Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν το αποκορύφωμα της ταχύτατης ριζοσπαστικοποίησης ενός φοιτητικού κινήματος που γεννήθηκε μέσα στη δικτατορία

Γράφει ο Ιάσονας Χανδρινός*

Αν «χτυπήσει» κανείς σήμερα στην αναζήτηση του Google τις λέξεις «γενιά Πολυτεχνείου», δεύτερο στη σειρά των αποτελεσμάτων θα εμφανιστεί στην οθόνη σχετικό δημοσίευμα γνωστής συνωμοσιολογικής εφημερίδας, όπου μεταξύ άλλων σημειώνεται πως πρόκειται για τη «χειρότερη γενιά Ελλήνων στο σύνολο της Ιστορίας».

Τίποτε το καινούργιο εδώ, πλην της υπενθύμισης πως ο εξαιρετικά βολικός μύθος, σύμφωνα με τον οποίο η γενιά του Πολυτεχνείου (άρα και η ίδια η εξέγερση του Νοέμβρη του ’73 και συλλήβδην η αντιδικτατορική αντίσταση με τα ιδεολογικά της συμφραζόμενα) είναι υπεύθυνη για τη χρεοκοπία της χώρας, εξακολουθεί να κερδίζει έδαφος. Είναι κάπως μάταιο να επαναλαμβάνει κανείς το αυτονόητο, πως, αφενός, ο όρος «γενιά» έχει μόνο περιγραφική σημασία, αφετέρου, πως ακόμα και οι «πολιτικοί» εκπρόσωποι εκείνης της γενιάς, όπως τους θέλει το ακροδεξιό αφήγημα, μετά τη Μεταπολίτευση όχι μόνο δεν κυβέρνησαν τη χώρα, αλλά η συμμετοχή τους σε συστήματα πολιτικής εξουσίας μέχρι και σήμερα είναι, όπως προκύπτει, εντυπωσιακά μικρή. Αυτό που μένει, τελικά, είναι η ουσία ενός ακροδεξιού λόγου που εκφέρεται ως συνήθως μέσα από ανιστόρητες και αποδομητικές συκοφαντίες.

Ποια είναι, όμως, η γενιά του Πολυτεχνείου; Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 ήταν το αποκορύφωμα της ταχύτατης ριζοσπαστικοποίησης ενός φοιτητικού κινήματος που γεννήθηκε μέσα στη δικτατορία και αντιπαρατέθηκε ευθέως μαζί της, ωστόσο εξέφραζε αιτήματα που υπερέβαιναν κατά πολύ τη συγκυρία του αντιχουντικού αγώνα. Οι συνταγματάρχες που είχαν καταλύσει τη Δημοκρατία το 1967 δεν ήταν κάποιοι εχθροί του κοινοβουλευτισμού, αλλά ο σκληρός πυρήνας του δεξιού μετεμφυλιακού κράτους στη χειρότερη εκδοχή του, πράγμα που σημαίνει πως ο αγώνας εναντίον τους αποτελούσε συνέχεια των αγώνων της Αριστεράς, του 1-1-4, των Ιουλιανών.

Το ενδιαφέρον στην περίπτωση της γενιάς του Πολυτεχνείου είναι πως αυτή η συνέχεια δεν προέκυψε ως ιδεολογικός ντετερμινισμός. Για τα «παιδιά της δικτατορίας» (όπως τα αποκαλεί στο ομώνυμο βιβλίο του για το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα ο Κωστής Κορνέτης), η συνάντηση με μαρξιστικές, λενινιστικές, μαοϊκές και τροτσκιστικές ιδέες δε διαμεσολαβείτε από βιωματικές ή οικογενειακές συνέχειες. Συντελείται μέσα από την επανεύρεση της Αριστεράς ως ιδεολογικού ορίζοντα, στο πλαίσιο αναζήτησης αναφορών για την αντιστασιακή δράση. Από τη φυσική ανανέωση του δυναμικού των πανεπιστημίων, από το 1967 και αργότερα, είχε προκύψει μια φοιτητική νεολαία που βρέθηκε αντιμέτωπη όχι μόνο με ένα καθεστώς βίας, τρομοκρατίας και απαγορεύσεων, αλλά και με μια τεράστια κοινωνική και πολιτιστική οπισθοδρόμηση που για τους νέους έμοιαζε απαράδεκτη, ειδικά σε σχέση με τις κατακτήσεις της αμέσως προηγούμενης δεκαετίας, αλλά και με τις αλλαγές που συντελούνταν διεθνώς (αντιπολεμικό κίνημα, κινήματα αμφισβήτησης στις ΗΠΑ, Μάης ’68, Άνοιξη της Πράγας) που διαμόρφωναν τις συνειδήσεις της νεολαίας παγκοσμίως.

