Ιστορικό χαμηλό στην εμπιστοσύνη
των Αμερικανών στα ΜΜΕ
Η εμπιστοσύνη των Αμερικανών ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως οι εφημερίδες, η τηλεόραση και το ραδιόφωνο, μεταδίδουν τις ειδήσεις με ειλικρίνεια και ισορροπία έχει πέσει σε ιστορικό χαμηλό, που δεν έχει παρατηρηθεί από το 2016, σύμφωνα με την τελευταία ετήσια έρευνα εμπιστοσύνης της Gallup.
Μερικά από τα σημαντικά ευρήματα της έρευνας είναι και τα εξής:
◘ Το 29% των Αμερικανών ενηλίκων «δεν έχει πολλή» εμπιστοσύνη στα μέσα ενημέρωσης.
◘ Ένα ρεκόρ 39% των Αμερικανών ενηλίκων δεν εμπιστεύεται «καθόλου» τα μέσα ενημέρωσης.
◘ Το σημερινό 39% της έλλειψης εμπιστοσύνης είναι το υψηλότερο στην ιστορία, ξεπερνώντας το προηγούμενο κατά μία ποσοστιαία μονάδα. Το ποσοστό αυτό είναι 12 μονάδες υψηλότερο σε σύγκριση με την ανάγνωση του 2016.
Τον Ιούνιο 2023, τα στοιχεία της Gallup για την εμπιστοσύνη στις τηλεοπτικές ειδήσεις και τις εφημερίδες, έπεσαν επίσης σε χαμηλά σχεδόν ρεκόρ, όπως και μια έρευνα το Δεκέμβριο 2022, που έδειξε χαμηλές βαθμολογίες για την εντιμότητα και την ηθική των δημοσιογράφων. Η έντονη απέχθεια για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αντικατοπτρίζει ότι οι Αμερικανοί μαθαίνουν ότι η ροή των ειδήσεων τους έχει χειραγωγηθεί από το σύμπλεγμα λογοκρισίας – βιομηχανίας, το οποίο ελέγχεται από τις πολιτικές και τεχνολογικές ελίτ.
Φον ντερ Λάιεν: «Ανάγκη για ταχεία επιστροφή των παράτυπων μεταναστών μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις σε Γαλλία και Βέλγιο»
Η ενίσχυση των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ, η αύξηση των επιστροφών παράτυπων μεταναστών και η οικοδόμηση εταιρικών σχέσεων με τρίτες χώρες, είναι μερικοί από τους τρόπους αντιμετώπισης της παράτυπης μετανάστευσης, που η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν[φωτ.], επισημαίνει στην επιστολή της προς τους ευρωπαίους ηγέτες, ενόψει του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που θα πραγματοποιηθεί στις 26 και 27 Οκτωβρίου στις Βρυξέλλες.
Στην τετρασέλιδη επιστολή της προς τους 27 ηγέτες της ΕΕ, η Πρόεδρος της Επιτροπής εκτιμά, ότι η ΕΕ έχει ενεργήσει με συνέπεια απέναντι στις φετινές αυξήσεις των παράτυπων αφίξεων.
«Η διαδρομή της Κεντρικής Μεσογείου σημείωσε τις πιο απότομες αυξήσεις, με αποκορύφωμα την έντονη πίεση που παρατηρήθηκε στη Λαμπεντούζα το Σεπτέμβριο, όπου έθεσα ένα σχέδιο 10 σημείων, το οποίο εφαρμόζουμε επί του παρόντος. Υπήρξε επίσης τετραπλασιασμός των αφίξεων στα ελληνικά νησιά, καθώς και ισχυρές πιέσεις στην Κύπρο και τα Κανάρια Νησιά, όπως φαίνεται πρόσφατα», αναφέρεται στην επιστολή.
