Οι μεγάλο-οφειλέτες αναδεικνύονται σε «μάστιγα» με βάση τις οφειλές προς τα Δημόσια Ταμεία και το χειρότερο είναι ότι αυξάνονται διαρκώς. Εκτός από το χρόνιο πρόβλημα της φοροδιαφυγής που ταλανίζει την εθνική οικονομία, καταγράφεται πλέον ένα ακόμη πιο σημαντικό. Αυτό της μη είσπραξης και μάλιστα εγκαίρως του μεγαλύτερου μέρους των βεβαιωμένων οφειλών.

Παρά τις όποιες ρυθμίσεις έχουν ανακοινωθεί τα τελευταία χρόνια, οι μπαταχτσήδες δεν πληρώνουν και το Κράτος εμφανίζεται ανίκανο να εισπράξει τους φόρους του. Στον αντίποδα, κυνηγά τους «φουκαράδες του συστήματος» που και ελάχιστα οφείλουν και σε γενικές γραμμές συνεπείς προς τις υποχρεώσεις τους είναι.

Μπορεί να εμφανίζονται στο σύστημα 3.687.278 φυσικά και νομικά πρόσωπα που συνολικά χρωστούν 107,7 δισ. ευρώ, ενώ οι 2.293.204 ασφαλισμένοι έχουν αφήσει χρέη ύψους 29 δισ. ευρώ προς τον ΕΦΚΑ αλλά το τραγικό είναι ότι από αυτούς μόλις 9.023 φορολογούμενοι χρωστούν το υπέρογκο ποσό των 84,2 δις ευρώ. Δηλαδή, μόλις το 0,2% των οφειλετών χρωστά το 78,2% του ληξιπρόθεσμου χρέους προς το Δημόσιο που διαμορφώθηκε στα 107,7 δισ. ευρώ.

Στον αντίποδα, οφειλή έως 50 ευρώ έχουν 517.356 φορολογούμενοι με τον αριθμό τους να είναι μειωμένος κατά 39.158 άτομα.

Τα στοιχεία προέρχονται από την έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, που δείχνουν ότι το ιδιωτικό χρέος προς την εφορία και τα ασφαλιστικά Ταμεία αυξήθηκε και πάλι και ανήλθε στα 153,63 δισ. ευρώ.

Κορυφαίοι παράγοντες της οικονομίας, όπως ο Κεντρικός Τραπεζίτης, Γιάννης Στουρνάρας, δίδουν έμφαση στην πάταξη της φοροδιαφυγής, όπως είναι φυσικό, αλλά το ελληνικό κράτος αδυνατεί να εισπράξει βεβαιωμένους φόρους. Τι νόημα έχει να μεγαλώσει η φορολογική βάση (κάτι που είναι στη σωστή κατεύθυνση) αν το Δημόσιο δεν εισπράττει όσα του αναλογούν; Αρκεί να αναλογιστεί κανείς το δημοσιονομικό χώρο που θα δημιουργούσε η δραστική μείωση των οφειλών αυτών των 9.000 φυσικών και κυρίως νομικών προσώπων.

Πρόκειται για πραγματικό στοίχημα του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης, που αν δεν κερδηθεί, οι εξελίξεις εκτιμώνται ως ιδιαίτερα αρνητικές για όλους.
Από την ανάλυση των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς την εφορία, μεταξύ άλλων, προκύπτει ότι:
-Μείωση καταγράφεται στις χαμηλότερες κατηγορίες οφειλής μέχρι 10.000 ευρώ, στις οποίες συγκεντρώνεται το 90,7% των οφειλετών, με τον αριθμό των οφειλετών να μειώνεται συνολικά κατά 272.411 πρόσωπα.

-Η μείωση του αριθμού των οφειλετών στο εύρος οφειλής μέχρι 10.000 ευρώ συνοδεύεται από μείωση του συνολικού ληξιπρόθεσμου υπολοίπου σε ετήσια βάση κατά 81,3 εκατ. ευρώ.

-Το 70% των ληξιπρόθεσμων οφειλών ή 58,9 δις ευρώ προέρχεται από χρέη νομικών προσώπων. Ο αριθμός των επιχειρήσεων που οφείλουν πάνω από 1 εκατ. ευρώ διαμορφώθηκε στα 5.491, καθώς αυξήθηκε σε ετήσια βάση κατά 115 νομικά πρόσωπα.

-Μόνο το 57% του ληξιπρόθεσμου χρέους που αντιστοιχεί σε 46,3 δις ευρώ, πηγάζει από φορολογικές οφειλές (άμεσοι και έμμεσοι φόροι, φόροι στην περιουσία, ΦΠΑ, ειδικοί φόροι κατανάλωσης κτλ.). Το υπόλοιπο των πραγματικών ληξιπρόθεσμων οφειλών προέρχεται από άλλες κατηγορίες οφειλής, οι οποίες παρουσιάζουν χαμηλό ποσοστό είσπραξης.

-Σύμφωνα με στοιχεία της ΑΑΔΕ, σε αυτές περιλαμβάνονται τα πρόστιμα (φορολογικά και μη φορολογικά) τα οποία αποτελούν το 29,7% του πραγματικού ληξιπρόθεσμου υπολοίπου, καθώς αγγίζουν τα 24,2 δις ευρώ και οι μη φορολογικές οφειλές (δάνεια, δικαστικά έξοδα, καταλογισμοί κτλ.), οι οποίες αποτελούν το 13,3% του πραγματικού ληξιπρόθεσμου υπολοίπου, ποσοστό που αντιστοιχεί σε 10,9 δισ. ευρώ.

-Οι οφειλές κάτω του 1 εκατ. ευρώ προέρχονται σε μεγαλύτερο βαθμό (κατά 64,5%) από φυσικά πρόσωπα, ενώ η συμμετοχή των φυσικών προσώπων στο ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο είναι ακόμα υψηλότερη σε χαμηλότερες κατηγορίες οφειλής. Ενδεικτικά, οι οφειλές μέχρι 10.000 ευρώ πηγάζουν σε ποσοστό 88,7% από φυσικά πρόσωπα.

-Αντίστοιχα, το πλήθος των φυσικών προσώπων που οφείλουν λιγότερα από 10.000 ευρώ άγγιξε στο τέλος του Απριλίου του 2023 τα 2.959.423, αποτελώντας το 88,5% του συνόλου των οφειλετών αυτής της κατηγορίας οφειλής.

