Το έχουμε περιγράψει στο προηγούμενο αλλά και σε άλλα άρθρα μας στο παρελθόν. Για τους συμμάχους μας, ο χώρος που καταλαμβάνει η Ελλάδα και η Τουρκία, εσχάτως και η Κύπρος, είναι ενιαίος και τον αντιλαμβάνονται ως μια περιοχή στην οποία –και μέσω της οποίας– προωθούν τα δικά τους γεωπολιτικά, στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα.

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης*

Υπό την έννοια αυτή, τους ενδιαφέρει ο χώρος ως σύνολο και θέλουν να υπάρχει σταθερότητα στο εσωτερικό του. Όμως δε θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι όσο δε διακυβεύονται τα συμφέροντά τους, δεν έχουν κανέναν λόγο να παρεμβαίνουν στις εσωτερικές διαμάχες αυτού του συνόλου.

Στη λογική αυτήν, με την εκτίμηση και την παραδοχή ότι η κατάσταση στην Αν. Μεσόγειο και ειδικότερα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι εκρηκτική και μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε μια γενικευμένη πολεμική σύγκρουση, που θα θέσει σε κίνδυνο την ενότητα και σταθερότητα του συνόλου, προτείνουν διάλογο μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας.

Επίσης, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν ενδιαφέρει τους συμμάχους μας, ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, ποιος έχει παραβιάσει το Διεθνές Δίκαιο εις βάρος μιας συμμάχου χώρας, που απειλεί με casus belli μια σύμμαχο χώρα, ποιος παραβιάζει καθημερινά τον εναέριο χώρο, ποιος συνεργάζεται ολοφάνερα με ισλαμιστές τρομοκράτες, δολοφόνους πολιτών και της Δύσης, ποιος διαπράττει εθνοκάθαρση στο Αφρίν και το Γκίρε Σπι – Σερεκάνιγιε, ποιος κάνει λαθρεμπόριο πετρελαίου με το Ισλαμικό Κράτος.

Τους ενδιαφέρει η ενότητα του συνόλου και η σταθερότητα στο εσωτερικό του. Άρα, μας προτείνουν «να τα βρούμε» με την Τουρκία μέσω διαλόγου. Και αυτό παπαγαλίζουν τα γνωστά κέντρα στην Ελλάδα, με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους παπαγάλους τους.

Όμως θα πρέπει να υπογραμμίσουμε τα εξής, σε σχέση με το διάλογο αυτόν:

-Πρώτον, θα πρέπει κανείς να είναι τουλάχιστον αφελής, για να πιστεύει ότι η Τουρκία θα θέσει προς συζήτηση το τουρκολυβικό μνημόνιο, και αν το κάνει θα χαρακτηριστεί προδότης, αφού η συμφωνία αυτή έχει προπαγανδιστεί στην Τουρκία ως μια μεγάλη εθνική επιτυχία.

-Δεύτερον, η Τουρκία δε θα δεχτεί να άρει το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, το οποίο επίσης έχει προπαγανδίσει στην τουρκική κοινή γνώμη, η οποία βλέπει το χάρτη και τις θαλάσσιες ζώνες που καλύπτει ως προέκταση του τουρκικού εδάφους και επικράτειας. Ποιος πολιτικός θα τολμήσει να θέσει σε διάλογο ένα εθνικό σχέδιο, που έχει μάλιστα και τον καθαγιασμένο στην Τουρκία όρο «Πατρίδα»; Βλέπετε, στην Τουρκία ο πατριωτισμός και η πατρίδα ως έννοιες, διατηρούν την ιερότητά τους, ενώ στην Ελλάδα έχουν απαξιωθεί…

-Τρίτον, η Τουρκία δε θα δεχτεί να κάνει διάλογο, για το αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο, αν βρεθεί πολιτικός να θέσει τέτοιο θέμα στο διάλογο.

-Τέταρτον, η Τουρκία δε θα δεχτεί να συζητήσει για τα «τετελεσμένα» που θεωρεί ότι έχει δημιουργήσει στην Αν. Μεσόγειο, οριοθετώντας μονομερώς την ΑΟΖ της, με την οποία δεν αναγνωρίζει δικαίωμα στην υφαλοκρηπίδα στο σύμπλεγμα της Μεγίστης (Καστελόριζου).