Επιπλέον, η Φον ντερ Λάιεν τονίζει, ότι η παράτυπη μετανάστευση πρέπει να αντιμετωπιστεί στις ρίζες της και χρειάζεται στενή συνεργασία με τους «εταίρους», στα πρότυπα του Μνημονίου συνεργασίας με την Τυνησία. Υπογραμμίζει την ανάγκη ανάπτυξης «εταιρικών σχέσεων» – με προτεραιότητα την καθιέρωση μιας «στρατηγικής και αμοιβαία επωφελούς εταιρικής σχέσης» με την Αίγυπτο.
«Ο ρόλος της Αιγύπτου είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια και τη σταθερότητα της Μέσης Ανατολής, φιλοξενεί αυξανόμενο αριθμό προσφύγων και έχουμε την ευθύνη να την υποστηρίξουμε», τονίζει η Φον ντερ Λάιεν στην επιστολή της προς τους «27», ενώ προσθέτει ότι οι πιέσεις που δέχονται χώρες όπως η Τουρκία, η Ιορδανία και ο Λίβανος είναι ιδιαίτερα σημαντικές και γι’ αυτό οι χώρες αυτές χρειάζονται «συνεχή υποστήριξη» και «δέσμευση» μαζί τους.
Για την ενίσχυση του ελέγχου των εξωτερικών συνόρων, η Φον ντερ Λάιεν προτείνει να εξεταστεί η πρόταση του Ύπατου Εκπροσώπου της ΕΕ, Ζ. Μπορέλ, για τη διεύρυνση των καθηκόντων της επιχείρησης IRINI, δίνοντας μεγαλύτερη προτεραιότητα στην καταπολέμηση της λαθρεμπορίας ανθρώπων στη Μεσόγειο μέσω μιας αυξημένης εναέριας επιτήρησης. «Πρέπει επίσης να εργαζόμαστε συνεχώς για να υποστηρίζουμε τους εταίρους στην ενίσχυση των συνόρων τους, συμπεριλαμβανομένων και των χερσαίων συνόρων», επισημαίνει η Πρόεδρος της Επιτροπής.
Επιπλέον, η Φον ντερ Λάιεν υπογραμμίζει την ανάγκη να καταπολεμηθεί το λαθρεμπόριο μεταναστών και να αυξηθούν οι επιστροφές, λαμβάνοντας αποφασιστική δράση μαζί με τις χώρες εταίρους στα Δυτικά Βαλκάνια και τη Βόρεια Αφρική.
«Η επιστροφή των παράτυπων μεταναστών παραμένει μια πρόκληση που πρέπει να αντιμετωπίσουμε μαζί», τονίζει η ίδια, σημειώνοντας ότι «οι πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις στη Γαλλία και το Βέλγιο αποκάλυψαν την ανάγκη να ενισχυθεί η διασυνοριακή συνεργασία επιβολής του νόμου και η ανταλλαγή πληροφοριών, καθώς και να ενταθούν οι προσπάθειες για να διασφαλιστεί η ταχεία και αποτελεσματική επιστροφή των παράτυπων μεταναστών».
Σημειώνεται, ότι ως το τέλος Ιουλίου του τρέχοντος έτους, υπήρξαν 290.000 αποφάσεις επιστροφής και σχεδόν 64.000 αποτελεσματικών επιστροφών, πράγμα που σημαίνει ότι το συνολικό μερίδιο των επιστροφών που πραγματοποιήθηκαν παραμένει χαμηλό στο 22%. «Για να αυξηθούν σημαντικά αυτά τα στοιχεία, είναι απαραίτητο τα κράτη μέλη να συγκεντρώσουν πόρους και ικανότητες στο πλαίσιο ενός κοινού συστήματος επιστροφών της ΕΕ», τονίζει η Φον ντερ Λάιεν.
Η Πρόεδρος της Επιτροπής τονίζει, επίσης, ότι η ανάπτυξη μιας μετανάστευσης εργατικού δυναμικού με χώρες – εταίρους, μπορεί να φέρει αμοιβαίο κέρδος. Ωστόσο, για να επιδιωχθεί αυτό σε σημαντική κλίμακα, πρέπει να γίνει σαφές ότι οι τοπικές επενδύσεις και οι ευκαιρίες για νόμιμη μετανάστευση πρέπει να συμβαδίζουν με την ενισχυμένη συνεργασία για την επανεισδοχή.
