Με πρωτοβουλία του βουλευτή Κυκλάδων της Νέας Δημοκρατίας, Φίλιππου Φόρτωμα, υπό την ιδιότητά του ως Πρόεδρος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ελληνισμού της Διασποράς, έλαβε χώρα μία εξαιρετικά σημαντική συνεδρίαση για τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής. 

Κατά την τελευταία συνεδρίαση της Επιτροπής με θέμα «Η διδασκαλία και η διάδοση της ελληνικής γλώσσας στην ομογένεια των ΗΠΑ: η περίπτωση του Διεθνούς Θερινού Πανεπιστημίου “Ελληνική Γλώσσα, Πολιτισμός και ΜΜΕ”», συζητήθηκε το θέμα της διδασκαλίας και της διάδοσης της ελληνικής γλώσσας στην ομογένεια των ΗΠΑ. 

Την Επιτροπή ενημέρωσαν η κυρία Άννα Μπατιστάτου, Πρύτανης Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Καθηγήτρια Τμήματος Ιατρικής Σχολής Επιστημών Υγείας, η κυρία Παναγιώτα Καντή, Αντιπρύτανης Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Φοιτητικής Μέριμνας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Καθηγήτρια Τμήματος Φυσικής Σχολής Θετικών Επιστημών και η κυρία Νικολέττα Τσιτσανούδη – Μαλλίδη, Καθηγήτρια Γλωσσολογίας και Ελληνικής Γλώσσας Σχολής Επιστημών Αγωγής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Επιστημονική Συνεργάτιδα Γλωσσολογίας του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών Ελλάδος Πανεπιστημίου Harvard, Διευθύντρια Διεθνούς Θερινού Πανεπιστημίου.

Οι συμμετέχοντες μίλησαν για την ιστορική σημασία της ελληνικής γλώσσας και της ανάγκης διάσωσης και διάδοσής της, καθώς και για το γεγονός ότι η πρωτοβουλία του Διεθνούς Θερινού Πανεπιστημίου είναι μία εξαιρετική πρωτοβουλία προς την κατεύθυνση αυτή, αλλά απαιτούνται περαιτέρω συντονισμένες δράσεις εκ μέρους της Πολιτείας.

Μετά τη συνεδρίαση, ο κ. Φόρτωμας δήλωσε: «Είχαμε τη χαρά και την τιμή να φιλοξενήσουμε στη συνεδρίαση της Επιτροπής μας εξαιρετικές προσωπικότητες της ακαδημαϊκής κοινότητας της χώρας από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, οι οποίες δεν αρκούνται μόνο στα τυπικά ακαδημαϊκά τους καθήκοντα, αλλά κάνουν αυτό το επιπλέον βήμα, που προβάλλει τον ελληνισμό και τον κρατάει ζωντανό διαμέσου των αιώνων. Τέτοιες πρωτοβουλίες έχει ανάγκη η Χώρα μας, ο ελληνισμός και ο πολιτισμός μας, πρωτοβουλίες που η Πολιτεία οφείλει να στηρίζει με κάθε τρόπο».

