρογραφία του. Μήπως τελικά η μόνη ζημιωμένη από τη Συμφωνία των Πρεσπών είναι η πατρίδα μας;

«Καμπανάκι» για το ελληνικό χρέος και τις χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας «χτυπά» το ΔΝΤ, την ώρα που το Ταμείο ωθεί διακριτικά τη χώρα μας στην προληπτική πιστωτική γραμμή του ESM. Μάλιστα, το ευρωπαϊκό ταμείο απέκτησε πλέον υπερεξουσίες και δημιούργησε έναν ανανεωμένο μηχανισμό, που αποτελεί το έσχατο «προπύργιο» διάσωσης.
Φυσικά ο ESM διαθέτει και ένα μηχανισμό για την Covid, με μια σειρά δανείων που μπορεί να διαθέσει στις ευρωπαϊκές χώρες. Ωστόσο, οι όροι και οι προϋποθέσεις ωχριούν, μπροστά στα Μνημόνια που πέρασε η Ελλάδα.
Το ΔΝΤ, όμως, βλέπει πως το ελληνικό χρέος εκτοξεύεται σε ιστορικά επίπεδα, λίγο προτού η χώρα μας αποπληρώσει το Ταμείο. Μάλιστα, ζητά από την Ελλάδα να ολοκληρώσει σύντομα τις διαδικασίες πρόωρης αποπληρωμής, αφού, όπως τονίζει, διαθέτει ένα μεγάλο ταμειακό «μαξιλάρι». Είναι σα να βλέπει μπροστά εξελίξεις για το ελληνικό χρέος και να επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί από τις ευθύνες της τελευταίας δεκαετίας.
Όπως αναφέρεται στην έκθεση του Ταμείου, «το δημόσιο χρέος της Ελλάδας παραμένει βιώσιμο μεσοπρόθεσμα, με την αύξηση της ευπάθειας του χρέους που προκαλείται από την πανδημία να μετριάζεται σε μεγάλο βαθμό από το αρκετά μεγάλο χρηματικό αποθεματικό που διαθέτει η Ελλάδα και τα κεφάλαια του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης, που θα συμβάλουν στην επαρκή ικανότητα αποπληρωμής του χρέους».
Τα νέα δεδομένα της πανδημίας δεν έχουν οδηγήσει το Ταμείο σε αλλαγή προβλέψεων και εκτιμήσεων για τη βιωσιμότητα του χρέους, το γνωστό ως DSA. Ωστόσο, προανήγγειλε αναθεώρηση της βιωσιμότητας στο πρώτο εξάμηνο του 2021. Το ΔΝΤ σκιαγραφεί τους κινδύνους της ελληνικής οικονομίας με μια σειρά από σενάρια και σοκ, με γνώμονα την εξέλιξη της πανδημίας.

ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ
-Βασικό σοκ. Ένα χαμηλότερο πρωτογενές αποτέλεσμα κατά 2% του ΑΕΠ (κατά μέσο όρο) το 2021-2022 θα αυξήσει το χρέος προς το ΑΕΠ κατά περίπου 6,5% έως το 2023. Οι ταμειακές ανάγκες της χώρας θα ήταν κατά μέσο όρο 1,5% μεγαλύτερες το διάστημα 2020-2029 (περίοδος που είναι βιώσιμο το χρέος). Αυτό όμως θα σήμαινε, ότι οι χρηματοδοτικές ανάγκες θα ήταν πάνω από το όριο του 15%.
-Πραγματικό σοκ. Μία μείωση της ανάπτυξης κατά 4% το 2021. Αυτό θα φέρει νέα εκτόξευση του χρέους έως το 2023 πολύ πάνω από το βασικό σενάριο. Σε αυτή την περίπτωση, οι χρηματοδοτικές ανάγκες θα αυξηθούν κατά 3,5% του ΑΕΠ. Και σε αυτό το σενάριο θα ήταν πάνω από το όριο του 15% την περίοδο 2021-2022.
-Επίμονο σοκ. Πρόκειται για το μεγαλύτερο κίνδυνο για την ελληνική οικονομία, σύμφωνα με το ΔΝΤ. Αν τα πραγματικά επιτόκια αυξηθούν κατά 400 μονάδες βάσης σε ένα έτος μέσα στην περίοδο 2021-29, το χρέος θα αυξηθεί κατά 7% έως το τέλος της δεκαετίας. Το κόστος χρηματοδότησης της χώρας θα ήταν υψηλότερο και οι ανάγκες κατά 1% υψηλότερα.
-Όλα τα σοκ μαζί. Το ΔΝΤ κάνει ένα ακόμα σενάριο. Να έρθουν όλα τα προηγούμενα σοκ ταυτόχρονα. Αυτό σημαίνει, ότι το χρέος θα παραμείνει πάνω από το 200% του ΑΕΠ μέχρι το 2024. Μια τέτοια εξέλιξη θα παραβίαζε το μεσοπρόθεσμο όριο του 15% το 2021-2022 και θα έφτανε κοντά στο 20% στο τέλος της 10ετίας.

ΣΕΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟ 2021
Με φόντο το νέο Προϋπολογισμό, το ΔΝΤ προβάλλει το δικό του αρνητικό σενάριο με βάση τις επιπτώσεις της πανδημίας. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, παρατεταμένα μέτρα για την Covid-19 θα έφερνε πιο αργή ανάπτυξη από αυτή που υπολογίζει η κυβέρνηση, αφού δε θα λειτουργούσε η αγορά και θα απαιτούνταν νέα μέτρα στήριξης με κρατικό χρήμα.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, το χρέος θα αυξηθεί στο 216% του ΑΕΠ το 2021 και θα παραμείνει πάνω από το 200% του ΑΕΠ έως το 2026, προτού αρχίσει να αποκλιμακώνεται σταδιακά. Έτσι οι χρηματοδοτικές ανάγκες θα μπορούσαν να αυξηθούν στο 22,2% το 2021, πολύ πάνω από το μακροπρόθεσμο ετήσιο όριο του 15%.
Όλα αυτά θα μπορούσαν να αντισταθμιστούν από τα ευρωπαϊκά κονδύλια μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης, τα οποία όμως δεν περιλαμβάνονται -προς το παρόν- στο βασικό σενάριο του ΔΝΤ.

ΠΟΛΥ ΚΡΙΣΙΜΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ
Η ΑΝΑΚΑΜΨΗ ΤΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ
Το ΔΝΤ υπολογίζει μια βουτιά της οικονομίας το 2020 και στη συνέχεια μια σταδιακή ανάκαμψη, η οποία αποδίδεται:

-στις επενδύσεις που συνδέονται με τις ιδιωτικοποιήσεις
-στις πρώτες δόσεις επιχορηγήσεων από το πρόγραμμα ανάκαμψης της Ε.Ε.
-στις υψηλότερες εξαγωγές αγαθών
-στην άνοδο της ιδιωτικής κατανάλωσης

Ωστόσο, κρίσιμος παράγοντας -πέραν από το εμβόλιο- είναι και ο τουρισμός. Σε περίπτωση που το 2021 δεν ανακάμψει σημαντικά, θα προκαλέσει νέους «πονοκεφάλους» στα κρατικά ταμεία της χώρας. Η ελληνική οικονομία στηρίζεται στη «βαριά βιομηχανία», που συνεισφέρει στο ΑΕΠ με έσοδα ύψους 18 δισ. ευρώ το χρόνο. Για το 2021 αποτελεί ίσως και το Νο 1 παράγοντα για την επιστροφή της χώρας σε ρυθμούς ανάπτυξης.

Ο όρος «κουτόφραγκος» είναι ελληνικός και αφορά τη στάση των «εξυπνάκηδων» μικροελλαδιτών απέναντι στους Ευρωπαίους, τους οποίους θεωρούσαν κουτούς επειδή δεν είχαν την πονηριά τους. Φυσικά αυτή η έννοια έχει ξεπεραστεί από τα πράγματα και από τις εξελίξεις, αφού η ίδια η ιστορία έδειξε ποιος είναι ο έξυπνος και ποιος ο κουτός.