Το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα του 1972-1973 έπαιρνε πολύ σοβαρά τον εαυτό του. Σε αντίθεση με τους συναδέλφους τους σε Ευρώπη και ΗΠΑ, οι φοιτητές στην Ελλάδα ξεκινούσαν από άλλες διεκδικητικές αφετηρίες, στην ουσία έπρεπε να διεξάγουν «εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα». Ο αγώνας δινόταν για την αποκατάσταση στοιχειωδών δημοκρατικών ελευθεριών. Ο δρόμος προς τη συνδικαλιστική – συλλογική δράση ήταν κλειστός. Η πλειονότητα της κοινωνίας έμοιαζε παθητική και υποταγμένη. Και το πιο σημαντικό: Η στράτευση είχε μεγάλο τίμημα. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, όπως και το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα στο σύνολό του, ήταν μια πολύ συνειδητή, συλλογική πράξη υψηλού ρίσκου. Η μερίδα του φοιτητικού κόσμου που αμφισβητούσε ανοιχτά το καθεστώς και το Νοέμβρη του ’73 και τελικά πυροδότησε την πολυπόθητη εξέγερση, ήταν αγωνιστές και αγωνίστριες με όλη τη σημασία της λέξης. Υπέστησαν διώξεις, συλλήψεις, ξυλοδαρμούς και βασανισμούς, αναγκαστικές στρατεύσεις, ψυχολογική βία και τρομοκρατία. Ρίσκαραν τη ζωή και τη σωματική τους ακεραιότητα.

Αυτό που έχει σημασία να τονιστεί είναι, πως ο όρος «γενιά του Πολυτεχνείου» αντιστοιχεί σε ένα σύνολο πολύ ευρύτερο των αντιχουντικών φοιτητών του 1972-73. Αν κοιτάξει κανείς το προφίλ των εξεγερμένων του Πολυτεχνείου, των ανθρώπων, δηλαδή, που διαδήλωσαν, συγκρούστηκαν με τις αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις, είχαν νεκρούς και τραυματίες, θα διαπιστώσει ότι εκείνο το τριήμερο του Νοέμβρη οι «φυσικοί» φορείς της πολιτικοποιημένης φοιτητικής αμφισβήτησης συναντήθηκαν με εκπροσώπους ενός ευρύτερου ηλικιακού αναπτύγματος, στην πραγματικότητα αυτού που αντιστοιχεί σε ολόκληρη την περίοδο ριζοσπαστικοποίησης της ελληνικής νεολαίας από το 1963 και μετά. Δεν έχει συζητηθεί αρκετά, ότι τους φοιτητές πλαισίωσαν άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας, που μπορούσαν να ανακαλέσουν μνήμες αγώνων της δεκαετίας του ’60, που είχαν ήδη «μυρίσει δακρυγόνα», ενώ δεν είναι τυχαίο πως στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής βρέθηκαν 25ρηδες και 30ρηδες. Από την άλλη, όπως φαίνεται και από το σύνολο των μαρτυριών και των χρονικών των γεγονότων, μαζική ήταν και η συμμετοχή νεαρών μαθητών από σχολεία και φροντιστήρια, κάποιοι στο πλαίσιο ενός νεανικού «χαβαλέ». Γι’ αυτή τη μαθητική νεολαία, τους 16χρονους της εποχής, σε όποια απόσταση και αν βρέθηκαν από το Πολυτεχνείο (κάποιοι σκοτώθηκαν), η εξέγερση υπήρξε μια εμπειρία συμπυκνωμένη, έντονη και βίαιη, που στάθηκε η απαρχή της πολιτικής τους συνειδητοποίησης, η αφετηρία μιας αναζήτησης του συλλογικού στην κατοπινή ζωή.