Συντάκτης: Αλέξανδρος Τάρκας*
Πηγή: slpress.gr

Η κρίση Αθήνας-Σκοπίων δεν αποτελεί έκπληξη για τα αρμόδια στελέχη του υπουργείου Εξωτερικών που είχαν προειδοποιήσει έγκαιρα και έγκυρα την κυβέρνηση, ότι «σύντομα, οι κωλυσιεργίες στην υλοποίηση της Συμφωνίας των Πρεσπών θα αποδειχθούν πταίσματα μπροστά στα επερχόμενα».
Ωστόσο, παρά την προκλητική στάση της προέδρου Σιλιάνοφσκα και του εντολοδόχου πρωθυπουργού Χρίστιαν Μίτσκοσκι, που αιφνιδίασαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη εν μέσω προεκλογικής περιόδου, η κυρίαρχη εκτίμηση παραμένει ότι η κυβέρνηση συνασπισμού του VMRO δε θα καταγγείλει επίσημα τη Συμφωνία των Πρεσπών. Προτιμά και προκρίνει τη μέθοδο της de facto εξουδετέρωσής της, επιδεικνύοντας απόλυτη επιμονή στη χρήση του όρου «Μακεδονία» στο εσωτερικό με ταυτόχρονη συρρίκνωση, όπου είναι εφικτό, της χρήσης της επίσημης ονομασίας (Βόρεια Μακεδονία) στις διεθνείς επαφές.
Η νέα φάση των διμερών σχέσεων, ενδεχομένως, θα έχει κάποιες ομοιότητες με την περίοδο μετά την «Ενδιάμεση Συμφωνία» του 1995, όταν η ονομασία παρέμενε σε εκκρεμότητα, ενώ δόθηκε έμφαση στη διμερή οικονομική συνεργασία, στα δίκτυα ενέργειας και σε θέματα διασυνοριακής ασφάλειας.
Αντίθετα, οι επόμενοι μήνες δε θα θυμίζουν σε τίποτα το κλίμα αμοιβαίας ανοχής και αναβλητικότητας που συνέφερε, από το 2017 ως σήμερα, αφενός την ηγεσία των Σκοπίων και αφετέρου (κατά τη δική τους αντίληψη εξωτερικής πολιτικής και οπτικής των βαλκανικών εξελίξεων) τόσο την κυβέρνηση Τσίπρα, όσο και την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Ο μεν πρώην πρωθυπουργός δεν είχε κανένα ενδοιασμό – προκειμένου να διαπραγματευθεί και υπογράψει τη Συμφωνία των Πρεσπών – να αναγνωρίσει ψευτομακεδονική ταυτότητα στη γειτονική χώρα. Ο δε σημερινός πρωθυπουργός δεν πείθει κανέναν ότι τα εκκρεμή Πρωτόκολλα με τη Βόρεια Μακεδονία δεν κυρώνονταν, από το 2019 μέχρι σήμερα, ως δήθεν μέτρο πίεσης. Οι πάντες γνωρίζουν ότι η μη κατάθεσή τους στη Βουλή ήταν αποτέλεσμα των άτυπων βέτο των πρώην πρωθυπουργών Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά.

ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ
Άλλωστε, στα 20 χρόνια της κοινοβουλευτικής του παρουσίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δε θεώρησε ποτέ λανθασμένη τη γνωστή φράση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, το Φεβρουάριο του 1993, ότι «σε 10 χρόνια θα το έχουμε ξεχάσει». Η – ανεπιτυχής – πρόβλεψη αποτελούσε κορύφωση της πρότασης του ιδίου, το 1992, περί «διπλής ονομασίας» την οποία η άλλη πλευρά αξιοποίησε, στο έπακρο, διαχρονικά.
Το ίδιο πράττει σήμερα (κακέκτυπα, ασφαλώς, αφού μεσολάβησε ο συμβιβασμός των Πρεσπών) το δίδυμο Σιλιάνοφσκα – Μίτσκοσκι. Τα, προ 31-32 ετών, ελληνικά λάθη έχουν επιπτώσεις ως τις μέρες μας, καθώς πολλές ξένες κυβερνήσεις αναρωτιούνται, γιατί διαμαρτύρεται η Αθήνα, αφού μεγάλο μέρος της πολιτικής ηγεσίας της δεν έδινε ποτέ σημασία στην ονομασία.
Ταυτόχρονα, αποδεικνύεται το λάθος της εμμονής του πρωθυπουργού στη ραγδαία επιτάχυνση της ενταξιακής πορείας της Βόρειας Μακεδονίας και της Αλβανίας στην ΕΕ, αντί της πιο αργής διαδικασίας, με αυστηρότατους όρους, που προέκριναν οι ηγέτες άλλων χωρών-μελών της ΕΕ. Ο πρωθυπουργός, σε συνέντευξή του στους Financial Times το Δεκέμβριο του 2019, είχε φτάσει στο σημείο να επικρίνει ακόμα και το Γάλλο πρόεδρο Μακρόν, προς ικανοποίηση του Έντι Ράμα στα Τίρανα και του Ζόραν Ζάεφ στα Σκόπια. Στον αντίποδα όλων αυτών, βρίσκεται η –δικαιωμένη εκ των πραγμάτων– εκτίμηση, ότι το όνομα της Μακεδονίας αποτελεί το «όχημα» και προκάλυμμα όλων των άλλων στόχων.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στο περίφημο υπόμνημά του, το Φεβρουάριο του 1992, τόνιζε προφητικά: «Αν τα Σκόπια δεν αποτελούν απειλή, αυτή τη στιγμή, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και να εγγυηθεί ποιοι συνδυασμοί δυνάμεων θα προκύψουν, στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον, στα Βαλκάνια και στην ευρύτερη περιοχή. Αν αυτές οι δυνάμεις θελήσουν να χρησιμοποιήσουν και πάλι το «Μακεδονικό», όπως το έκαναν στο παρελθόν, γιατί η διεθνής κοινότης θα πρέπει να τους δώσει, εκ των προτέρων, ένα τίτλο νομιμότητας για να το πράξουν; Τα κράτη δε ζουν μόνο με το σήμερα. Πρέπει να θυμούνται και το χθες για να μη το ξαναζήσουν αύριο».

ΔΥΤΙΚΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ,
ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΜΙΤΣΚΟΣΚΙ
Εν έτη 2024, τα Δυτικά Βαλκάνια αναδεικνύονται ήδη σε ένα από τα πεδία της αντιπαράθεσης της Κίνας και της Ρωσίας με τη Δύση με τους – κατά τον Καραμανλή – «συνδυασμούς δυνάμεων» να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τη Βόρεια Μακεδονία. Στις έδρες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, πολλοί λένε ότι η νέο-εκλεγείσα ηγεσία των Σκοπίων θα είναι η δεύτερη (μετά τη σερβική) σύμμαχος της Μόσχας στην περιοχή.
Άλλοι αισιοδοξούν ότι, ως μέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας και ως έχουσα την ανάγκη των ευρωπαϊκών κονδυλίων, η Βόρεια Μακεδονία δε θα ακολουθήσει φιλορωσική πολιτική. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες στηρίζουν, δημόσια, τη Συμφωνία των Πρεσπών ως σταθεροποιητικό και συνεκτικό δεσμό με τη Δύση, αλλά την ίδια ώρα αποστέλλουν μήνυμα προς την Ελλάδα ότι οφείλει να μην ταράζει πολύ τα νερά, επειδή η Βόρεια Μακεδονία «δεν πρέπει να χαθεί για τη Δύση», στρεφόμενη προς τη Μόσχα και το Πεκίνο.
Αξιοποιώντας όλες τις ανάλογες συμμαχικές ανησυχίες, ο Μίτσκοσκι (προ)καλεί την Ελλάδα να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αν κρίνει πως παραβιάζεται η Συμφωνία των Πρεσπών. Κοινώς (όπως επίσης είχε προειδοποιήσει το υπουργείο Εξωτερικών το Μέγαρο Μαξίμου), ο αρχηγός του VMRO μεταθέτει την ευθύνη κλιμάκωσης στον Μητσοτάκη. Το δίλλημα είναι αν θα ανεχθεί τη σταδιακή μετατροπή της Συμφωνίας των Πρεσπών σε κουρελόχαρτο, ή θα απαιτήσει σεβασμό στην εφαρμογή της και στην ηγέτιδα χώρα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Ξένοι διπλωμάτες παρουσιάζουν την εκδοχή πως δεν πρόκειται απλώς για ανέξοδη πρόκληση του Μίτσκοσκι, καθώς φέρεται να έχει έτοιμη κάποια νομική φόρμουλα αμφισβήτησης της διαδικασίας αλλαγής της συνταγματικής ονομασίας. Βέβαια, μια τέτοια εκδοχή των εξελίξεων ακούγεται σήμερα από αδιανόητη ως κωμική.
Εξίσου εξωπραγματική όμως θα φαινόταν και η παρούσα κατάσταση, αν κάποιος μπορούσε να την προβλέψει και περιγράψει το 1991, όταν διαλυόταν η ενιαία Γιουγκοσλαβία, η ομόσπονδη «Δημοκρατία της Μακεδονίας» διακήρυσσε την ανεξαρτησία της και η Ελλάδα αποτελούσε (και τότε) την ηγέτιδα δύναμη της περιοχής.

