Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 υπολογίζεται ότι το 45% του πληθυσμού της Γερμανίας ήταν μέλη του ναζιστικού κόμματος ή συνδεδεμένων με τους ναζί οργανώσεων. Παρ’ όλα αυτά, όποιος είχε γνωρίσει νεαρούς Γερμανούς τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, θα διαπίστωνε ότι ουδείς παραδεχόταν ότι οι δικοί του άνθρωποι είχαν άμεση εμπλοκή στο τραγικό αυτό κεφάλαιο της γερμανικής ιστορίας και ιδίως στο ολοκαύτωμα των Εβραίων.

Άγγελος Συρίγος*

Οι παππούδες τους είχαν όλοι υπηρετήσει σε βοηθητικές θέσεις στο γερμανικό στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου και (φυσικά) δεν ήταν ναζί. Ο λόγος ήταν η αντίληψη συλλογικής ενοχής που καλλιεργήθηκε από τους συμμάχους (κυρίως από Αμερικανούς και Βρετανούς) στην κατεχόμενη, μεταπολεμική Γερμανία. Η ιστορική μνήμη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είναι ζώσα σήμερα στη Γερμανία, διότι κάποιοι ισχυροί εξωτερικοί παράγοντες απαίτησαν από ένα λαό να σταθεί απέναντι στα εγκλήματά του.
Τα όσα συνέβησαν με την άμεση εμπλοκή της Τουρκίας στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ ξαναφέρνουν στην επιφάνεια τη σημασία της ιστορικής μνήμης για τα κράτη και τους λαούς. Για πολλοστή φορά μετά το 1890 (όταν σημειώθηκε το πρώτο πογκρόμ) οι Αρμένιοι βρήκαν απέναντί τους την Τουρκία ως τον προαιώνιο σφαγέα τους. Εάν η Γερμανία εξόπλιζε ή καθοδηγούσε το Ιράν για να επιτεθεί στο Ισραήλ, θα σηκώνονταν και οι πέτρες. Αντιθέτως, η διεθνής κοινότητα αντιμετωπίζει με αδιαφορία το γεγονός, ότι η χώρα που βαρύνεται για τη γενοκτονία των Αρμενίων επέλεξε για μία ακόμη φορά να επιτεθεί στο συγκεκριμένο έθνος.
Η τουρκική στάση δεν είναι τυχαία. Οφείλεται στον τρόπο που αντιμετωπίσθηκε από τη διεθνή κοινότητα η υπό τραγικές συνθήκες εκκαθάριση όλων των μη μουσουλμανικών πληθυσμών, που κατοικούσαν στα εδάφη της σημερινής Τουρκίας μεταξύ 1914-1922. Σύμφωνα με την (προβληματική) οθωμανική απογραφή του 1914, οι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί στις συγκεκριμένες περιοχές ανέρχονταν τουλάχιστον στο 20% του συνολικού πληθυσμού. Μετά το 1922 (και πριν εφαρμοσθεί η συμφωνία περί ανταλλαγής) είχαν μειωθεί στο 2,5%. Η ουδέποτε εφαρμοσθείσα Συνθήκη των Σεβρών του 1920 ζητούσε να παραδοθούν στους Συμμάχους τα πρόσωπα που ήταν υπεύθυνα για τις σφαγές που έγιναν κατά τη διάρκεια του πολέμου σε εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αντιθέτως, η Συνθήκη της Λοζάνης αδιαφόρησε πλήρως για το συγκεκριμένο θέμα. Γιατί δεν έγινε τίποτα στη Λοζάνη; Διότι επικράτησε η αγγλοσαξονική αντίληψη: «Αυτή είναι η Τουρκία…».
Η εκκωφαντική αυτή σιωπή αποτέλεσε επιβράβευση των νεοτουρκικών πολιτικών για εκκαθαρίσεις και σφαγές Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων στα οθωμανικά εδάφη κατά την περίοδο 1909-1918. Όλα αυτά δίνουν τη δυνατότητα σήμερα σε τουρκικές εφημερίδες (όπως τη στενά συνδεδεμένη με τον Ερντογάν, Yeni Akit) να γράφουν για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ: «Πείτε στους απίστους ότι ο στρατός του Μωάμεθ επιστρέφει».
