Γιατί στο Λαβάλ γλιστράμε… περισσότερο απ’ ό,τι στο Μόντρεαλ;

Του Γιώργου Στυλ. Γκιούσμα

Ο χειμώνας στον Καναδά ήταν ανέκαθεν απαιτητικός… Είναι όμως πολύ ανησυχητικό, το πόσο συχνά οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια, προπαντός στο Λαβάλ, μετατρέπονται σε «παγίδες πάγου». Το θέμα απασχολεί έντονα τους Λαβαλιώτες και έχει ήδη φτάσει μέχρι τα έδρανα του Δημοτικού Συμβουλίου.

Το ερώτημα που θέτουν πολλοί είναι απλό: «Γιατί στο Λαβάλ δε ρίχνουν αρκετό αλάτι;». Η απάντηση, ωστόσο, είναι πιο σύνθετη και γίνεται πιο κατανοητή, όταν συγκρίνουμε τις πρακτικές του Λαβάλ με εκείνες του Μόντρεαλ και του Λονγκέι.

ΛΑΒΑΛ: ΜΕΡΙΜΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ 
◘ «Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΖΕΤΑΙ»

Η πόλη του Λαβάλ εφαρμόζει μια ιδιαίτερα προσεκτική πολιτική χρήσης αλατιού, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες της κυβέρνησης του Κεμπέκ, για τη μείωση της περιβαλλοντικής ρύπανσης. Όταν η θερμοκρασία του οδοστρώματος πέφτει κάτω από –15 βαθμούς Κελσίου, το αλάτι θεωρείται αναποτελεσματικό και αντικαθίσταται από άμμο ή χαλίκι.

Το πρόβλημα; Τα υλικά αυτά δε λιώνουν τον πάγο – απλώς μειώνουν, θεωρητικά, την ολισθηρότητα. Στην πράξη, πολλοί κάτοικοι, μεταξύ τους και ηλικιωμένοι ομογενείς, καταγγέλλουν πτώσεις και τραυματισμούς, κυρίως νωρίς το πρωί και μετά από παγωμένη βροχή.

Τον Ιανουάριο του 2026, το ζήτημα συζητήθηκε δημόσια στο Δημοτικό Συμβούλιο, με δημότες να μιλούν για «χαοτικές συνθήκες» και να ζητούν άμεσες αλλαγές στις πρακτικές αποπαγοποίησης.

«Τις τελευταίες εβδομάδες, ο μαύρος πάγος μετέτρεψε δρόμους και πεζοδρόμια του Λαβάλ σε πραγματικό ναρκοπέδιο», ανέφερε ο κάτοικος της Fabreville, Ζαν-Κλοντ Κλερζέ, απευθυνόμενος στο δήμαρχο και τους δημοτικούς συμβούλους, κατά την περίοδο ερωτήσεων στο Δημοτικό Συμβούλιο του Ιανουαρίου. «Η κατάσταση έγινε χαοτική, τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους οδηγούς».

Ο ίδιος δεν μίλησε θεωρητικά. Όπως αποκάλυψε, γλίστρησε ο ίδιος στον πάγο και παραλίγο να σπάσει το πόδι του. Απευθυνόμενος στο δημοτικό σύμβουλο της περιοχής l’Orée-des-Bois, Γιανίκ Λανγκλουά, έθεσε ευθέως το ερώτημα: «Δε θα μπορούσε να είχε γίνει κάτι προληπτικά, ώστε να αποφευχθεί μια τόσο επικίνδυνη κατάσταση;».

Ο κ. Κλερζέ ζήτησε από το σύμβουλο να τοποθετηθεί, αν είναι ικανοποιημένος από την παρούσα εικόνα – και ρώτησε το δήμαρχο Στεφάν Μπουαγιέ ποια μέτρα σκοπεύει να λάβει η πόλη για να ενισχύσει την ασφάλεια.

