Οι δύο υπερδυνάμεις ανακοίνωσαν ότι μειώνουν το μεγαλύτερο μέρος των δασμών

Η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες ήραν από την Τετάρτη 14/5 και για τουλάχιστον 90 ημέρες το μεγαλύτερο μέρος των επιπλέον τελωνειακών δασμών που επιβάλλουν η μία στην άλλη, μια εκεχειρία στον εμπορικό τους πόλεμο, ο οποίος έχει προκαλέσει αναταραχή στις αλυσίδες προμηθειών και τις αγορές σε όλο τον κόσμο.

Μερικές ώρες πριν απ’ αυτή τη μερική άρση των τελωνειακών δασμών, ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι διαβλέπει μια «πολύ γερή» συμφωνία με τον ασιατικό γίγαντα.

Τη Δευτέρα 12/5, έπειτα από διαπραγματεύσεις στη διάρκεια του σαββατοκύριακου στη Γενεύη της Ελβετίας, Κινέζοι και Αμερικανοί είχαν ανακοινώσει μια αναστολή του μεγαλύτερου μέρους των τιμωρητικών τελωνειακών δασμών τους. Ήταν ένα αποτέλεσμα που ξεπερνούσε σημαντικά τις προσδοκίες και προκάλεσε επιφυλακτική αισιοδοξία στις χρηματιστηριακές αγορές.

Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, οι ΗΠΑ δέχθηκαν να μειώσουν τους επιπλέον τελωνειακούς δασμούς τους στα κινεζικά προϊόντα στο 30%, ενώ η Κίνα θα μειώσει τους δικούς της στο 10% για τα αμερικανικά προϊόντα.

«Έχουμε το πλαίσιο μιας πολύ, πολύ γερής συμφωνίας με την Κίνα», δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ σε συνέντευξή του που μεταδόθηκε το βράδυ της Τρίτης 13/5, από το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο Fox News.

«Είναι καιρός για την Κίνα να ανοίξει – και αυτό αποτελεί μέρος της συμφωνίας μας», δήλωσε επίσης ο Τραμπ χωρίς περισσότερες διευκρινίσεις. Αυτή τη στιγμή πραγματοποιεί μια περιοδεία στη Μέση Ανατολή και έδωσε συνέντευξη επί του προεδρικού αεροπλάνου Air Force One.

Μετά τη συμφωνία της Δευτέρας 12/5, η Κίνα ήρε την απαγόρευση που είχε επιβάλει στις αεροπορικές εταιρείες της να δεχθούν τα αεροπλάνα της αμερικανικής αεροπορικής βιομηχανίας Boeing, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Bloomberg. Από την πλευρά της, η αμερικανική κυβέρνηση ακύρωσε (Τρίτη 13/5), νέους περιορισμούς στις εξαγωγές ημιαγωγών που χρησιμοποιούνται για την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης, οι οποίοι θα έπλητταν ιδιαίτερα την Κίνα.

Παρά την ηρεμία αυτή, το Πεκίνο επιδιώκει εδώ και εβδομάδες να συνασπίσει τις άλλες χώρες εναντίον της παγκόσμιας εκστρατείας επιβολής τελωνειακών δασμών που εξαπολύθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ. Μπροστά σε ηγέτες και υπουργούς Εξωτερικών χωρών της Λατινικής Αμερικής, οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί για ένα μεγάλο διπλωματικό ραντεβού, ο κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ κατήγγειλε έτσι και πάλι τις πρακτικές των Ηνωμένων Πολιτειών – χωρίς να κατονομάσει τη χώρα.

«Κανένας δεν μπορεί να κερδίσει ένα πόλεμο τελωνειακών δασμών ή έναν εμπορικό πόλεμο», δήλωσε. «Η παρενόχληση και ο ηγεμονισμός οδηγούν μόνο στην απομόνωση», υπογράμμισε ο Σι.

Από την πλευρά του, ο επικεφαλής της κινεζικής διπλωματίας Ουάνγκ Γι κάλεσε τις χώρες της Λατινικής Αμερικής «να δράσουν χέρι-χέρι» με το Πεκίνο για να υπερασπισθούν τα δικαιώματά τους, απέναντι σε μια δύναμη που «χρησιμοποιεί τους τελωνειακούς δασμούς ως όπλο για να εκφοβίσει τις άλλες χώρες».