-Στις οφειλές μεταξύ 1 και 100 εκατ. ευρώ καταγράφεται αύξηση του ληξιπρόθεσμου υπολοίπου κατά 766,6 εκατ. ευρώ, ενώ οι οφειλές άνω των 100 εκατ. ευρώ παρουσιάζουν σημαντική μείωση κατά 6,4 δις ευρώ, λόγω της διαγραφής οφειλών της ΟΣΕ ΑΕ ύψους 7,4 δισ. ευρώ. Οφειλές ύψους 8,8 δισ. ευρώ προέρχονται από αφερέγγυους οφειλέτες και 10,6 δισ. ευρώ αφορούν σε οφειλές με λήξη δόσεων πέραν της τελευταίας δεκαετίας.

ΧΡΕΗ ΣΤΑ ΤΑΜΕΙΑ

Το σύνολο των ληξιπρόθεσμων ασφαλιστικών οφειλών στο τέλος του Μαρτίου 2023 διαμορφώθηκε στα 45,9 δισ. ευρώ, δηλαδή, παρουσίασε αύξηση κατά 255,6 εκατ. ευρώ σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο. Η μεταβολή αυτή προέρχεται από την αύξηση των πρόσθετων τελών (κατά 393,5 εκατ. ευρώ), καθώς οι κύριες οφειλές παρουσίασαν μείωση (κατά 137,9 εκατ. ευρώ).

Σε ετήσια βάση, μείωση παρουσίασε ο αριθμός των μητρώων των οφειλετών κατά 130.369, με αποτέλεσμα ο συνολικός αριθμός των μητρώων με οφειλές σε ασφαλιστικά ταμεία να διαμορφώνεται στο τέλος του πρώτου τριμήνου του 2023, σε 2.293.204 μητρώα.

Η μείωση προέρχεται από τις κατηγορίες οφειλής μεταξύ 50 και 10.000 ευρώ (κατά 183.376 μητρώα συνολικά).

Επιπλέον, αύξηση παρατηρείται στις συνολικές οφειλές κατά περίπου 3,1 δισ. ευρώ σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του προηγούμενου έτους, η οποία οφείλεται τόσο σε αύξηση των κύριων οφειλών (κατά 828,2 εκατ. ευρώ), όσο και των πρόσθετων τελών (αύξηση κατά 2,3 δισ. ευρώ).

Αναλυτικότερα, αύξηση στις ληξιπρόθεσμες κύριες οφειλές παρατηρείται σε όλες κατηγορίες οφειλής άνω των 10.000 ευρώ με τη μεγαλύτερη να εντοπίζεται σε αυτή μεταξύ 100.000 και 1.000.000 ευρώ (κατά 556 εκατ. ευρώ).

© zougla.gr

Έχουμε σε παλαιότερα άρθρα αναφερθεί για τη διεθνή τάση που υπάρχει σήμερα, περί της de facto μετατροπής της εγγύς θαλάσσιας έκτασης (πέρα των χωρικών υδάτων) σε χώρο άτυπης εθνικής κυριαρχίας. Αυτό ταιριάζει απόλυτα στην περίπτωση του Αιγαίου.

Γράφει ο Κώστας Γρίβας*

© slpress.gr

Το Δίκαιο της Θάλασσας δεν είναι κάτι στατικό και αναλλοίωτο, ωσάν να είχε παραδοθεί από το Θεό στους ανθρώπους, σαν τις δέκα εντολές και έκτοτε δεν αλλάζει. Το Δίκαιο της Θάλασσας είναι δυναμικό μέγεθος, που λαμβάνει υπόσταση ανάλογα με την ευρύτερη γεωπολιτική πραγματικότητα μέσα στην οποία λειτουργεί.

Πρέπει να θυμηθούμε ότι η νομική βάση της ίδιας της έννοιας των χωρικών υδάτων είναι η στρατιωτική ισχύς. Συγκεκριμένα, η αντίληψη των χωρικών υδάτων διαμορφώθηκε με βάση το λεγόμενο «κανόνα βολής του πυροβόλου» (cannon shot rule) και στην αρχή ήταν τρία ναυτικά μίλια. Το συγκεκριμένο νούμερο προέκυψε από το γεγονός, πως εκείνη την εποχή θεωρείτο ότι αυτό ήταν το αποτελεσματικό βεληνεκές του χερσαίου πυροβολικού εναντίον θαλάσσιων στόχων.

Σε πολύ γενικές γραμμές θα λέγαμε, ότι το εύρος των χωρικών υδάτων διαμορφώθηκε με βάση το κατά πόσον χερσαία οπλικά συστήματα μπορούσαν να ασκήσουν αποφασιστική προβολή ισχύος στη θάλασσα. Εν συνεχεία, οι ικανότητες των πυροβόλων βελτιώθηκαν και τα όρια των χωρικών υδάτων αυξήθηκαν στα έξι και αργότερα στα δώδεκα ναυτικά μίλια. Όμως, αυτό το νούμερο βρίσκεται πλέον σε δυσαρμονία με τη σύγχρονη στρατιωτική πραγματικότητα.

Αναλυτικότερα, τα τελευταία χρόνια οι μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις, με προεξάρχουσα την Κίνα, έχουν προχωρήσει στην ανάπτυξη χερσαίων πλεγμάτων αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (A2/AD). Αυτά χρησιμοποιούν εξελιγμένα έκδοχα όπλων πυροβολικού (βαλλιστικούς πυραύλους ή ρουκέτες μεγάλου βεληνεκούς) ικανών να εντοπίζουν και να προσβάλλουν πολεμικά πλοία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ασκούν αποφασιστική προβολή ισχύος σε βάθος πολλών εκατοντάδων (αν όχι χιλιάδων) χλμ. από τις ακτές.

Παρόμοιες ικανότητες αποκτούν και οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες με την αντίληψη των διαχωρικών πυρών (το Cross Domain Fires αποτελεί μέρος της ευρύτερης πολεμικής μεθοδολογίας της πολυχωρικής μάχης Multi Domain Battle/MDB) αναπτύσσει συστήματα πυροβολικού, ικανά να ασκήσουν αποφασιστική προβολή ισχύος από τη στεριά προς τη θάλασσα σε εύρος πολλών εκατοντάδων χλμ.