Στο διάλογο παρενέβη και η κ. Γκιρλάντ, επίσης κάτοικος της πόλης, η οποία έθεσε πρακτικά ερωτήματα:

◘ Ποια εναλλακτικά μέτρα εφαρμόζει ο δήμος όταν η θερμοκρασία είναι τόσο χαμηλή που το αλάτι δεν λειτουργεί;

◘ Υπάρχει επαρκής εξοπλισμός;

◘ Υπάρχουν αρκετοί διανομείς αδρανών υλικών, ώστε να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά μεγάλες περίοδοι παγετού; Και, τέλος,

◘ Πώς συγκρίνεται το Λαβάλ με άλλες μεγάλες πόλεις στη διαχείριση μιας χιονοθύελλας, η οποία σε κάποιες περιπτώσεις μετατρέπεται σε… παγοθύελλα;

«Μετά τον αποχιονισμό δεν ρίχνεται αλάτι», σημείωσε, «κάτι που κάνει τη ζωή των πεζών –ιδίως των παιδιών– πιο επικίνδυνη και αυξάνει τον κίνδυνο πτώσεων».

Απαντώντας, ο δημοτικός σύμβουλος, Γιανίκ Λανγκλουά, αναγνώρισε ότι τα προβλήματα είναι υπαρκτά.

«Δεν είναι όλα τέλεια», παραδέχτηκε, «γι’ αυτό και αποφασίσαμε να επανεξετάσουμε τη στρατηγική μας για το χιόνι και τον πάγο». Δήλωσε μάλιστα ότι θα επισκεφθεί ο ίδιος συγκεκριμένους δρόμους και θα προχωρήσει σε παρεμβάσεις όπου κριθεί απαραίτητο.

Ο δήμαρχος, Στεφάν Μπουαγιέ, από την πλευρά του, εξήγησε ότι η πόλη δεν μπορεί να καθαρίσει όλους τους δρόμους μέσα σε 24 ώρες και αναγκάζεται να θέτει προτεραιότητες: πρώτα περιοχές γύρω από σχολεία και νοσοκομεία, στη συνέχεια μεγάλες αρτηρίες και ράμπες αυτοκινητοδρόμων, έπειτα συλλεκτικούς δρόμους και τελευταίες τις γειτονιές. «Όλη αυτή η διαδικασία διαρκεί ημέρες», σημείωσε.

Τέλος, παραδέχτηκε ότι σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, ειδικά μετά από απότομη πτώση του υδράργυρου έπειτα από απόψυξη, το αλάτι είναι λιγότερο αποτελεσματικό – «χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν το χρησιμοποιούμε», όπως διευκρίνισε.

Δεν είναι τυχαίο ότι η αποχιονιστική πολιτική συγκαταλέγεται εδώ και χρόνια στα συχνότερα παράπονα προς το Συνήγορο του Πολίτη του Λαβάλ.

ΑΠΡΟΣΠΕΛΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΟΙ ΓΕΦΥΡΕΣ

Όπως διαπίστωσαν πολλοί οδηγοί, τη Δευτέρα 26 Ιανουαρίου, για άλλη μια φορά σχεδόν όλες οι γέφυρες στο Λαβάλ ήταν απροσπέλαστες. Παρόλο την έντονη παρουσία της αστυνομίας, οι οδηγοί δεν μπορούσαν να προσπεράσουν διαβάσεις με γεφυρώματα, διότι η άσφαλτος ήταν… γυαλί από τον πάγο. Συγκεκριμένα, στη γέφυρα που περνάει πάνω από τον αυτοκινητόδρομο 15 επί της λεωφόρου Labelle, τεράστιο φορτηγό νταλίκα είχε ακινητοποιηθεί. Αποτέλεσμα να μην μπορούν να περάσουν τα υπόλοιπα οχήματα. Τέτοια συμβάντα είναι απαράδεκτα!