Πότε συμβαίνουν όλα αυτά; Όταν το κίνημα «Black lives matter» απαιτεί την επανεξέταση όλης της πρόσφατης ιστορίας της Δύσεως μέσα από το πρίσμα του εμπορίου σκλάβων και της αποικιοκρατίας. Όταν ο νεοεκλεγείς πρόεδρος των ΗΠΑ μας λέει ότι η μελέτη γενοκτονιών «συνιστά ισχυρή υπενθύμιση προς κάθε γενιά της συνεχιζόμενης υποχρεώσεώς μας να μην ξεχνάμε ποτέ». Γιατί να μην ξεχνάμε; Για να μην το δούμε να επαναλαμβάνεται. Η ρητή αναγνώριση των γενοκτονιών έχει ουσία και δεν είναι μια τυπική πράξη, ένα απλό μνημόσυνο προς τους νεκρούς.
Το θέμα της χαμένης τουρκικής μνήμης δεν είναι κάτι δευτερεύον για να το προσπεράσουμε. Σε αυτό οφείλεται η τουρκική συμμετοχή στον πόλεμο Αζερμπαϊτζάν – Αρμενίας αλλά και η στρατιωτική αποχαλίνωση της Τουρκίας στο συριακό Κουρδιστάν και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η στάση, όμως, πολλών ευρωπαϊκών κρατών μάς γυρίζει εκατό χρόνια πριν: «Αυτή είναι η Τουρκία…». Υπονοούν ότι η Ευρώπη οφείλει να ανέχεται αυτή την κατάσταση λόγω της στρατηγικής θέσεως της Τουρκίας. Δυστυχώς, σε αυτά τα κράτη περιλαμβάνεται και η Γερμανία. Αν και είναι η ισχυρότερη χώρα της Ε.Ε., κατά το εξάμηνο της προεδρίας της απέτυχε παταγωδώς στη διαχείριση των εξωτερικών σχέσεων της Ε.Ε. Η Τουρκία κράτησε στο «κόκκινο» την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο επί ένα ολόκληρο τετράμηνο και κατόρθωσε με στρατιωτική επέμβαση να αλλάξει τις ισορροπίες στον Καύκασο.
Η Γερμανία είναι όμως η χώρα, που λόγω του παρελθόντος της δεν έχει την πολυτέλεια να αδιαφορεί για τις γενοκτονίες άλλων κρατών που φθάνουν στο σήμερα. Έχει αυξημένη την ευθύνη να βλέπει τις διεθνείς σχέσεις μέσα από το πρίσμα της ιστορικής μνήμης. Το χρέος της έναντι της Ευρώπης (αλλά και του ανθρωπισμού) δεν εξαντλείται στην αναγνώριση των δικών της εγκλημάτων. Οφείλει από την ιστορία της να ηγηθεί των κρατών της Ε.Ε. που θα θέσουν ως όρο στην Τουρκία, την αναγνώριση των γενοκτονιών των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής. Άμεσα, το ελάχιστο που μπορεί να κάνει, είναι να διακόψει όλους τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς προς την Τουρκία. Για να μην τα ξαναζήσουμε…

*Αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εκλεγμένος βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 2019

Δύο επικίνδυνοι συνέταιροι

Εν μέσω απειλών και εκβιασμών της Άγκυρας, το Βερολίνο συνεχίζει να παίζει ένα επικίνδυνο παιγνίδι, που απειλεί να μετατρέψει τον Ταγίπ Ερντογάν σε ρυθμιστή των ισορροπιών και συσχετισμών, όχι μόνο στο ΝΑΤΟ στο οποίο συμμετέχει με δικαίωμα βέτο η Τουρκία, αλλά και της ίδιας της ΕΕ, της οποίας είναι υποψήφιο μέλος με μηδαμινές πιθανότητες να καταστεί πλήρες μέλος.

