Ένα νέο τύπο γρίπης των χοίρων, ικανό να προσβάλει ανθρώπους και να προκαλέσει πανδημία, ανακάλυψαν ερευνητές στην Κίνα, σύμφωνα με μελέτη η οποία δημοσιεύτηκε στην αμερικανική επιστημονική επιθεώρηση PNAS (Proceedings of the National Academy of Sciences).

Ο νέος τύπος ονομάζεται G4 και προέρχεται γενετικά από το στέλεχος H1N1 που προκάλεσε την πανδημία του 2009. Καθώς πρόκειται για νέο ιό, οι άνθρωποι μπορεί να έχουν μικρή ή και καθόλου ανοσία σε αυτόν.  

Αν και δε συνιστά μείζον πρόβλημα μέχρι στιγμής, ο νέος τύπος της γρίπης των χοίρων διαθέτει «όλα τα βασικά χαρακτηριστικά ώστε να μολύνει ανθρώπους», αναφέρουν οι συντάκτες της μελέτης, επιστήμονες σε κινεζικά πανεπιστήμια και στο Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων της Κίνας.

Μεταξύ του 2011 και του 2018, οι ερευνητές πήραν 30.000 ρινικά επιχρίσματα από χοίρους σε σφαγεία σε 10 κινεζικές επαρχίες και σε ένα κτηνιατρικό νοσοκομείο, γεγονός που τους επέτρεψε να απομονώσουν 179 ιούς γρίπης των χοίρων. Η πλειονότητα ήταν ενός νέου είδους, το οποίο είναι κοινό στους χοίρους από το 2016.

Στη συνέχεια, οι ερευνητές πραγματοποίησαν διάφορα πειράματα, μεταξύ των οποίων και σε κουνάβια, τα οποία χρησιμοποιούνται ευρέως σε μελέτες για τη γρίπη, επειδή παρουσιάζουν παρόμοια συμπτώματα με τους ανθρώπους.

Το G4 παρατηρήθηκε ότι είναι πολύ μολυσματικό, αναπαράγεται σε ανθρώπινα κύτταρα και προκαλεί πιο σοβαρά συμπτώματα στα κουνάβια από ό,τι άλλοι ιοί. Από τις μελέτες προέκυψε επίσης, ότι η ανοσία του ανθρώπου από την έκθεση στην εποχική γρίπη δεν παρέχει προστασία από το G4. Περισσότεροι από ένας στους 10 εργαζόμενους σε σφαγεία είχαν ήδη προσβληθεί από τον ιό.

Ο ιός, τον οποίο οι ερευνητές ονομάζουν G4 EA H1N1, έχει ήδη περάσει από ζώα σε ανθρώπους, αλλά δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία ότι μπορεί να μεταδοθεί από άνθρωπο σε άνθρωπο, το οποίο αποτελεί και τη βασική ανησυχία των επιστημόνων.

Η μελέτη, επισημαίνει ο καθηγητής Τζέιμς Γουντ από το Τμήμα Κτηνιατρικής του Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ συνιστά «μία καλή υπενθύμιση» ότι διατρέχουμε συνεχώς τον κίνδυνο νέας εμφάνισης παθογόνων, καθώς και ότι τα εκτρεφόμενα ζώα, με τα οποία οι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερη επαφή παρά με την άγρια ​​φύση, μπορεί να λειτουργήσουν ως πηγή σημαντικών πανδημικών ιών.

Ένα επικίνδυνο νέο στέλεχος της γρίπης περιλαμβάνεται στις απειλητικές ασθένειες που παρακολουθούν οι επιστήμονες, ενόσω ο πλανήτης παλεύει με την πανδημία του νέου κορωνοϊού.

Μπορεί ακόμα να μη βλέπουμε φως στην άκρη του τούνελ της πρωτοφανούς κατάστασης που βιώνουμε, αλλά ο κορωνοϊός έχει ήδη να μας διδάξει πολλά. Το πρώτο και σημαντικότερο είναι ότι διαλύεται η αυταπάτη της μεταπολεμικής γενιάς ότι η ανθρωπότητα έχει αφήσει οριστικά πίσω της αυτά που προκαλούσαν καταστροφές στους προηγούμενους αιώνες.

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός*

Η ειρήνη που επέβαλε ο πυρηνικός ανταγωνισμός, αν και ορισμένες φορές απειλήθηκε, σε γενικές γραμμές εδραίωσε την εντύπωση πως πόλεμοι, όπως οι δύο παγκόσμιοι του 20ου αιώνα, ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Πόλεμοι θα γίνονται, αλλά θα είναι περιφερειακοί και δε θα αγγίζουν το δυτικό άνθρωπο. Προς το παρόν, η εντύπωση αυτή επιβεβαιώνεται, αλλά η σταθερή διολίσθηση από το μεταψυχροπολεμικό «μονοπολικό» κόσμο σ’ έναν ολοένα και πιο ασταθή και δυνάμει άναρχο πολυπολικό κόσμο, ενδέχεται να διαψεύσει μελλοντικά την πρώτη αυτή βεβαιότητα.
Η δεύτερη βεβαιότητα είναι ότι η ανθρωπότητα δεν απειλείται πλέον από φονικές πανδημίες. Κάποιου είδους επιδημίες, βεβαίως, θα εκδηλώνονται κάθε τόσο, αλλά, λόγω της εξέλιξής της, η επιστήμη θα παρεμβαίνει γρήγορα και θα τις θέτει υπό έλεγχο, χωρίς ουσιαστικά να διασαλεύεται η καθημερινότητα, τουλάχιστον του δυτικού ανθρώπου. Αυτό σε γενικές γραμμές είχε συμβεί και με τις προηγηθείσες επιδημίες, όπως και η ετήσια μικροεπιδημία γρίπης. Μπορεί όλες αυτές να άφησαν πίσω τους νεκρούς, αλλά δε στάθηκαν ικανές να ανατρέψουν, έστω και προσωρινά, τον τρόπο ζωής.
Όπως μας δείχνουν τα γεγονότα, το Covid-19 ήλθε να διαψεύσει κατά τρόπο εκκωφαντικό αυτή τη βεβαιότητα. Τα όσα ζουν τους τελευταίους μήνες οι Έλληνες μαζί με όλους τους άλλους λαούς είναι πρωτόγνωρα, δεν έχουν προηγούμενο στην Ιστορία. Ορισμένοι, επικαλούμενοι αρχικά το μάλλον μικρό αριθμό των νεκρών και το γεγονός ότι αυτοί ήταν κυρίως ηλικιωμένοι με κλονισμένη υγεία, είχαν θεωρήσει υπερβολικά τα περιοριστικά μέτρα.