Σάββας Καλεντερίδης*

Στην προκειμένη περίπτωση, οι εξυπνάκηδες μικροέλληνες κατέστησαν την Ελλάδα κυριολεκτικά μια αποικία χρέους στους… κουτόφραγκους, σε βαθμό που αυτοί οι κουτοί Ευρωπαίοι να κρατούν τις τύχες της χώρας και του ελληνικού λαού στα χέρια τους.
Το σύνδρομο του πονηρού επαρχιώτη απέναντι στους Ευρωπαίους διακρίνει τη σύγχρονη Τουρκία, η οποία τους αντιμετωπίζει σχεδόν κατά τον ίδιο τρόπο, συν το ότι οι Τούρκοι διακατέχονται από ένα σύμπλεγμα ανωτερότητας επειδή είναι μουσουλμάνοι!
Και πάνω σ’ αυτήν την άποψη που έχουν για τους Ευρωπαίους έχουν χαράξει τη στρατηγική τους, για να αποφύγουν τις κυρώσεις στη Σύνοδο Κορυφής στις 10-11 Δεκεμβρίου 2020.
Ο κεντρικός στόχος της στρατηγικής της Τουρκίας είναι να παρουσιάσει την Κύπρο και την Ελλάδα ως προβληματικές χώρες, που εκμεταλλεύονται την Ευρωπαϊκή Ένωση και θέλουν να επιβάλουν τις μαξιμαλιστικές τους θέσεις απέναντι στην Τουρκία, που αδικείται από αυτές.
Για να το πετύχει αυτό η Τουρκία, επί τη βάσει σχεδίου, προέβη στα εξής:
OΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Πρώτα επεξέτεινε τη NAVTEX για το «Oruç Reis» μέχρι τις 29 Νοεμβρίου, για να δείξει αφενός ότι έχει δίκιο και αφετέρου ότι είναι αποφασισμένη να υπερασπιστεί τα «δίκαια και νόμιμα κυριαρχικά της δικαιώματα στην Αν. Μεσόγειο».
Την επόμενη μέρα ο υπουργός Ενέργειας δήλωσε ότι στις 29 Νοεμβρίου το «Oruç Reis» περατώνει τις έρευνές του στην περιοχή, δείχνοντας έτσι καλή θέληση απέναντι στους Ευρωπαίους. Την ίδια μέρα, ο υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι η Τουρκία είναι έτοιμη για διάλογο άνευ όρων με την Ελλάδα, τον οποίο αρνείται η κυβέρνηση της Αθήνας. Με τον τρόπο αυτό ο Τσαβούσογλου θέλησε να επιρρίψει τις ευθύνες της όποιας έντασης ανάμεσα στις δύο χώρες στην Ελλάδα, η οποία αρνείται το διάλογο, μέσω του οποίου θα μπορούσαν να λυθούν όλα τα ελληνοτουρκικά προβλήματα.
Ο Ερντογάν μερικές εβδομάδες πριν εξαπέλυε μύδρους εναντίον των Ευρωπαίων, κατηγορώντας τους για ισλαμοφοβία, ενώ αποκαλούσε τους Γερμανούς «ναζί».
Στις 29 Οκτωβρίου δήλωνε: «Η πολιτική της εισβολής στην Ευρώπη, η οποία συνεχίζεται με ύπουλο τρόπο εδώ και αιώνες, εκδηλώθηκε πάντα με τον πιο ασυνείδητο τρόπο στα εδάφη της Τουρκίας. Η Ευρώπη τελικά βρήκε αφορμή για να στείλει το στρατό της για να εισβάλει. Είναι τόσο άσχημες και άθλιες οι αμαρτίες εκείνων που λένε τους Τούρκους τυράννους και αμαρτωλούς και που στήνουν δικαστήρια, που οι απέραντες θάλασσες δε θα μπορέσουν να ξεπλύνουν τους λεκέδες τους. Ορκίζομαι στους αδελφούς μουσουλμάνους εκ μέρους σας. Η υπόθεσή μας είναι αυτή: Δεν εξαντλείται στα δικαιώματα και την ανεξαρτησία της Τουρκίας. Οι Τούρκοι και η Τουρκία δε θα προδώσουν τους προγόνους τους, τις σημαίες τους και τα αιώνια και ιερά δικαιώματα».
Ο ίδιος Ερντογάν τις 21 Νοεμβρίου δήλωνε: «Βλέπουμε τους εαυτούς μας ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης… Εντούτοις, αυτό δε σημαίνει ότι θα λυγίσουμε σε απροκάλυπτες επιθέσεις εναντίον της χώρας και του έθνους μας, συγκεκαλυμμένες αδικίες και δύο μέτρα και δύο σταθμά. Καλούμε την Ευρώπη να τηρήσει τις υποσχέσεις της προς τη χώρα μας, που περιλαμβάνουν από πλήρη ένταξη μέχρι το μεταναστευτικό, έτσι ώστε να χτίσουμε μια στενότερη και αποτελεσματική συνεργασία».