Νίκος Μελέτης*

Στο Συμβούλιο Υπουργών στις Βρυξέλλες (Δευτέρα 7/12) ο Γερμανός ΥΠΕΞ κρατήθηκε στο παρασκήνιο, αφήνοντας την Ιταλία να παίξει το ρόλο του «κακού» απέναντι στην Αθήνα και στη Λευκωσία, καθώς ο Ιταλός ΥΠΕΞ εμφανίστηκε ως υπέρμαχος των τουρκικών συμφερόντων και θέσεων.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ιταλία όχι μόνο ηγήθηκε της προσπάθειας απόρριψης των προτάσεων για κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας αλλά διαφώνησε ακόμη και για στοιχειώδεις κινήσεις που θα έσωζαν την αξιοπρέπεια και την αξιοπιστία της ΕΕ.
Η Ιταλία έσπευσε να απορρίψει τις εντελώς μετριοπαθείς προτάσεις για «γεωγραφική επέκταση» των υπαρχόντων κυρώσεων εις βάρος της Τουρκίας και σε περιπτώσεις προσώπων και εταιριών που ενέχονται σε παράνομες δραστηριότητες πέραν της Κυπριακής ΑΟΖ και στην Ανατολική Μεσόγειο συνολικά (ώστε να καλύπτουν και τις παράνομες δραστηριότητες στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα), αλλά αντέδρασαν και στην εντελώς δικαιολογημένη και νομιμοποιημένη απαίτηση της Κύπρου, για διεύρυνση των κυρώσεων σε μερικά ακόμη πρόσωπα και εταιρίες της Τουρκίας.
Και εάν το επιχείρημα των Γερμανών για την Ελλάδα είναι, ότι το «Oruc Reis» αποσύρθηκε από την ελληνική υφαλοκρηπίδα, για την Κύπρο φυσικά το γεγονός ότι το «Barbaros» συνεχίζει να πραγματοποιεί παράνομες έρευνες στην Κυπριακή ΑΟΖ, εκθέτει όσους υπονομεύουν τη διεύρυνση και σκλήρυνση των κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας, καθώς οι κινήσεις αυτές, απλώς δίνουν μηνύματα ανοχής και ενθαρρύνουν τον αναθεωρητισμό της Τουρκίας και το Νέο-οθωμανικό ιμπεριαλισμό του Ταγίπ Ερντογάν.
Οι Γερμανοί είναι προφανές, ότι αναλόγως των εξελίξεων είτε θα προσφέρουν κάτι από αυτά που σήμερα απορρίπτουν οι «λαγοί» Ιταλοί, είτε θα προβάλουν ως προσφορά κάτι που είναι αυτονόητο (όπως η επανάληψη της απόφασης του Οκτωβρίου, με «απειλή» για επιβολή μέτρων σε περίπτωση νέας υποτροπής της Τουρκίας), είτε θα συνδέσουν την οποιαδήποτε προοπτική κυρώσεων με την έκβαση ενός ελληνοτουρκικού διαλόγου στο «καλούπι» που επιδιώκει και προτείνει η Άγκυρα. Ένα διάλογο εφ’ όλης τη ύλης και επί όλου του φάσματος των τουρκικών διεκδικήσεων εις βάρος της χώρας μας.
Η Γερμανία όμως είναι εκτεθειμένη για το ακόμη πιο σοβαρό θέμα, αυτό της πώλησης εξοπλισμών στην Τουρκία. Στις 14 Οκτωβρίου 2019 το Συμβούλιο Υπουργών ανέφερε στην απόφαση του: «Τα κράτη-μέλη δεσμεύονται να υιοθετήσουν ισχυρές εθνικές θέσεις όσον αφορά την πολιτική τους για τις εξαγωγές όπλων στην Τουρκία με βάση τις διατάξεις της κοινής θέσης 2008/944/ΚΕΠΠΑ για τον έλεγχο των εξαγωγών όπλων, συμπεριλαμβανομένης της αυστηρής εφαρμογής του κριτηρίου 4 για την περιφερειακή σταθερότητα…».