Άρα, θα πρέπει να γνωρίζουν τα παπαγαλάκια της «ανάγκης έναρξης ενός ειλικρινούς ελληνοτουρκικού διαλόγου» ότι ο διάλογος αυτός θα αρχίσει πέρα από τα τέσσερα ζητήματα που έχουν προαναφερθεί και θα περιλαμβάνει επιπλέον, το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, το θέμα των «151 νησιών αδιευκρίνιστης κυριαρχίας», καθώς και το «καυτό» θέμα των «18 τουρκικών νησιών που έχει καταλάβει και κατέχει στρατιωτικά η Ελλάδα» στο Αιγαίο.

Να μην ξεχνάμε δε και τα «παραδοσιακά δικαιώματα των Τούρκων αλιέων στο Αιγαίο», τα οποία θα επικαλεστούν βάζοντας στο τραπέζι του διαλόγου τη συμφωνία που υπογράψαμε με την Ιταλία.

Αυτή είναι η κατάσταση και αυτό είναι το πλαίσιο του «έντιμου διαλόγου» για τον οποίο μας προετοιμάζουν τα παπαγαλάκια, που μιλούν με απαράμιλλο θράσος για ελληνικό μαξιμαλισμό στην εξωτερική πολιτική.

Τέλος, για εκείνους που μιλούν για έλλειψη κουλτούρας συμβιβασμού στην ελληνική κοινωνία, να τους υπενθυμίσουμε, σε περίπτωση που το έχουν ξεχάσει, ότι συμβιβασμός, με βάση την ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια είναι:

Ο συμβιβασμός είναι γενικός όρος που απαντάται (και εξετάζεται) ιδιαίτερα στην Κοινωνιολογία, στις Πολιτικές Επιστήμες, στο Διεθνές Δίκαιο και στη Διπλωματία.

Ο όρος «Συμβιβασμός» (Compromise) δεν έχει προσλάβει κάποια εξειδικευμένη έννοια στους κλάδους των Κοινωνικών Επιστημών.

Έτσι κρίνεται ικανοποιητικός ο ορισμός του λεξικού Webster: Διευθέτηση με διαιτησία ή συγκατάθεση που όμως επέρχεται με αμοιβαίες υποχωρήσεις – ή αμφοτερόπλευρος μετριασμός ακραίων αξιώσεων ή δικαιωμάτων που καταλήγουν σε «συμφωνία».

Με άλλα λόγια, προβλέπει αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Σε ένα διάλογο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η Ελλάδα θα κληθεί να κάνει οδυνηρές και καταστροφικές για το μέλλον του ελληνικού και κυπριακού κράτους υποχωρήσεις.

Σε ποιες υποχωρήσεις θεωρούν ότι θα προχωρήσει η Τουρκία;

Μήπως από τα χίλια που διεκδικεί από την Ελλάδα, θα συμβιβαστεί με τα 990 και αυτό θα θεωρηθεί έντιμος συμβιβασμός;

Και η Ελλάδα, τι ακριβώς θα κερδίσει από έναν τέτοιο διάλογο, που δε θα προσφέρει τίποτε άλλο από ένα πακέτο υποχωρήσεων της πατρίδας μας μπροστά στις αξιώσεις της Τουρκίας;

Έχουμε χρέος να ενημερώσουμε την ελληνική κοινή γνώμη για την καταστροφή που έρχεται, αν αφήσουμε τα παπαγαλάκια να παραπληροφορούν το λαό για τον επιβεβλημένο «έντιμο συμβιβασμό».

Όχι, δεν πρόκειται για συμβιβασμό, αυτό που μας ετοιμάζουν λέγεται παράδοση.

ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ.

*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής.

