Οι αντιδράσεις για την προκλητική απόφαση του Netflix μετά από την πίεση της αυταρχικής Τουρκίας συνεχίζονται

Οργή και σάλο έχει προκαλέσει η προκλητική απόφαση της παγκόσμιας πλατφόρμας Netflix να μην προβάλλει τη σειρά «Famagusta» μετά από πιέσεις από την Τουρκία, περιορίζοντας την προβολή της μόνο στην Ελλάδα και την Κύπρο. Η σειρά, ο πρώτος κύκλος της οποίας προβλήθηκε την περασμένη χρονιά και ο δεύτερος αναμένεται φέτος, αφορά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. 

Την έντονη αντίδραση αλλά και απογοήτευσή της εξέφρασε σε ανακοίνωσή της και η Παγκόσμια Συντονιστική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα (ΠΣΕΚΑ) τονίζοντας ότι ο περιορισμός της σειράς αποτελεί προδοσία των δημοκρατικών αρχών, ενώ ζητά από την πλατφόρμα να επανεξετάσει την απόφασή του και να αντισταθεί στην αυταρχικότητα της Τουρκίας.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΣΕΚΑ

«Η πρόσφατη ανακοίνωση ότι το Netflix δε θα μεταδίδει πλέον την “Αμμόχωστος” εκτός Κύπρου και Ελλάδας, λόγω άμεσης πίεσης από την Τουρκία, δεν είναι μόνο απογοήτευση, αλλά και προδοσία των δημοκρατικών αρχών. Το Netflix σκόπευε να κυκλοφορήσει τη σειρά “Famagusta” που απεικονίζει την ιστορία της παράνομης τραγικής εισβολής στην Κύπρο από την Τουρκία το 1974 σε διεθνές κοινό στις 20 Σεπτεμβρίου 2024.

Η τουρκική κυβέρνηση άσκησε πίεση και το Netflix στριμώχτηκε και αρνήθηκε να αντισταθεί στο αυταρχικό καθεστώς. Η Τουρκία έχει χρησιμοποιήσει αυτού του είδους την πίεση για να καταστείλει ταινίες που απεικονίζουν τη Γενοκτονία των Αρμενίων, τον τρόμο κατά του κουρδικού πληθυσμού και άλλων μειονοτήτων. 

Πρόκειται απλώς για μια προσπάθεια απόκρυψης των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν κατά τη βάναυση παράνομη εισβολή στην Κύπρο το 1974. Αυτή είναι η 50^ή Σκοτεινή Επέτειος της παράνομης εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής του 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας, μέλους των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Καλούμε το Netflix να επανεξετάσει την απόφασή του και να μην επιτρέψει στο αυταρχικό καθεστώς της Τουρκίας να καταστείλει τις ελευθερίες μας και να εφαρμόσει λογοκρισία στα σπίτια μας. Η αδικία οπουδήποτε είναι απειλή για τη δικαιοσύνη παντού».

ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ

Ήδη συλλέγονται υπογραφές [ ΕΔΩ:  https://www.change.org/p/urge-netflix-to-include-the-greek-cypriot-show-famagusta?fbclid=IwY2xjawFOx8lleHRuA2FlbQIxMAABHVdpIAt2dw-qZ_IREP1ud-jCEw36egRe34Scu56v630Z6Ivz_7COwQJTYg_aem_o55RD4sUztT78IlMb0hlkQ ]

όπου στο κείμενο αναφέρονται μεταξύ άλλων για το «Famagusta»:

«Δεν είναι απλώς μια τηλεοπτική εκπομπή, συμβολίζει τις κοινές εμπειρίες ελληνικών οικογενειών και φίλων που επηρεάστηκαν βαθιά από τα γεγονότα της εισβολής. Οι θηριωδίες που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της εισβολής είχαν ως αποτέλεσμα σημαντικές απώλειες. Η τουρκική εισβολή εκτόπισε πάνω από 160.000 Ελληνοκύπριους που αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία στην περιοχή πριν από την εισβολή. Ως εκ τούτου, το «Famagusta» χρησιμεύει ως μια οδυνηρή υπενθύμιση μιας εποχής κρίσης. Ο αποκλεισμός από το ρεπερτόριο του Netflix μοιάζει με τη φίμωση ενός μέρους της ιστορίας που ομολογουμένως φέρνει πόνο, αλλά συμβάλλει επίσης σε μια ευρύτερη κατανόηση των περίπλοκων πολιτικών και κοινωνικών δυναμικών που εξακολουθούν να διαπερνούν τον κόσμο μας σήμερα…