Για την απόφαση αυτή υπήρχε συγκεκριμένη νομική βάση, η οποία είναι δεσμευτική για όλα τα κράτη-μέλη, καθώς αφορά την ΚΟΙΝΗ ΘΕΣΗ 2008/944/ΚΕΠΠΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 8ης Δεκεμβρίου 2008 για τον καθορισμό κοινών κανόνων που διέπουν τον έλεγχο των εξαγωγών στρατιωτικής τεχνολογίας και εξοπλισμού.
Η Κοινή Θέση αφού διακηρύσσει την αποφασιστικότητα των κρατών-μελών να μην εξάγουν οπλικά συστήματα που μπορεί να χρησιμοποιήσουν, είτε για εσωτερική καταστολή ή διεθνείς επιθετικές ενέργειες ή να συμβάλουν σε περιφερειακή αποσταθεροποίηση, θέτει και μια σειρά συγκεκριμένους όρους. Άδειες εξαγωγής δε θα πρέπει να χορηγούνται, εάν αντιτίθενται στη «διασφάλιση περιφερειακής ειρήνης ασφάλειας και σταθερότητας. Τα κράτη-μέλη δε χορηγούν άδεια εξαγωγής, εφόσον υπάρχει σαφής κίνδυνος ο επίδοξος αποδέκτης να χρησιμοποιήσει την προς εξαγωγή στρατιωτική τεχνολογία ή τον εξοπλισμό επιθετικά έναντι άλλης χώρας ή για να υποστηρίξει διά της βίας εδαφικές διεκδικήσεις έναντι γειτονικής χώρας.
Σε άλλο άρθρο, καλούνται τα κράτη-μέλη να λαμβάνουν υπόψη την ενδεχόμενη επίδραση τής προς εξαγωγή στρατιωτικής τεχνολογίας και εξοπλισμού στα «συμφέροντα άμυνας και ασφάλειας των ιδίων καθώς και άλλων κρατών-μελών και των φίλιων και συμμάχων χωρών, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι αυτός ο παράγοντας δεν επηρεάζει την εφαρμογή των κριτηρίων που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη διασφάλιση της περιφερειακής ειρήνης, ασφάλειας και σταθερότητας».
Και επίσης τον «κίνδυνο να χρησιμοποιηθεί η στρατιωτική τεχνολογία ή ο εξοπλισμός κατά των δυνάμεών τους ή των δυνάμεων άλλων κρατών-μελών και των φίλιων και συμμάχων χωρών».
Είναι προφανές, ότι το Βερολίνο και η κ. Μέρκελ θα έχουν να απαντήσουν σε πολλά ερωτήματα και έναντι της ΕΕ αλλά κυρίως απέναντι στην ίδια τη Ιστορία, εάν επιμείνουν στην επιλογή της στήριξης με κάθε τρόπο της Τουρκίας. Και θα είναι υπόλογοι, όταν θα κληθούν να απαντήσουν όχι μόνο γιατί δε συνέβαλλαν στη διαμόρφωση μιας ευρωπαϊκής αποτρεπτικής πολιτικής στο νέο-οθωμανικό ιμπεριαλισμό του Τ. Ερντογάν, αλλά γιατί συνέβαλαν απροκάλυπτα και συνειδητά στην ενίσχυσή του, ώστε να είναι σε θέση να επιτεθεί σε κράτη-μέλη χρησιμοποιώντας τους παράνομους γερμανικούς εξοπλισμούς. Όπως είναι η πώληση των 6 γερμανικών υποβρυχίων Τύπου 214 στην Τουρκία.