Όπως έχει σημειώσει και ο Κώστας Κατσάπης, το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα και φυσικά το Πολυτεχνείο, άλλαξαν άρδην την αντίληψη της ελληνικής άρχουσας τάξης για τη νεολαία. Η νεολαία από κοινωνικό «πρόβλημα» έγινε συνώνυμο των αγώνων για τη δημοκρατία και την πρόοδο. Το Πολυτεχνείο καλεί εντέλει και σε έναν αναστοχασμό του όρου «γενιά του Πολυτεχνείου». Μας καλεί να δούμε εκείνη τη «γενιά» στα ιστορικά και κοινωνιολογικά της συμφραζόμενα: ως μια μετωνυμία του πιο προωθημένου τμήματος της κοινωνίας που συνοψίζει αιτήματα και προτάγματα ευρύτερα της πολιτικής συγκυρίας και που συνήθως συκοφαντείτε από εκείνους που δε χρειάστηκε να ρισκάρουν, ούτε καν να αμφισβητήσουν κάτι στη ζωή τους.

*Ο Ιάσονας Χανδρινός είναι Δρ Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Έχουμε ήδη επισημάνει και σταχυολογήσει συγκεκριμένες ενέργειες της Τουρκίας που καθιστούν φανερό, ότι η Τουρκία, εκτός του ότι ακολουθεί τη δική της πολιτική έναντι της Ρωσίας, έχει πάρει το δικό της δρόμο και στο θέμα του πολέμου Ισραήλ – Χαμάς, εκτοξεύοντας κατηγορίες εναντίον του Ισραήλ για εθνοκάθαρση και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και δηλώνοντας ότι η Χαμάς δεν είναι τρομοκρατική οργάνωση αλλά απελευθερωτικό κίνημα. Να υπενθυμίσουμε δε τις κατηγορίες που εκτοξεύονται κατά των ΗΠΑ και της Δύσης συλλήβδην, που έχουν ως στόχο ο Ερντογάν (και η Τουρκία) να καταστεί ο προστάτης των απανταχού μουσουλμάνων.

Του Σάββα Καλεντερίδη*

Ενώ συμβαίνουν αυτά και ενώ η κυβέρνηση στην Ελλάδα προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν πρέπει να χάσουμε την ευκαιρία να λύσουμε άλυτα προβλήματα δεκαετιών με αυτήν την Τουρκία που περιγράψαμε, ήλθε και η ετήσια έκθεση προόδου της ΕΕ, η οποία διαπιστώνει «σοβαρές ελλείψεις στη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών», τονίζοντας ότι η Άγκυρα συνεχίζει σε πορεία «δημοκρατικής οπισθοδρόμησης… τα ανθρώπινα και θεμελιώδη δικαιώματα συνέχισαν να επιδεινώνονται και δε σημειώθηκε πρόοδος στις συστάσεις του περασμένου έτους».

Όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά, η έκθεση κάνει αναφορά στο θετικό κλίμα που δημιουργήθηκε μετά τους σεισμούς και τις συναντήσεις που ακολούθησαν μεταξύ των ηγετών και των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας, σημειώνοντας ότι «από το Φεβρουάριο του 2023, οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου μειώθηκαν δραστικά και δεν αναφέρθηκαν πτήσεις πάνω από ελληνικές κατοικημένες περιοχές». Η έκθεση υπογραμμίζει, επίσης, ότι «η συνέχιση του διαλόγου καλή τη πίστει και η αποχή από μονομερείς ενέργειες, που αντιβαίνουν στα συμφέροντα της ΕΕ και παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών – μελών της ΕΕ, αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη διασφάλιση σταθερού και ασφαλούς περιβάλλοντος στην Ανατολική Μεσόγειο και την ανάπτυξη ενός συνεταιρισμού και μιας αμοιβαίας επωφελούς σχέσης μεταξύ της ΕΕ και της Τουρκίας».

Σε ό,τι αφορά την Κύπρο, σημειώνεται ότι «η Τουρκία συνέχισε να αρνείται να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και υποστήριξε επανειλημμένα μια λύση δύο κρατών στην Κύπρο, σε αντίθεση με τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ», ενώ επισημαίνεται ότι «η ΕΕ παραμένει πλήρως προσηλωμένη σε μια συνολική διευθέτηση του Κυπριακού εντός του πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών, σύμφωνα με τα σχετικά ψηφίσματα του ΣΑΗΕ, σύμφωνα με τις αρχές στις οποίες βασίζεται η ΕΕ και το κεκτημένο». Σημειώνεται επίσης ότι δεν υπήρξαν μη εξουσιοδοτημένες δραστηριότητες γεώτρησης από την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο κατά την περίοδο αναφοράς.

Το πιο σημαντικό τμήμα της έκθεσης για τα ελληνικά πράγματα, είναι αυτό που αναφέρεται στην πολιτική που ασκεί η Τουρκία στο Κυπριακό. Στην έκθεση γίνεται ειδική αναφορά στην κλιμάκωση της έντασης, στην οποία οδήγησε η Τουρκία, στην Πύλα τον Αύγουστο του 2023, η οποία περιλάμβανε την επίθεση εναντίον των ειρηνευτικών δυνάμεων των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο (UNFICYP).

Επίσης, η έκθεση περιέχει ρητές αναφορές προς την Άγκυρα για την επιθετική πολιτική της στο Κυπριακό αλλά και για την εμμονή της στη λύση δύο κρατών, τη στιγμή που η Τουρκία έχει «δεσμευτεί και συνεισφέρει ενεργά στις διαπραγματεύσεις για μια δίκαιη, συνολική και βιώσιμη διευθέτηση του Κυπριακού προβλήματος εντός του πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών, στη βάση μιας διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα», σύμφωνη με τα σχετικά ψηφίσματα του ΣΑ του ΟΗΕ, καθώς και το κοινοτικό κεκτημένο και τις αρχές της ΕΕ.

Στα συμπεράσματα υπογραμμίζεται η σημασία, όπως η Τουρκία «επαναδιατυπώσει τη δέσμευσή της στη διαδικασία της οποίας ηγούνται τα ΗΕ για διευθέτηση στην Κύπρο, κατά τρόπο ευθυγραμμισμένο με τα σχετικά ψηφίσματα του ΣΑ των ΗΕ, περιλαμβανομένης της εξωτερικής τους διάστασης», ενώ τονίζεται ότι η Άγκυρα «συνέχισε τη στρατικοποίηση της κατεχόμενης περιοχής» μέσω της αναβάθμισης της στρατιωτικής βάσης για drones στο Λευκόνοικο και της ναυτικής βάσης στο Μπογάζι, καθώς και αναφορά στα επεισόδια στην Πύλα και την κατάσταση στην περιοχή των Βαρωσίων.

Στο κείμενο της έκθεσης γίνεται αναφορά και στην απόφαση του Οργανισμού Τουρκογενών Κρατών να δεχθεί την «ΤΔΒΚ» (Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου) ως παρατηρητή. Προστίθεται ακόμα ότι «η όποια ενέργεια για διευκόλυνση ή στήριξη με όποιον τρόπο στη διεθνή αναγνώριση της τουρκοκυπριακής αποσχιστικής οντότητας, πλήττει σοβαρά τις προσπάθειες της δημιουργίας της κατάλληλης ατμόσφαιρας για επιστροφή στις διαπραγματεύσεις».