Καλούμε το Netflix να αναγνωρίσει τη σημασία αυτής της εκπομπής και τη σημασία που έχει για τους Έλληνες παγκοσμίως. Επιδιώκουμε να παρακαλέσουμε το Netflix να συμπεριλάβει το «Famagusta» στον προγραμματισμό του, όχι απλώς ως προσθήκη στον κατάλογό του, αλλά ως φάρο της ιστορικής αλήθειας και ως σκαλοπάτι για ολοκληρωμένο διάλογο γύρω από τα παράπονα του παρελθόντος. Υπογράψτε αυτή την αναφορά και βοηθήστε μας να κάνουμε τη διαφορά».

Μάλιστα, τη σελίδα συλλογής υπογραφών προωθεί και ο ίδιος ο Αντρέας Γεωργίου, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής της σειράς.

Τα τρία ανησυχητικά στοιχεία μέχρι το 2027 και γιατί αποτελεί έτος «κλειδί» το 2032

Νέα αύξηση του συνολικού δημόσιου χρέος της χώρας καταγράφηκε το πρώτο εξάμηνο του 2024, με αποτέλεσμα να ξεπεράσει τα 407 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας στο τέλος του περασμένου Ιουνίου διαμορφώθηκε στο ποσό των 407,059 δισ. ευρώ, αυξημένο κατά 537.000.000 ευρώ, σε σχέση με το Δεκέμβριο του 2023, οπότε είχε διαμορφωθεί σε 406.522.000 ευρώ.

Σημειώνεται, πως το συνολικό χρέος έσπασε για πρώτη φορά το ψυχολογικό «φράγμα» των 400 δισ. ευρώ το 2022, όταν διαμορφώθηκε σε 400,228 δισ. ευρώ, από 388,34 δισ. ευρώ το 2021.

Πρόκειται για μια άκρως ανησυχητική εξέλιξη, καθώς η χώρα μας παραμένει στην κορυφή της ευρωπαϊκής πυραμίδας για το χρέος, ενώ κατέχει τη δεύτερη υψηλότερη θέση σε παγκόσμια επίπεδα (σε ποσοστό επί του ΑΕΠ) με την Ιαπωνία.

Τα δύσκολα για τη χώρα μας, μετά την κρίση χρέους και την περιπέτεια των Μνημονίων, δεν έχουν περάσει, καθώς καταγράφονται τρία ανησυχητικά στοιχεία μέχρι το 2027, ενώ έτος «κλειδί» αποτελεί το 2032, όταν και θα μπουν στο χρέος αναβαλλόμενοι τόκοι ύψους 25 δισ. ευρώ.

Αναλυτικά, μέχρι το 2027 υπάρχει σημαντική ανησυχία για: 

α) Τις αυξημένες καταβολές για τοκοχρεολύσια με μέσο όρο 11 δισ. ευρώ ετησίως. 

β) Την αύξηση του μέσου επιτοκίου του νέου δανεισμού το 2023 στο 3,7%, από 1,3% το 2022 και 0,5% το 2021. 

γ) Τον αυξημένο αριθμό των νέων συνταξιοδοτήσεων, που με βάση τις προβλέψεις του ΥΠΕΘΟ μόνο για το έτος 2025 θα απαιτηθούν επιπλέον 600.000.000 ευρώ. 

Μεγαλύτερο πεδίο ανησυχίας αποτελεί η περίοδος από το 2032 και έπειτα. Με βάση τη μνημονιακή συμφωνία, η περίοδος χάριτος για την καταβολή των τόκων ήταν 10 χρόνια, αλλά η αποπληρωμή τους θα άρχιζε 25 χρόνια μετά την τελευταία δόση από το δάνειο του EFSF που πήρε η Ελλάδα, κάτι που έγινε το 2013.