Παρά την ύφεση ανάμεσα στο Πεκίνο και την Ουάσιγκτον, το θέμα της φαιντανύλης, του ναρκωτικού που προκαλεί θανάτους στις Ηνωμένες Πολιτείες, παραμένει σημαντικό σημείο διμερούς τριβής. Από το 30% των τιμωρητικών επιπλέον τελωνειακών δασμών που η Ουάσιγκτον συνεχίζει να επιβάλλει στα κινεζικά προϊόντα, τα δύο τρίτα (20%) έχουν επιβληθεί για να ασκηθεί πίεση στο Πεκίνο στο πλαίσιο της μάχης κατά του λαθρεμπορίου αυτού του οπιοειδούς.

Ορισμένες πρόδρομες ουσίες της φαιντανύλης, ναρκωτικού που στοιχίζει τη ζωή σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρασκευάζονται εν μέρει στην Κίνα. Οι κινεζικές αρχές κατηγορούνται από τον Ντόναλντ Τραμπ ότι το επιτρέπουν. Το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών κάλεσε την Ουάσιγκτον (Τρίτη 13/5) να πάψει να «επιρρίπτει το σφάλμα» στο Πεκίνο και καταφέρθηκε εναντίον των «παράλογων» επιπλέον τελωνειακών δασμών, δεδομένης της «καλής βούλησης» της Κίνας όσον αφορά τη συνεργασία στη μάχη κατά των ναρκωτικών.

Αναλυτές προειδοποιούν έτσι πως υφίσταται η πιθανότητα μιας αποκατάστασης των τελωνειακών δασμών έπειτα από 90 ημέρες. «Επιπλέον μειώσεις τελωνειακών δασμών θα είναι δύσκολο να επιτευχθούν και παραμένει ο κίνδυνος μιας νέας κλιμάκωσης», λέει στο Γαλλικό Πρακτορείο η Γιουέ Σου, οικονομολόγος στον οργανισμό Economist Intelligence Unit.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πώς η Κοπεγχάγη μείωσε κατά 90% τη μετανάστευση μέσα σε μια δεκαετία ◘ Τα μέτρα της Μέτε Φρεντέρικσεν έχουν αποτελέσει σημείο αναφοράς για αρκετές ευρωπαϊκές χώρες ◘ Οι συνέπειες για τους αιτούντες άσυλο που παραμένουν στη σκανδιναβική χώρα

Δύο τρύπες από σφαίρες κοσμούν ακόμη τη μεταλλική πόρτα του μικρού καταστήματος του Ισμαΐλ Σμπαϊτά στην Κοπεγχάγη – απομεινάρια μιας εποχής που η συνοικία Νερέμπρο βυθιζόταν στην εγκληματικότητα και την ανεξέλεγκτη δράση μεταναστευτικών συμμοριών. Ο άνδρας που είχε ανοίξει πυρ κατά τη διάρκεια «πολέμου» μεταξύ εμπόρων ναρκωτικών έχει προ πολλού απελαθεί, καθώς η Δανία γύρισε σελίδα.
Μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα πέρασε από το σοκ της μαζικής εισροής μεταναστών, στην επιβολή μιας από τις πιο αυστηρές μεταναστευτικές πολιτικές στη Δύση. Με κεντροαριστερή κυβέρνηση από το 2019, η Δανία δεσμεύτηκε να «προστατεύσει τη δανικότητα» και, όπως υποστηρίζουν οι αρχές και πολλοί πολίτες, το κατάφερε.

ΑΠΟ «ΓΚΕΤΟ» ΣΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ HIPSTER
Στο πρώην «γκέτο μη δυτικών» Μιόλνερπαρκεν, οι ένοικοι αναδιανεμήθηκαν στην υπόλοιπη επικράτεια, οι εγκληματίες απελάθηκαν, και σήμερα η περιοχή έχει μετατραπεί σε προορισμό για νεαρούς επαγγελματίες και επιχειρήσεις. «Το μέρος είναι 99% ασφαλέστερο», λέει ο Παλαιστίνιος Σμπαϊτά, 62 ετών. «Η Δανία έκανε αυτό που μας υποσχέθηκε».