ΜΟΝΤΡΕΑΛ: Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ

Σε αντίθεση με το Λαβάλ, το Μόντρεαλ ακολουθεί μια πιο «επιθετική» στρατηγική κατά του πάγου. Οι υπηρεσίες της πόλης προχωρούν συχνά σε προληπτική ρίψη άλμης (υγρού αλατιού) πριν από κακές καιρικές συνθήκες, αποτρέποντας το σχηματισμό πάγου εξαρχής.

Επιπλέον, χρησιμοποιούνται ειδικά άλατα, όπως το χλωριούχο ασβέστιο, τα οποία είναι αποτελεσματικά και σε χαμηλότερες θερμοκρασίες. Το αποτέλεσμα είναι λιγότερα παράπονα και σαφώς καλύτερη οδική ασφάλεια, αν και με αυξημένο κόστος και περιβαλλοντικό αποτύπωμα.

ΛΟΝΓΚΕΪ: ΜΙΑ ΠΙΟ ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΗ ΕΠΙΛΟΓΗ

Το Λονγκέι φαίνεται να κινείται στη μέση οδό. Χρησιμοποιεί περισσότερο αλάτι απ’ ό,τι το Λαβάλ, ιδιαίτερα σε κεντρικούς δρόμους και περιοχές με αυξημένη κυκλοφορία, χωρίς όμως να φτάνει τα επίπεδα του Μόντρεαλ. Στις γειτονιές εφαρμόζονται συχνά αδρανή υλικά, αλλά με πιο ευέλικτη χρήση αλατιού όταν οι συνθήκες το απαιτούν.

ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ Η  ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Η ασφάλεια στους δρόμους και στα πεζοδρόμια δεν είναι θεωρητικό ζήτημα πολιτικής· είναι μέρος της καθημερινής ζωής. Η εμπειρία άλλων πόλεων δείχνει πως υπάρχουν εναλλακτικές και πιο ευέλικτες λύσεις, χωρίς να θυσιάζεται ούτε το περιβάλλον ούτε η ανθρώπινη ασφάλεια. Με την ανεπάρκεια που έχουν τα νοσοκομεία, δε χρειάζονται να ενταχθούν περισσότερα άτομα για κατάγματα λόγω του πάγου στα πεζοδρόμια…

Η κρίση στέγης παίρνει διαστάσεις κοινωνικής έκτακτης ανάγκης

Η στεγαστική κρίση στο Κεμπέκ παύει πλέον να είναι μια αφηρημένη στατιστική και μετατρέπεται σε καθημερινό άγχος για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Νέα έρευνα της Léger, σε συνεργασία με την οργάνωση Vivre en Ville, αποκαλύπτει ότι ένας στους πέντε κατοίκους του Κεμπέκ δυσκολεύτηκε να πληρώσει το ενοίκιό του μέσα στο τελευταίο έτος. Με απλά λόγια, περίπου 700.000 άνθρωποι βρέθηκαν αντιμέτωποι με την αδυναμία κάλυψης μιας από τις πιο βασικές τους ανάγκες, της στέγης.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός, ότι για έναν στους δέκα το πρόβλημα δεν ήταν περιστασιακό. Οι ερωτηθέντες δηλώνουν πως η δυσκολία πληρωμής ενοικίου επαναλήφθηκε περισσότερες από μία φορές, στοιχείο που υποδηλώνει μόνιμη οικονομική πίεση και όχι ένα μεμονωμένο ατύχημα στον οικογενειακό προϋπολογισμό. Η κατάσταση είναι ιδιαίτερα οξεία στο Μόντρεαλ, όπου το 25% των ενοικιαστών ανέφεραν ότι το 2025 βρέθηκαν σε αδιέξοδο μπροστά στο λογαριασμό του ενοικίου.