Στην πράξη αυτό σημαίνει, ότι η λήξη της αναστολής θα είναι το 2032, αλλά η περίοδος αποπληρωμής θα αρχίσει το 2038. Μάλιστα, στην ίδια συμφωνία προβλέπεται ότι οι αναβαλλόμενοι τόκοι θα αποπληρωθούν εφάπαξ, αλλά σε ισόποσες δόσεις μέσα σε 25 χρόνια από το 2038.

Σύμφωνα με τα στοιχεία από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, σε ότι αφορά το έτος 2023, σημειώθηκε υπέρβαση του στόχου στο χρέος κατά 5 δισ. ευρώ.

Ο στόχος του υπουργείου Οικονομικών, σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση του Κρατικού Προϋπολογισμού, προέβλεπε πως το ακαθάριστο χρέος θα διαμορφωνόταν σε 401,00 δισ. ευρώ και τελικά ανήλθε σε 406,522 εκατ. ευρώ, καταγράφοντας υπέρβαση ύψους 5,52 δισ. ευρώ.

Προβάδισμα δίνει στο Χάρη Δούκα δημοσκόπηση της Interview για λογαριασμό της Political. Στην πρόθεση ψήφου για τον πρώτο γύρο των εκλογών στο ΠΑΣΟΚ, στις 6 Οκτωβρίου, μπροστά είναι ο δήμαρχος Αθηναίων με δεύτερο τον Νίκο Ανδρουλάκη.

Η έρευνα αφορά και στο δεύτερο γύρο, από τα αποτελέσματα της οποίας προκύπτουν τρία σενάρια. Σύμφωνα με αυτά, ο νυν πρόεδρος του κόμματος φαίνεται να χάνει τόσο από τον Χάρη Δούκα, όσο και από τον Παύλο Γερουλάνο, ενώ στην τρίτη περίπτωση που στις 13 Οκτωβρίου θα έχει αντίπαλο την Άννα Διαμαντοπούλου, φαίνεται να κερδίζει και να επανεκλέγεται αρχηγός του ΠΑΣΟΚ.

Συγκεκριμένα, στην πρόθεση ψήφου του πρώτου γύρου και στο ερώτημα: «Σε περίπτωση εσωκομματικών εκλογών στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ για εκλογή προέδρου, εσείς ποιον θα ψηφίζατε;», τα αποτελέσματα έχουν ως εξής: Χάρης Δούκας: 27,6%, Νίκος Ανδρουλάκης: 21,1%, Άννα Διαμαντοπούλου: 18,6%, Παύλος Γερουλάνος: 16,5%, Μιχάλης Κατρίνης: 11%, Νάντια Γιαννακοπούλου: 2,2%, Γιάννης Κανελλάκης: 1% (δε θα είναι τελικά υποψήφιος), Δεν έχω αποφασίσει ακόμα: 2%

ΤΑ 3 ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΥΡΟ

Στο ερώτημα: «Στην περίπτωση δεύτερου γύρου, μεταξύ Ανδρουλάκη και Δούκα, εσείς ποιον θα ψηφίζατε για πρόεδρο;», οι ερωτηθέντες δίνουν προβάδισμα στον Χάρη Δούκα με ποσοστό 44,4%, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να βρίσκεται δέκα μονάδες πίσω, στο 33,5%, ενώ ένα ποσοστό της τάξεως 13,5% δηλώνουν αναποφάσιστοι.

2^ο σενάριο: Μάχη Ανδρουλάκη – Γερουλάνου: Και σε αυτό το σενάριο, η έρευνα της Interview δείχνει ότι ο σημερινός πρόεδρος χάνει και από τον Παύλο Γερουλάνο, ο οποίος πιάνει το αρκετά μεγάλο ποσοστό του 45,2% αφήνοντας πίσω τον Νίκο Ανδρουλάκη στο 28,6%, με τους αναποφάσιστους στο 12,9%.

3^ο σενάριο: Μάχη Ανδρουλάκη – Διαμαντοπούλου: Στο σενάριο που η πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ καταφέρει να περάσει στο δεύτερο γύρο, ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει να την κερδίζει. Στο ερώτημα: «Μεταξύ Ανδρουλάκη και Διαμαντοπούλου, εσείς ποιον θα ψηφίζατε για πρόεδρο;», οι ερωτηθέντες δίνουν προβάδισμα στον Νίκο Ανδρουλάκη με ποσοστό 41,9% έναντι 26,3% στην Άννα Διαμαντοπούλου και τους αναποφάσιστους να κινούνται στο 12,8%.