Η ΑΝΟΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΕΛΗΣ
Στην πορεία του χρόνου, όμως, είδαμε ποια ήταν η κατάληξη των χωρών που αρχικά είχαν επιλέξει την «ανοσία της αγέλης», δηλαδή να μη λάβουν δραστικά μέτρα. Η Βρετανία, η Σουηδία, οι ΗΠΑ, η Βραζιλία κ.ά. πλήρωσαν και συνεχίζουν να πληρώνουν ακριβά σε ζωές την επιλογή τους. Έτσι, υποχρεώθηκαν με καθυστέρηση να πάνε σε lockdown, αλλά έχοντας εν τω μεταξύ θρηνήσει πολλά θύματα.
Σ’ αυτό το επίπεδο η Ελλάδα είναι μάλλον τυχερή. Το γεγονός ότι στην Ιταλία η πανδημία βρισκόταν μία φάση χρονικά μπροστά, ήταν ένας παράγοντας που ώθησε την κυβέρνηση Μητσοτάκη να λάβει χωρίς καθυστέρηση δραστικά περιοριστικά μέτρα και κατ’ αυτόν τον τρόπο να μην έχουμε ανεξέλεγκτη εξάπλωση του ιού. Πρόκειται αναμφισβήτητα για χειρισμό, ο οποίος πιστώνεται πολιτικά στον πρωθυπουργό.
Μακάρι, όλα αυτά σε λίγους μήνες να αποτελούν παρελθόν. Οι επιστημονικές προβλέψεις, ωστόσο, μιλάνε για δεύτερο κύμα και η αναζωπύρωση που ήδη παρατηρείται παγκοσμίως, φαίνεται να τους επιβεβαιώνει. Δεδομένου ότι για προφανείς οικονομικούς λόγους δεν πρόκειται να επιβληθεί και πάλι γενικό lockdown, το μόνο που μας απομένει είναι η ελπίδα πως η επιστήμη θα αντιμετωπίσει σχετικά σύντομα τον κορωνοϊό. Η ιστορία των επιδημιών, ωστόσο, μας διδάσκει ότι οι κάθε τόσο νέοι ή μεταλλαγμένοι ιοί θα απειλούν περισσότερο ή λιγότερο τη δημόσια υγεία. Με άλλα λόγια, δεν ξεμπερδεύεις οριστικά μαζί τους.
Η αλήθεια αυτή δεν έχει απλώς φιλοσοφικό χαρακτήρα. Έχει και πολύ πρακτικό. Tο πρώτο μεγάλο δίδαγμα από την πανδημία του Covid-19 είναι ότι οι χώρες οφείλουν να έχουν γρήγορα αντανακλαστικά, ένα ισχυρό σύστημα δημόσιας υγείας και δυνατότητα προμήθειας αναγκαίων υλικών, ώστε να μπορούν να προστατεύσουν τον πληθυσμό τους. Είναι αληθές ότι το νοσοκομειακό σκέλος των δημόσιων νοσοκομείων στην Ελλάδα είναι απαράδεκτο, με αποτέλεσμα πολλοί να καταφεύγουν στα ιδιωτικά. Στα δύσκολα, όμως, είναι ο δημόσιος τομέας που σηκώνει όλο το βάρος και μάλιστα προς το παρόν τουλάχιστον με επιτυχία.

ΟΙ ΙΕΡΟΦΑΝΤΕΣ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ
Η τρίτη βεβαιότητα που διαλύεται, είναι πως πρέπει να οδηγηθούμε σε ένα συρρικνωμένο κράτος, ανίκανο να εμποδίζει τον καλπασμό της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, όπως κηρύττουν οι ιεροφάντες του νεοφιλελευθερισμού. Η κριτική τους ότι το κράτος είναι εγγενώς γραφειοκρατικό, αντιπαραγωγικό κι αναποτελεσματικό έχει δόση αληθείας. Αυτό δε σημαίνει, ωστόσο, ότι δικαιώνεται η συνταγή τους «πονάει κεφάλι κόβεις κεφάλι».
Το κράτος έχει πράγματι την τάση να αναπτύσσει αυτά και άλλα κουσούρια, αλλά είναι αναντικατάστατο. Αυτό σημαίνει, λοιπόν, πως χρειάζεται να εξαντλούνται όλα τα περιθώρια για τη βελτίωσή του κι όχι να υποκαθίσταται από ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες στην ώρα της κρίσης, κατά κανόνα, σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Το γεγονός ότι είναι ζωτική ανάγκη να υπάρχει ένα ισχυρό κι αποτελεσματικό κράτος, αποδεικνύεται ακριβώς όταν εκδηλώνεται κρίση, όταν προκύπτει μία φυσική καταστροφή, μία πανδημία ή και μία αμιγώς οικονομική κρίση.
Θυμόμαστε τι συνέβη στις ΗΠΑ, στη μητρόπολη του άκρατου καπιταλισμού, το 2008. Οι νεοφιλελεύθεροι τραπεζίτες, που κατηγορούσαν το κράτος ότι με τον περιορισμένο ρυθμιστικό ρόλο του αποτελούσε εμπόδιο στις δουλειές τους (καζινο-καπιταλισμός), στη δύσκολη στιγμή έτρεξαν στο κράτος για να τους διασώσει. Και τους διέσωσε. Το γεγονός ότι μόλις ξεπεράστηκε η κρίση επανέλαβαν τα ίδια καμώματα, δεν αλλάζει τα πράγματα.

Ο ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ ΚΑΙ ΤΟ COME BACK ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Βλέπουμε τώρα στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες, το κράτος να καλύπτει όσο γίνεται το βαρύτατο οικονομικό κόστος που έχουν προκαλέσει τα περιοριστικά μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Το συμπέρασμα είναι ότι το κράτος κάνει come back, διαλύοντας ιδεοληψίες, οι οποίες τα προηγούμενα χρόνια είχαν αναγορευθεί σε αναμφισβήτητη συμβατική σοφία.
Η πανδημία, ωστόσο, διαλύει και μία τέταρτη βεβαιότητα, ότι το απολύτως ελεύθερο εμπόριο στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης είναι η άριστη λύση. Επ’ αυτού θα είχα πολλά να πω, αλλά ας περιοριστώ σε μία πτυχή που τη βιώσαμε το προηγούμενο διάστημα. Δεν είναι δυνατόν η παραγωγή ζωτικών υλικών για τη δημόσια υγεία – κι όχι μόνο – να γίνεται σχεδόν αποκλειστικά σε μία χώρα, εν προκειμένω στην Κίνα. Το πρόβλημα με την έλλειψη νοσοκομειακών μασκών και αναπνευστήρων ήταν ενδεικτική.
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι για ζωτικής σημασίας υλικά όχι μόνο για την άμυνα, αλλά και για τη δημόσια υγεία, δε μπορεί να είναι μοναδικό κριτήριο το κόστος. Οι σταυροφόροι της παγκοσμιοποίησης οφείλουν να προσγειωθούν στην πραγματικότητα: όπως κατέδειξε και η πανδημία, όταν έρχεται η θύελλα, κάθε χώρα κοιτάζει πρώτα τον εαυτό της κι αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει με ρητορείες και νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες.
*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.