Ειδικότερα όσον αφορά την Κύπρο, στην έκθεση υπογραμμίζεται πως η ΕΕ αναμένει από την Τουρκία, βάσει του διαπραγματευτικού πλαισίου για την ένταξή της καθώς και σχετικές δηλώσεις από το Συμβούλιο, «να υποστηρίξει ενεργά τις διαπραγματεύσεις» για λύση «εντός του πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών, κατά τρόπο σύμφωνο με τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ και κατά τρόπο ευθυγραμμισμένο με τις αρχές πάνω στις οποίες ιδρύθηκε η ΕΕ και το κοινοτικό κεκτημένο».

Στην εισαγωγή της έκθεσης σημειώνεται, μεταξύ άλλων, πως κατά τη διάρκεια της περιόδου που καλύπτει η έκθεση, η Τουρκία «δεν προχώρησε στις όποιες μη αδειοδοτημένες γεωτρητικές δραστηριότητες στην Ανατολική Μεσόγειο», αλλά συνέχισε να αρνείται να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και «κατ’ επανάληψη υποστήριξε μια λύση δύο κρατών στην Κύπρο, κατά τρόπο αντίθετο με τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών».

Και το… κερασάκι στην τούρτα, το Συμβούλιο των Υπουργών αποφάσισε την παράταση για ακόμα ένα χρόνο των περιοριστικών μέτρων που επέβαλε η Ευρωπαϊκή Ένωση για τις μη εγκεκριμένες γεωτρήσεις από την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο το 2019. Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, το Συμβούλιο των Υπουργών ενέκρινε την ανανέωση των περιοριστικών μέτρων μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 2024.

Τα περιοριστικά μέτρα που έχουν επιβληθεί αφορούν στη δέσμευση περιουσιακών στοιχείων για τα πρόσωπα και τις οντότητες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο, καθώς και απαγόρευση σε πολίτες και εταιρείες της ΕΕ να διαθέτουν κεφάλαια ή οικονομικούς πόρους στα εν λόγω πρόσωπα και οντότητες. Επίσης, για τα νομικά πρόσωπα επιβάλλεται απαγόρευση ταξιδιών προς/μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Επί του παρόντος, δύο άτομα περιλαμβάνονται στον κατάλογο των περιοριστικών μέτρων. Πρόκειται για τον Μεχμέτ Φερούχ Ακαλίν, αντιπρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου της Τουρκικής Εταιρείας Πετρελαίων (ΤΡΑΟ) και τον Αλί Τζοσκούν Νάμογλου, αναπληρωτή διευθυντή του Τμήματος Ερευνών της ΤΡΑΟ.

Με βάση την απόφαση, η ΕΕ διατηρεί τη δυνατότητα να επιβάλει στοχευμένα περιοριστικά μέτρα σε πρόσωπα ή οντότητες που είναι υπεύθυνα για μη εγκεκριμένες δραστηριότητες γεώτρησης για υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο ή εμπλέκονται σε αυτές.

Ενώ συμβαίνουν αυτά, ενώ Κύπρος και Ελλάδα συνυπογράφουμε την Έκθεση αυτή αλλά και τα περιοριστικά μέτρα κατά φορέων και προσώπων της Τουρκίας, ενώ ο Ερντογάν είναι εκτεθειμένος στα μάτια της ΕΕ και της Ουάσιγκτον για την αντιδυτική του συμπεριφορά, ενώ υπάρχουν αντιδράσεις στη Γερμανία από πολιτικούς και εβραϊκούς κύκλους για την επικείμενη επίσκεψή του στο Βερολίνο, ενώ δηλώνει αποφασισμένος να υπερασπιστεί τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το τουρκολυβικό μνημόνιο, εμείς ετοιμαζόμαστε «μέσα στην τρελή χαρά» να υποδεχτούμε τον Ερντογάν στη Θεσσαλονίκη, η οποία, όπως είπε ο ίδιος προχθές, πριν από εκατό χρόνια ήταν ό,τι είναι σήμερα οι Σαράντα Εκκλησιές. Μήπως έχει χαθεί η πυξίδα στην εξωτερική μας πολιτική;