Από τον Ανδρέα στον Ανδρουλάκη

Γράφει ο δημοσιογράφος
ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΥΓΕΡΟΣ

Ο μύθος του «νικηφόρου πρίγκηπα» διαλύθηκε γρήγορα, αλλά η λογική του δικομματισμού ήταν δεδομένο ότι θα έστελνε τον Γιώργο Παπανδρέου στο Μαξίμου, εάν παρέμενε στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Το φθινόπωρο του 2007, ηττήθηκε για δεύτερη φορά σε εθνικές εκλογές από τον Κώστα Καραμανλή. Παρόλα αυτά, το ΠΑΣΟΚ του έδωσε μία δεύτερη ευκαιρία.

Επανεξέλεξε τον Γιώργο Παπανδρέου κόντρα στον Βαγγέλη Βενιζέλο, επειδή υπέκυψε αφενός στο σύνδρομο της πολιτικής δυναστείας, αφετέρου στην έμμεση απειλή ότι δε θα παραδώσει το κόμμα στον αντίπαλό του. Η εσωκομματική εκείνη σύγκρουση προκάλεσε βαθύ ρήγμα στο ΠΑΣΟΚ που δε γεφυρώθηκε ποτέ. Η νίκη στις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2009 και ο θρίαμβος στις εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 απλώς το επικάλυψαν. Η ανώμαλη προσγείωση του Γιώργου Παπανδρέου από τα φαντεζί μεταμοντέρνα καμώματα των πρώτων εβδομάδων της πρωθυπουργικής θητείας του, στην αγκαλιά της Τρόικας, θα μπορούσε να είναι το θέμα ενός εντυπωσιακού μυθιστορήματος.

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, πάντως – με ελάχιστες εξαιρέσεις – μπήκαν υπάκουα στο μαντρί του Μνημονίου. Το Μάιο 2010 το Κίνημα διέβη τον Ρουβικώνα. Μπορεί η διαδικασία ιδεολογικοπολιτικής μετάλλαξης να είχε αρχίσει πριν χρόνια, αλλά τότε άρχισε η διάρρηξη των δεσμών του με την παραδοσιακή εκλογική πελατεία του. Το κραχ επηρέασε καταλυτικά το πολιτικό κλίμα, οξύνοντας την κρίση νομιμοποίησης της κυβέρνησης. Έτσι φθάσαμε στο κίνημα των Αγανακτισμένων.

Έχοντας από τον Ιούνιο 2011 αναλάβει το υπουργείο Οικονομικών, ο Βενιζέλος ταυτίσθηκε με τον αρχηγό του όσον αφορά τις μνημονιακές πολιτικές. Αυτό, όμως, δε μείωσε ούτε την επιθυμία του να πάρει τη ρεβάνς, ούτε και την αμοιβαία αντιπάθεια. Έτσι, όταν το ευρώ-ιερατείο μεθόδευσε στις Κάννες (Οκτώβριος 2011) την αποπομπή του Γιώργου Παπανδρέου από την πρωθυπουργία, επειδή ήθελε να κάνει δημοψήφισμα, βρήκε στο πρόσωπο του Βενιζέλου έναν πρόθυμο σύμμαχο.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ

Με την παραίτηση – αποπομπή του Γιώργου Παπανδρέου από την πρωθυπουργία και το σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου, ο δρόμος για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ είχε ανοίξει διάπλατα για τον τότε υπουργό Οικονομικών Βενιζέλο. Η «ενθρόνισή» του λίγο καιρό αργότερα ικανοποίησε την αρχηγική φιλοδοξία του, αλλά σίγουρα δεν είχε τίποτα από την αίγλη που είχε ονειρευθεί. Η εκλογή του ήταν κακέκτυπο της τελετουργικής «στέψης» του Γιώργου Παπανδρέου στις αρχές του 2004. Οι «πράσινοι» είχαν ελπίσει ότι η αλλαγή ηγεσίας (από τον Σημίτη στο γιο του ιδρυτή) θα λειτουργούσε σαν Κολυμβήθρα του Σιλωάμ, αλλά τα γεγονότα τους διέψευσαν. Μάλιστα, η μεταλλαγή του ΠΑΣΟΚ, από υπερασπιστή των μη προνομιούχων σε σημαιοφόρο του Μνημονίου το 2010, το έφερε σε μετωπική σύγκρουση με τα μικρομεσαία στρώματα, τα οποία το στήριζαν για δεκαετίες.