Η αντιμετώπιση των πολύπλευρων προκλήσεων της μετανάστευσης, απαιτεί αυξανόμενες οικονομικές ανάγκες, οι οποίες θα πρέπει να αντικατοπτριστούν στην ενδιάμεση αναθεώρηση του πολυετούς δημοσιονομικού πλαισίου, τονίζει η Πρόεδρος της Επιτροπής.
Τέλος, σε ό,τι αφορά τις προσπάθειες για την πορεία ολοκλήρωσης του νέου Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, η Φον ντερ Λάιεν σημειώνει ότι «οι τριμερείς διάλογοι βρίσκονται σε εξέλιξη για τη Διαχείριση του Ασύλου και της Μετανάστευσης, τη Διαδικασία Ασύλου, το Eurodac, το Screening και για την αντιμετώπιση κρίσεων και τονίζει ότι «πρέπει να διατηρηθεί αυτή η δυναμική και να διασφαλίσουμε ταχεία πρόοδο προς μια συνολική συμφωνία τους επόμενους μήνες – η οποία απαιτεί τόσο ευελιξία όσο και αποφασιστικότητα στις διαπραγματεύσεις μας».
Στις 28 Οκτωβρίου του 1940, η τότε ιταλική κυβέρνηση απέστειλε στην Ελλάδα τελεσίγραφο διά του Ιταλού πρέσβη στην Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι, με το οποίο απαιτούσε να περάσει ελεύθερα ο ιταλικός στρατός από την ελληνοαλβανική μεθόριο. Μετά την ανάγνωση του κειμένου, ο Ιωάννης Μεταξάς εξέφρασε την αρνητική θέση της Ελλάδας επί των ιταλικών αιτημάτων με την ιστορική φράση στην επίσημη διπλωματική γλώσσα «Alors, c’est la guerre» (Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο). Η άρνησή του να επιτρέψει τη διέλευση συνοδεύθηκε με τη συνειδητοποίηση ότι η Ελλάδα θα μπει σε πόλεμο.
Από τότε μέχρι σήμερα γιορτάζουμε το περίφημο «Όχι» των Ελλήνων απέναντι στη διάθεση των κατακτητών. Και αυτή η κίνηση θα λέγαμε με ψυχαναλυτικούς όρους, ότι ήταν μια κίνηση ωριμότητας. Το «Όχι» δεν ήταν ένα «όχι» αντίδρασης, ήταν ένα «όχι» που αποδεχόταν τις συνέπειες μιας επιλογής.
Έκτοτε η χώρα ή μερίδα της χώρας έχει πει πολλά «όχι» σε διάφορα κρίσιμα ζητήματα, με τελευταίο το «Όχι» πλειοψηφούσας μερίδας του πληθυσμού στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015. Σε αντίθεση με το 1940, το δηλωμένο «Όχι» της πλειοψηφίας δε συνοδεύθηκε από την κυβέρνηση με την αποδοχή των συνεπειών της απόφασης. Θα έλεγε κανείς ότι μετά το «Όχι» ακολούθησε τεράστια αναδίπλωση. Σε αυτήν την περίπτωση, ο νους μας πάει στο «όχι» των παιδιών. Πολλές φορές αντιδρούν μόνο και μόνο για να αντιδράσουν. Χωρίς να είναι σε θέση να αναλάβουν την ευθύνη της αντίδρασής τους.
Το «όχι» στα στάδια της ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης του Φρόιντ κατέχει σημαντική θέση. Εδράζει στο δεύτερο χρόνο της ανάπτυξης του ανθρώπου, στη λεγόμενη πρωκτική φάση.