ΤΟ ΕΥΡΟΣ ΤΩΝ ΧΩΡΙΚΩΝ ΥΔΑΤΩΝ

Με άλλα λόγια, η νομική βάση των χωρικών υδάτων, δηλαδή οι ικανότητες των χερσαίων οπλικών συστημάτων να ασκούν προβολή ισχύος στη θάλασσα, έχει μεταβληθεί κατά πολύ τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα, η αλλαγή αυτή δεν είναι μόνο ποσοτική αλλά και ποιοτική. Δηλαδή, δεν έχει μόνο αυξηθεί δραματικά το βεληνεκές των χερσαίων συστημάτων πυροβολικού, αλλά και η αποτελεσματικότητά τους.

Στο παρελθόν, τα πολεμικά πλοία μπορούσαν να μονομαχήσουν με το χερσαίο πυροβολικό ακόμη και πολύ κοντά στις ακτές. Ωστόσο, σήμερα ακόμη και οι πιο ισχυρές ναυτικές δυνάμεις, όπως είναι οι ομάδες μάχης των αμερικανικών αεροπλανοφόρων (CCG), μειονεκτούν εμφανώς έναντι ισχυρών πλεγμάτων αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής σε αποστάσεις πολλών εκατοντάδων χλμ. από τις ακτές. Αυτά ισχύουν πολύ περισσότερο στο Αιγαίο.

Άρα, ο «κανόνας βολής πυροβόλου» θέτει νέα δεδομένα, όχι μόνο ως προς το εύρος των χωρικών υδάτων, αλλά και ως προς την ενίσχυση της εθνικής κυριαρχίας επί αυτών. Με άλλα λόγια, αν η υπεροχή του χερσαίου πυροβολικού επί της ναυτικής ισχύος είναι αναντίρρητη, τότε τα χωρικά ύδατα μετατρέπονται σε προέκταση της στεριάς προς τη θάλασσα, σε «γαλάζιο εθνικό έδαφος».

Το εύρος τους πλέον δεν είναι τα δώδεκα ναυτικά μίλια, αλλά πολύ περισσότερο. Αυτή η δυνάμει αλλαγή προκύπτει με βάση τον «υπαρξιακό πυρήνα» της ίδιας της νομικής υπόστασης των χωρικών υδάτων, τον «κανόνα βολής του πυροβόλου».

ΕΝΙΑΙΟΣ ΧΩΡΟΣ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Αυτή είναι, καταρχάς, μια άκρως θετική προοπτική για την Ελλάδα. Συγκεκριμένα, το Αιγαίο, λόγω της αρχιπελαγικής δομής του, προσφέρει στη χώρα μας μια αδιαίρετη ενότητα στεριάς και θάλασσας, η οποία το μετατρέπει σε ελληνική λίμνη. Όμως, αυτό θα συμβεί, μόνο όταν η Ελλάδα αποδεχθεί να λειτουργήσει με βάση αυτή τη νέα προοπτική, αν όχι πραγματικότητα.

Αντιθέτως, εμμένοντας η Ελλάδα στην πάγια πρακτική της να μην ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο για να μην «ενοχλήσει» την Τουρκία (κάτι που αναμένουμε να συνεχιστεί μετά τους διθυράμβους για «νέα σελίδα στα ελληνοτουρκικά») τότε, εμμέσως πλην σαφώς, κινδυνεύει να εμφανιστεί ότι αποδέχεται «ασαφή» κυριαρχία και επί των νησιών της.

Η Τουρκία δείχνει πολύ πιο εναρμονισμένη από ό,τι η Ελλάδα με τις διεθνείς εξελίξεις, εξ’ ου και το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας. Επίσης, δεν είναι διόλου τυχαίοι οι τουρκικοί εκβιασμοί στο ΝΑΤΟ για την ονομασία των Στενών και την απαίτηση της να «εξαφανιστεί» η Κύπρος από τους χάρτες της Συμμαχίας (όπου δημοσιεύματα αναφέρονται στη «συμβιβαστική λύση», να περιγράφεται η Μεγαλόνησος με συντεταγμένες!).

Στην περίπτωση του Αιγαίου, η Άγκυρα γνωρίζει ότι η πολιτική γεωγραφία του δεν τη βολεύει και γι’ αυτό επιθυμεί να την αλλάξει. Δε θέλει να βρεθεί «εγκλωβισμένη» μέσα σε χώρο ενοποιημένης «θαλασσοχερσαίας» ελληνικής εθνικής κυριαρχίας. Γι’ αυτό αμφισβητεί ολοκληρωτικά την ελληνική εθνική υπόσταση, κάτι το οποίο θα συνεχίσει να κάνει, παρά τους «χαμηλούς τόνους» που εσχάτως κρατά.

ΤΙ ΘΕΛΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ

Η συγκεκριμένη εξέλιξη, φυσικά, καθιστά επικίνδυνα ανεδαφικές τις όποιες αντιλήψεις περί «συμβιβασμού» με τον τουρκικό επεκτατισμό, τις οποίες ειδικά τελευταία ακούμε όλο και πιο έντονα στο δημόσιο λόγο, ακόμα και για «Πρέσπες του Αιγαίου». Ο λόγος είναι ότι ο «συμβιβασμός» που θέλει η Τουρκία είναι να μετατραπεί το Αιγαίο και μεγάλο μέρος της Ανατολικής Μεσογείου σε γεωπολιτική «επιχωμάτωση», σε προέκταση της τουρκικής στεριάς προς τη θάλασσα.

Στην πορεία του ο τουρκικός στρατηγικός στόχος βρίσκει το εμπόδιο των ελληνικών νησιών, τα οποία μετατρέπονται σε πυρήνα μιας αδιαίρετης θαλασσοχερσαίας ενότητας. Άρα, η Άγκυρα πρέπει να τα μετατρέψει σε χώρο ασαφούς κυριαρχίας, αν όχι να τα απορροφήσει πλήρως, για να επιτύχει τις γεωπολιτικές της στοχεύσεις. Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να αντιληφθεί ότι η χώρα μας λειτουργεί μέσα σε ένα ενιαίο και αδιαίρετο διεθνές σύστημα, το οποίο βρίσκεται σε φάση βίαιης μετεξέλιξης.

Παράλληλα, είναι ανάγκη να αντιληφθεί, ότι το Δίκαιο της Θάλασσας είναι –όπως ήδη αναφέραμε– δυναμικό, όχι στατικό μέγεθος. Ένα μέγεθος που εξελίσσεται και μεταλλάσσεται ανάλογα με τα διεθνή γεωπολιτικά δρώμενα, έστω και αν αυτά συμβαίνουν σε τόπους μακρινούς και δεν αποτυπώνονται (ακόμη) στο γράμμα του νόμου. Ωστόσο, τα δρώμενα αυτά προκύπτουν από ζυμώσεις στην υπαρξιακή βάση του Δικαίου της Θάλασσας, που είναι ο ανταγωνισμός της χερσαίας στρατιωτικής ισχύος με τη θαλάσσια.

*Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών, διευθυντής του Τομέα Θεωρίας και Ανάλυσης Πολέμου στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

«Με άλλο κόμμα θα επιστρέψει στην πολιτική ο Αλέξης Τσίπρας και όχι με τον ΣΥΡΙΖΑ»

Σε σημαντικές αποκαλύψεις προχώρησε ο πρώην κυβερνητικός εταίρος του Αλέξη Τσίπρα και πρώην ΥΕΘΑ, Πάνος Καμμένος, σε ό,τι αφορά τις διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές, το δημοψήφισμα του 2015 αλλά και τη Συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία παραδόθηκαν τα ιστορικά και κληρονομικά δικαιώματα της Μακεδονίας: «Έστησαν παγίδα στον Τσίπρα για τις Πρέσπες με δώρο το Νόμπελ Ειρήνης», είπε χαρακτηριστικά.

Σε ό,τι αφορά την πολιτική απόσυρση του Αλέξη Τσίπρα και για το αν θα επιστρέψει στην πολιτική, ο Πάνος Καμμένος είπε ότι αν το κάνει αυτό, σίγουρα θα είναι με άλλο κόμμα και όχι με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μιλώντας στην εκπομπή «Αρένα» του ΑΝΤ1, την οποία παρουσιάζει η Μαρία Αναστασοπούλου, ο Πάνος Καμμένος «έσπασε» τη σιωπή του, μετά από τρία χρόνια. Ο άλλοτε πρόεδρος των «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ», μιλώντας το βράδυ της Τετάρτης 5/7 στον ΑΝΤ1, αποκάλυψε τι έγινε μετά το δημοψήφισμα του 2015, όταν και ο τότε υπουργός Οικονομικών εισηγήθηκε η Ελλάδα να αποδεχθεί την πρόταση της Γερμανίας και του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για έξοδο της χώρας μας από την Ευρωζώνη.

Μιλώντας για την ημέρα της περιβόητης 17ωρης διαπραγμάτευσης, μία εβδομάδα μετά το ελληνικό δημοψήφισμα, ο Πάνος Καμμένος περιέγραψε πως κατά τη διάρκεια της νύχτας της 12^ης Ιουλίου του 2015, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, παρενέβη με τηλεφώνημά του στον τότε πρόεδρο της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ, προκειμένου η συμφωνία να κλείσει, όπως και έγινε.

«Το 2015 η Ελλάδα αποφάσισε να αλλάξει γεωπολιτικά και να κάνει συμφωνία με τις ΗΠΑ», είπε και συμπλήρωσε πως ο ίδιος μετέφερε στις ΗΠΑ πως θα προχωρήσει η επέκταση της βάσης της Σούδας, θα αναβαθμιστεί το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης και θα προχωρήσει και μία σειρά άλλων ενεργειών, προκειμένου, αντί της Τουρκίας, η Ελλάδα να μετατραπεί στο βασικό σύμμαχο της Αμερικής στη Μεσόγειο.

Ο Π. Καμμένος περιέγραψε, πως στις Βρυξέλλες ο ίδιος συναντήθηκε με τον Αλέξη Τσίπρα και τον Γιάνη Βαρουφάκη, πριν την σύνοδο του Eurogroup στον 24^ο όροφο ενός ξενοδοχείου. Εκεί άκουσε τις απόψεις του κ. Βαρουφάκη για έξοδο από το ευρώ και στη συνέχεια ο ίδιος αποφάσισε να πραγματοποιήσει τηλεφώνημα στις ΗΠΑ.

Όπως είπε ο ίδιος, τηλεφώνησε ως υπουργός Εθνικής Άμυνας, στην τότε ΥΦΥΠΕΞ των ΗΠΑ κυρία Νούλαντ, προκειμένου να μεσολαβήσει ο Λευκός Οίκος στη διαπραγμάτευση και στις 06:00 το πρωί η συμφωνία έκλεισε. Το ίδιο βράδυ, ο Μπαράκ Ομπάμα -κατά τον κ. Καμμένο- είχε καλέσει τον Αλέξη Τσίπρα. «Πράγματι, ο Μπαράκ Ομπάμα μίλησε τηλεφωνικά με τον Αλέξη Τσίπρα. Στη συνέχεια ο Ομπάμα μαζί με το Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ μεσολάβησαν και έτσι έκλεισε η συμφωνία για το τρίτο μνημόνιο.

Η συμφωνία έκλεισε, επειδή η Ελλάδα στράφηκε στις ΗΠΑ. Αυτή είναι μια αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί. Έκανα τρία χρόνια να μιλήσω γιατί δεν ήθελα να εμπλακώ στην ελληνική πολιτική σκηνή. Αφού ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να αποσυρθεί, ο ελληνικός λαός θα πρέπει να μάθει την αλήθεια».

Aναφερόμενος στη Συνθήκη των Πρεσπών, είπε χαρακτηριστικά πως η εν λόγω συμφωνία ήταν μία παγίδα την οποία έθεσαν στον Αλέξη Τσίπρα «με δώρο το Νόμπελ Ειρήνης».

«Η συνεργασία μας με τον Αλέξη Τσίπρα ήταν έντιμη μέχρι τις Πρέσπες. Εμείς είχαμε κάνει το 2014 μια συμφωνία σύμφωνα με την οποία, δε θα άνοιγε η κυβέρνηση το θέμα των Σκοπίων. Δεν τον πίεσε η Αριστερά τον Τσίπρα για να κάνει αυτή τη συμφωνία. Τον πίεσε η Γερμανία και οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ. Με τους Αμερικανούς είχαμε συμφωνήσει πως θα υπήρχε μια τριμερής στρατιωτική συνεργασία αλλά όχι για το όνομα. Αλλά όλα αυτά ανατράπηκαν. Η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν μια παγίδα που έθεσαν στον Τσίπρα οι Γερμανοί με δώρο το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης»!

Όπως συνέχισε, «ένα βράδυ στη χειμερινή κατοικία του προέδρου της Σερβίας, Αλεξάνταρ Βούτσιτς», βρέθηκε σε συζήτηση στην οποία οι Γερμανοί ήταν αυτοί που επέμεναν να προχωρήσει συμφωνία με τα Σκόπια και όχι οι Αριστεροί στην Ελλάδα. «Είπα τότε στον Αλέξη Τσίπρα πως εάν προχωρήσει κάτι τέτοιο, εγώ θα φύγω από την κυβέρνηση», είπε.