*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής

Δείτε τις καταθέσεις και τους… σκαφάτους

Παχυλά εισοδήματα, εντυπωσιακές καταθέσεις και ισχυρά χαρτοφυλάκια με επενδύσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό, περιλαμβάνουν για ακόμα μια φορά οι δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης – πόθεν έσχες – για το 2022 (χρήση 2021) των πολιτικών προσώπων.

Ωστόσο, πέρα από τις πάγιες επενδύσεις χρήματος, αρχίζει πλέον και στο πολιτικό προσωπικό να αναπτύσσεται μια έντονη επενδυτική δραστηριότητα στο real estate, που ακολουθεί τη συνεπαγόμενη έκρηξη της αγοράς ακινήτων στη χώρα. Ενδεικτική σε αυτή την κατεύθυνση είναι η δραστηριότητα του «παραδοσιακού» επενδυτή ακινήτων και ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρη Παπαδημούλη, που εμφανίζει στο πόθεν έσχες του να αγοράζει μονοκατοικία στο Νέο Ψυχικό (στο όνομα της συζύγου του) συνολικής επιφάνειας 251 τ.μ. έναντι ποσού 400.000 ευρώ. Ο κ. Παπαδημούλης άλλωστε έχει σημαντικές επενδύσεις στις κατοικίες (παλαιότερα είχε αγοράσει διαμερίσματα που νοίκιαζε σε ΜΚΟ), καθώς εμφανίζεται να έχει συμμετοχή σε 34 ακίνητα και καταθέσεις ύψους 700.000 ευρώ που του επιτρέπουν να κινείται αναλόγως.

Από την πλευρά του, ο Τάσος Χατζηβασιλείου της ΝΔ εμφανίζεται να λαμβάνει δάνειο ύψους 150.000 ευρώ προκειμένου να αγοράσει διαμέρισμα στην πρωτεύουσα, ενώ ο πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ, Σταύρος Κοντονής, δανείστηκε 100.000 ευρώ και αγόρασε δύο διαμερίσματα αξίας 205.000 ευρώ. Ο δε Νίκος Παππάς, έλαβε δάνειο 120.000 ευρώ προκειμένου να αγοράσει το 50% ακινήτου στο Βύρωνα 210 τ.μ. Την ίδια περίοδο, ο τέως υπουργός Άμυνας, Νίκος Παναγιωτόπουλος, εμφανίζεται να πουλά ακίνητο 60 τ.μ. στην Καβάλα έναντι αντιτίμου 57.000 ευρώ, ενώ το ίδιο έπραξε και η Τασία Χριστοδουλοπούλου, με διαμέρισμα 30 τ.μ. έναντι 43.000 ευρώ. Την ευκαιρία, πάντως, να απαλλαγεί από τα υψηλότατα χρέη που εμφάνιζε στα πόθεν έσχες της για χρόνια, με την πώληση ακινήτου, είχε η ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Έλενα Κουντουρά, που εκποίησε διαμέρισμα 293 τ.μ. στη Βούλα.

Στις πιο κοσμοπολίτικες επιλογές, το ζεύγος Κικίλια – Μπαλατσινού προχώρησε σε πώληση μονοκατοικίας στην Πάτμο έναντι 1,545 εκατ. ευρώ προκειμένου να αγοράσει άλλη με 500.000 ευρώ.