Η έρευνα της Vivre en Ville συνδέει άμεσα αυτή την πίεση με την εκρηκτική άνοδο των ενοικίων τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με τα στοιχεία της, το μέσο ενοίκιο στο Κεμπέκ αυξήθηκε κατά σχεδόν 150 δολάρια το μήνα από το 2023. Σε ετήσια βάση, αυτό μεταφράζεται σε επιβάρυνση περίπου 1.800 δολαρίων για κάθε ενοικιαστή, ένα ποσό που ισοδυναμεί, όπως υπογραμμίζει η οργάνωση, με δύο επιπλέον μήνες ενοικίου μέσα σε μόλις δύο χρόνια. Για πολλά νοικοκυριά, αυτή η αύξηση ξεπερνά κατά πολύ την όποια αύξηση μισθών ή κοινωνικών παροχών.

Ο διευθυντής της Vivre en Ville, Κριστιάν Σαβάρ, δεν κρύβει τη σοβαρότητα της κατάστασης. «Δεν πρόκειται πια για μια μεμονωμένη κρίση, αλλά για μια κοινωνική έκτακτη ανάγκη που πλήττει το Κεμπέκ», δηλώνει, περιγράφοντας μια πραγματικότητα, όπου η πρόσβαση σε προσιτή στέγη υπονομεύεται σε ολόκληρη την επαρχία. Η έρευνα δείχνει, ότι η πίεση δεν αφορά μόνο τα χαμηλά εισοδήματα ή τους πιο ευάλωτους, αλλά αγγίζει και ομάδες που παραδοσιακά θεωρούνταν οικονομικά σταθερές.

Ιδιαίτερα εκτεθειμένοι εμφανίζονται οι εργαζόμενοι ηλικίας 35 έως 54 ετών, δηλαδή άνθρωποι στην καρδιά της επαγγελματικής και οικογενειακής τους ζωής. Περίπου το ένα τρίτο των ερωτηθέντων σε αυτή την ηλικιακή ομάδα δηλώνουν ότι αισθάνονται έντονη οικονομική πίεση. Πρόκειται συχνά για γονείς με εξαρτώμενα μέλη, με σταθερή εργασία και ενεργό ρόλο στην οικονομία, που όμως βλέπουν το εισόδημά τους να μην επαρκεί πλέον για τα βασικά.

Η προοπτική ιδιοκατοίκησης, που για δεκαετίες αποτελούσε στόχο ζωής για πολλές οικογένειες στο Κεμπέκ, μοιάζει ολοένα και πιο μακρινή. Μόλις το 22% των ερωτηθέντων δηλώνουν ότι σκέφτονται κάποια στιγμή να αγοράσουν κατοικία. Για τη μεγάλη πλειονότητα, το όνειρο αυτό φαίνεται πλέον απρόσιτο, καθώς οι τιμές ακινήτων, τα επιτόκια και το κόστος ζωής, συνθέτουν ένα σχεδόν ανυπέρβλητο φραγμό.

Ο Αντάμ Μονγκρέν από τη Vivre en Ville τονίζει, ότι το πρόβλημα έχει σαφές κοινωνικό αποτύπωμα. «Μιλάμε για ανθρώπους που εργάζονται, που έχουν εξαρτώμενα μέλη, που συνεισφέρουν στην οικονομία. Δεν μπορούν πια να ανταπεξέλθουν» σημειώνει, υπογραμμίζοντας ότι οι οικογένειες πλήττονται δυσανάλογα. Κατά τον ίδιο, αυτή η πίεση εξηγεί και γιατί «αλλάζει το πρόσωπο της αστεγίας και της επισφάλειας», με όλο και περισσότερους εργαζόμενους να κινδυνεύουν να βρεθούν χωρίς σταθερή στέγη.