*Ο Αλέξανδρος Τάρκας είναι εκδότης του μηνιαίου περιοδικού «Άμυνα και Διπλωματία» και αρθρογράφος στην εφημερίδα «Δημοκρατία». Επικεφαλής της «Expansion», μιας ελληνικής εταιρίας με εξειδίκευση σε συμβάσεις των κλάδων άμυνας και ασφάλειας, καθώς και σε εκτιμήσεις επιχειρηματικού ρίσκου και ελέγχους due diligence στις χώρες της ΝΑ Μεσογείου σε συνεργασία με κορυφαία συμβουλευτική εταιρία των ΗΠΑ. Έχει εργαστεί ως σύμβουλος στο υπουργείο Εξωτερικών και ως συνεργάτης μελών του Κοινοβουλίου. Είναι συγγραφέας τριών βιβλίων για τα Βαλκάνια και ολοκληρώνει ένα νέο για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό.

«Πονοκέφαλος» για το Μαξίμου οι νέοι ψηφοφόροι, οι αναποφάσιστοι, η αποχή και η δυσαρεστημένη «παραδοσιακή» εκλογική βάση της Ν.Δ.

Του Ανδρέα Καψαμπέλη
© Newsbreak.gr

Οι νεότερες ηλικίες των ψηφοφόρων, οι αναποφάσιστοι σε συνδυασμό με την αποχή και η ολοένα δυσφορούσα «παραδοσιακή» εκλογική βάση της Ν.Δ. αποτελούν τις πιο σοβαρές νάρκες που έχει να αντιμετωπίσει ο Κ. Μητσοτάκης, ενώ απομένουν μόλις εννέα ημέρες για τις ευρωεκλογές.
Επειδή είναι μάλιστα δύσκολα ανιχνεύσιμες νάρκες, στο εσωτερικό του Μεγάρου Μαξίμου μεγαλώνουν τις τελευταίες ημέρες, σύμφωνα με πληροφορίες της «κυριακάτικης δημοκρατίας», η ανησυχία και το άγχος, για το πώς μπορεί να επηρεάσουν τελικά το αποτέλεσμα και για το ενδεχόμενο να χαλάσουν -εάν δεν γκρεμίσουν κιόλας- την προκατασκευαζόμενη «εκλογική νίκη»!
Είναι -όπως λέγεται- χαρακτηριστικό, ότι οι ίδιες οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν μεγάλο προβάδισμα της Ν.Δ. δεν μπορούν να «αποκρυπτογραφήσουν» με επάρκεια τη συμπεριφορά αυτών των εκλογικών κοινών, ο ρόλος των οποίων προβλέπεται καθοριστικός για τους οριστικούς συσχετισμούς της κάλπης της 9ης Ιουνίου. Γι’ αυτό, όπως εξηγούν οι ειδικοί, το «κενό» επιχειρείται να καλυφθεί (ή και να συγκαλυφθεί) με το πολύ αυξημένο εύρος που δίνουν οι δημοσκοπικές εταιρίες για τα ποσοστά του κυβερνώντος κόμματος.
Ωστόσο, ενώ επικοινωνιακά αυτό, λόγω της μεγάλης απόστασης από τους υπολοίπους, δεν επηρεάζει την εικόνα της πρωτιάς, από πολιτικής πλευράς θα είναι «η μέρα με τη νύχτα» -κατά τη χαρακτηριστική έκφραση που ειπώθηκε- το ενδεχόμενο, αντί να πάρει η Ν.Δ. ποσοστό της τάξης του 33%, όπου έχει θέσει τον πήχη ο Κ. Μητσοτάκης, να κατρακυλήσει στα επίπεδα του 28%, που είναι -κατά τους δημοσκόπους- και το «κάτω άκρο» αυτή τη στιγμή για τις επιδόσεις της…