Στις 17 Ιουνίου συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από την υπογραφή μιας κακής Συμφωνίας, με την οποία η Κυβέρνηση του κ. Τσίπρα παραχώρησε σε ένα μικρό και πολυεθνικό κράτος των Βαλκανίων το όνομα, την ιστορία και την κληρονομιά της Μακεδονίας. Η Συμφωνία των Πρεσπών υπεγράφη στο χωριό Ψαράδες του Νομού Φλώρινας στις 17 Ιουνίου 2018 και κυρώθηκε από 153 βουλευτές στη Βουλή των Ελλήνων στις 25 Ιανουαρίου 2019.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας
[Πολιτικός Επιστήμων]

Αναπάντητο παραμένει το ερώτημα: Η Ελλάς του 1903, όταν άρχιζε η ένοπλη φάση του Μακεδονικού Αγώνα, είχε τη βούληση και την αποτελεσματικότητα να διαφυλάξει την ελληνικότητα της Μακεδονίας απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (κατακτητή) και στο όραμα της Μεγάλης Βουλγαρίας (υποψήφιο κατακτητή).
Ενώ είχαν περάσει ελάχιστα χρόνια από την πτώχευση του 1893, τη στρατιωτική ήττα του 1897 και την επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου του 1898. Γιατί η Ελλάς του 2018 δεν ήθελε ή δε μπόρεσε (;) να κρατήσει τις εθνικές κόκκινες γραμμές 150 ετών, αν και είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και έχει στρατιωτική και οικονομική ισχύ μεγαλύτερη από τα Σκόπια;
Με τη Συμφωνία παραχωρήθηκε στο γειτονικό κράτος η «μακεδονική» γλώσσα και η (ιστορικώς ανύπαρκτη) «μακεδονική» εθνότητα. Δε θα σας ταλαιπωρήσω με τις διαφωνίες περί του όρου nationality που αναφέρει η Συμφωνία. Θα θυμίσω μόνο το άρθρο 7, παρ. 3, στο οποίο δίδεται ο ορισμός της μακεδονικής ταυτότητας, την οποία μπορούν να αξιοποιούν τα Σκόπια δίνοντας τη δική τους ερμηνεία: Πολιτισμός, ιστορία και κληρονομιά.
Από την αρχή ο υπογράφων επέμενε ότι δεν προστατεύεται η Ιστορία μας και η διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού. Με τα άρθρα 7, παρ. 4, και 8, παρ. 1 υποτίθεται ότι φραστικά υποχρεώνονται τα Σκόπια να μη διεκδικούν την αρχαιοελληνική κληρονομιά της Μακεδονίας.
Το ερώτημα, όμως, παραμένει: Γιατί οι σχεδιαστές και υποστηρικτές της Συμφωνίας δεν προστάτευσαν τη Χριστιανική, Βυζαντινή και Νεότερη κληρονομιά του Ελληνισμού της Μακεδονίας;
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των δύο Θεσσαλονικέων Αγίων και ιεραποστόλων του 9ου μ.Χ. αιώνος: Του Κυρίλλου και του Μεθοδίου, των Φωτιστών των Σλάβων. Ενώ στα κείμενα της εποχής τους αναφέρονται ως Έλληνες, σήμερα τους διεκδικούν επισήμως η Βουλγαρία και τα Σκόπια. Η καταγωγή των δύο Αγίων αποτέλεσε ένα από τα θέματα των διαπραγματεύσεων στη Μεικτή Επιστημονική Επιτροπή Βουλγαρίας και Σκοπίων.
Η αντίστοιχη Επιστημονική Επιτροπή Ελλήνων και Σκοπιανών ιστορικών, αν και λειτουργεί από το Σεπτέμβριο του 2018, δε μας έχει δώσει σαφή δείγματα προόδου. Διορθώθηκαν τα βιβλία του γειτονικού κράτους; Μάλλον όχι. Υποτίθεται ότι με τη Συμφωνία θα εξαλείφαμε τις αλυτρωτικές αναφορές και τους χάρτες της «Μεγάλης Μακεδονίας», αλλά μετά από δύο χρόνια δε βλέπουμε θετικά αποτελέσματα!
Το όνομα Βόρεια Μακεδονία φαίνεται ότι θεωρείται προσωρινό από τους γείτονες. Όποτε βρίσκουν ευκαιρία οι ηγέτες των Σκοπίων φωτογραφίζονται μπροστά σε πινακίδες που παρουσιάζουν το όνομα Μακεδονία με τεράστια γράμματα, ενώ η λέξη «Βόρεια» απουσιάζει ή υπάρχει με μικρά γραμματάκια για να μη φαίνεται.
Στη διάρκεια των δύο ετών, η Ακαδημία Επιστημών των Σκοπίων επιμένει με εκδόσεις και ανακοινώσεις της ότι η γλώσσα τους είναι μακεδονική. Η προσθήκη: «μέλος της οικογενείας των νοτίων σλαβικών γλωσσών» περιλαμβάνεται στη Συμφωνία, αλλά δε χρησιμοποιείται!
Παραμένει το ερωτηματικό, αν τα μακεδονικά προϊόντα της Βορείου Ελλάδος προστατεύονται ή κινδυνεύουν από τη Συμφωνία. Ανησυχούμε, διότι η προσπάθεια της Ελλάδος να κατοχυρώσει διεθνώς το εμπορικό σήμα: Macedonia the GReat (λογοπαίγνιο με το GR=Greece) αντιμετωπίσθηκε με έντονες αντιδράσεις από την κυβέρνηση του γειτονικού κράτους.
Οι υποστηρικτές της Συμφωνίας στην Ελλάδα επιχείρησαν να μας πείσουν ότι έτσι θα απομακρυνόταν η τουρκική επιρροή στους βόρειους γείτονές μας. Ναι, μεν, η Ελλάς ανέλαβε τον έλεγχο του εναερίου χώρου των Σκοπίων, όμως η τουρκική επιρροή παραμένει έντονη στον αμυντικό και οικονομικό τομέα: Τον Ιούλιο 2019 αντιπροσωπεία από τη σκοπιανή κυβέρνηση μετέβη στα Κατεχόμενα της Κύπρου και μετέσχε στους «εορτασμούς» για την τουρκική εισβολή του 1974.
Άραγε η Συμφωνία σταθεροποίησε το εσωτερικό του σκοπιανού κράτους; Όχι, το αντίθετο συνέβη. Το VMRO–DPMNE κατηγορεί τον Ζόραν Ζάεφ και τους Σοσιαλδημοκράτες ως προδότες και δεσμεύεται να καταγγείλει τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Η διάσπαση της σλαβικής κοινότητας οδηγεί στην ισχυροποίηση της πολυάριθμης αλβανικής μειονότητας. Προσφάτως ο Αλί Αχμέτι – ηγέτης αλβανικού κόμματος των Σκοπίων – κάλεσε όλα τα αλβανικά κόμματα να συνεργασθούν για να εκλέξουν σε λίγες εβδομάδες Αλβανό Πρωθυπουργό στο κράτος των Σκοπίων. Με το φάσμα της Μεγάλης Αλβανίας να πλανάται, διερωτώμαι ποιο θα είναι το επόμενο βήμα: Μήπως η αυτονόμηση των αλβανικών επαρχιών;
Βοήθησε η Συμφωνία τη σταθερότητα στα Βαλκάνια και την ευρωπαϊκή πορεία των Σκοπίων; Και εδώ το τοπίο είναι θολό. Η Συμφωνία πυροδότησε τις βουλγαρικές αντιδράσεις και ενστάσεις για θέματα ιστορίας, γλώσσας και εθνότητας. Οι Βούλγαροι πολιτικοί και ιστορικοί δεν αναγνωρίζουν «μακεδονική γλώσσα». Τη θεωρούν παρακλάδι της βουλγαρικής.
Το ερώτημα: «Μακεδόνας» ή Βούλγαρος; έχει προκαλέσει ψυχρότητα στις σχέσεις Σόφιας και Σκοπίων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ερίζουν για την εθνική ταυτότητα διαφόρων οπλαρχηγών της περιόδου 1893-1908, οι οποίοι έδρασαν κατά του Ελληνισμού. Ήδη ο Υπουργός Αμύνης της Βουλγαρίας, Κονσταντίν Καρακατσάνοφ, έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο ενός βουλγαρικού ΒΕΤΟ στη μελλοντική ένταξη των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Θεωρώ πολύ επιτυχή τη διαπίστωση του Αντώνη Σαμαρά στο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας το Δεκέμβριο 2019, ότι η Συμφωνία των Πρεσπών «δεν περπατάει». Το ερώτημα είναι πώς θα αποδεσμευθούμε από αυτήν χωρίς να χρεωθεί μονομερώς η Ελλάς την ευθύνη. Είναι μία κακή Συμφωνία, αλλά δυστυχώς δεν είναι κουρελόχαρτο για να τη σχίσουμε, όπως νομίζουν ορισμένοι.