Μετά τον πρώτο χρόνο, όπου το βρέφος είναι απόλυτα ενσωματωμένο και εξαρτημένο από τη μητέρα, περνάει το δεύτερο χρόνο στη συνειδητοποίηση ότι είναι ανεξάρτητο ον, άρα μπορεί να έχει δική του θέση και άποψη στον κόσμο. Όσοι έχουν μεγαλώσει παιδιά θα θυμούνται ότι από τα δύο έτη και μετά το «όχι» ήταν ίσως η συχνότερη λέξη που εκστόμιζε σε εκείνη τη φάση το παιδί τους. Γι’ αυτό και είναι τόσο σημαντικό, γιατί φθάνει στον πυρήνα της εξέλιξης. Μια αναγκαιότητα για την ύπαρξη, γιατί, όταν γεννιέται το «όχι», γεννιέται και ο άλλος.
Για παράδειγμα, λέω όχι και αμέσως διαφοροποιούμαι, βάζω έναν προστατευτικό τοίχο ανάμεσα σε μένα και στον άλλον, ακόμα και αν ο άλλος είναι η μητέρα μου. Λέω όχι και αμέσως νιώθω ότι έχω τη δική μου αξία. Λέω όχι, άρα στέκομαι στα πόδια μου, μετράω τις δυνάμεις και τις δυνάμεις του άλλου. Λέω όχι και δεν παραδίνομαι στις τυφλές ταυτίσεις με τον άλλον, δε συγχωνεύομαι. Λέω όχι και κοιτώ ποιοι είναι άλλοι, σε ποιους πρέπει να πω όχι. Λέω όχι και δέχομαι να μπω στη διαδικασία σκέψης, να θυμώσω, να ικανοποιηθώ, να μαλακώσω, να ευεργετηθώ. Φυσικά λέω όχι και πληρώνω το τίμημα. Γίνομαι υπεύθυνος. Στόχος της πρωκτικής φάσης του παιδιού στην ανάπτυξή του είναι το μεγάλο «όχι» να γίνει αντικείμενο επεξεργασίας και να γίνει μικρότερο αλλά παρόν ανάμεσα σε διάφορα άλλα ναι. Να ανεξαρτητοποιηθεί το παιδί αλλά να κατανοήσει τη θέση του, την ηλικία του, τις δυνάμεις, τα όριά του. Είναι η πιο κατάλληλη ηλικία να δομηθούν όρια στον εαυτό. Το «όχι» είναι σημαντικό, γιατί είναι το πρώτο όριο ανάμεσα στον εαυτό και στον άλλο. Δεν μπορεί όμως να μείνει κανείς μόνον εκεί. Γιατί με την έλευση του τρίτου χρόνου, το παιδί μπαίνει στην οιδιπόδεια θέση, στην τριαδικότητα. Και προετοιμάζεται μέσω του έρωτα του γονέα του άλλου φύλου για την αγάπη.
Μετά τον τρίτο χρόνο και μέχρι το τέλος της ζωής του, ο άνθρωπος πραγματεύεται εκ νέου τα μικρά και μεγάλα «όχι» του. Ποιο «όχι» είναι σημαντικό και πιο καθίσταται επιζήμιο για την ίδια την ύπαρξη.
Ποιο «όχι» είναι φαντασιωσικό, παντοδύναμο, και ποιο είναι πραγματικό και άξιο να υποστηριχθεί. Και φυσικά «όχι» χωρίς αντιπρόταση δεν υφίσταται. Συνεχής αντίδραση χωρίς συναίνεση απομονώνει το υποκείμενο από τους κόλπους της οικογένειας. Και όχι χωρίς συνέπειες είναι ένα «όχι» ανώριμου υποκειμένου, χωρίς λόγο.
Σκέφτομαι, με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, ότι είμαστε υπερήφανοι για εκείνο το «όχι» του 1940. Ήταν ένα «όχι» που έπρεπε να ειπωθεί και ο πόλεμος που ακολούθησε ήταν συνέπεια αυτού. Δε γιορτάζεται μόνο το «Όχι» αλλά και το «Ναι» του πολέμου, το «Ναι» της αυτονομίας.