Αναφερόμενος στις δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα πως οι ΑΝΕΛ ήταν «αναγκαίο κακό», ο ίδιος τόνισε πως με αυτές τις δηλώσεις πιθανώς έχασε κόσμο ο οποίος θα τον στήριζε στις περασμένες εκλογές, κάνοντας τέτοιες δηλώσεις για έναν πολιτικό που τον έκανε πρωθυπουργό για πέντε χρόνια. «Η συνεργασία μας ήταν άριστη με μόνη κηλίδα τη Συμφωνία των Πρεσπών», είπε.

Σχολιάζοντας τη στάση του Αλέξη Τσίπρα είπε πως έπαθε μία τεράστια πολιτική ζημιά γιατί πέρασε πολιτικές σαν και αυτές των συμφωνιών με τις ΗΠΑ τις οποίες και στη συνέχεια δε στήριξε όταν αυτές συνεχίστηκαν από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Παράλληλα σχολίασε σκωπτικά τις επιλογές του κ. Τσίπρα, λέγοντας πως δεν κατάφερε να αλλάξει τον ΣΥΡΙΖΑ και να τον μετατρέψει σε ένα μεγάλο κόμμα της κεντροαριστεράς. «Με υλικά κατεδαφίσεως δεν αλλάζεις το κόμμα, πήρε στελέχη αποτυχημένα από το ΠΑΣΟΚ», είπε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Καμμένος συνεχίζοντας υποστήριξε πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τελειώσει και πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης πέτυχε τη μεγαλύτερη νίκη στη μεταπολίτευση μετά το 1974. Σημείωσε δε πως η πολιτική του κ. Τσίπρα ήταν αυτή που τον οδήγησε στη συρρίκνωση και εν τέλει στην παραίτηση.

Σχολιάζοντας το εάν θα επιστρέψει ο κ. Τσίπρας είπε πως απ’ όσο τον γνωρίζει δεν πρόκειται να κάνει τέτοια κίνηση αλλά ακόμα και εάν συμβεί αυτό δε θα είναι με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τέλος, σε σχετική ερώτηση ο ίδιος τόνισε πως δε θα επιστρέψει στην πολιτική. «Για εμένα η πολιτική έχει τελειώσει, υπηρέτησα 28 χρόνια βουλευτής, 7 χρόνια υπουργός, υπάρχουν νεότεροι που μπορούν να κάνουν τη δουλειά. Αν μπορέσω να βοηθήσω με τη συμβολή μου, να το κάνω, αλλά έχω αποσυρθεί. Εμείς βάλαμε στόχο να βγάλουμε τη χώρα από τα μνημόνια και τη βγάλαμε», είπε χαρακτηριστικά ο Πάνος Καμμένος.

© PRONEWS.GR

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αγαπά και προστατεύει το «πράσινο»: Η μισή κυβέρνηση των Σημίτη – Παπανδρέου μετακόμισε στη ΝΔ