*Ο Νίκος Μελέτης είναι απόφοιτος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών της Νομικής Σχολής Αθηνών. Άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος το 1987. Από το 1990 καλύπτει το διπλωματικό ρεπορτάζ, αρχικά στην ΕΡΤ και κατόπιν και στην εφημερίδα «Έθνος». Αρθρογραφεί στο liberal.gr και στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος».

Με τους αριθμούς των κρουσμάτων να παραμένουν σε υψηλά επίπεδα, ο πρωθυπουργός του Κεμπέκ, François Legault, ανακαλεί τον εορτασμό 10 ατόμων στις 24, 25, 26 και 27 Δεκεμβρίου. «Το σύστημα υγείας δε θα αντέξει αν συνεχίσουμε με το ίδιο ρυθμό» τόνισε ο François Legault.

Αυτό πολύ απλά σημαίνει, ότι κάθε οικογένεια πρέπει να γιορτάσει στο σπίτι της, χωρίς την παρουσία επιπλέον ατόμων. Μόνο τα μέλη της κάθε οικογένειας.

Ο «έρωτας» της Γερμανίας με την Τουρκία κρατά αρκετούς αιώνες και πρόκειται για ένα δεσμό που δύσκολα θα σπάσει – Ακόμη κι αν ο ένας παρτενέρ είναι… εκνευριστικός

Φανταστείτε ένα γερμανικό μπαρ της δεκαετίας του ΄70, με χαμηλό φωτισμό, τη φωνή της εμβληματικής Μάρλεν Ντίτριχ να τραγουδά το εμβληματικό «Λιλί Μαρλέν» σε ρυθμό βαλς κι ένα ζευγάρι να χορεύει. Φανταστείτε αυτό το ζευγάρι να είναι η Άνγκελα Μέρκελ και ο… Ταγίπ Ερντογάν, επιβεβαιώνοντας τις στενές σχέσεις που έχουν, τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο κρατών.

Γράφει ο Βασίλης Σ. Κανέλλης

Ο «έρωτας» της Γερμανίας με την Τουρκία κρατά αρκετούς αιώνες και πρόκειται για ένα δεσμό που δύσκολα θα σπάσει. Ακόμη κι αν ο ένας παρτενέρ είναι… εκνευριστικός. Η Ιστορία άλλωστε έχει καταγράψει ότι η Τουρκία σε δύο Παγκοσμίους Πολέμους συντάχτηκε με το Βερολίνο, έστω κι αν αυτό δεν της βγήκε σε καλό.
Ο Ταγίπ Ερντογάν εδώ και μήνες, ξεκάθαρα απειλεί τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πότε με τους εκβιασμούς για το Μεταναστευτικό και πότε με τις προκλητικές ενέργειες σε βάρος δύο κρατών – μελών της ΕΕ, της Ελλάδας και της Κύπρου. Κι όμως, την ίδια στιγμή που ένα σκηνικό πολέμου πλανάται πάνω από την Ανατολική Μεσόγειο, ο πιο θερμός σύμμαχος της Τουρκίας είναι το Βερολίνο.
Εδώ και εβδομάδες προσπαθεί – κι έχει καταφέρει – να μπλοκάρει τις οικονομικές κυρώσεις της ΕΕ σε βάρος της Τουρκίας. Επίσης, η Γερμανία βρίσκεται πάντα απέναντι σε κάθε προσπάθεια να «συμμορφωθεί» ο ανεξέλεγκτος Ερντογάν. Ενώ είναι σίγουρο ότι η Μέρκελ θα «ακυρώσει» και τα αιτήματα της Αθήνας για εμπάργκο στην πώληση όπλων προς την Τουρκία αλλά και για αναστολή της Τελωνειακής Ένωσης.
Κι αν πολλοί πιστεύουν ότι ο «έρωτας» των δύο είναι αποτέλεσμα γεωπολιτικών ισορροπιών, η αλήθεια κρύβεται και αλλού. Καλά γνωρίζοντες τις ελληνο-γερμανικές σχέσεις, τονίζουν ότι αφενός οι οικονομικοί δεσμοί των δύο χωρών δε μπορούν να σπάσουν γιατί… είναι πολλά τα λεφτά. Και αφετέρου, η Γερμανία δε θέλει επ’ ουδενί να αφήσει τη Γαλλία να πατήσει πόδι και να γίνει κυρίαρχος στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Ο Ε. Μακρόν διεκδικεί ηγεμονικό ρόλο, εξόν και η ευθεία στήριξη προς την Ελλάδα και ταυτόχρονα η σύγκρουση με τον Ερντογάν.
Το Βερολίνο παρακολουθεί με ανησυχία τη δραστηριοποίηση της Γαλλίας και κάνει τα πάντα ώστε να μπλοκάρει τα σχέδια ελέγχου της Μεσογείου από τους Γάλλους. Και φυσικά, ουδέποτε η Γερμανία θα έφευγε με κατεβασμένα χέρια από τη διεκδίκηση της κυριαρχίας στη Μεσόγειο, ειδικά τώρα που οι ΗΠΑ δείχνουν να κινούνται σε δεύτερο πλάνο.

ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΛΑ
Ωστόσο, αυτό που δένει το Βερολίνο με την Άγκυρα με δεσμό… ζωής και θανάτου, είναι τα λεφτά. Οι οικονομικές σχέσεις των δύο συμμάχων, από την εποχή που Γερμανία και Τουρκία ήταν αυτοκρατορίες, είναι πολύ δυνατές.
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του ΕΛΙΑΜΕΠ με στοιχεία του ΟΗΕ, το 2019 η Γερμανία ήταν πρώτη στη λίστα με τις χώρες προορισμούς τουρκικών προϊόντων. Δηλαδή η Τουρκία έκανε εξαγωγές ύψους 16,6 δισ. ευρώ γεμίζοντας τη γερμανική αγορά με… Made in Turkey. Δεύτερη αγορά είναι η βρετανική με 11,2 δισ. ευρώ, κάτι που αποδεικνύει γιατί και οι Βρετανοί είναι «χαλαροί» με την τουρκική προκλητικότητα. Οι Τούρκοι εξάγουν κυρίως εξαρτήματα αυτοκινήτων και υφάσματα.
Από την άλλη, η Γερμανία εξάγει προϊόντα ύψους 19,2 δισ. ευρώ προς την τουρκική αγορά. Τα γερμανικά προϊόντα που πηγαίνουν στην Τουρκία είναι μηχανήματα, οχήματα, φάρμακα, ηλεκτρικές συσκευές, υλικά για σιδηρόδρομους κ.λπ. Κανείς φυσικά δεν ξεχνά τα εξοπλιστικά προγράμματα για την προμήθεια όπλων από τη Γερμανία που είναι δύσκολο να εκτιμηθούν, καθώς πολλά από τα κονδύλια είναι μυστικά. Συνολικά, ο φανερός όγκος εμπορίου μεταξύ των 2 χωρών ξεπερνά τα 40 δισ.
Υπάρχουν και άλλα εντυπωσιακά οικονομικά στοιχεία που ενώνουν τις δύο χώρες. Την περίοδο 2008-2018 οι άμεσες ξένες επενδύσεις προς την Τουρκία με γερμανική σφραγίδα ήταν περίπου 2,5 δισ. ευρώ. Επίσης, περί τις 80 χιλιάδες γερμανο-τουρκικές επιχειρήσεις λειτουργούν σε γερμανικό έδαφος, κάνουν ετήσιο τζίρο πάνω από 50 δισ. ευρώ και απασχολούν περίπου 500 χιλιάδες άτομα. Και παράλληλα, 7.500 γερμανικές επιχειρήσεις έχουν σημαντική δραστηριότητα στα τουρκικά εδάφη.
Ποιος ξεχνά επίσης, ότι πάνω από 3 εκατομμύρια πολίτες τουρκικής καταγωγής ζουν και εργάζονται στη Γερμανία. Μάλιστα, από το 2001 και μετά, με τη μεταρρύθμιση Σρέντερ, οι περισσότεροι από τους τούρκους μετανάστες πήραν υπηκοότητα κι έχουν δικαίωμα ψήφου, αλλάζοντας τα πολιτικά δεδομένα στη χώρα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Γερμανία υπάρχουν 3 μέλη του Ευρωκοινοβουλίου, 16 μέλη του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου, 48 μέλη Κοινοβουλίων Κρατιδίων και 423 μέλη Δημοτικών Συμβουλίων που είναι τουρκικής καταγωγής.
Σε ένα κλίμα απόλυτης οικονομικής εξάρτησης της μίας χώρας από την άλλη, με 3 εκατ. Τούρκους –και μάλιστα ψηφοφόρους– στη Γερμανία, και με την Καγκελαρία να επιδιώκει διαχρονικά την ισχυρή παρουσία της στη Μεσόγειο, είναι αδιανόητο να περιμένει κανείς διάρρηξη των σχέσεων.
Δημιουργείται δε ένα αδιαπέραστο «γερμανικό τείχος» απέναντι στις ελληνικές θέσεις που δε μπορεί να σπάσει. Ακόμη κι αν η Τουρκία έχει ξεφύγει και ο Ταγίπ Ερντογάν απειλεί το δυτικό τρόπο ζωής. Η Γερμανία έχει ανάγκη την Τουρκία και το αντίθετο. Επομένως, το να παραβλέπεις ότι ο παρτενέρ σου στο βαλς είναι «διεθνής ταραξίας» είναι αυτονόητη αποδοχή μιας κατάστασης, που δύσκολα θα αλλάξει τα επόμενα χρόνια.