Για να τονώσει δε το ευρωπαϊκό του προφίλ, ο Ερντογάν φρόντισε, πριν στείλει τον Καλίν στην Ευρώπη για να πείσει τους… κουτόφραγκους, να τον βάλει να συναντηθεί με τους θρησκευτικούς ηγέτες μη μουσουλμανικών κοινοτήτων στην Τουρκία, ό,τι απέμεινε δηλαδή από αυτές, μετά τη Γενοκτονία και την εθνοκάθαρση που διέπραξε εναντίον Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων.
Εκτός των παραπάνω, ο Ερντογάν τις τελευταίες εβδομάδες έκοψε σχεδόν με το μαχαίρι την εισβολή μουσουλμάνων αλλοδαπών από τον Έβρο, για να αφαιρέσει από την Ελλάδα αλλά και από άλλες πληττόμενες χώρες το επιχείρημα, που λέει ότι η Τουρκία οργανώνει τη λαθρομετανάστευση προς την Ευρώπη, για να δημιουργήσει στρατηγικές μουσουλμανικές κοινότητες και να αλώσει τη Γηραιά Ήπειρο με όπλο το Ισλάμ. Αυτά ενδεικτικά όσον αφορά την Ελλάδα.
Χωρίς ερευνητικά πλοία, χωρίς ιδιαίτερες προκλήσεις απέναντι στην Ελλάδα, χωρίς κύματα αλλοδαπών να εισβάλλουν στο ευρωπαϊκό έδαφος υπό την εποπτεία και οργάνωση του τουρκικού κράτους, με ενεργό την πρόταση για διάλογο άνευ όρων με την Ελλάδα και με «θερμό εναγκαλισμό» των θρησκευτικών ηγετών ομήρων της τουρκικής βαρβαρότητας, ο Ερντογάν θεωρεί ότι είναι σε θέση να πείσει τη Γερμανία να στηρίξει για άλλη μια φορά τη φίλη Τουρκία.
OΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, εκεί τα πράγματα είναι πιο εύκολα για την Τουρκία, γιατί έχει στρατηγικό σύμμαχο την Αγγλία. Εκεί δεν έχει καν την ανάγκη να υποκριθεί, με απόσυρση του «Barbaros» και του «Yavuz» από την υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ της Κύπρου, που σημειωτέων, είναι πλήρες μέλος της ΕΕ.
Τουναντίον, ο Ερντογάν νιώθει τόσο ισχυρός που έχει τη συμπαράσταση του Λονδίνου, που δεν έχει κανένα πρόβλημα να κάνει μέχρι και πικ-νικ αγκαλιά με το νέο-τουρκο-ναζί Μπαχτσελί στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου. Ούτε έχει κανένα πρόβλημα να διαλαλεί ότι επίκειται η αναγνώριση του ψευδοκράτους από αδελφές μουσουλμανικές χώρες.
Η μαγική συνταγή που απενοχοποιεί τον Ερντογάν στην Κύπρο, είναι η λεγόμενη «Πενταμερής». Μάλιστα, δεν είναι τυχαίο που η Ειδική Απεσταλμένη του ΟΗΕ επισκέφθηκε τις προηγούμενες ημέρες την Κύπρο.
Στήνοντας το σκηνικό της Πενταμερούς, δεν είναι δυνατόν η Ευρώπη να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία για τις ενέργειές της εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, γιατί κάτι τέτοιο θα τορπίλιζε την Πενταμερή, η οποία είναι διπλή παγίδα για την Κύπρο.
Αφενός μεν της αφαιρεί επιχειρήματα ενόψει της Συνόδου Κορυφής, αφετέρου την οδηγεί σε «λύση» που δε θα είναι τίποτε άλλο, από μια νεκρανάσταση του καταστροφικού Σχεδίου Ανάν.
Αυτή είναι η στρατηγική της Τουρκίας, και το κακό είναι ότι οι Τούρκοι στους κουτόφραγκους συμπεριλαμβάνουν κι εμάς τους Έλληνες.