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αποδειχτεί και στις δύο κυβερνητικές του περιόδους (η δεύτερη τώρα ξεκινάει) πως αγαπάει πάρα πολύ και προστατεύει το «πράσινο» και εννοούμε με αυτό το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τον ευρύτερο χώρο του. Πλέον, ακόμα και oι πιο καλόπιστοι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας έχουν κατανοήσει, πως αυτοί ψηφίζουν τη Ν.Δ. που βγαίνει πρώτη αλλά… το ΠΑΣΟΚ κυβερνάει.
Ο σκληρός πυρήνας των ψηφοφόρων της Ν.Δ. είναι ακόμα Δεξιοί και ήθελαν να πιστεύουν μέχρι και πρόσφατα, ότι το κόμμα αποτελείται από Δεξιούς και ότι οι ίδιοι ψήφιζαν μία δεξιά παράταξη. Με αφορμή όμως την πρόσφατη αποχώρηση του Ανδρέα Λοβέρδου από το ΠΑΣΟΚ, αξίζει να σημειωθούν και να επισημανθούν κάποια πράγματα.
Στις κυβερνήσεις Μητσοτάκη υπηρετούν ή υπηρέτησαν πολλοί «πρώην» «ΠΑΣΟΚοι» σε υπουργικές θέσεις και υπάρχουν και κάποιοι στην «εφεδρεία», που σημαίνει ότι μπορούν να αξιοποιηθούν σε επόμενες κυβερνητικές διεύρυνσης.
Όλοι ήταν και είναι στο «στόχαστρο» των βουλευτών της ΝΔ που προέρχονται απευθείας από τα «σπλάχνα» της και απορούν πως ο Κ. Μητσοτάκης αλλοίωσε σε τέτοιο βαθμό την πολιτική φυσιογνωμία του κόμματος. Προσοχή: Απορούν, δεν κάνουν κάτι γι’ αυτό.
1] Μιχάλης Χρυσοχοΐδης: Ο πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη και νυν υπουργός Υγείας, μέχρι να αναλάβει την υπουργική θέση στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, ήταν γνωστός ως μεγαλοΠΑΣΟΚΟς που θήτευσε σε πολλές θέσεις κατά τη διάρκεια της «πράσινης» παντοκρατορίας. Συγκεκριμένα: Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, υπουργός Προστασίας του Πολίτη, υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, υφυπουργός σε πολλά υπουργεία και, βεβαίως, γραμματέας του ΠΑΣΟΚ.
2] Γιώργος Γεραπετρίτης: Ο πρώην υπουργός Επικρατείας και νυν ΥΠΕΞ – και από τους στενούς συνεργάτες του Κυριάκου Μητσοτάκη – θήτευσε στη γενική γραμματεία της κυβέρνησης επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου, παρέχοντας συμβουλές –όπως λένε οι έχοντες γνώση– για θέματα δημόσιας διοίκησης. Προηγουμένως διετέλεσε σύμβουλος του υπουργείου Εξωτερικών και του υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης.
3] Λίνα Μενδώνη: Η υπουργός Πολιτισμού ήταν μέλος του ΚΙΝΑΛ, μέχρι λίγο πριν την υπουργοποίηση της και παραμένει υπουργός Πολιτισμού και στη νέα κυβέρνηση Μητσοτάκη. Διατέλεσε γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού επί κυβερνήσεων Σημίτη, Παπανδρέου και Σαμαρά (κυριολεκτικά διαχρονική).
4] Κυριάκος Πιερρακάκης: Ο πρώην υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης και νυν υπουργός Παιδείας το 2012, στο 9ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, εκλέχτηκε μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και το 2014 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με την «Ελιά». Στην περίοδο της συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ ήταν μέλος της ελληνικής ομάδας διαπραγμάτευσης με τους «θεσμούς», ως επιλογή του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Ευάγγελου Βενιζέλου.
5] Τάκης Θεοδωρικάκος: Ο πρώην υπουργός Εσωτερικών και πρώην ΠΡΟ.ΠΟ, ξεκίνησε την πολιτική του διαδρομή από την ΚΝΕ, ως γραμματέας της, στις αρχές της δεκαετίες 1990. Η πορεία μέχρι την υπουργοποίηση του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη είχε διάφορες στάσεις. Μεταξύ αυτών: Συνεργάτης επικοινωνίας του Κώστα Λαλιώτη όταν ήταν υπουργός ΠΕΧΩΔΕ. Επίσης, διευθυντής του Γραφείου Τύπου του ΠΑΣΟΚ, όσο καιρό ήταν στη θέση του γραμματέα ο Κ. Λαλιώτης. Τώρα δεν υπουργοποιήθηκε αλλά παραμένει στην «εφεδρεία».
6] Χάρης Θεοχάρης: Ο πρώην υπουργός Τουρισμού και νυν υφυπουργός Οικονομικών, πέρα από τη θητεία του ως βουλευτής του Ποταμιού, είχε διάφορων ειδών περάσματα από αυτό που λέμε… ευρύ ΠΑΣΟΚ. Το 2016 συνέπραξε με τον πρώην υπουργό τού ΠΑΣΟΚ Αλέκο Παπαδόπουλο για τη δημιουργία της Δημοκρατικής Ευθύνης, από την οποία αποχώρησε επεισοδιακά μερικούς μήνες αργότερα. Επίσης, το 2017 συμμετείχε στη συνδιάσκεψη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης αλλά τελικά δεν προχώρησε. Κυρίως, όμως, από τις αρχές του 2013 ως και τον Ιούνιο του 2014 ήταν Γενικός Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων στο Υπουργείο Οικονομικών (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ).
7] Άκης Σκέρτσος: Ο πρώην υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ για θέματα συντονισμού του κυβερνητικού έργου, και νυν υπουργός Επικρατείας, πέρασε από το ΠΑΣΟΚ ως στενός συνεργάτης του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και κατέληξε να γίνει διευθυντής του ΣΕΒ. Όταν θήτευσε στο ΠΑΣΟΚ ήταν η χρονιά που ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ανέλαβε γραμματέας του. Ο Σκέρτσος συνέχισε να είναι στενός συνεργάτης του και στη συνέχεια, αφού στην πραγματικότητα ήταν διευθυντής του πολιτικού του γραφείου επί διακυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου.
8] Θόδωρος Λιβάνιος: Ο πρώην υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ στον υπουργό Επικρατείας και νυν αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, διετέλεσε ειδικός σύμβουλος του Γιάννη Ραγκούση στο υπουργείο Εσωτερικών για τον «Καλλικράτη». Επίσης, από το 2011 ήταν γενικός γραμματέας στο Δήμο Αθηναίων επί Γιώργου Καμίνη.
9] Παναγιώτης Τσακλόγλου: Ο υφυπουργός Εργασίας για θέματα κοινωνικής ασφάλισης έχει περάσει από το λεγόμενο «Κύκλο Ιδεών» του Βαγγέλη Βενιζέλου, ενώ παρείχε τις επιστημονικές γνώσεις του στις κυβερνήσεις Σημίτη, Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά – Βενιζέλου.
10] Γιώργος Φλωρίδης: Είναι ο νέος υπουργός Δικαιοσύνης του Κ. Μητσοτάκη, οπότε ας θυμίσουμε ποιος είναι: Το 1993 ο Γιώργος Φλωρίδης εξελέγη πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κιλκίς και το 1994 νομάρχης Κιλκίς στις πρώτες νομαρχιακές εκλογές (μέχρι τότε οι νομάρχες διορίζονταν από την εκάστοτε κυβέρνηση, δηλαδή από κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ). Παραιτήθηκε από νομάρχης το 1996 για να εκλεγεί βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Επανεξελέγη το 2000, 2004, 2007 και 2009. Διετέλεσε υφυπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης (30 Οκτωβρίου 1998 – 13 Απριλίου 2000), υφυπουργός Πολιτισμού αρμόδιος για τον Αθλητισμό (13 Απριλίου 2000 – 24 Οκτωβρίου 2001), υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών (24 Οκτωβρίου 2001 – 7 Ιουλίου 2003) και υπουργός Δημόσιας Τάξης (7 Ιουλίου 2003 – 10 Μαρτίου 2004). Το 2010 αποχώρησε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ και παραιτήθηκε από την έδρα του, ιδρύοντας στη συνέχεια, το 2011, τον Κοινωνικό Σύνδεσμο. Στις 7 Ιανουαρίου 2015 συμπαρατάχθηκε με το ΠΑΣΟΚ ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου του κόμματος για τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015.

ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΛΟΒΕΡΔΟΣ
Υπάρχουν και κάποιοι που είναι στην εφεδρεία και περιμένουν και αυτοί τη σειρά τους για να χρησιμοποιηθούν, όπως η Άννα Διαμαντοπούλου. Ο Κ. Μητσοτάκης την πρότεινε ως υποψήφια για τη θέση του γενικού γραμματέα του ΟΟΣΑ, παρά τα «παράπονα» των πιο αυστηρών στελεχών της ΝΔ.
Για την Άννα Διαμαντοπούλου τι να (πρωτο)πεί κανείς σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ. Μεγαλοστέλεχος του «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ του Σημίτη με θητείες σε υπουργεία και υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου αλλά και στη συνέχεια.
Και προσφάτως, προστέθηκε στην «εφεδρεία» ο… Ανδρέας Λοβέρδος.
Ο Ανδρέας Λοβέρδος αποχωρεί από το ΠΑΣΟΚ, καθώς με δημόσια επιστολή του ενημερώνει ότι αποτελεί παρελθόν τόσο από τα όργανα, όσο και από το ίδιο το κόμμα, και όλα δείχνουν ότι βρίσκεται καθ’ οδόν προς ΝΔ και κυβέρνηση…
Στην κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών (2002-2004) με αρμοδιότητα τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις και την αναπτυξιακή συνεργασία. Στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης (2009-2010).
Το 2010 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (2010-2012), στις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου, εν μέσω έντονων αντιδράσεων για την εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων λιτότητας στο χώρο της υγείας. Στις 9 Ιουνίου 2014, διορίστηκε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στην Κυβέρνηση Σαμαρά. Με άλλα λόγια, διαχρονικός και «χρήσιμος».
© PRONEWS.GR