Τις δυσκολίες της θαλάσσιας οριοθέτησης με την Αίγυπτο επισήμαινε ήδη από το 2015, σε άρθρο του τότε στην Καθημερινή, ο Άγγελος Συρίγος, νυν βουλευτής της ΝΔ, καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Ακριβώς επειδή σήμερα έχει ανακύψει το μείζον θέμα του τουρκολιβυκού συμφώνου, η οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο είναι ακόμα σημαντικότερη. Παράλληλα, η στάση του Καΐρου έναντι της θαλάσσιας οριοθέτησης με την Αθήνα παραμένει επίκαιρη: «Μέχρι το 2003 όλα τα κράτη της Μεσογείου τηρούσαν μια άτυπη συμφωνία κυρίων περί αποφυγής θεσπίσεως ΑΟΖ. Η δυνατότητα τεχνολογικής εκμεταλλεύσεως υποθαλάσσιων κοιτασμάτων σε μεγάλα βάθη οδήγησε στη διακοπή της συμφωνίας. Το 2003 Αίγυπτος και Κύπρος προχώρησαν στην πρώτη συμφωνία οριοθετήσεως ΑΟΖ στη Μεσόγειο. Έκτοτε, η Ανατολική Μεσόγειος έχει τραβήξει την προσοχή της ελληνικής και της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
Οι πρώτες συζητήσεις για οριοθέτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας με την ΑΟΖ της Αιγύπτου έγιναν στα μέσα της πρώτης δεκαετίας του 2000. Από τότε (και παρά τις πολλές συναντήσεις) δεν έχουν προχωρήσει τα πράγματα. Η εκκρεμής θαλάσσια οριοθέτηση Ελλάδος-Αιγύπτου ήλθε μοιραίως στην επιφάνεια κατά την πρόσφατη τριμερή συνάντηση της Αθήνας. Θεωρητικώς, η συγκεκριμένη οριοθέτηση δε θα έπρεπε να δημιουργεί ιδιαίτερα προβλήματα. Οι δύο χώρες έχουν ίδιες θέσεις στο θέμα της επήρειας των νησιών στις θαλάσσιες οριοθετήσεις και της εφαρμογής της αρχής της μέσης γραμμής. Στην πραγματικότητα, όμως, η οριοθέτηση με την Αίγυπτο είναι εξαιρετικά δύσκολη για πολιτικούς λόγους.
Τμήμα της οριοθετήσεως περιλαμβάνει το νησιωτικό σύμπλεγμα της Μεγίστης (Καστελόριζο). Η Αίγυπτος μέσω της συμφωνίας καλείται να πάρει θέση στην ελληνοτουρκική διαμάχη ως προς την επήρεια του Καστελόριζου. Εάν υπογράψει συμφωνία με την Ελλάδα που θα περιλαμβάνει την περιοχή από την Κρήτη έως το τριεθνές με την Κύπρο, θα αναγνωρίζει στο Καστελόριζο και στα γύρω νησιά πλήρη επήρεια. Σε αυτή την περίπτωση, η Αίγυπτος δε θα έχει θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία. Εάν, αντιθέτως, επιλέξει να υπογράψει συμφωνία με την Τουρκία, θα αποδέχεται ότι η θαλάσσια περιοχή ανατολικώς της Ρόδου και μέχρι το τριεθνές με την Κύπρο ανήκει στην Τουρκία. Σε αυτή την περίπτωση η ελληνική υφαλοκρηπίδα δε θα εφάπτεται με την κυπριακή ΑΟΖ.
Μετά την ανατροπή του εκλεγέντος Αιγυπτίου προέδρου Μόρσι από το στρατό τo 2013, η Τουρκία ξεκίνησε μια πρωτοφανή επίθεση κατά της νέας κυβερνήσεως Σίσι. Η ελπίδα της ελληνικής πλευράς είναι ότι οι κακές σχέσεις Αιγύπτου-Τουρκίας θα ωθήσουν το Κάιρο να υπογράψει συμφωνία οριοθετήσεως μαζί μας. Το ερώτημα είναι απλό: θα δεχθεί η Αίγυπτος να εμπλακεί τόσο άμεσα στην ελληνοτουρκική διαμάχη προχωρώντας με την Ελλάδα σε οριοθέτηση νοτίως του Καστελόριζου; Η εκτίμηση είναι αρνητική.
Είναι προφανές, ότι η Αίγυπτος δεν επιθυμεί να γίνει τμήμα της ελληνοτουρκικής διενέξεως. Ούτως ή άλλως, ουδείς αμφισβητεί τη δική της θαλάσσια περιοχή. Βάσει της μέσης γραμμής, η αιγυπτιακή ΑΟΖ θα είναι τουλάχιστον η ίδια, είτε υπογράψει συμφωνία με την Τουρκία είτε με την Ελλάδα. Ενδέχεται να είναι και μεγαλύτερη, σε περίπτωση που Ελλάδα ή Τουρκία θελήσουν να «δελεάσουν» την Αίγυπτο προσφέροντας ευρύτερη υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Εκτιμάται ότι η Αίγυπτος θα προτιμούσε να υπογράψει με την Ελλάδα μερική οριοθέτηση μέχρι και την Κρήτη και να άφηνε εκτός την υπόλοιπη περιοχή έως το τριεθνές. Η αποδοχή μιας τέτοιας προτάσεως θα ήταν λανθασμένη. Θα δημιουργούσε την εύλογη εντύπωση ότι η Ελλάδα έχει παραιτηθεί των δικαιωμάτων της στην υπόλοιπη περιοχή.
Είναι πάντως σημαντικό, ότι η Αίγυπτος δε φάνηκε διατεθειμένη να υπογράψει συμφωνία οριοθετήσεως με την Τουρκία ούτε την περίοδο 2011-2013 που ο Ερντογάν είχε άριστες σχέσεις με την κυβέρνηση των Αδελφών Μουσουλμάνων. Ενδεικτικώς, το Σεπτέμβριο του 2011 ο Ερντογάν έγινε δεκτός στο Κάιρο με τιμές ήρωα. Ακολούθως, προσπάθησε να εκμεταλλευθεί τη δημοτικότητά του ζητώντας από την Αίγυπτο να υπογράψει συμφωνία θαλάσσιας οριοθετήσεως. Οι πιέσεις που άσκησε παρέμειναν ατελέσφορες. Αντί της οριοθετήσεως, η Αίγυπτος υπέγραψε με την Τουρκία δύο, μάλλον αδιάφορα, μνημόνια συνεργασίας για ενεργειακά θέματα. Εκτιμάται ότι κάτι ανάλογο, μάλλον θα συμβεί και τώρα. Το βάρος της ελληνικής πλευράς ορθώς έχει πέσει σε άλλα θέματα περιφερειακής συνεργασίας με την Αίγυπτο, περιλαμβανομένης και της αξιοποιήσεως των μεγάλων υποθαλάσσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Στόχος των δύο τριμερών συμμαχιών με Αίγυπτο και Ισραήλ είναι να αναδειχθεί το δίδυμο Ελλάδος-Κύπρου σε παράγοντα σταθερότητας σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο.
Εάν, παράλληλα, δεχθεί η Αίγυπτος να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την ελληνική υφαλοκρηπίδα, αυτό θα συνιστά αδιαμφισβήτητη επιτυχία της ελληνικής διπλωματίας. Βασικό στοιχείο για την ευόδωση αυτού του στόχου, είναι η απόλυτη μυστικότητα. Αυτό αποδεικνύει το επιτυχημένο προηγούμενο της Κύπρου, που υπέγραψε συμφωνίες με Αίγυπτο, Λίβανο και Ισραήλ».