Αναρωτιέμαι αν θα μπορέσουμε να νοηματοδοτήσουμε με τον ίδιο τρόπο τα επίκαιρά μας «όχι»… Αν το «Όχι», για παράδειγμα, της 5ης Ιουλίου, που πολύ γρήγορα έγινε ένα ηχηρότατο «Ναι», μας τιμά για την εξέλιξή μας ως κοινωνίας. Αναρωτιέμαι πώς νιώθουν οι άνθρωποι όταν λένε όχι, γνωρίζοντας μέσα τους ότι δεν μπορούν να το υποστηρίξουν. Ή ακόμα χειρότερα, πώς νιώθει ένας ενήλικος όταν λέει όχι σε μεγάλες αποφάσεις, χωρίς να έχει καν συνειδητοποιήσει τι λέει και σε ποιον.
Το «όχι» είναι σημαντικό. Ζωτικό. Φτιάχνει τομές, κάνει ρήξεις, οδηγεί σε προχωρήματα, θεραπεύει ή αλλάζει τελματωμένες καταστάσεις. Δεν ξέρω όμως τελικά σε τι διαστρέβλωση έχει φθάσει ο νους μας, αν δεν αναγνωρίζουμε τι σημαίνει όχι και τι σημαίνει ναι.
*Ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια,
συγγραφέας και δημοσιογράφος
1] Ιταλοί στρατιώτες, με υψωμένη λευκή σημαία, ετοιμάζονται να παραδοθούν στους Έλληνες κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1940. Ο Μουσολίνι δεν μπορούσε να παραδεχθεί την ήττα της επίλεκτης μεραρχίας «Τζούλια».
The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 17-38 published October 27th, 2023. Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events. (Click on the image to read the paper.)
Οι νέοι τοίχοι κατά του θορύβου του REM που εγκαθίστανται σε σημεία όπου ο συρμός περνάει μέσα από πυκνοκατοικημένες περιοχές
Θόρυβος, φουσκωμένοι προϋπολογισμοί, ακαταλληλότητα για επιβάτες με ειδικές ανάγκες
Το Réseau express métropolitain (REM) υποσχέθηκε να είναι ένα επαναστατικό σύστημα μεταφορών, παρουσιάζοντας πρωτοφανή προσβασιμότητα για όλους τους επιβάτες. Ωστόσο, καθώς το σύστημα αναπτύσσεται, άτομα με προβλήματα κινητικότητας βρίσκονται να προσπαθούν να ακολουθήσουν έναν πολύ πιο προβληματικό δρόμο από αυτόν που υποσχέθηκε το REM αρχικά.
Επιπλέον, οι ανησυχίες επεκτείνονται πέρα από τον τομέα της προσβασιμότητας, με τους κατοίκους του Pointe-Saint-Charles να εκφράζουν τις δυσαρέσκειές τους για τον εκνευριστικό θόρυβο του REM. Σε αυτήν την εκτενή έρευνα, εξετάζουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρίες και οι κάτοικοι εξίσου, ρίχνοντας φως στα εμπόδια που πρέπει να ξεπεράσει το REM για να πραγματοποιήσει πραγματικά τη δέσμευσή του για προσβασιμότητα και ευημερία των κοινοτήτων.
Ένας Μακρύς, Δύσκολος Δρόμος για τους Χρήστες αναπηρικής καρέκλας: Η διαφημισμένη υπόγεια σύνδεση μεταξύ του σταθμού Gare Centrale και του Bonaventure διαρκεί λιγότερο από πέντε λεπτά για τα άτομα με κανονική κινητικότητα. Ωστόσο, οι χρήστες αμαξιδίου αντιμετωπίζουν ένα… λαβύρινθο. Η πλοήγηση σε ένα πολυσύχναστο χώρο στάθμευσης, η διάσχιση του De La Gauchetiere Street, η εύρεση ανελκυστήρων και η διάσχιση του λεωφορείου, μετατρέπουν ένα απλό ταξίδι σε ένα δεκάλεπτο βασανιστήριο. Αυτή η επιμήκυνση της διαδρομής γίνεται σημαντική ενόχληση για όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα κινητικότητας, ενισχύοντας την ανάγκη για ένα πραγματικά προσιτό δημόσιο σύστημα μεταφορών.