Παρά το γεγονός, ότι δείκτες όπως το ποσοστό κενών κατοικιών και οι νέες οικοδομές στο Μόντρεαλ δείχνουν κάποια βελτίωση στην προσφορά, η Vivre en Ville επισημαίνει ότι αυτό δε μεταφράζεται σε καλύτερη προσιτότητα. Με απλά λόγια, χτίζονται περισσότερα σπίτια, αλλά όχι απαραίτητα σπίτια που μπορούν να πληρώσουν όσοι τα χρειάζονται περισσότερο. Η οργάνωση καταλήγει, ότι για σχεδόν όλους στο Κεμπέκ η κατάσταση είτε παραμένει στάσιμη, είτε επιδεινώνεται.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο οικονομικός διευθυντής της Ένωσης Επαγγελματιών Κατασκευών και Στέγασης του Κεμπέκ, Νταβίντ Γκουλέ. Όπως υπογραμμίζει, είναι «επιτακτικό» οι κυβερνήσεις και όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς να κατανοήσουν πώς αλλάζει το στεγαστικό απόθεμα και ποια είναι η πραγματική δυνατότητα πληρωμής των νοικοκυριών. «Βλέπουμε ξεκάθαρα ότι οι επιλογές για τον κόσμο λιγοστεύουν συνεχώς», προειδοποιεί.

Η εικόνα που προκύπτει είναι σαφής και ανησυχητική. Η στεγαστική κρίση στο Κεμπέκ δεν αφορά πια μόνο τους πιο ευάλωτους, αλλά διαπερνά ολόκληρη την κοινωνία, απειλώντας τη σταθερότητα οικογενειών που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν ασφαλείς. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι, αν οι πολιτικές παρεμβάσεις που συζητούνται θα καταφέρουν να ανακουφίσουν ουσιαστικά αυτή την πίεση ή αν η στέγη θα συνεχίσει να γίνεται, για όλο και περισσότερους, ένα δυσεύρετο και ακριβό αγαθό.

Ένας συμβολικός εκσυγχρονισμός με περιορισμένο αντίκτυπο στην καθημερινότητα

Η κυβέρνηση του Κεμπέκ ανακοίνωσε στις 23 Ιανουαρίου 2026, ότι προχωρά στην αφαίρεση του βρετανικού στέμματος από τον επίσημο θυρεό της Επαρχίας, παρουσιάζοντας την κίνηση ως επαναβεβαίωση της αυτονομίας και της ταυτότητας του Κεμπέκ. Η απόφαση, που γνωστοποιήθηκε από τον υπουργό Δικαιοσύνης Simon Jolin-Barrette και τον υπουργό Γαλλικής Γλώσσας Jean-François Roberge, στηρίζεται, όπως τονίστηκε, σε σύσταση επιτροπής με εντολή να μελετήσει συνταγματικά ζητήματα.

Στις δηλώσεις του, ο Jolin-Barrette έθεσε σαφές πλαίσιο για το τι επιδιώκει η κυβέρνηση. «Η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων του Κεμπέκ, δεν έχει καμία προσκόλληση στη βρετανική μοναρχία και την απορρίπτει», ανέφερε, προσθέτοντας ότι η αφαίρεση του στέμματος διασφαλίζει πως «τα θεσμικά σύμβολα σέβονται τον πληθυσμό του Κεμπέκ, εκσυγχρονίζονται και αντικατοπτρίζουν καλύτερα την ταυτότητά του». Η τοποθέτηση αυτή, ωστόσο, περιορίζει ρητά το σκοπό της αλλαγής στο πεδίο του συμβολισμού και της ταυτότητας, χωρίς αναφορά σε οποιοδήποτε κοινωνικό ή οικονομικό όφελος.

Ο θυρεός του Κεμπέκ αποτελείται από ένα στέμμα που δεσπόζει πάνω από ασπίδα με τρία χρυσά fleur-de-lis, ένα χρυσό λέοντα και τρία πράσινα φύλλα σφενδάμου. Ο λέοντας, σύμβολο που συνδέεται επίσης με το βρετανικό στέμμα και συχνά αποκαλείται στα γαλλικά «λεοπάρδαλη», δεν αφαιρείται. Σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία που επικαλείται η κυβέρνηση, το αρχικό έμβλημα απονεμήθηκε στο Κεμπέκ το 1868 από τη βασίλισσα Βικτώρια, ενώ το στέμμα τύπου Tudor προστέθηκε το 1939, την ίδια χρονιά που ενσωματώθηκε και το επαρχιακό μότο «Je me souviens».