Το βιβλίο του τρίτου στη σειρά συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Ντόναλτ Τραμπ είναι εξαιρετικά διαφωτιστικό και πρέπει να μελετηθεί λέξη προς λέξη από τους Έλληνες επιτελείς και διπλωμάτες, ειδικά στο τμήμα εκείνο που αφορά την προδοσία των Κούρδων από τις ΗΠΑ

Όταν το Ισλαμικό Κράτος απειλούσε να καταλάβει ακόμα και τη Δαμασκό και να αποκτήσει διέξοδο στη Μεσόγειο υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να ελέγξει το σουνιτικό Ιράκ, το μεγαλύτερο κομμάτι της Συρίας (αν όχι ολόκληρη) και το Λίβανο, και να αποτελέσει έτσι μια απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια.

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης*

Τότε η Τουρκία ήταν συνέταιρος του Ισλαμικού Κράτους και ο Ερντογάν μαζί με τον Νταβούτογλου ήταν αυτοί που του έδιναν αποστολές, όπως για παράδειγμα η κατάληψη της ηρωικής πόλης Κομπάνι. Παράλληλα, η οικογένεια Ερντογάν έκανε… μπίζνες με τους τζιχαντιστές, εμπορευόμενη τα πετρέλαιά τους.
Η συνεργασία Τουρκίας – τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους ήταν σε γνώση των ΗΠΑ και της Ρωσίας, με την τελευταία μάλιστα να διαμαρτύρεται γι’ αυτό στον ΟΗΕ, καταθέτοντας σχετικό φάκελο με αδιάσειστες αποδείξεις και ντοκουμέντα.
Μέχρι τα τέλη του 2014 το Ισλαμικό Κράτος ήταν ανίκητο στο έδαφος. Είχε κερδίσει όλες τις μάχες με το στρατό του Ιράκ και της Συρίας. Οι μόνοι που αντιστέκονταν ήταν οι Κούρδοι της Συρίας που είναι οργανωμένοι στο Κόμμα της Δημοκρατικής Ενότητας και στις πολιτοφυλακές του (PYD/YPG).
Τότε οι ΗΠΑ, μπροστά στην τεράστια απειλή που συνιστούσαν οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, αποφάσισαν να συνεργαστούν με το PYD/YPG κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης Κομπάνι.
Η συνεργασία αυτή απέδωσε καρπούς, αφού μετά από ηρωικό αγώνα και περισσότερους από 600 νεκρούς οι Κούρδοι κατόρθωσαν να εκδιώξουν τους τζιχαντιστές, πετυχαίνοντας την πρώτη νίκη εναντίον του Ισλαμικού Κράτους.
Αυτό ήταν: ακολούθησαν η απελευθέρωση της Ιεράπολης/Μένπετζ, όπου οι Κούρδοι μέτρησαν περισσότερους από 400 νεκρούς, η απελευθέρωση της οιωνοί πρωτεύουσας του Ισλαμικού Κράτους, της Ράκκας, η απελευθέρωση της Ντερ εζ Ζορ και των περιοχών όπου βρίσκονται οι περισσότερες πετρελαιοπηγές της Συρίας.
Έτσι, με τη συνεργασία των μαχητών του YPG και των δυνάμεων των ΗΠΑ απελευθερώθηκε ολόκληρη η περιοχή ανατολικά του Ευφράτη, καθώς και η περιοχή της Ιεράπολης/Μένπετζ. Οι Κούρδοι πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος σ’ αυτόν τον κοινό αγώνα. Πάνω από 12 χιλιάδες νεκροί και άλλοι τόσοι, και περισσότεροι, τραυματίες.
Όταν οι Τούρκοι έχασαν το συνέταιρό τους, το Ισλαμικό Κράτος, διαπίστωσαν ότι οι Κούρδοι στις περιοχές που απελευθέρωσαν μαζί με τις δυνάμεις των ΗΠΑ δημιούργησαν ένα ντε φάκτο αυτόνομο κουρδικό κράτος – το δεύτερο μετά εκείνο του Ν. Κουρδιστάν που λειτουργεί στο Β. Ιράκ ντε φάκτο από το 1992, ντε γιούρε από το 2005.
Τότε άρχισαν τα παζάρια του Ερντογάν με τον Τραμπ και τον πρέσβη Τζέιμς Τζέφρι που έχει διορίσει ως ειδικό απεσταλμένο του στην περιοχή, ο οποίος επίσης φέρεται να έχει αναπτύξει περίεργες σχέσεις με το τουρκικό κράτος. Αποτέλεσμα αυτών των παζαριών ήταν οι ΗΠΑ να κάνουν κάτι ανήκουστο στην ιστορία του αμερικανικού κράτους: Να προδώσουν ανθρώπους με τους οποίους πολέμησαν ως σύμμαχοι στο ίδιο μέτωπο.
Αυτά τα βρόμικα παζάρια που περιγράφει στο βιβλίο του ο Τζον Μπόλτον οδήγησαν τον Τραμπ να θυσιάσει επενδύσεις δισεκατομμυρίων που είχε κάνει ο αμερικανικός στρατός στην περιοχή, να παραδώσει βάσεις και αεροδρόμια στους Ρώσους και να επιτρέψει στον τουρκικό στρατό με τους τζιχαντιστές της αλ Κάιντα και του Ισλαμικού κράτους να εισβάλουν στην περιοχή Γκρι Σπι – Σερεκάνιγε, για να δημιουργήσουν «ζώνη ασφαλείας».