Προβλήματα Ανελκυστήρων: Προσθέτοντας στις απογοητεύσεις, οι ανελκυστήρες που είναι ζωτικοί για την εναλλακτική διαδρομή συχνά χαλάνε, αφήνοντας άτομα όπως τον Steven Laperriere, γενικό διευθυντή του RAPLIQ (Αccompagnement et revendication dans la défense des droits des personnes en situation de handicap), απογοητευμένα. Ο Laperriere υπογραμμίζει την έντονη αντίθεση μεταξύ των υποσχέσεων και της πραγματικότητας, επισημαίνοντας την άμεση ανάγκη για ένα αξιόπιστο και πλήρως προσβάσιμο δημόσιο σύστημα μεταφορών. Οι δικαστικές μάχες του RAPLIQ με το Μόντρεαλ και το STM υπογραμμίζουν την επείγουσα ανάγκη αντιμετώπισης των θεμάτων προσβασιμότητας, αναγνωρίζοντας ότι για τους χρήστες αμαξιδίου δεν υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο.
Εγγύηση της Δήμαρχου και Τεχνικές Προκλήσεις: Η Δήμαρχος του Μόντρεαλ, Βαλερί Πλαντ, αναγνωρίζει τις αυξανόμενες ανησυχίες, διαβεβαιώνοντας τους πολίτες ότι η περιφερειακή αρχή μεταφορών (ARTM) εργάζεται εντατικά για μια μόνιμη λύση. Ωστόσο, η ARTM υποστηρίζει ότι η δημιουργία μιας καθολικά προσιτής εσωτερικής σύνδεσης αντιμετωπίζει σημαντικές τεχνικές προκλήσεις. Αν και υποστηρίζουν ότι έχουν εντοπίσει μια λύση από την Ισπανία μετά την απόρριψη σχεδόν δώδεκα εναλλακτικών, οι χρήστες αμαξιδίου υποστηρίζουν ότι αυτές οι προκλήσεις δεν είναι καινούργιες, επισημαίνοντας τις διαρκείς προσπάθειες για την προσβασιμότητα.
Αυξανόμενο Κόστος και Υπερασπιστικά Μέτρα: Συνθέτοντας τα προβλήματα προσβασιμότητας, το κόστος του έργου του REM έχει αυξηθεί δραματικά, φτάνοντας τα 8 δισεκατομμύρια δολάρια – μια αύξηση κατά 26% από την αρχική εκτίμηση του 2018. Ο Jean-Marc Arbaud, CEO της CDPQ Infra, δικαιολογεί την υπερβολική αύξηση του κόστους, επικαλούμενος την προσθήκη σταθμών και τρένων. Αυτό ωστόσο, θέτει υπό αμφισβήτηση την ακρίβεια των αρχικών εκτιμήσεων και την ευθύνη στη διαχείριση τόσο μεγάλων έργων υποδομής.
Λειτουργική Επιτυχία Παρά τα Προβλήματα: Παρά τις δυσκολίες και το αυξανόμενο κόστος, οι διευθυντές της CDPQ Infra εκφράζουν ικανοποίηση με τις πρώτες έξι εβδομάδες του νοτίου κλάδου του REM. Αυτός ο δρόμος μεταξύ Brossard και του Central Station, που έγινε εγκαίρως τον Ιούλιο, έχει εξυπηρετήσει πάνω από ένα εκατομμύριο επιβάτες, με ένα ποσοστό αξιοπιστίας 99%. Ωστόσο, αυτές οι επιτυχίες δεν πρέπει να σκιάζουν τις συνεχιζόμενες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι χρήστες αμαξιδίου, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τη δέσμευση του REM για πραγματική αποτελεσματική συμπερίληψη των επιβατών με ειδικές ανάγκες.