Την Πρόεδρο της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» Γιάννα Αγγελοπούλου – Δασκαλάκη υποδέχθηκε την Τρίτη 7 Ιουλίου 2020, ο Περιφερειάρχης Κρήτης, Σταύρος Αρναουτάκης. Στη συνάντηση συζητήθηκε το πλαίσιο των δράσεων στο νησί για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης.
Ο Περιφερειάρχης, Σταύρος Αρναουτάκης, καλωσορίζοντας την κα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη δήλωσε, ότι: «Η Ελλάδα, προετοιμάζοντας το ραντεβού της με την Ιστορία, επιχειρεί το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός. Ο εορτασμός των 200 χρόνων από την Επανάσταση, που σήμανε την απαρχή της συγκρότησης του ελληνικού κράτους, είναι μια πράξη εθνικής αυτογνωσίας και αυτοσυνειδησίας. Όπως έγραφε ο νομπελίστας ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης: «Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν είναι σα να σβήνεις και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον». Με πυξίδα μας αυτή τη φράση, αφομοιώνουμε τις επιτυχίες και τις αποτυχίες μας, τους θριάμβους και τις καταστροφές. Το σημαντικότερο, στρέφουμε το βλέμμα μας στις μάχες που καλούμαστε να δώσουμε και να κερδίσουμε. Η Επιτροπή «Ελλάδα 2021» αποτελεί το κατάλληλο όχημα, όχι για να ξαναγράψουμε την Ιστορία. Αλλά για να επενδύσουμε στην υπεραξία μας. Συνεπιβάτες θα είμαστε όλοι μας. Γιατί όλοι μας αγωνιούμε και προσδοκούμε ένα καλύτερο αύριο. Η Κρήτη είναι ιδιαίτερα υπερήφανη που στο τιμόνι της Επιτροπής βρίσκεται ένας δικός της άνθρωπος. Η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη. Έπειτα από την ανεκτίμητη προσφορά της στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το 2004, ηγείται ενός σύνθετου και απαιτητικού εγχειρήματος: Να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από το ’21, ενισχύοντας και ενδυναμώνοντας την εθνική μας αυτοπεποίθηση» και πρόσθεσε: «Στο σημερινό ανταγωνιστικό κόσμο, τα προβλήματα με τα οποία θα αναμετρηθούμε είναι εξαιρετικά σύνθετα και οικουμενικά. Στους σκοτεινούς καιρούς της πανδημίας, όλοι μας συνειδητοποιήσαμε την ανάγκη να εγκαταλείψουμε τα παλιά κλισέ και τα παλιά στερεότυπα. Η Περιφέρεια Κρήτης θα είναι αρωγός σε όλες εκείνες τις πρωτοβουλίες, ενέργειες και δράσεις που θα αναληφθούν, καταθέτοντας τις δικές της προτάσεις και ιδέες. Πιάνοντας το νήμα της Ιστορίας, μπορούμε να επιτύχουμε ένα μεγάλο εθνικό στόχο: Να βγάλουμε την Ελλάδα στο φως!».
Από την πλευρά της, η Πρόεδρος της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» κ. Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη, μιλώντας με θερμότητα για το επιτυχημένο Αυτοδιοικητικό έργο του Σταύρου Αρναουτάκη στην Κρήτη, επεσήμανε ότι η Αυτοδιοίκηση μπορεί να αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων, τονίζοντας ότι ο Περιφερειάρχης αυτό το έχει κάνει πράξη με επιτυχία. Παράλληλα, μίλησε θετικά για την πρόταση του Περιφερειάρχη, οι δράσεις να μην τελειώσουν στην εκπνοή του 2021 αλλά να είναι δράσεις και δραστηριότητες που θα ωφελήσουν την κοινωνία και στο μέλλον.
«Ο Περιφερειάρχης είναι παλιός γνώριμος και δεν είναι απλώς παλιός γνώριμος επειδή είμαι Ηρακλιώτισσα αλλά έχει δώσει δείγμα γραφής από το Δήμο των Αρχανών στο Ηράκλειο και τώρα Περιφερειάρχης, και έχει δείξει ότι η Αυτοδιοίκηση πραγματικά μπορεί να αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων. Αυτό το έχει κάνει πράξη και ξέρω τι μεγάλα έργα έχει να διαχειριστεί. Αυτό που εγώ χαίρομαι να συζητώ μαζί του, είναι πώς μαζί με την ανάπτυξη θα αναδειχθεί επίσης και μία μακριά ιστορία που για εμάς τους Κρητικούς κράτησε πολύ περισσότερα χρόνια εξεγέρσεων και μαχών και θυσίας και αίματος για να απελευθερωθεί η Κρήτη και να ενωθεί με την Ελλάδα» ανέφερε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε: «Αυτό, λοιπόν, που συζητάμε, αυτό που έχει μεγάλη σημασία και δείχνει και μία ιδιαίτερη ευαισθησία και ευφυΐα που έχει ο κύριος Περιφερειάρχης και οι συνεργάτες του, είναι ακριβώς στους νέους ανθρώπους, στους μαθητές, σε όλα τα σχολεία να δοθεί η δυνατότητα να μάθουν πάρα πολλά από την ιστορία τους, γιατί αυτά που έγιναν τότε δεν περνάνε μόνο σαν μία ανάγνωση από το βιβλίο ιστορίας. Είναι μαθήματα ζωής για τους επόμενους. Και ακριβώς με την τεχνολογία και με την καινοτομία που υπάρχει τώρα, και ξέρω ότι εδώ το Ηράκλειο είναι αυτό που λένε hub, είναι κοιλάδα καινοτομίας, τεχνολογίας, εκπαίδευσης και μάθησης με όλα αυτά τα ιδρύματα που έχετε, αυτά να μπορέσουμε να τα διασώσουμε στο χρόνο. Πάμε για τα επόμενα χρόνια. Και ειδικά από άνθρωπο που κάνει πράξη το τι χρειάζεται ο πολίτης στον τόπο του, γνωρίζει να το κάνει αυτό καλύτερα από όλους. Είμαστε στην Περιφέρεια γιατί πιστεύουμε στην Περιφέρεια. Ευχαριστώ πολύ, Σταύρο» είπε χαρακτηριστικά στους δημοσιογράφους η κα Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη.
Στη συνάντηση του Περιφερειάρχη Σταύρου Αρναουτάκη με την Πρόεδρο του «Ελλάδα 2021» Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη, συμμετείχαν τα μέλη της Επιτροπής «Ελλάδα 2021» Νίκος Κανελλόπουλος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ιονίων Νήσων, ο Αλέξης Πολίτης, ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, ο Πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου, Παύλος Μπαριτάκης και οι Αντιπεριφερειάρχες Κρήτης, Νίκος Συριγωνάκης, Κώστας Φασουλάκης, Γιώργος Αλεξάκης και Έφη Κουτεντάκη.