Πάντως, εντυπωσιακή είναι η περίπτωση του πρώην βουλευτή Ηρακλείου του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννη Μιχελογιαννάκη, ο οποίος πούλησε βοσκοτόπι 121,5 στρεμμάτων στην Κρήτη έναντι 2,7 εκατ. ευρώ και, ως ιδιοκτήτης του 50%, έλαβε το ποσό των 1,35 εκατ. ευρώ.

Σε πώληση καλλιεργειών 8,9 στρεμμάτων στην Αντίπαρο έναντι 915.000 ευρώ από κοινού με τη σύζυγο, προχώρησε και ο πρώην βουλευτής της ΝΔ, Σπήλιος Λιβανός, ενώ η Γεωργία Μαρτίνου της ΝΔ – που εμφανίζει σταθερά εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο – δήλωσε εισόδημα 2,341 εκατ. ευρώ από διάθεση περιουσιακών στοιχείων και 433.000 ευρώ από αξιοποίηση ακινήτων.

Σε πώληση του μεριδίου του (50%) επί της πατρικής οικίας στη Γλυφάδα προχώρησε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αντί ποσού 1,5 εκατ. ευρώ.

ΟΙ «ΣΚΑΦΑΤΟΙ» ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και το 2021, δεν ήταν λίγα τα πολιτικά πρόσωπα που έδειξαν την αγάπη τους στο υγρό στοιχείο και στα σκάφη. Συγκεκριμένα, κάτοχοι φουσκωτών και ταχύπλοων σκαφών είναι ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, που διαθέτει φουσκωτό 7 μέτρων, ο Χριστόφορος Στεφανάδης, που έχει δύο ταχύπλοα και μια βάρκα 6 μέτρων, ο ευρωβουλευτής Πέτρος Κόκκαλης, που διαθέτει ταχύπλοο 12 μέτρων, ο Στέργιος Πιτσιόρλας με πλωτό σκάφος 17 μέτρων (με έτος πρώτης κυκλοφορίας το 1900!), αλλά και ο Παύλος Πολάκης, που είναι κάτοχος ταχύπλοου 9 μέτρων.

Από την πλευρά του, ο Μάριος Σαλμάς εμφανίζεται να πουλά ταχύπλοο 7 μέτρων, ενώ ο Γιάνης Βαρουφάκης του ΜέΡΑ25 – που εμφανίζει ιδιαίτερη αδυναμία στις μηχανές, έχοντας πέντε μαζί με τη σύζυγό του – δήλωσε πως του έκλεψαν βάρκα – σκάφος που διέθετε με μηχανή, κάτι που δήλωσε και στο Λιμενικό.

Λάτρεις του υγρού στοιχείου δηλώνουν, επίσης, οι Σοφία Σακοράφα, Παναγής Καπάτος, Δημήτρης Κυριαζίδης, Γιάννης Οικονόμου, Παναγιώτης Πικραμμένος, Λιάνα Κανέλλη και Περικλής Μαντάς, οι οποίοι ωστόσο περιορίζονται σε μικρές βάρκες 4 μέτρων.

Επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζει και η δήλωση του Μάκη Βορίδη, ο οποίος κληρονόμησε ποσό 1,2 εκατ. ευρώ από το θείο του Ευτύχιο Βορίδη, καθηγητή Καρδιολογίας. Ο δε Λευτέρης Κρέτσος δηλώνει ένα ζηλευτό χαρτοφυλάκιο 1,12 εκατ. ευρώ σε μετοχές και αμοιβαία κεφάλαια που απέκτησε η σύζυγός του με γονική παροχή. Μάλιστα, διαθέτει μετοχές αξίας 493,7 χιλιάδων ευρώ της Lamda Development, αλλά και 560.500 ευρώ του ΟΠΑΠ.

Τέλος, ο πρώην υπουργός Μεταφορών Κώστας Καραμανλής, κάνει την είσοδό του στην εταιρεία ΠΥΛΟΣ με μετοχικό κεφάλαιο 852.224 ευρώ. / Πηγή: iefimerida.gr

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΑ ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ

www.iefimerida.gr/tag/pothen-eshes