Οι ίδιες οι αμερικανικές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναφέρουν ότι στις περιοχές αυτές, καθώς και στις περιοχές των Κούρδων με πρώτο και… καλύτερο το Αφρίν που πρόσφερε ο Πούτιν στο «πιάτο» του Ερντογάν (μετά από επίσης βρόμικα παζάρια), η Τουρκία διαπράττει συστηματική εθνοκάθαρση.
Γιατί τα αναφέρουμε αυτά; Γιατί αυτά θα πρέπει να μελετήσουν οι Έλληνες επιτελείς και διπλωμάτες, αφού είναι εξαιρετικά πιθανό να υποστούμε τα ίδια με τους Κούρδους, να μας προδώσει ο Τραμπ για μια χούφτα δολάρια ή λίρες Τουρκίας, όταν ο κόμπος φθάσει στο χτένι. Δηλαδή, όταν η Τουρκία βγάλει το ερευνητικό σε ελληνική υφαλοκρηπίδα.
Για όσους θεωρούν ότι υπερβάλλουμε, να υπογραμμίσουμε ότι η προδοσία έχει ήδη αρχίσει σε βάρος της Ελλάδας: Ο Τσαβούσογλου δήλωσε ότι ο Ερντογάν και ο Τραμπ τα έχουν βρει στη Λιβύη.
Τι σημαίνει αυτό με απλά λόγια: Οι ΗΠΑ, για δικούς τους λόγους και προφανώς για να εξισορροπήσουν την παρουσία της Ρωσίας εκεί, στηρίζουν πλέον ανοιχτά την Τουρκία στη Λιβύη, η οποία έχει κάνει κανονική εισβολή σε μια ξένη χώρα, με την οποία υπέγραψε μια εχθρική προς την πατρίδα μας συμφωνία.
Όπως αντιλαμβάνεται ακόμα και ένας που δεν είναι επιτελής ή διπλωμάτης, όταν οι ΗΠΑ στηρίζουν δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε να σταθούν στο πλευρό της Ελλάδας, στη θαλάσσια περιοχή που εξασφαλίζει πρόσβαση στην Τουρκία στη Λιβύη.
Τα πράγματα δυσκολεύουν και η Ελλάδα βρίσκεται παγιδευμένη. Και δεν είναι μόνο αυτό. Η Τουρκία, παίρνοντας θάρρος από την υποστήριξη του Τραμπ και των ΗΠΑ, αποσκοπεί στο ξήλωμα των τριμερών συμμαχιών που έχει συνάψει η Ελλάδα με την Κύπρο, κάτι που αν συμβεί θα αποτελέσει στην κυριολεξία εθνική καταστροφή.
Για όσους έχουν αμφιβολίες, παραθέτω σχετικό άρθρο του επικεφαλής του γραφείου της φιλοκυβερνητικής εφημερίδας Sabah στην Άγκυρα, του Οκάν Μουρεντίσογλου, που αναφέρεται στο θέμα.
«Η Τουρκία δε σκοπεύει να περιοριστεί μόνο στις ενεργειακές πηγές. Γι’ αυτό κανείς να μην απορήσει αν δει τα τουρκικά F-16 και τα επιθετικά ελικόπτερα ΑΤΑΚ στις αεροπορικές βάσεις της Λιβύης με το πρόσχημα της ένωσης της χώρας και της δημιουργίας συνθηκών που θα διασφαλίζουν την ενότητά της», γράφει.
Συνεχίζοντας ο Μουρεντίσογλου αναφέρει: «Τα πετρέλαια της Λιβύης θα διατίθενται στις διεθνείς αγορές με ένα δίκαιο τρόπο, όπως δίκαια θα χρησιμοποιούνται οι λοιπές πλουτοπαραγωγικές πηγές. Αυτό ας το αποδεχτούν όλοι, από τώρα. Επίσης, ας βάλουν όλοι στους υπολογισμούς τους ότι θα αναδιοργανωθεί τάχιστα το τραπεζικό σύστημα της Λιβύης, για να εξασφαλιστεί η διακίνηση χρημάτων με ασφαλείς τρόπους».
Μάλιστα, επικεφαλής του γραφείου της Sabah στην Άγκυρα καλεί όλους τους ενδιαφερομένους να παρατηρούν με προσοχή τα βήματα που θα κάνει από τούδε και στο εξής η Τουρκία στη Λιβύη και συνεχίζει: «Δε θα περιοριστεί στη συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών, ούτε στην υπογραφή αμυντικής συμφωνίας. Θα επεκταθεί και σε θέματα ενέργειας-οικονομίας-εμπορίου, που θα την καταστήσουν βασικό παίκτη στη Μεσόγειο».
Και καταλήγει ως εξής: «Οι χώρες που μέχρι χθες ήταν απέναντι στην Άγκυρα –και δε δέχονταν ότι δε μπορεί να προχωρήσει καμία επιλογή που δε συμπεριλαμβάνει την Τουρκία– τώρα αντί να καταναλώνουν ασκόπως ενέργεια θα δοκιμάσουν να συνεργαστούν μαζί της. Άλλωστε, ήδη έχουν αρχίσει να έρχονται τέτοια μηνύματα! Δε θα περάσει πολύς καιρός που θα δούμε τις χώρες που έδωσαν αέρα στην Ελλάδα, που έχει αγωνία να διαμοιράσει τα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου –δηλαδή, το μπλοκ της Ελλάδας, της Κύπρου, του Ισραήλ και της Αιγύπτου–, να βάζουν όπισθεν και να αποχωρούν από αυτό».
Πάρτε τα μέτρα σας κύριοι στη Λευκωσία και την Αθήνα. Τώρα δε θα έχετε καμία δικαιολογία.