Το γεγονός ότι με επικεφαλής τον Βενιζέλο συνέχισε ακριβώς την ίδια πορεία, απέδειξε ότι ο νέος αρχηγός ήταν αντάξιος συνεχιστής του μεγάλου κατεδαφιστή Γιώργου Παπανδρέου. Μπορεί οι δύο τους να είναι διαμετρικά αντίθετες προσωπικότητες, αλλά αυτό που μέτρησε πολιτικά ήταν ο κοινός παρονομαστής τους: η ταύτιση με το Μνημόνιο. Το ΠΑΣΟΚ των δύο επιγόνων (Γιώργου Παπανδρέου και Βενιζέλου) μόνο το όνομα είχε κοινό με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα.

Το άλλοτε κραταιό Κίνημα είχε «καεί» πολιτικά – εκλογικά. Αυτό πρακτικά σήμαινε, ότι έπαψε να ισχύει πια το δόγμα ότι όποιος καθίσει στο «θρόνο» του ΠΑΣΟΚ, αργά ή γρήγορα θα καθίσει και στον πρωθυπουργικό θώκο. Η κρίση δεν προκάλεσε μόνο οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Προκάλεσε και μία πρωτοφανή κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης. Το εκλογικό αποτέλεσμα του Μαΐου 2012 επισφράγισε την ανατροπή των ισορροπιών του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος.

ΑΛΛΑΓΗ ΟΝΟΜΑΤΟΣ!

Με την αντικατάσταση του παραδοσιακού δικομματισμού (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) από το δίπολο ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ υποβαθμίσθηκε από αυτοδύναμος πόλος σε μικρομεσαίο κόμμα. Για την ακρίβεια, λόγω του μνημονιακού στίγματος και της βεντέτας του Βενιζέλου με τον ΣΥΡΙΖΑ, μετατράπηκε σε πολιτικό συμπλήρωμα της ΝΔ, στο πλαίσιο της «παράταξης του Μνημονίου», ή, όπως ευσχήμως αργότερα απεκλήθη, του «ευρωπαϊκού τόξου»!

Η Κεντροαριστερά, βεβαίως, δεν έπαψε να είναι ο ένας από τους δύο μεγάλους ιδεολογικοπολιτικούς χώρους. Οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι, όμως, κατά κανόνα έπαψαν να εκφράζονται πολιτικά από το ΠΑΣΟΚ. Κατέφυγαν σαν εκλογικοί πρόσφυγες κατά κανόνα στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ αρκετά λιγότεροι στράφηκαν στη ΝΔ. Εξαρχής φάνηκε πως επρόκειτο περισσότερο για πολιτικό διαζύγιο και λιγότερο για προσωρινή εκλογική τιμωρία. Με άλλα λόγια, ο «πράσινος ήλιος» έδυε ως πρωταγωνιστής του πολιτικού συστήματος.

Σε μία προσπάθεια να ανακτήσει πολιτική δυναμική, ο Βενιζέλος, ως αρχηγός τού – και υπερχρεωμένου στις τράπεζες – ΠΑΣΟΚ, επιχείρησε να «αλλάξει ρούχα» και να κρυφτεί κάτω από την ομπρέλα της «Ελιάς». Ήλπιζε ότι η έμμεση αλλαγή ονομασίας και η συνεργασία με ορισμένες προσωπικότητες του Σημιτισμού θα τον διέσωζε. Η «Ελιά», όμως, ήταν ανίκανη να ανασυγκροτήσει την όλη Κεντροαριστερά, επειδή παρέμεινε, και μάλιστα με αυξημένο φανατισμό, στο πλαίσιο των μνημονιακών πολιτικών. Πώς να επανασυσπειρώσει τους πρώην «πράσινους» ψηφοφόρους, ξανασερβίροντάς τους με άλλο περιτύλιγμα την πολιτική που τους είχε διώξει;