Η τηλεφωνική επικοινωνία Μητσοτάκη-Ερντογάν άρκεσε για να ξαναβγούν στην πολιτική αγορά οι γνωστοί κύκλοι που υψώνουν τη σημαία «να τα βρούμε» με την Τουρκία, αποσιωπώντας το τίμημα. Η συνέντευξη Ροζάκη στον Σαχίνη (Κρήτη TV) πολυσυζητήθηκε, επειδή ακριβώς ήταν πιο ειλικρινής. Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για τις προσωπικές απόψεις ενός έγκριτου νομικού, αλλά για τον εκφραστή μίας σχολής σκέψης, η οποία επηρέασε αποφασιστικά την ελληνική πολιτική έναντι της Τουρκίας.

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός*

Έχει δίκιο ο Ροζάκης, όταν λέει ότι η διεθνής νομολογία δε δίνει αυτομάτως σε όλα τα νησιά, ανεξαρτήτως γεωγραφικής θέσης και μεγέθους, πλήρη επήρεια σε ΑΟΖ. Σε αρκετές περιπτώσεις δόθηκε περιορισμένη επήρεια και σε ελάχιστες (π.χ. Νήσος των Φιδιών στη Μαύρη Θάλασσα) καθόλου επήρεια.
Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ότι νησιά που διατηρούν ακόμα και στοιχειώδη οικονομική δραστηριότητα δικαιούνται ΑΟΖ. Δεν αναφέρει, όμως, ρητά, ότι μοναδικό και αποκλειστικό κριτήριο για την οριοθέτηση είναι η αρχή της μέσης γραμμής. Εάν αυτό προβλεπόταν ρητά και σαφώς, δε θα χρειαζόταν διαπραγμάτευση για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, ούτε παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο όπου υπήρχε διαφωνία. Η οριοθέτηση θα ήταν μία τεχνική διαδικασία.
Ο Ροζάκης λέει ότι το πλεονέκτημα της Ελλάδας είναι «ότι έχει πραγματικά μία συστάδα νησιών, η οποία επεκτείνεται σε όλο το Αιγαίο. Μάλιστα, υπάρχει μία γραμμή η οποία πιάνει από το Σούνιο και κατεβαίνει στη Ρόδο. Για τα νησιά αυτά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχουνε πλήρη επήρεια. Για άλλα νησιά, ενδεχομένως δεν έχουνε πλήρη επήρεια. Όπως το Καστελόριζο, λόγου χάριν». Εξηγεί γιατί –κατά την άποψή του– το Καστελόριζο δεν έχει πλήρη επήρεια σε ΑΟΖ, καταλήγοντας: «Εγώ υποστηρίζω ότι το Καστελόριζο έχει περιορισμένη επήρεια».