*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής

Σημαντική μείωση της πιθανότητας διασωλήνωσης και κατ’ επέκταση θνητότητας, σε ασθενείς που νοσηλεύονται με κορωνοϊό έδειξε η χορήγηση κολχικίνης, στο πλαίσιο πολυκεντρικής μελέτης που διεξήχθη στην Ελλάδα.
Η μελέτη GRECCO-19, τα αποτελέσματα της οποία δημοσιεύονται σε ένα από τα πιο έγκυρα διεθνή επιστημονικά περιοδικά, το JAMA, είναι από τις ελάχιστες σε ολόκληρο τον κόσμο, που έχουν δείξει έως σήμερα σημαντικό όφελος σε ασθενείς που χρειάσθηκε να νοσηλευτούν σε νοσοκομείο με κορωνοϊό, όπως αναφέρουν οι επικεφαλής της.
«Το ότι μείωσε τους δείκτες φλεγμονής ήταν ένα ενθαρρυντικό στοιχείο αλλά το πιο σημαντικό εύρημα ήταν ότι η παράλληλη χορήγηση της -ως συμπληρωματική φαρμακευτική αγωγή- μείωσε το ποσοστό όσων ασθενών διασωληνώθηκαν από covid-19» αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής καρδιολογίας Χριστόδουλος Στεφανάδης. Όπως επισημαίνει, από τους 105 ασθενείς που συμμετείχαν στη μελέτη οι 55 έλαβαν συμπληρωματικά Κολχικίνη.
«Σε αυτή την ομάδα μόνο ένας χρειάσθηκε να διασωληνωθεί. Από την άλλη ομάδα, των 50 που δεν έλαβαν Κολχικίνη και ακολούθησαν την κλασική θεραπεία, επτά διασωληνώθηκαν», προσέθεσε σημειώνοντας ότι «πάνω από 60% όσων διασωληνώνονται καταλήγουν».
Η αντιφλεγμονώδης δράση της κολχικίνης ήταν γνωστή εδώ και χρόνια, καθώς πρόκειται για ένα ασφαλές, φθηνό και αποτελεσματικό φάρμακο που χρησιμοποιείται σε διάφορες παθήσεις, μεταξύ άλλων και στην περικαρδίτιδα.
Όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Σπύρος Δευτεραίος, καθηγητής καρδιολογίας, «οι ασθενείς που έλαβαν κολχικίνη παρουσίασαν λιγότερο συχνά επιδείνωση κατά δύο κλινικές κατηγορίες στην κλίμακα του παγκόσμιου οργανισμού υγείας σε σχέση με την ομάδα που δεν έλαβε (1,8% έναντι 14%)».
Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι η διασωλήνωση (η μεγάλη αναπνευστική ανεπάρκεια δηλαδή) ήταν λιγότερο πιθανή στους ασθενείς που έλαβαν κολχικίνη, όπως εξηγεί.
«Η αντιμετώπιση της λοίμωξης covid-19 γίνεται σήμερα με αντιικά, ανοσοτροποποιητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Η κολχικίνη ως αντιφλεγμονώδες, έχοντας δράσει αποτελεσματικά στη φλεγμονή που προκαλείται όχι μόνο στο μυοκάρδιο αλλά στο σύνολο του οργανισμού, δίνει περιθώρια στον ανθρώπινο οργανισμό να ανακάμψει από τη λοίμωξη covid-19» αναφέρει και ο καθηγητής-λοιμωξιολόγος, Παναγιώτης Γαργαλιάνος.

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΙΔΕΑ ΝΑ ΧΟΡΗΓΗΘΕΙ
ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΛΕΤΗΘΕΙ Η ΚΟΛΧΙΚΙΝΗ
Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, όταν προκύπταν τα πρώτα δεδομένα σχετικά με τη νόσο covid-19, έγινε γρήγορα κατανοητός ο αρνητικός ρόλος της υπέρμετρης φλεγμονώδους απόκρισης του οργανισμού στον εισβολέα (o ιός που σήμερα ονομάζεται SARS-CoV-2) και μάλιστα σε πολυσυστηματικό επίπεδο – δηλαδή επηρεάζοντας πολλά όργανα, του μυοκαρδίου συμπεριλαμβανομένου. Η πολύχρονη εμπειρία τους με την κολχικίνη, η ασφάλειά της, αλλά και οι θεραπευτικές αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες της, όπως αναφέρουν, τους οδήγησαν στη σκέψη να τη χρησιμοποιήσουν ώστε να θωρακίσουν τον οργανισμό από τις παράπλευρες αρνητικές φλεγμονώδεις επιδράσεις που δημιουργούνται κατά τη νόσο covid-19.

«ΙΣΩΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ΚΑΙ ΩΣ ΦΑΡΜΑΚΟ
ΓΙΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ»
Όπως συμπληρώνει ο κ. Στεφανάδης, «δε γνωρίζουμε ακόμα αν περιορίζεται η πιθανότητα να νοσήσει κάποιος, όταν το φάρμακο χορηγηθεί -προληπτικά- με την εμφάνιση των πρώτων ήπιων συμπτωμάτων. Ήδη υπάρχει μεγάλο διεθνές επιστημονικό ενδιαφέρον και βρίσκονται σε εξέλιξη μελέτες για να διερευνηθεί αυτό το ενδεχόμενο. Το αν μπορεί να χορηγηθεί και να δράσει αποτελεσματικά στην αρχή της νόσου θα το γνωρίζουμε το φθινόπωρο».
Αν αποδειχθεί ότι το φάρμακο είναι αποτελεσματικό από την αρχή της νόσου, αναφέρει ο κ. Γαργαλιάνος, «ανοίγει και το ενδεχόμενο της προληπτικής χορήγησης του σε ειδικές πληθυσμιακές ομάδες (υγειονομικοί κ.ά.) ως προφυλακτική αγωγή».
Η αρχική σύλληψη της μελέτης GRECCO-19 ήταν ελληνική, αλλά η πλήρης ανάπτυξη του πρωτοκόλλου, η ανάλυση και δημοσίευση των αποτελεσμάτων έγινε με συνεργασία επιστημόνων από την Ελλάδα, την Ιταλία (Humanitas Clinical and Research Hospital), την Ισπανία (Hospital Universitario y Politécnico La Fe, Valencia) και τις ΗΠΑ (Yale University, Icahn School of Medicine at Mount Sinai) – συμπεριλαμβανομένων Ελλήνων επιστημόνων της Διασποράς.
Αρχικός σκοπός ήταν να ενταχθούν ασθενείς σε όλες αυτές τις χώρες, αλλά λόγω του αυστηρού ρυθμιστικού πλαισίου για τις κλινικές μελέτες και το σύντομο χρονικό ορίζοντα, τελικά αυτό έγινε εφικτό μόνο στην Ελλάδα.
Στη μελέτη συμμετείχαν πάνω από 70 επιστήμονες από 16 κέντρα στη χώρα μας, σε νοσοκομεία της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Καστοριάς, της Πτολεμαΐδας, της Κοζάνης, της Αλεξανδρούπολης, των Ιωαννίνων και της Πάτρας.

Εικοσιτέσσερα χρόνια μετά νιώθουμε τη σκιά του βαριά να μας συντροφεύει, να μας προστατεύει και να μας οδηγεί. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι παρών, να δείχνει σταθερά με το χέρι του το δρόμο για τους Έλληνες και την Ελλάδα. Τον είπαν δημεγέρτη και δημαγωγό. Τον είπαν λαοπλάνο και λαϊκιστή. Τον είπαν ανεύθυνο και συνθηματολόγο. Όσο απομακρυνόμαστε από την εποχή του, τόσο μεγαλώνει η παρουσία του, αποκτά το φυσικό της μέγεθος στις δέλτους της ιστορίας.

Γράφει ο Κώστας Σκανδαλίδης

Ο Ανδρέας, ο δικός μας Ανδρέας απάνω απ’ όλα, υπήρξε Εθνικός ηγέτης. Ένας φλογερός Έλληνας που υπηρέτησε την πατρίδα και τα συμφέροντα της με συνέπεια και τόλμη. Ένα λαϊκός ηγέτης που ένωσε τις δυνάμεις του ελληνισμού και υπερασπίστηκε τα δίκαια αιτήματα των Ελλήνων.
Ένας οραματιστής πολιτικός, που έβλεπε πάντα τη μεγάλη εικόνα και προέβλεπε τα μελλούμενα, που άκουγε πιο καθαρά απ’ όλους τη βουή των επερχόμενων γεγονότων και αλλαγών, που είχε σε υπερβολικό βαθμό ανεπτυγμένη την ικανότητα της σύνθεσης και της στρατηγικής σύλληψης.
Ένας πραγματικός αναμορφωτής της μεγάλης δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης, που νομιμοποίησε και κατέστησε πλειοψηφικές τις σοσιαλιστικές αξίες και ιδέες, που ένωσε κάτω από την ίδια στέγη τις δυνάμεις του αστικού εκσυγχρονισμού, της διάχυτης σοσιαλδημοκρατίας, του συνταγματικού πατριωτισμού, της απελευθερωμένης από τα δόγματα ιστορικής αριστεράς και της γενιάς του αντιδικτατορικού αγώνα.
Ένας ριζοσπάστης και μεταρρυθμιστής πολιτικός, που ως κυβερνήτης τόλμησε τις μεγάλες αλλαγές που σηματοδότησαν την ελληνική αριστερά με την ευρύτατη αναδιανομή του εισοδήματος και του πλούτου και τις κοινωνικές δομές που επέβαλε.
Ένας καταξιωμένος παγκοσμίως επιστήμονας, που ενέταξε τη γνώση του στην υπηρεσία της πατρίδας του, που με όπλο του την πείρα πολύχρονων αγώνων για τη δημοκρατία και την απεξάρτηση της χώρας και στην ισχυρή οικογενειακή πολιτική του παράδοση, οδήγησε στην Ελλάδα της χρυσής δεκαετίας του ‘80, και στη συγκρότηση της πρώτης πραγματικής αριστερής διακυβέρνησης. Και που στην ύστερη διαδρομή του σχεδίασε την πορεία από την Ελλάδα των Ελλήνων στην Ελλάδα της Ευρώπης.
Τον θυμάμαι να δίνεται ολόκληρος στον αγώνα για την ειρήνη με την πρωτοβουλία των έξι ηγετών. Τον θυμάμαι να προβλέπει με τα γραπτά του πριν το 1980 το τέλος του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Τον θυμάμαι να επιβάλλει με αποφασιστικότητα την ειρήνη, το Μάρτη του ’87, ετοιμάζοντας τη χώρα για πόλεμο υπέρ των δικαίων της. Τον θυμάμαι να προβλέπει με ακρίβεια τη νεοφιλελεύθερη πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την εποχή του Μάαστριχτ για ότι θα συνέβαινε μετά το 2008. Τον θυμάμαι να παρουσιάζει το πρόγραμμα σύγκλισης και τη στρατηγική της ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πρόγραμμα και στρατηγική που υλοποίησε στη συνέχεια η Κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, για να φέρει την Ελλάδα στην καλύτερη ιστορική της στιγμή στην αρχή του νέου αιώνα.
Για μένα προσωπικά και για χιλιάδες άλλους, για μια ολόκληρη γενιά που τον ζήσαμε από κοντά, που μεγαλώσαμε πολιτικά μαζί του, που μας άνοιξε χιλιάδες πόρτες και μας καλούσε να περπατήσουμε μόνοι μας διαλέγοντας το δρόμο, υπήρξε ένας μεγάλος δάσκαλος και πραγματικός σύντροφος και οδηγητής.