Από πολιτικής απόψεως, το σκηνικό διαμορφώθηκε από την κάλπη της 21^ης Μαΐου. Η 25^η Ιουνίου απάντησε σε τρία ερωτήματα: Πρώτο και σημαντικότερο, εάν η ΝΔ θα αποσπάσει αυτοδυναμία. Δεύτερον, εάν το ΠΑΣΟΚ συνέχιζε την άνοδό του και τρίτον, εάν θα εδραιωνόταν κοινοβουλευτικά η Δεξιά της ΝΔ στις τρεις υπαρκτές εκδοχές της λεγόμενης «Νέας Δεξιάς».

Σταύρος Λυγερός*

© slpress.gr

Αναφορικά με το πρώτο, αν και όλα έδειχναν ότι θα την εξασφαλίσει, το ερώτημα ήταν κρίσιμο, επειδή συνδεόταν με τη διακυβέρνηση. Στην πραγματικότητα, το δίλημμα «αυτοδυναμία ή τρίτες εκλογές» που έθεσε ο Μητσοτάκης ήταν πραγματικό και πειστικό. Από τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ, για τους δικούς του πολιτικούς λόγους, απέρριψε κατηγορηματικά κάθε συζήτηση να συμμετάσχει σε κυβερνητικό σχήμα με τη ΝΔ, ήταν αναπόφευκτο η ΝΔ να διατηρήσει ψηλά την εκλογική συσπείρωσή της. Για την οικονομία και την κοινωνία, τρίτες διαδοχικές εκλογές και μάλιστα μέσα στον Αύγουστο, ήταν απευκταίες. Επιπροσθέτως, στις 21 Μαΐου κατέστη ξεκάθαρο πως –για λόγους που έχουμε ήδη αναλύσει– δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης. Κατά συνέπεια, η αυτοδυναμία ήταν σχεδόν δεδομένη.

Το δεύτερο ερώτημα που η κάλπη της 25^ης Ιουνίου απάντησε ήταν, εάν το ΠΑΣΟΚ θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί την καθοδική δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ για να κάνει ένα νέο εκλογικό άλμα και να εγγράψει υποθήκες για να αναδειχθεί προοπτικά αξιωματική αντιπολίτευση. Η πολιτική συγκυρία ήταν σχεδόν ιδανική. Η Χαριλάου Τρικούπη, όμως, ναι μεν είχε μία ιστορική ευκαιρία, αλλά στάθηκε ανίκανη να την αξιοποιήσει.

Δεν πρόκειται για πολιτικό ατύχημα. Πρόκειται για πολιτική αδυναμία. Ο Ανδρουλάκης αποδείχθηκε οργανωτικό δαιμόνιο, αλλά πολιτικά ανεπαρκής. Αυτό είχε φανεί από το Δεκέμβριο του 2021 και μετά. Ενώ κέρδισε άνετα τη μάχη για την αρχηγία τού ΠΑΣΟΚ, άφησε ανεκμετάλλευτη τη θετική πολιτική δυναμική που είχε δημιουργηθεί σε εκείνες τις ενδοπαραταξιακές εκλογές. Εάν από τότε είχε πάρει πολιτικές πρωτοβουλίες με κατάθεση συγκεκριμένων προτάσεων προς την κατεύθυνση του τρίπτυχου «παραγωγική ανασυγκρότηση, κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατικός πατριωτισμός», το ΠΑΣΟΚ θα είχε αποκτήσει πολιτική-εκλογική δυναμική.

Στις 21 Μαΐου 2023 θα προσέγγιζε όχι το 11,5%, αλλά το 16-17% και ίσως μεγαλύτερο ποσοστό, με ό,τι αυτό θα σήμαινε αντιστοίχως για το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ. Και βεβαίως στις 25 Ιουνίου θα είχε περάσει στη δεύτερη θέση ως αξιωματική αντιπολίτευση. Όπως, λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ έχασε την ευκαιρία μετά το Δεκέμβριο του 2021, έτσι και έχασε την ιστορική ευκαιρία που δημιούργησε το εκλογικό αποτέλεσμα της 21^ης Μαΐου. Στις 25 Ιουνίου δεν κατάφερε ούτε να αγγίξει το 12%. Και έχασε τις δύο αυτές ευκαιρίες για τον ίδιο ακριβώς λόγο, επειδή ο Ανδρουλάκης αντιλαμβάνεται την πολιτική με όρους οργανωτικού ελέγχου και όχι με όρους ιονισμού της κοινωνίας, στη βάση ενός καινοτόμου πολιτικού σχεδίου.

ΧΩΡΙΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Έτσι όπως διαμορφώθηκε ο πολιτικός – κοινοβουλευτικός συσχετισμός δυνάμεων, έχουμε μία ισχυρή κυβέρνηση, αλλά ουσιαστικά δεν υπάρχει αξιωματική αντιπολίτευση, με την έννοια ότι δεν υπάρχει διεκδικητής της εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ που το 2019 πήρε 31,5%, έπεσε κατακόρυφα το Μάιο του 2023 στο 20% και τον Ιούνιο στο 17,8%. Μπορεί, λοιπόν, ως δεύτερο κόμμα να είναι τυπικώς αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά η απόσταση που χωρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ από τη ΝΔ καθιστά τη ΝΔ μοναδικό κόμμα εξουσίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο ότι σημείωσε κατακόρυφη πτώση. Το σημαντικότερο είναι ότι δείχνει να έχει πάρει πολιτικά-εκλογικά την κάτω βόλτα, ενώ το ΠΑΣΟΚ είναι ανίκανο να καλύψει το κενό και να επανέλθει ως βασικός εκφραστής της Κεντροαριστεράς. Το πρόβλημα που έχει προκύψει ωθεί πολλούς στον ευρύτερο χώρο να ζητούν μία σύγκλιση των δύο αυτών κομμάτων, με σκοπό τη συγκρότηση μίας μεγάλης κεντροαριστερής παράταξης, ικανής να εκτοπίσει τη ΝΔ του Μητσοτάκη από την εξουσία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, όμως, δε φαίνεται να έχουν τις πολιτικές-ψυχολογικές προϋποθέσεις για ένα «ελληνικό Επινέ». Με άλλα λόγια, δε φαίνεται ότι πρόκειται να εισέλθουν σε διαδικασία πολιτικής σύγκλισης, με σκοπό την ανασυγκρότηση του κεντροαριστερού χώρου. Πιθανότερο φαίνεται ότι θα αναλωθούν σε έναν μεταξύ τους –μάλλον άγριο– ανταγωνισμό, με σκοπό την επικράτηση σ’ αυτό το χώρο. Και επειδή αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα παραμείνει το υφιστάμενο πολιτικό κενό στην Κεντροαριστερά, δεδομένου ότι η δημιουργία ενός νέου κόμματος για να καλύψει το κενό είναι εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.