Ο Roberge υπογράμμισε, ότι ο θυρεός δεν είχε τροποποιηθεί εδώ και σχεδόν 90 χρόνια και δήλωσε πως «η ανάγκη να γυρίσει σελίδα το Κεμπέκ σε σχέση με τη μοναρχία είναι πλέον πολύ παρούσα». Και αυτή η δήλωση, ωστόσο, εστιάζει στη συμβολική διάσταση της αλλαγής και στην ιστορική της φόρτιση, χωρίς να συνδέει την πρωτοβουλία με απτές βελτιώσεις στην καθημερινότητα των πολιτών.

Η κυβέρνηση διευκρίνισε, ότι ο αναθεωρημένος θυρεός θα χρησιμοποιείται σε ορισμένα επίσημα έγγραφα και, σε δεύτερη φάση, στα μετάλλια που απονέμονται από τον εκπρόσωπο του κράτους. Για λόγους προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς, τα υπάρχοντα εμβλήματα σε δημόσια κτίρια ή έπιπλα δε θα αντικατασταθούν. Παράλληλα, η κυβέρνηση δεν απάντησε άμεσα σε ερώτημα σχετικά με το κόστος των αλλαγών, αφήνοντας αδιευκρίνιστο το οικονομικό αποτύπωμα μιας πρωτοβουλίας που χαρακτηρίζεται από την ίδια ως περιορισμένης εμβέλειας.

Η αφαίρεση του στέμματος εντάσσεται σε μια σειρά κινήσεων με στόχο τη χαλάρωση των δεσμών της Επαρχίας με τη μοναρχία. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η κατάργηση της υποχρεωτικής ορκωμοσίας στο βασιλιά για τα εκλεγμένα μέλη της Εθνοσυνέλευσης, καθώς και η πρόθεση μετονομασίας του τίτλου του lieutenant-governor σε «officer of Quebec». Και σε αυτές τις περιπτώσεις, οι επίσημες ανακοινώσεις επικεντρώνονται στην ταυτότητα και το θεσμικό εκσυγχρονισμό, όχι σε λειτουργικές αλλαγές.

Η ανακοίνωση έτυχε θετικής υποδοχής από τον αρχηγό του Parti Québécois, Paul St-Pierre Plamondon, ο οποίος τη συνέδεσε με τη δημόσια συζήτηση που άνοιξε μετά την ομιλία του πρωθυπουργού του Καναδά, Mark Carney, στην πόλη του Κεμπέκ, στα Πεδία του Αβραάμ. Ο St-Pierre Plamondon σημείωσε, ότι η κίνηση της κυβέρνησης ήρθε την επόμενη ημέρα από μια ομιλία που χαρακτήρισε την ήττα των Γάλλων το 1759 ως απαρχή «συνεργασίας», διατύπωση που προκάλεσε αντιδράσεις τόσο από το κυβερνών κόμμα όσο και από το PQ.

Αξιοσημείωτη είναι και η απουσία δημόσιων τοποθετήσεων από κοινωνικούς και κοινοτικούς φορείς που δραστηριοποιούνται σε τομείς όπως η στέγαση, η υγεία ή η καταπολέμηση της φτώχειας. Σε μια περίοδο όπου τα ζητήματα αυτά κυριαρχούν στο δημόσιο διάλογο, η σιωπή τους ενισχύει την εικόνα μιας πρωτοβουλίας με κυρίως θεσμικό και συμβολικό χαρακτήρα, όπως άλλωστε περιγράφεται και από τις ίδιες τις κυβερνητικές δηλώσεις.