Προβλήματα Θορύβου: Εκτός από την προσβασιμότητα, οι κάτοικοι στην Pointe-Saint-Charles εκφράζουν ανησυχίες για τον εκνευριστικό θόρυβο του REM. Ένα δημοτικό συμβούλιο διοργανώθηκε από την CDPQ Infra, την εταιρεία πίσω από το σύστημα τραμ, που υπόσχεται να εφαρμόσει πρόσθετα μέτρα μείωσης θορύβου τις επόμενες εβδομάδες. Οι κάτοικοι, όπως η Nicole Boisse και ο Francois St-Hilaire, αποκαλύπτουν την εκνευριστική επίδραση στις ζωές τους, με την επιλογή ανοικτών παραθύρων ή ήσυχου ύπνου να γίνεται καθημερινό δίλημμα.Στο πολύπλοκο αφηγηματικό του REM, τα προβλήματα των χρηστών αμαξιδίου και τα προβλήματα θορύβου στη γειτονιά εικονίζουν τις πολυπλοκότητες που αντιμετωπίζει αυτό το φιλόδοξο σύστημα μεταφορών. Καθώς το REM προσπαθεί να είναι ένα σύμβολο προόδου, πρέπει να ακούσει τις φωνές όσων πλοηγούνται καθημερινά στις προκλήσεις του, εξασφαλίζοντας ότι οι υποσχέσεις προσβασιμότητας και ευημερίας της κοινότητας δεν είναι απλώς υψηλοί ιδανικοί αλλά χειροπιαστές πραγματικότητες για όλους.
Το REM, που ξεκίνησε το καλοκαίρι, λειτουργεί προς το παρόν από το Brossard στη Νότια Όχθη προς το κέντρο του Μόντρεαλ, διασχίζοντας τη γειτονιά Pointe-Saint-Charles στο νοτιοδυτικό τμήμα της πόλης. Μετά τις παράπονα για το θόρυβο που άρχισαν να παρατηρούνται, οι τεχνικοί εγκατέστησαν μια σειρά αισθητήρων ήχου κατά μήκος της γραμμής και μέτρησαν επίπεδα που ήταν υψηλότερα από το αναμενόμενο. Η CDPQ Infra δήλωσε ότι θα υπερβεί τα συνηθισμένα φράγματα ήχου εγκαθιστώντας αναρτήσεις από καουτσούκ κατά μήκος των γραμμών. Ο θόρυβος προκαλείται από τους τροχούς που κυλούν πάνω τους και κροτούν τη δομή από κάτω. Επίσης, θα λειανθούν οι ράγες, πράγμα που θα συντελέσει ακόμα περισσότερο στη μείωση του θορύβου. Η εταιρεία δήλωσε ότι τα έργα για τη μείωση του θορύβου είναι ήδη σε εξέλιξη.
Κρίση Ισραήλ – Hamas: Περισσότεροι από 1000 Καναδοί εκκενώθηκαν από το Ισραήλ
Σημαντική η συμβολή της Αθήνας
Σε ένα περιβάλλον όπου η ένταση συνεχίζεται μεταξύ Ισραήλ και Hamas, περισσότεροι από 1000 Καναδοί πολίτες έχουν εκκενωθεί από το Ισραήλ από την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 2023. Τα αεροπορικά ταξίδια από το Τελ Αβίβ προς την Αθήνα συνεχίζονται χωρίς κανένα πρόβλημα, όπως ανακοίνωσε η Julie Sunday, υφυπουργός Εξωτερικών του Καναδά, το μεσημέρι της Κυριακής 15/10.
Την Κυριακή 15 Οκτωβρίου 2023, δύο πτήσεις με συνολικά 90 και 173 επιβάτες ολοκληρώθηκαν με επιτυχία, κατευθυνόμενες προς την πρωτεύουσα της Ελλάδας, την Αθήνα. Επιπλέον, ακόμα δύο πτήσεις ήταν προγραμματισμένες για τη Δευτέρα 16/10. Αυτή η εξέλιξη αποτελεί μέρος μιας συντονισμένης προσπάθειας των Καναδικών αρχών για την εκκένωση πολιτών λόγω της σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς.