*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής

Το ερώτημα που τίθεται είναι, για το εάν το πέρασμα στη νέα εποχή θα γίνει με το ίδιο κυβερνητικό σχήμα, ή θα μπολιαστεί με νέο αίμα. Καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν, ότι θα υπάρξουν αλλαγές. Όμως για να αποφευχθεί το καλοκαιρινό σίριαλ με τις κυβερνητικές αλλαγές, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει εξωτερικεύσει τις σκέψεις του ούτε στους πιο στενούς του συνεργάτες. Συμβουλεύεται το λάπτοπ του Άκη Σκέρτσου, αλλά μέχρι εκεί.

Μιχάλης Κωτσάκος

Απλά αυτοί που τον γνωρίζουν καλά και επί πολλές ώρες δουλεύουν δίπλα του, εκτιμούν πως όσοι με λάθη, παραλείψεις και αστοχίες έχουν αποδεδειγμένα «γρατζουνίσει» την κυβέρνηση κι έχουν χαμηλό βαθμό, κινδυνεύουν με αποχώρηση. Στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, περί των 10 βουλευτών έχουν περάσει κατά κάποιο τρόπο το κρας τεστ και θεωρείται ότι έχουν τα φόντα να ανταπεξέλθουν σε καθήκοντα υπουργών ή υφυπουργών. Κι όπως λέγεται, σε αυτή τη δεκάδα δε συμπεριλαμβάνονται μόνο ακραιφνώς «μητσοτακικοί» βουλευτές, δηλαδή πρόσωπα που εισήλθαν στην πολιτική σκηνή από τότε που εξελέγη πρόεδρος της Ν.Δ. ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Τουναντίον, είναι βουλευτές από όλες τις τάσεις και τις «φυλές» του κόμματος.
Ο πρωθυπουργός πάντα έχει στο μυαλό του την περαιτέρω διεύρυνση του κόμματος στο λεγόμενο κεντρώο και κεντροαριστερό χώρο. Ο κ. Μητσοτάκης ήδη έχει τον πρώτο λόγο στον κεντρώο χώρο, οπότε κάποιες επιπλέον ενισχύσεις στο κυβερνητικό σχήμα με νέες μεταγραφές, θα αποστείλουν ένα μήνυμα πως σιγά-σιγά όλοι θα πάρουν σειρά.
Πάντως, από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας γίνεται λόγος ότι ο ανασχηματισμός ενδέχεται να είναι «εκλογικός» και οι αλλαγές που θα γίνουν στο υπουργικό συμβούλιο, να προϊδεάζουν για τη στρατηγική του πρωθυπουργού για το επόμενο διάστημα, μετά την έλευση του εμβολίου, την αναδιάρθρωση που θα επιφέρει στην ελληνική οικονομία το Ταμείο Ανάκαμψης, αλλά και τις σοβαρές κοινωνικές επιπτώσεις που θα επιφέρει η κρίση στη χώρα μας. Και σε έναν «εκλογικό» ανασχηματισμό, είναι βέβαιο ότι θα πρέπει να ενισχυθεί η συνοχή και η ετοιμότητα του κομματικού μηχανισμού.
Εάν ισχύσει αυτό, δηλαδή μεγαλύτερη αξιοποίηση βουλευτών, τότε είναι πιθανό να υπάρξουν πολλές αποχωρήσεις εξωκοινοβουλευτικών υφυπουργών. Κι όπως λένε κάποιοι συνομιλητές του Μαξίμου, «ίσως και να μετρούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού οι εξωκοινοβουλευτικοί υφυπουργοί που θα γλιτώσουν στον επερχόμενο ανασχηματισμό και θα παραμείνουν στο νέο κυβερνητικό σχήμα – κατά κανόνα οι απολύτως έμπιστοι του Κυριάκου Μητσοτάκη και όσοι εκ των υπολοίπων είναι απαραίτητοι στη δουλειά τους».