Το πρόβλημα για τη Ν.Δ. στις νεότερες γενιές είναι διπλό: Πρώτον, γιατί ακόμη και τώρα είναι απροσδιόριστο το πόσοι από τους ψηφοφόρους αυτής της κατηγορίας θα προσέλθουν τελικά στις κάλπες. Δεύτερον, διότι ήδη το κυβερνών κόμμα στην κατηγορία αυτή «βουλιάζει» κυριολεκτικά. Σε όλες τις πρόσφατες έρευνες κοινής γνώμης διαπιστώνεται ότι στις ηλικίες 17-34 ετών η Ν.Δ. βρίσκεται στην τρίτη θέση, με ποσοστά που κινούνται μετά δυσκολίας στα επίπεδα του 15%. Αντίθετα, την πρωτιά στο εκλογικό αυτό κοινό την καταλαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δεύτερο έρχεται το ΠΑΣΟΚ.
Και αυτό δε στερείται της σχετικής σημασίας, αν ληφθεί υπόψη ότι πρόκειται για ένα κόμμα -και από πλευράς ηλικιακής διαστρωμάτωσης- γενικά «γηρασμένο», το οποίο καταφέρνει εντούτοις να ξεπεράσει αισθητά τη Ν.Δ. Η επαπειλούμενη ήττα για το κυβερνών κόμμα στον τομέα αυτόν γίνεται μεγαλύτερη, καθώς κατά τις εθνικές εκλογές του 2023 η Ν.Δ. είχε κυριαρχήσει και σ’ αυτήν την πληθυσμιακή ομάδα, όπως και σε όλες τις υπόλοιπες.
Η στάση των νεότερων ψηφοφόρων αποδίδεται στην αποστροφή τους και για τον τρόπο διαχείρισης της εξουσίας, με την αλαζονεία, τις παρεκτροπές και το νεποτισμό από την κυβέρνηση (σε σειρά θεμάτων, με πιο αντιπροσωπευτικό την τραγωδία των Τεμπών), σε συνδυασμό με τη γενικότερη ανασφάλεια και αβεβαιότητα σε όλους τους τομείς που κυριαρχούν στους νέους ανθρώπους για το μέλλον.
Επιπλέον, διαπιστώνεται ότι όλες οι εξαγγελίες και πρωτοβουλίες της κυβέρνησης για τους νέους, είτε με στεγαστικά και άλλα προγράμματα είτε με διάφορα pass, αντιμετωπίζονται περισσότερο είτε ως «ψίχουλα» είτε ως προσπάθειες εξαγοράς, γυρίζοντας τελικά μπούμερανγκ και επιφέροντας το αντίθετο αποτέλεσμα.
Επίσης, ειδικά στους 17άρηδες έχουν επιδράσει αρνητικά τα πρόσφατα μέτρα του υπουργείου Παιδείας για τα «ποινολόγια» στα σχολεία από την επόμενη χρονιά. Κι αυτό, σε συνδυασμό με το lifestyle του Στ. Κασσελάκη και το «πέρασμά» του στους νέους, απειλεί να διαμορφώσει τις τελευταίες εβδομάδες ένα μίνι ρεύμα στις εν λόγω κατηγορίες προς τον ΣΥΡΙΖΑ, επιτρέποντάς του να αναπληρώσει κατά ένα μέρος άλλες απώλειες ψηφοφόρων.
Λίγες ημέρες πριν από τις κάλπες, σε υψηλά ποσοστά κυμαίνονται και οι «αναποφάσιστοι», η γενική κατηγορία των οποίων φτάνει στο 18-20%, δείχνοντας ότι κάλλιστα το εκλογικό σώμα μπορεί να αποδειχθεί κινούμενη άμμος. Μάλιστα, περίπου τέσσερις στους δέκα προέρχονται από τη Ν.Δ.