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΗΔΕΝΙΚΗΣ ΑΝΟΧΗΣ

Η κυβέρνηση της 47χρονης Μέτε Φρεντέρικσεν (φωτ.) υλοποίησε σκληρές πολιτικές, όπως την απαγόρευση της μπούρκας, τα υποχρεωτικά μαθήματα δανικής γλώσσας για μετανάστες και τα παιδιά τους, την αφαίρεση επιδομάτων σε μη συμμορφούμενους αιτούντες άσυλο, τη δημοσίευση στατιστικών εγκληματικότητας ανά εθνικότητα και τις κατασχέσεις τιμαλφών από αφιχθέντες μετανάστες. Η εφαρμογή του λεγόμενου «νόμου για τα γκέτο» συνοδεύτηκε από αναπλάσεις, δημιουργία δομών απέλασης, όπως το κέντρο Σέλσμαρκ, και καμπάνιες αποτροπής σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ
Η στατιστική για την αποτελεσματικότητα των μέτρων δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης: οι αιτήσεις ασύλου έχουν μειωθεί κατά σχεδόν 90% σε δέκα χρόνια. Από 21.316 το 2015, μόλις 2.333 υποβλήθηκαν πέρυσι, σε αντίθεση με τις 108.138 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ωστόσο, πίσω από την «επιτυχία» κρύβονται προσωπικές «τραγωδίες».
Στο κέντρο Σέλσμαρκ, μετανάστες όπως μια 28χρονη Ιρανή που δε μιλά δανικά ή αγγλικά, παραμένουν εγκλωβισμένοι, καθώς δεν μπορούν να απελαθούν αλλά ούτε και να ενταχθούν. Ένας 23χρονος Κούρδος που έφτασε παιδί στη Δανία το 2015 περιμένει να μάθει ποιο θα είναι το μέλλον του, με ψυχικά τραύματα και αγωγές.
Και ο 48χρονος Καμερουνέζος δικηγόρος Νταμ Κάρλσον, που έδωσε νομική υποστήριξη σε αντικαθεστωτικούς, ζει εδώ και μήνα με την αποσκευή του έτοιμη δίπλα στο σιδερένιο κρεβάτι του, μπροστά σε προειδοποιητική ταμπέλα για ποντίκια. «Ζω με την αγωνία», λέει. «Δεν μπορώ να επιστρέψω στο Καμερούν. Θα με φυλακίσουν. Δεν πίστευα ποτέ ότι η φιλελεύθερη Δανία δε βοηθά πια ανθρώπους σαν εμένα».

ΤΟ ΔΑΝΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΣΤΟ

ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Η πολιτική της Φρεντέρικσεν κερδίζει, πάντως, πολιτικούς πόντους: οι ακροδεξιοί έχουν αποδυναμωθεί, ενώ η Αριστερά έχει υιοθετήσει ρητορική αποτροπής. Το Φεβρουάριο, ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ συνάντησε την ομόλογό του για να μελετήσει την προσέγγισή της. Ο υπουργός Μετανάστευσης της Δανίας, Κάαρε Ντιμπβάντ Μπεκ, έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα στους μετανάστες: «Αν απορριφθεί το αίτημά σου για άσυλο, έχεις ελάχιστες πιθανότητες να μείνεις».
Η περίπτωση της Δανίας αναδεικνύεται σε σημείο αναφοράς για πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα εκείνες που βιώνουν κοινωνικές εντάσεις λόγω της μετανάστευσης. Η χώρα βιώνει μια αξιοσημείωτη επιτυχία, στην οποία η κυβέρνηση πιστεύει ότι τα σύνορα έχουν σημασία και ότι οι Δανοί πρέπει να επιλέγουν ποιος θα έρθει να ζήσει εκεί.
Είναι ένα σύστημα που αρκετές ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετωπίζουν τα δικά τους προβλήματα μετανάστευσης, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, κοιτάζουν με θαυμασμό ή ακόμα… και με ζήλια.

ΠΗΓΗ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ (ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗ DAILY MAIL)

Σε μια περιοχή όπου η ένταση είναι διαρκής και η εμπιστοσύνη είδος εν ανεπάρκεια, τα νερά του Ινδού ποταμού δεν αποτελούν απλώς φυσικό πόρο αλλά και γεωπολιτικό διακύβευμα. Ο Ινδός, ποταμός ζωτικής σημασίας για εκατομμύρια ανθρώπους στο Πακιστάν και την Ινδία, βρίσκεται στο επίκεντρο μιας από τις πιο μακροχρόνιες διακρατικές αντιπαραθέσεις της Ασίας, που σήμερα ξανάρχεται στην επικαιρότητα εξαιτίας της κλιμάκωσης των Ινδό-πακιστανικών συγκρούσεων στην περιοχή του Κασμίρ.

ΕΝΑΣ ΠΟΤΑΜΟΣ, ΔΥΟ ΧΩΡΕΣ

Ο Ινδός ποταμός πηγάζει στο Θιβέτ, διασχίζει την Ινδία και καταλήγει στο Πακιστάν, αποτελώντας την κύρια αρτηρία του πακιστανικού υδρολογικού συστήματος. Περισσότερο από το 90% της πακιστανικής γεωργίας εξαρτάται άμεσα ή έμμεσα από τα ύδατα του. Στην Ινδία, το ποτάμι διατρέχει το διαφιλονικούμενο Κασμίρ, την περιοχή που από την εποχή της ανεξαρτησίας από τη Βρετανία το 1947 αποτελεί την πηγή πολλών στρατιωτικών και πολιτικών συγκρούσεων μεταξύ των δύο χωρών.