ΑΛΛΑΓΕΣ(;) ΚΑΙ ΣΤΟ
ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ
Πηγές του Μαξίμου εκτιμούν, πως αλλαγές μπορεί να υπάρξουν και στο Επιτελικό κράτος. Έτσι, οι αλλαγές να αγγίξουν και τους δύο μέχρι σήμερα ακίνητους υπουργούς, τον Νίκο Δένδια και τον Γιώργο Γεραπετρίτη. Δηλαδή, ο υπουργός Εξωτερικών να πάει στο Αμύνης και ο Γεραπετρίτης στο Εξωτερικών. Οπότε, η τρόικα θα σπάσει και στο Μαξίμου να μείνουν ο Άκης Σκέρτσος και ο Γρηγόρης Δημητριάδης. Η πιθανή μετακίνηση του κ. Δένδια προς το Αμύνης να αποτελεί σχέδιο για μία ομπρέλα μεταξύ Μαξίμου-Εξωτερικών και Άμυνας. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε, ότι οι πιο προχωρημένοι έχουν δει τις διαφορετικές προσεγγίσεις που υπάρχουν αρκετές φορές μεταξύ του Μαξίμου και του υπουργού Εξωτερικών στην εξωτερική πολιτική.
Οι προβληματικές σχέσεις του Μεγάρου Μαξίμου με τον Βασίλη Κικίλια μάλλον οδηγούν σε αλλαγές στην ηγεσία του υπουργείου Υγείας, ενώ το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στο υπουργείο Οικονομικών, όπου δε μπορεί να συνεχιστεί ένας «δυισμός» στον τρόπο λήψης των αποφάσεων. Συν του ότι Σταϊκούρας και Σκυλακάκης έχουν κόψει τις… διπλωματικές τους σχέσεις.
Οι πληροφορίες επιμένουν πως δεν υπάρχει περίπτωση να μείνει εκτός κυβέρνησης ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος έχει αναλάβει ένα πρότζεκτ πολύ σημαντικό από τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Να βρει λύση με την προβληματική στρατιωτική μας βιομηχανία και με τα ναυπηγεία. Ακλόνητος παραμένει στο υπουργείο Εσωτερικών ο Τάκης Θεοδωρικάκος, ο οποίος θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν. Εάν φύγει από το Εσωτερικών ο Θεοδωρικάκος, μάλλον θα οδεύσει προς το υπουργείο Επικρατείας για τη θέση του Γεραπετρίτη και θα πρέπει να το εκλάβουμε ότι οδηγούμαστε σε πρόωρες εθνικές εκλογές.
Παράλληλα, είναι σαφές πως η σύνθεση του νέου υπουργικού συμβουλίου θα αποτυπώνει τις νέες ιεραρχήσεις και τις προτεραιότητες του πρωθυπουργού στην περίοδο που εισέρχεται η χώρα, μετά την έλευση του εμβολίου και με την αναδιάρθρωση της οικονομίας που θα επιφέρει το Ταμείο Ανάκαμψης, παράλληλα βεβαίως με την οικονομική κρίση που αναμένεται να ενταθεί και τις μεγάλες κοινωνικές επιπτώσεις που θα υπάρχουν.