Όμως, ενώ γίνεται το επικοινωνιακό κόλπο να επιχειρείται μια αναλογική κατανομή των αναποφάσιστων για να βγουν «υψηλότερα» τα τελικά ποσοστά και να δημιουργηθούν προκαταβολικά εντυπώσεις, αυτό απειλεί να αποδειχθεί η δεύτερη μεγάλη νάρκη στην οποία θα πατήσει η ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος. Άλλωστε, η προϊστορία δείχνει ότι σχεδόν ένας στους πέντε αναποφάσιστους ψηφοφόρους επιλέγει -για διάφορους λόγους- μικρότερα κόμματα, που κινούνται στη σφαίρα του 1%, ενώ ο χαρακτήρας των ευρωεκλογών ευνοεί έτσι περαιτέρω το κλίμα της χαλάρωσης. Μαζί με αυτό, είναι δεδομένη η παραδοχή της αδυναμίας των δημοσκόπων να προβλέψουν το ποσοστό συμμετοχής των ψηφοφόρων στις κάλπες. Μόνη «βεβαιότητα» που διατυπώνεται μέχρι στιγμής είναι ότι «η αποχή θα ξεπεράσει, κατά πάσα πιθανότητα, το 50% των εγγεγραμμένων».
Παραμένει και τεχνικά δύσκολο, εξάλλου, να ανιχνευθεί με ακρίβεια ποιοι είναι εκείνοι οι οποίοι δε θα συμμετάσχουν στην εκλογική διαδικασία. Η μεγάλη αποχή μπορεί να αποδεχθεί, παρά την κατάρρευση σε απόλυτο αριθμό ψήφων, «σωσίβιο» σωτηρίας για το ποσοστό της Ν.Δ. αλλά αυτό υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι και τα κόμματα της αντιπολίτευσης δε θα καταφέρουν, αφενός, να αυξήσουν τη δική τους συσπείρωση και, αφετέρου, να προσελκύσουν προς την πλευρά τούς δυσαρεστημένους από την κυβέρνηση ψηφοφόρους.
Σε κάθε περίπτωση, η απέλπιδα προσπάθεια του κ. Μητσοτάκη και του επιτελείου του σε αυτές τις τελευταίες εννέα ημέρες θα είναι να «φρενάρουν» το «γαλάζιο» θυμό και τη δυσαρέσκεια, προτιμώντας να λάβουν το (διαχειρίσιμο) «μήνυμα» διά της μη συμμετοχής από το (καταδικαστικό) «μαύρισμα» στην κάλπη.
Αυτό έχει να κάνει, κυρίως, με τις διαρροές μεγάλων τμημάτων της παραδοσιακής εκλογικής βάσης της Ν.Δ. που μετεωρίζονται, ακόμη και ενδεχομένως έως την τελευταία στιγμή, μεταξύ της αποχής και της μετατόπισης προς άλλα κόμματα, προς τα δεξιά. Η προοπτική να κινηθεί ο χώρος αυτός με συνολική τάση ακόμη και προς το 20% αποτελεί μια δεύτερη σοβαρή παράμετρο ανησυχίας για την ηγεσία της Ν.Δ., η οποία, παρά τον κατακερματισμό, θα έχει να αντιμετωπίσει την επόμενη ημέρα ένα εντελώς νέο πολιτικό τοπίο, με ισχυρότατη πίεση από τα δεξιά και με ορίζοντα τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, οι οποίες ενδέχεται να διεξαχθούν και νωρίτερα από τη λήξη της τετραετίας.