Η κυβέρνηση απορρίπτει την ιδέα, ότι η αλλαγή του θυρεού λειτουργεί ως αντιπερισπασμός, υποστηρίζοντας ότι ο εκσυγχρονισμός των συμβόλων μπορεί να συνυπάρξει με την αντιμετώπιση των κοινωνικών προκλήσεων. Ωστόσο, με βάση τις επίσημες τοποθετήσεις, η πρωτοβουλία δεν προβάλλεται ως εργαλείο για την επίλυση πιεστικών προβλημάτων, αλλά ως μια πράξη ιστορικής και ταυτοτικής αναθεώρησης.

Έτσι, η αφαίρεση του βρετανικού στέμματος από το θυρεό του Κεμπέκ, αποκτά σαφές πολιτικό μήνυμα και ισχυρό συμβολισμό. Την ίδια στιγμή, οι ίδιες οι δηλώσεις της κυβέρνησης καταδεικνύουν, ότι πρόκειται για μια αλλαγή με περιορισμένο πρακτικό αντίκτυπο, αφήνοντας ανοιχτό το ερώτημα κατά πόσο τέτοιες κινήσεις ανταποκρίνονται στις πιο άμεσες ανάγκες της κοινωνίας.

Γράφει ο David Coletto*

Το δείγμα των 1500 Καναδών που ρωτήθηκαν πρόσφατα, σε δημοσκόπηση της Abacus Data, ήταν ξεκάθαρο. Το 67% απάντησε ότι το κόστος ζωής εν έτη 2026 είναι το χειρότερο που έχει υπάρξει στον Καναδά! Ποιος είναι όμως ο πολιτικός αντίκτυπος για την κατάσταση αυτή που έχει διαμορφωθεί; Ποια σημασία έχουν οι επόμενοι μήνες και ποιες θα είναι οι επιπτώσεις της κυβερνητικής πολιτικής; Ας τα δούμε όλα με τη σειρά:

Καταρχήν, οι πολιτικές συνέπειες των ανησυχιών για την οικονομική προσιτότητα είναι ορατές, αλλά δεν έχουν ακόμη αποκρυσταλλωθεί πλήρως. Μεταξύ των Καναδών που λένε ότι το κόστος ζωής είναι κορυφαίο ζήτημα γι’ αυτούς, η πρόθεση ψήφου ευνοεί τους Συντηρητικούς στο 44%, με τους Φιλελεύθερους στο 38% και το NDP στο 8%.

Η κυβερνητική έγκριση αλλάζει επίσης. Μεταξύ εκείνων που δίνουν προτεραιότητα στο κόστος ζωής, το 41% εγκρίνει τις επιδόσεις της κυβέρνησης, το 20% είναι ουδέτερο και το 39% αποδοκιμάζει. Μεταξύ όλων των άλλων, η έγκριση αυξάνεται στο 57%, με την αποδοκιμασία να πέφτει στο 28%.

Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται στις εντυπώσεις του πρωθυπουργού Μαρκ Κάρνεϊ. Μεταξύ εκείνων που δίνουν προτεραιότητα στο κόστος ζωής, η καθαρή του εντύπωση είναι οριακά θετική στο +2, με 40% θετική και 38% αρνητική. Μεταξύ όλων των άλλων, η καθαρή του εντύπωση αυξάνεται απότομα στο +20, με 52% θετική και 30% αρνητική.

Αυτά τα κενά έχουν σημασία. Δείχνουν ότι οι ανησυχίες σχετικά με την οικονομική προσιτότητα συνδέονται με ασθενέστερη έγκριση και πιο ήπιες προσωπικές αξιολογήσεις. Ταυτόχρονα, δείχνουν επίσης ότι το θέμα δεν έχει γίνει ακόμη καθοριστική πολιτική ευθύνη για την κυβέρνηση Carney.

ΓΙΑΤΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΡΟΣΙΤΟΤΗΤΑ

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΗ «ΣΠΑΣΕΙ» ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους το κόστος ζωής, παρά την έντασή του, δεν έχει ακόμη μεταφραστεί πλήρως σε πολιτικό σημείο ρήξης. Πολλοί Καναδοί βλέπουν την οικονομική προσιτότητα ως διαρθρωτική και παγκόσμια και όχι ως αποτέλεσμα αποφάσεων μιας μεμονωμένης κυβέρνησης. Αυτό μετριάζει την ευθύνη, ακόμη και όταν η απογοήτευση παραμένει υψηλή.