Το Σάββατο 21 Νοεμβρίου, η εφημερίδα της Ελλάδας «Εστία» ανέδειξε με αριθμούς, μία από τις πολιτικές «ωρολογιακές βόμβες» που απειλούν την Κυβέρνηση, σε περίπτωση εκρήξεώς της. Πρόκειται για τις 164.224 συντάξεις που εκκρεμούν προς απονομή στους δικαιούχους τους.
Την Τετάρτη 25 Νοεμβρίου, η ίδια εφημερίδα αποκάλυψε ακόμη μία («ωρολογιακή βόμβα»), η οποία απειλεί την κοινωνική συνοχή της πρωτευούσης. Τους μετανάστες, οι οποίοι αυξάνονται, πληθύνονται και μετά τις τελευταίες κυβερνητικές αποφάσεις, περιφέρονται ανά τις οδούς και τας ρύμας.
Συμφώνως προς απόρρητο έκθεση της Ελληνικής Αστυνομίας, την οποία έχει στη διάθεσή του ο Δήμαρχος Αθηναίων, Κώστας Μπακογιάννης, σήμερα το 25% των κατοίκων της πόλεως των Αθηνών είναι αλλοδαποί, νόμιμοι και παράνομοι. Σε ορισμένες μάλιστα συνοικίες, όπως τα Πατήσια, ο Άγιος Παντελεήμων, ο Άγιος Παύλος, η Πλατεία Βικτωρίας και άλλες, που ευρίσκονται κοντά στα όρια της πόλεως, η μεταβολή είναι τόσο ραγδαία, ώστε είναι θέμα χρόνου -συμφώνως προς την ίδια έκθεση- οι αλλοδαποί να αποτελέσουν την πλειονότητα του πληθυσμού. Και έτσι οι γηγενείς Έλληνες να είναι λιγότεροι από τους αλλοδαπούς. Οι αριθμοί είναι συγκλονιστικοί! Το ποσοστό των αλλοδαπών σε αυτές τις συνοικίες φθάνει το 40-45% ανά περιοχή. Και η κατάσταση θα επιδεινωθεί εις το μέλλον, λόγω της ιδιορρύθμου μεταναστευτικής πολιτικής που υιοθετεί ο αρμόδιος Υπουργός, Νότης Μηταράκης.
Ο κύριος Μηταράκης έπρεπε να απενεργοποιήσει τη «βόμβα» του μεταναστευτικού στα νησιά του Αιγαίου, μειώνοντας τον εκεί αριθμό τους, χωρίς όμως και να ιδρύσει δομές φιλοξενίας στην ηπειρωτική Ελλάδα, λόγω του πολιτικού κόστους που θα κατέβαλλε η Κυβέρνηση στις τοπικές κοινωνίες. Ακολούθησε έτσι μία ενδιάμεση λύση. Αποφορτίζει σταδιακώς τα νησιά από μετανάστες και τους δίδει αθρόως πολιτικό άσυλο, αφήνοντάς τους να επιλέξουν που θα ζήσουν και πως θα ζήσουν. Ως ελεύθεροι πολίτες.
Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι, να έχουν ενοικιασθεί όλα τα υπόγεια των Αθηνών από μετανάστες, να καταλαμβάνεται περιοδικώς η πλατεία Βικτωρίας από τις νέες αφίξεις και βεβαίως, να κυκλοφορούν στους δρόμους άνεργοι και άστεγοι εξαθλιωμένοι αλλοδαποί. Άπαντες, λόγω του ασύλου, διαθέτουν προσωρινό διαβατήριο εξαμήνου διαρκείας αλλά ελάχιστοι φεύγουν για το εξωτερικό, λόγω ελλείψεως των αναγκαίων χρηματικών πόρων.
Το αποτέλεσμα είναι να καλούνται ο Δήμος Αθηναίων και η Ελληνική Αστυνομία να βγάζουν τα κάστανα από τη φωτιά. Πολύ τακτικά μεταφέρονται μετανάστες σε ομάδες των τριακοσίων και των τετρακοσίων ατόμων στη δομή του Ελαιώνα, την οποία όμως ο Δήμαρχος Αθηναίων, Κώστας Μπακογιάννης, είναι αποφασισμένος να κλείσει. Σε αυτήν φιλοξενούνται σήμερα, μία ανάσα από το Κέντρο, περί τις 3.500 μετανάστες (3.000 μόνιμοι και 500 από την Πλατεία Βικτωρίας, οι οποίοι διαρκώς εναλλάσσονται). Το μνημόνιο που υπέγραψε άλλωστε ο Δήμος Αθηναίων με τον Παναθηναϊκό και το Δημόσιο για τη διπλή ανάπλαση, προβλέπει ότι ο Δήμος θα κλείσει τη δομή ένα χρόνο πριν αναλάβουν τις εργασίες κατασκευής του νέου γηπέδου του Παναθηναϊκού. Τότε θα ειδοποιήσει το αρμόδιο Υπουργείο διά τα περαιτέρω.
Έως τότε όμως το πρόβλημα θα υπάρχει και θα παροξύνεται. Δήμος και ΕΛ.ΑΣ. ευρίσκονται σε επιφυλακή για τις τυχόν επιπτώσεις που θα έχει στη ζωή της πόλεως η αυξημένη παρουσία μεταναστών, νόμιμων και παράνομων. Η πρωτεύουσα καλείται, μετά την απορρόφηση ενός εκατομμυρίου Αλβανών μεταναστών στη δεκαετία του 1990, να γίνει και πάλι το νέο χωνευτήρι, αλλά οι συνθήκες αυτή τη φορά μοιάζουν να έχουν αλλάξει…
Το ποσοστό ανοχής σε μετανάστη γείτονα μουσουλμάνο ή στη λειτουργία λατρευτικών οίκων τους (τεμενών) φθίνει συνεχώς. Κοινωνική ανοχή δεν υπάρχει. Κοινωνική κόπωση, ναι. Άνω του 70% δήλωσε -στην τελευταία έρευνα της Kappa Research για το ίδρυμα Φρίντριχ Νάουμαν-, ότι η παρουσία μεταναστών τους ενοχλεί.