Κατ’ επέκταση, όλα δείχνουν ότι ουσιαστικά αφήνεται και κοινοβουλευτικά και ευρύτερα πολιτικά ελεύθερο το πεδίο στη ΝΔ του Μητσοτάκη να κινηθεί όπως θέλει. Κι αυτό είναι κακό για τη δημοκρατία. Κάθε κυβέρνηση πρέπει να νοιώθει στο σβέρκο της την ανάσα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μόνο έτσι κι όχι με λόγια και προτροπές θα αποφύγει φαινόμενα αλαζονείας και καταχρήσεων στην άσκηση της εξουσίας.

ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ Η «ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ»

Το τρίτο ερώτημα, που αφορά τη λεγόμενη «Νέα Δεξιά», απαντήθηκε θετικά στην κάλπη. Είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού, πως η αντισυστημική ψήφος ενισχύθηκε περαιτέρω και μάλιστα διοχετεύθηκε κυρίως προς τη δεξιά-ακροδεξιά εκδοχή της. Αν και πολλοί το συνηθίζουν είναι λάθος να τσουβαλιάζουμε κάτω από τον τίτλο «Ακροδεξιά» και τα τρία κοινοβουλευτικά κόμματα που –με όρους γραμμικής πολιτικής ταξινόμησης– κινούνται δεξιότερα της ΝΔ.

Οι «Σπαρτιάτες», με την έμμεση πλην σαφή σφραγίδα του Κασιδιάρη, είναι προφανώς ακροδεξιό κόμμα με έντονες νεοναζί «πινελιές». Από το εντυπωσιακό ποσοστό τους, μάλιστα, αποδείχθηκε ότι τα φασίζοντα μορφώματα δεν τα πολεμάς με διοικητικούς αποκλεισμούς, αλλά ιδεολογικά και πολιτικά. Γιατί εάν τα πολεμάς με διοικητικούς αποκλεισμούς, θα τα βρεις πάλι μπροστά σου με άλλη μορφή.

Από την πλευρά της, η «Ελληνική Λύση» έδωσε δείγματα γραφής στο Κοινοβούλιο την προηγούμενη τετραετία και είναι σημαντικό ότι, παρά τον κομματικό ανταγωνισμό στον εν λόγω χώρο, επιβίωσε άνετα κοινοβουλευτικά. Εισήλθε στη Βουλή και η «Νίκη», παρά την επίθεση που δέχθηκε από συστημικά ΜΜΕ ότι είναι ακροδεξιό ή και φασιστικό κόμμα, που κατάφερε ό,τι κατάφερε λόγω του ρωσικού χρήματος!

Περιττό να σημειώσουμε ότι η προπαγάνδα στιγματισμού της «Νίκης», που ενορχηστρώθηκε από την ηγεσία της ΝΔ, δε συνοδεύτηκε από οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο. Τί έγιναν, άραγε, οι σχετικές έρευνες της ΕΥΠ και της Αρχής για το Ξέπλυμα; Τί απέδωσαν; Μήπως απλώς έπαιξαν τον προεκλογικό ρόλο τους; Όπως δείχνουν και τα κομματικά κείμενα και οι κατά καιρούς δηλώσεις της ηγεσίας της «Νίκης», πρόκειται για ένα συντηρητικό, ενδεχομένως και υπερσυντηρητικό κόμμα, με έντονες αναφορές στη θρησκεία και στην ελληνική παράδοση.

ΝΔ ΚΑΙ «ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ»

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να σημειώσουμε, ότι η ανάδυση τριών διαφορετικών μεταξύ τους κομμάτων δεξιότερα της ΝΔ, οφείλεται και στο γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν είχε επέλθει ο διαχωρισμός της «φιλελέ» Κεντροδεξιάς από τη λεγόμενη «Νέα Δεξιά» (Λεπέν στη Γαλλία, Σαλβίνι και Μελόνι στην Ιταλία, AFD στη Γερμανία, Τραμπ στις ΗΠΑ κ.λπ.). Η ΝΔ κατάφερε να συγκρατήσει στους κόλπους της τα δύο αυτά διακριτά ρεύματα για λόγους που δεν είναι του παρόντος. Έτσι, ο Μητσοτάκης μπορεί να έχει «εγκλωβισμένους» στο κόμμα του τους ψηφοφόρους αυτής της κατηγορίας και ταυτοχρόνως να αλιεύει από το κέντρο.

Επειδή, όμως, η πολιτική δεν ανέχεται για πολύ χρόνο τα κενά, ξεφύτρωσε στα δεξιά της ΝΔ αρχικά το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, το οποίο απαξιώθηκε λόγω της συμμετοχής του στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Το κενό κάλυψαν η «Ελληνική Λύση» και η «Χρυσή Αυγή» το κάθε κόμμα με τον τρόπο του. Κι όταν η «Χρυσή Αυγή» διαλύθηκε για τους γνωστούς λόγους, προέκυψαν οι «Σπαρτιάτες».

Και βεβαίως, η στροφή της ΝΔ επί Μητσοτάκη προς τις μεταμοντέρνες «φιλελέ» απόψεις, άφησε κενό στην εκπροσώπηση ενός υφιστάμενου στην κοινωνία συντηρητικού ρεύματος, με αποτέλεσμα να προκύψει η «ΝΙΚΗ». Και επειδή όλα αυτά τα κόμματα προέκυψαν με την ψήφο πολιτών, είναι χρήσιμο να υπογραμμίσουμε ότι όσο πιο πολυφωνική είναι η Βουλή τόσο καλύτερα για τη δημοκρατία μας. Αντιθέτως, η ροπή πολλών σε Αριστερά, Κεντροαριστερά και «φιλελέ» Κεντροδεξιά προς τις απαγορεύσεις, βλάπτει την υγεία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός – διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.