Η ΕΚΛΟΓΗ ΤΗΣ ΦΩΦΗΣ

Οι εκλογές του 2015 επιβεβαίωσαν τον πολιτικό υποβιβασμό του ΠΑΣΟΚ στη Β’ κατηγορία και οδήγησαν σε αλλαγή ηγεσίας. Έτσι βρέθηκε στο τιμόνι η Φώφη Γεννηματά. Αν και στη μέχρι τότε πορεία της δεν είχε να επιδείξει τίποτα αξιοσημείωτο, το γεγονός ότι είναι θυγατέρα του Γιώργου Γεννηματά έφθασε για να της εξασφαλίσει την εσωκομματική νίκη.

Επιβεβαιώθηκε για μία ακόμα φορά, ότι το σύνδρομο της δυναστείας ζει και βασιλεύει στην ελληνική πολιτική σκηνή. Πρόσθετη μεταγενέστερη επιβεβαίωση ήταν η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ. Είχαν, βεβαίως, προηγηθεί ο Κώστας Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου, αμφότεροι «πορφυρογέννητοι», ο ένας ανιψιός του ιδρυτή της ΝΔ και ο άλλος γιος του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ.

Η Γεννηματά μπορεί να μην έγερνε προς τη ΝΔ τόσο πολύ όσο ο προκάτοχός της Βενιζέλος, αλλά ήταν εξαρχής σαφές ότι το κύριο μέτωπο το είχε εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν οφειλόταν μόνο στην – σε μεγάλο βαθμό – ιδεολογική προσχώρηση του «πράσινου» στελεχιακού δυναμικού στο φιλελευθερισμό. Οφειλόταν και στον υπαρξιακό ανταγωνισμό: Το δόγμα που κυριαρχούσε στα ηγετικά κλιμάκια του ΠΑΣΟΚ είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μας άρπαξε τους ψηφοφόρους και για να τους πάρουμε πίσω πρέπει να τον εξοντώσουμε πολιτικά!

Επειδή, όμως, η πολεμική εναντίον της κυβέρνησης Τσίπρα αποδείχθηκε πως δεν έφερνε πίσω ψηφοφόρους, η Φώφη επανέλαβε το εγχείρημα του Βενιζέλου. Αυτή τη φορά δεν ήταν η «Ελιά», αλλά το Κίνημα Αλλαγής (ΚΙΝΑΛ). Το εγχείρημα επανασυγκόλλησης κάποιων πολιτικών κινήσεων με μικρή ή και ασήμαντη κοινωνική αναφορά στέφθηκε από επιτυχία, αλλά αυτό δεν άλλαξε ποιοτικά την εικόνα στο επίπεδο των ψηφοφόρων. Στην πραγματικότητα, η φιλολογία για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς αφορούσε μόνο τη μνημονιακή – φιλελεύθερη πτέρυγά της, η οποία είναι μειονότητα στο συγκεκριμένο χώρο.

Πλειονότητα σ’ αυτόν το χώρο είναι οι μικρομεσαίοι ψηφοφόροι, που είδαν με τα Μνημόνια τις σταθερές του βίου τους να ανατρέπονται και οι ίδιοι να πέφτουν στο γκρεμό, ή να ισορροπούν με δυσκολίες στο χείλος του. Αυτοί αποζητούν μία άλλη πολιτική, η οποία να προστατεύει τον κόσμο της εργασίας. Λόγω του 3^ου Μνημονίου, πολλοί εξ αυτών των ψηφοφόρων έχουν απογοητευθεί κι από την τότε κυβέρνηση Τσίπρα, με αποτέλεσμα αρκετοί να πάρουν αποστάσεις και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν επέστρεψαν μαζικά στο ΚΙΝΑΛ, όμως, επειδή το θεωρούσαν όχι μόνο μνημονιακό κόμμα, αλλά και πολιτικό συμπλήρωμα της ΝΔ.

Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ

Αυτό φάνηκε καθαρά στις ευρωεκλογές και εθνικές εκλογές του 2019. Τιμώρησαν την κυβέρνηση Τσίπρα, αλλά όταν είδαν τη σαρωτική νίκη της ΝΔ σε όλα τα επίπεδα, μερικές εβδομάδες αργότερα, στις εθνικές εκλογές, παλινδρόμησαν και έδωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ 31,5%, ένα ποσοστό που τον κατέστησε αναμφισβήτητο κυρίαρχο στον αντιδεξιό χώρο. Το εμφανές κενό πολιτικό-κομματικής εκπροσώπησης στην ευρύτερη Κεντροαριστερά, επιχείρησε να καλύψει ο Τσίπρας με την Προοδευτική Συμμαχία, σαν «παρεκκλήσι» του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη πλευρά, όμως, σαν «παιδί του κομματικού σωλήνα» της Κουμουνδούρου, ο Τσίπρας έχει ιδεολογικοπολιτικά όρια, τα οποία τον εμποδίζουν να επιτύχει το στόχο του.

Το κενό, λοιπόν, στην Κεντροαριστερά παραμένει, και θα καλυφθεί πραγματικά μόνο όταν εκφρασθούν οι βασικές κοινωνικό-οικονομικές ανάγκες των ψηφοφόρων, που συναποτελούν τον κορμό αυτού του χώρου.

Έτσι στις εκλογές του 2023, ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη την πανωλεθρία που είχε αποφύγει το 2019. Πριν, όμως, το 2023, είχε μεσολαβήσει η εκλογή νέου αρχηγού στο ΠΑΣΟΚ. Η εμφανής απογοήτευση πολλών πρώην «πράσινων» ψηφοφόρων και από τον ΣΥΡΙΖΑ της αντιπολίτευσης και από την κυβερνητική ΝΔ του Μητσοτάκη, είχαν δείξει να τροφοδοτούν μία τάση παλινδρόμησης στο ΠΑΣΟΚ.

Αυτό είχε φανεί καθαρά στην εκλογή νέου αρχηγού, μετά το θάνατο της Φώφης Γεννηματά. Ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ επέλεξε τον Ανδρουλάκη ως νέο στέλεχος, που μπορεί να γυρίσει σελίδα, αφού λόγω ηλικίας δε βαρύνονταν με προφανείς πολιτικές αμαρτίες και ούτε είχε άμεση εμπλοκή με τα Μνημόνια. Το ρεύμα, λοιπόν, που εκδηλώθηκε το Δεκέμβριο 2021 ήταν μίας πρώτης τάξεως ευκαιρία για το νέο πρόεδρο να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες, οι οποίες θα μπορούσαν – στο κλίμα που επικρατούσε – να σηματοδοτήσουν ένα δυναμικό πολιτικό-εκλογικό restart κατά τρόπο που να μετατρέψουν το δικομματισμό σε τρικομματισμό.

Ο Ανδρουλάκης, όμως, άφησε την ιστορική ευκαιρία της πτώσης του ΣΥΡΙΖΑ ανεκμετάλλευτη. Τα γεγονότα έδειξαν ότι δε διέθετε τις πολιτικές ικανότητες για να θέσει το κόμμα του σε τροχιά επανόδου στην πρώτη κατηγορία. Λειτούργησε σαν μικρογραφειοκράτης, που σχεδόν αποκλειστικό σκοπό είχε να θέσει υπό τον έλεγχό του το συρρικνωμένο κομματικό μηχανισμό. Στα χρόνια που βρίσκεται στην ηγεσία δεν προσκόμισε ούτε μία καινοτόμα πολιτική-προγραμματική πρόταση!

Το αποτέλεσμα είναι ότι στις εθνικές εκλογές του 2023 και στις ευρωεκλογές του 2024 το ΠΑΣΟΚ να παραμείνει τρίτο κόμμα, παρά την πρωτοφανή κρίση του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν, λοιπόν, αναπόφευκτο ότι κάποια στιγμή θα ετίθετο θέμα ηγεσίας, όπως και συνέβη. Εάν κρίνουμε από όσους διεκδικούν την αρχηγία στην επικείμενη ενδοπαραταξιακή εκλογή, το μέλλον του ΠΑΣΟΚ δε φαίνεται ευοίωνο.