Τα νερά του ποταμού, εκτός από αδιαμφισβήτητη πηγή ζωής για εκατομμύρια ανθρώπους, έχει εξελιχθεί τις τελευταίες δεκαετίες σε ισχυρό μέσο πολιτικών και διπλωματικών πιέσεων.

Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΙΝΔΟΥ: ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΕΙΡΗΝΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ

Το 1960, με τη διαμεσολάβηση της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Ινδία και το Πακιστάν υπέγραψαν τη Συνθήκη για τα Ύδατα του Ινδού (Indus Waters Treaty – IWT). Η συνθήκη διαχώρισε τους έξι βασικούς ποταμούς της λεκάνης του Ινδού και παραχώρησε στην Ινδία την αποκλειστική χρήση των ανατολικών ποταμών (Ravi, Beas, Sutlej), ενώ στο Πακιστάν τον έλεγχο στους δυτικούς ποταμούς (Indus, Jhelum, Chenab), με την Ινδία να έχει περιορισμένα δικαιώματα μη καταναλωτικής χρήσης.

Η συμφωνία θεωρείτο ένα από τα πιο επιτυχημένα παραδείγματα διακρατικής διαχείρισης υδάτων, αφού άντεξε στο παρελθόν ακόμη και πολεμικές αναμετρήσεις και πολιτικές κρίσεις.

Παρά την ανθεκτικότητα που επέδειξε, η Συνθήκη δεν έχει μείνει στο απυρόβλητο. Το Πακιστάν εκφράζει έντονη ανησυχία για τα έργα υποδομής της Ινδίας στους δυτικούς ποταμούς – έργα όπως το φράγμα Baglihar και το υδροηλεκτρικό έργο Kishanganga, τα οποία θεωρεί ότι παραβιάζουν τη Συνθήκη ή απειλούν την ασφάλειά του.

Αντίστοιχα, Ινδοί αξιωματούχοι έχουν κατά καιρούς εκφράσει τη βούληση για «επανεξέταση» της Συνθήκης, ειδικά μετά από τρομοκρατικές επιθέσεις με φερόμενη πακιστανική υποκίνηση. Μάλιστα προ ημερών, μπροστά στην ανησυχητική κλιμάκωση των συγκρούσεων στο Κασμίρ, η Ινδία έθεσε για πρώτη φορά στο τραπέζι και ζήτημα αποκλεισμού του Πακιστάν από την πρόσβαση στα ύδατα του Ινδού, αναδεικνύοντας το ρόλο του νερού ως εν δυνάμει «όπλο» ή εργαλείο πίεσης, σε ένα ιδιαίτερα ασταθές γεωπολιτικό πλαίσιο.

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ

Η κλιματική κρίση περιπλέκει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Οι παγετώνες των Ιμαλαΐων, από τους οποίους τροφοδοτούνται οι ποταμοί, λιώνουν με επιταχυνόμενο ρυθμό. Το νερό γίνεται όλο και πιο σπάνιο, ενώ η αυξανόμενη συχνότητα ακραίων φαινομένων – από ξηρασίες έως πλημμύρες – εντείνει την πίεση στους ήδη επιβαρυμένους υδατικούς πόρους. Τόσο η Ινδία όσο και το Πακιστάν επενδύουν σε φράγματα και συστήματα αποθήκευσης νερού, προκαλώντας φόβους για μια «υδάτινη κούρσα ανταγωνισμών».

ΕΝΑ ΑΒΕΒΑΙΟ ΜΕΛΛΟΝ

Η Συνθήκη του Ινδού παραμένει προς το παρόν ενεργή, όμως η καχυποψία, η γεωπολιτική αντιπαλότητα, οι ανά διαστήματα πολεμικές συγκρούσεις για άλλα ζητήματα και τέλος οι οικολογικές προκλήσεις, τη φέρνουν αντιμέτωπη με το χρόνο. Το νερό, που εκ των πραγμάτων ενώνει κοινότητες, μετατρέπεται σταδιακά σε σημείο έντονης αντιπαράθεσης.

Σε μια εποχή όπου η πρόσβαση στους φυσικούς πόρους γίνεται ζήτημα εθνικής ασφάλειας, η Ινδό-πακιστανική αντιπαράθεση για τον Ινδό δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά κυρίως το μέλλον ίσως ολόκληρης της Νότιας Ασίας.

© ERTNEWS.GR