Η ΘΕΣΗ ΡΟΖΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ
Είναι θεμιτή η νομική εκτίμηση του Ροζάκη –με βάση τη διεθνή νομολογία– ότι το Δικαστήριο (εάν κάποτε η υπόθεση φθάσει εκεί) θα δώσει στο Καστελόριζο μειωμένη επήρεια. Αυτό, όμως, είναι ποιοτικά διαφορετικό, από τη δήλωσή του πως το Καστελόριζο δεν πρέπει να έχει πλήρη επήρεια. Η θέση αυτή του πρώην υφυπουργού Εξωτερικών και συμβούλου διαδοχικών κυβερνήσεων ίσως θα είχε (με πολλά ερωτηματικά) νόημα, εάν η Τουρκία αναγνώριζε πως τα νησιά έχουν ΑΟΖ. Εάν, δηλαδή, επικαλείτο την αρχή της αναλογικότητας και ζητούσε –στο πλαίσιο εποικοδομητικών διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα– να δοθεί στο Καστελόριζο μειωμένη επήρεια.
Παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο, η Τουρκία με το έτσι θέλω δεν αναγνωρίζει ότι τα νησιά έχουν ΑΟΖ. Δεν πρόκειται για μαξιμαλιστική θέση εν όψει διαπραγματεύσεων, όπως ισχυρίζονται κάποιοι στην Αθήνα. Η Τουρκία, άλλωστε, δεν έμεινε στα λόγια. Με το μνημόνιο Άγκυρας-Τρίπολης έχει δημιουργήσει τετελεσμένο σε βάρος της Ελλάδας.
Κατά συνέπεια, ακόμα κι αν κατά τη διάρκεια μίας εποικοδομητικής διαπραγμάτευσης η Αθήνα ίσως συζητούσε το ενδεχόμενο να αποδεχθεί μειωμένη επήρεια του Καστελόριζου, θα ήταν πολιτικά-διπλωματικά αυτοκτονικό να το πράξει, όταν η Άγκυρα τηρεί τόσο επιθετική-επεκτατική στάση. Είναι δραματικό το γεγονός, ότι τη θέση Ροζάκη συμμερίζονται πολλοί στο πολιτικό, μιντιακό και ακαδημαϊκό σύστημα. Υπενθυμίζω τη δήλωση Κοτζιά, ότι «οι Έλληνες είναι μοναχοφάηδες» που αναφερόταν στην επήρεια του Καστελόριζου, καθώς και την παρεμφερή δήλωση του Κατρούγκαλου.

ΤΑ 12 ΜΙΛΙΑ ΚΑΙ Η ΝΑΥΣΙΠΛΟΪΑ
Η δεύτερη θέση του Ροζάκη που προκάλεσε αντιδράσεις, αφορά στην επέκταση των χωρικών υδάτων. Δήλωσε συγκεκριμένα, ότι η Ελλάδα «δεν πρέπει να πάει (από τα 6 στα 12 μίλια)… Καλώς να κάνει αιγιαλίτιδα ζώνη (χωρικά ύδατα) 12 μιλίων στο Ιόνιο, ενδεχομένως και στα ηπειρωτικά της εδάφη, αλλά στα νησιωτικά θα κλείσει το Αιγαίο Πέλαγος. Στερεί τα εμπορικά και τα πολεμικά πλοία όλων των κρατών από την ελεύθερη δίοδο, από την ελευθερία των θαλασσών… Διότι απλούστατα θα κλείσει το σύνολο της θάλασσας… Αν κοιτάξετε το χάρτη με 12 μίλια θα δείτε ότι κλείνει συνολικά όλες τις διόδους ελεύθερης ναυσιπλοΐας».
Στην πραγματικότητα, για τα 12 μίλια ο Ροζάκης προβάλει το επιχείρημα που παραδοσιακά επικαλείται η Τουρκία. Πράγματι, η επέκταση θα μετέτρεπε το μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου σε ελληνική θάλασσα. Αυτό, όμως, δε θα είχε καμία πρακτική επίπτωση στη ναυσιπλοΐα των εμπορικών πλοίων, ενώ τα πολεμικά θα πραγματοποιούν εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων αβλαβή διέλευση, όπως προβλέπεται από το διεθνές δίκαιο.
Μία ματιά στο χάρτη δείχνει ότι το κεντρικό Αιγαίο, στις Κυκλάδες, είναι ελληνική θάλασσα και με το παρόν καθεστώς των έξι μιλίων. Το γεγονός αυτό δεν εμπόδισε τη ναυσιπλοΐα, ενώ έχουμε δει τουρκικά πολεμικά πλοία ακόμα και έξω από το Σούνιο να πραγματοποιούν καθόλου αβλαβή διέλευση, με την έννοια ότι στέλνονται εκεί για να κάνουν επίδειξη σημαίας.
Τα περί κλεισίματος του Αιγαίου στη ναυσιπλοΐα είναι απολύτως προσχηματικά. Θα ήταν πιο ειλικρινής ο Ροζάκης και όσοι «τραγουδούν» το ίδιο τραγούδι να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και με τους πολίτες, στους οποίους απευθύνονται. Στην πραγματικότητα, δε θέλουν η Ελλάδα να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα, επειδή φοβούνται το τουρκικό casus belli, το ότι η Άγκυρα έχει χαρακτηρίσει την επέκταση αιτία πολέμου.