Η κυβέρνηση Κάρνεϊ έχει λάβει κάποια μέτρα για να δείξει ότι είναι συμπονετική για το θέμα. Εξάλειψε την τιμή του άνθρακα, μείωσε τους φόρους εισοδήματος, έκανε μόνιμο το εθνικό πρόγραμμα σχολικών τροφίμων και ξεκίνησε την αυτόματη φορολογική δήλωση για τους Καναδούς με χαμηλότερο εισόδημα, για να διασφαλίσει ότι μπορούν να έχουν πρόσβαση σε κρατικά επιδόματα.

Η οικονομική προσιτότητα ανταγωνίζεται επίσης άλλες ανησυχίες αντί να τις παραγκωνίζει. Ο Τραμπ, το εμπόριο, η υγειονομική περίθαλψη και η παγκόσμια αστάθεια, τοποθετούνται πάνω από τις πιέσεις κόστους, δημιουργώντας μια περίπλοκη ατζέντα και όχι ένα μοναδικό δημοψήφισμα που μπορεί να είναι μοναδικά καναδικό.

ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ

ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΜΗΝΕΣ

Ο συγχρονισμός μπορεί να αλλάξει τη δυναμική. Την περίοδο των εορτών οι δαπάνες αυξήθηκαν, ακόμη και για τα νοικοκυριά που βρίσκονται υπό πίεση. Βρισκόμαστε ήδη στον Ιανουάριο, που είναι ο μήνας που φτάνουν οι λογαριασμοί πιστωτικών καρτών, οι αποταμιεύσεις φαίνονται πιο αραιές και η οικονομική συμπίεση μετά τις διακοπές ξεκινά.

Αυτό το εποχιακό μοτίβο έχει τη δυνατότητα να εντείνει τις ανησυχίες για την οικονομική προσιτότητα τους πρώτους μήνες του νέου έτους. Για τις κυβερνήσεις, τα ιδρύματα και τις οργανώσεις υπεράσπισης, αυτή είναι μια στιγμή που η ενσυναίσθηση, ο τόνος και η συνάφεια, θα έχουν μεγαλύτερη σημασία από τη φιλοδοξία ή την αφαίρεση.

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ

ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Τα ευρήματα έχουν επίσης σαφείς επιπτώσεις για τις ενώσεις, τις εταιρείες και τους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς που διαμορφώνουν τις ατζέντες υπεράσπισης. Η οικονομική προσιτότητα έχει γίνει ένα τεστ αξιοπιστίας. Το κοινό φιλτράρει τα μηνύματα μέσω του δικού του οικονομικού άγχους και οι προτάσεις που δε συνδέονται σαφώς με τον αντίκτυπο στα νοικοκυριά, κινδυνεύουν να απορριφθούν ως εκτός πραγματικότητας.

Για τις επιχειρήσεις και τους βιομηχανικούς ομίλους, τα επιχειρήματα σχετικά με την ανάπτυξη, την ανταγωνιστικότητα ή την καινοτομία, θα έχουν απήχηση μόνο εάν συνδέονται ρητά με τη σταθερότητα, την προβλεψιμότητα και την ελάφρυνση του κόστους για τους καταναλωτές ή τους εργαζόμενους.

Προς το παρόν, το κόστος ζωής παραμένει προειδοποιητικό φως και όχι κόκκινο φως για την κυβέρνηση Κάρνεϊ. Αλλά η ένταση του συναισθήματος, σε συνδυασμό με τις εποχιακές πιέσεις και τα εύθραυστα οικονομικά των νοικοκυριών, σημαίνει ότι το ζήτημα είναι απίθανο να ξεθωριάσει ήσυχα στο παρασκήνιο.

*Ιδρυτής, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Abacus Data