Η ΕΔΑΦΙΚΗ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΧΑΓΗ!
Το τρίτο σημείο της συνέντευξης Ροζάκη που αξίζει σχολιασμού, είναι η δήλωσή του για τις «γκρίζες ζώνες». Όπως αποκάλυψε, «οι διερευνητικές συνομιλίες γίνανε με βάση τη λογική ότι κάποτε θα πάμε στο δικαστήριο για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ και ότι όλες οι παράπλευρες προκριματικές διαφορές θα λυνόντουσαν, μέσα από αυτές τις διερευνητικές επαφές».
Ποιες είναι οι «παράπλευρες διαφορές»; Προφανώς οι «γκρίζες ζώνες», που τώρα στη ρητορική της Άγκυρας έχουν γίνει «τουρκικά νησιά υπό ελληνική κατοχή».
Ο Σαχίνης ρώτησε τον Ροζάκη εάν συζητάμε και την κυριαρχία αυτών των νησιών. Ιδού η απάντηση: «Κατά την (επίσημη) ελληνική άποψη όχι. Εγώ δε θα είχα αντίρρηση να συζητήσουμε το θέμα αυτό. Δηλαδή από τη στιγμή που έχουμε τεκμήρια και αποδείξεις ότι είναι ελληνικά, δεν υπάρχει πρόβλημα. Ξέρετε ότι η συνθήκη της Λοζάνης λέει ότι η Τουρκία έχει (στην κατοχή της νησιά) που ευρίσκονται εντός 3 μιλίων από τις ακτές της. Άρα κατά βάση οτιδήποτε ευρίσκεται εκτός των 3 μιλίων είναι ελληνικό. Εγώ δε φοβάμαι το δικαστήριο».
Ο «ποιητής» μάς είπε, ότι συμφωνεί να τεθεί στην κρίση διεθνούς δικαστηρίου εάν θα παραμείνουν στην Ελλάδα ή θα παραχωρηθούν στην Τουρκία όχι μόνο βραχονησίδες, αλλά και κατοικημένα νησιά (Φούρνοι, Οινούσσες, Λειψοί, Αγαθονήσι, Αρκιοί κ.α.). Πρόσθεσε ότι δε φοβάται την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου, επειδή η Συνθήκη της Λοζάνης είναι σαφής και υπέρ της Ελλάδας.

ΝΟΜΙΚΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΚΑΙ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ
Η Συνθήκη είναι σαφής και υπέρ της Ελλάδας, αλλά κανένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του δε θέτει στην κρίση ξένων δικαστών την εδαφική ακεραιότητά του, επειδή ένας γείτονας έχει εγείρει διεκδικήσεις! Εκτός κι αν είχε προηγουμένως ηττηθεί σε πόλεμο. Είναι κοινό μυστικό, ότι για τόσο κρίσιμα ζητήματα, ακόμα και στις αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων, υπεισέρχεται η πολιτική σκοπιμότητα, νοθεύοντας το αμιγώς νομικό κριτήριο.
Στο τραπέζι, άλλωστε, θα έμπαιναν για μοίρασμα μόνο ελληνικά νησιά, δηλαδή η Ελλάδα θα είχε μόνο να χάσει και η Τουρκία μόνο να κερδίσει. Στην ιδανική για την Ελλάδα περίπτωση, το Δικαστήριο θα της παραχωρούσε αυτά που ήδη κατέχει. Ακόμα και στα διεθνή δικαστήρια, όμως, οι ιδανικές αποφάσεις δεν είναι κανόνας. Σε τελευταία ανάλυση, εάν η Τουρκία θεωρεί ότι αδικείται, ας αναγνωρίσει τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου και ας προσφύγει εναντίον της Ελλάδας.
Από την πλευρά μου, πάντως, οφείλω να αναγνωρίσω στον Ροζάκη, ότι εξέφρασε με αρκετή καθαρότητα αυτά που οι ομοϊδεάτες του πολιτικοί, δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί, αποκρύπτουν επιμελώς όταν μιλάνε δημοσίως.

*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.