Οι αρχικές πτήσεις, που έφτασαν στο Μόντρεαλ το Σαββατοκύριακο 7-8/10, μετέφεραν επιβάτες από το Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένης μιας ομάδας από τη συριακή κοινότητα του Λαβάλ. Αυτή η κοινότητα είχε ξεκινήσει ένα ταξίδι προς το Τελ Αβίβ για ένα προγραμματισμένο διάστημα προσκυνήματος διάρκειας δύο εβδομάδων. Αυτό υπογραμμίζει την ποικιλομορφία των προσκυνημάτων και των σκοπών ταξιδιού μεταξύ αυτών που επηρεάζονται από τη σύγκρουση.
Αυτές οι πτήσεις λειτουργούν ως κρίσιμη γραμμή ζωής για τους Καναδούς πολίτες που έχουν παγιδευτεί στον κίνδυνο της σύγκρουσης Ισραήλ-Χαμάς. Η συντονισμένη δράση, υπό την καθοδήγηση της Υφυπουργού Εξωτερικών, Τζούλι Σάντεϊ, υπογραμμίζει τη δέσμευση της Καναδικής κυβέρνησης για τη διασφάλιση της ασφάλειας και της ευημερίας των πολιτών της κατά τη διάρκεια κρίσεων.
Οι επιχειρήσεις εκκένωσης αποτελούν όχι μόνο μια λογιστική πρόκληση, αλλά και μια απόδειξη της προσαρμοστικότητας και της ανθεκτικότητας των διπλωματικών προσπαθειών. Οι διαδοχικές πτήσεις προς την Αθήνα δείχνουν ένα συστηματικό και οργανωμένο τρόπο αντιμετώπισης των εκκολαπτόμενων αναγκών, αντικατοπτρίζοντας την επείγουσα και πολύπλοκη φύση της κατάστασης.
«Συνεχίζουμε να παρακολουθούμε τους άλλους πιθανούς επιβάτες στο Ισραήλ, ώστε να είναι έτοιμοι για ταξίδι, να έχουν καταχωρηθεί σε πτήσεις και έτσι να διευκολύνουμε το ταξίδι τους προς τον Καναδά», δήλωσε η κυρία Sunday κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης.
Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα δεδομένα του Υπουργείου Εξωτερικών του Καναδά, πάνω από 6800 Καναδοί βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο Ισραήλ, ενώ άλλοι πάνω από 450 είναι στη Δυτική Όχθη και στη Λωρίδα της Γάζας.
Παρά τις επιτυχημένες εκκενώσεις, περίπου 300 Καναδοί παραμένουν παγιδευμένοι στη Λωρίδα της Γάζας. «Ελπίζαμε να έχουμε μια ευκαιρία για αναχώρηση από τη διάβαση της Ράφα το Σάββατο 14/10, αλλά δυστυχώς αυτό δεν πραγματοποιήθηκε», δήλωσε η Julie Sunday. Η επικοινωνία με τους Καναδούς πολίτες στη Λωρίδα της Γάζας είναι δύσκολη λόγω των προβλημάτων με την ηλεκτροδότηση.
Καθώς δεν υπάρχει σαφής ορίζοντας για το πότε θα ανοίξει η διάβαση που συνδέει τη Λωρίδα της Γάζας με την Αίγυπτο, οι αρχές του Καναδά συμβουλεύουν τους πολίτες να παραμείνουν κοντά στα σύνορα, ως πιθανό πλεονέκτημα για το ενδεχόμενο άνοιγμα. Παρόλα αυτά, δε ζητούν επίσημα από τους πολίτες να ταξιδέψουν εκεί, μέχρις ότου ένα άνοιγμα γίνει εφικτό σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Οι αρχές επίσης εξετάζουν τη δημιουργία μιας ξηράς διάβασης από τη Δυτική Όχθη προς τη γειτονική Ιορδανία, με σκοπό να μεταφέρουν με λεωφορεία τους Καναδούς πολίτες. Παράλληλα, παροτρύνουν όσους βρίσκονται στο Λίβανο να εγκαταλείψουν τη χώρα, ενώ εξακολουθούν να υπάρχουν διαθέσιμες εμπορικές πτήσεις. «Αυτή δεν είναι πραγματικά η κατάλληλη στιγμή να πάτε εκεί», τόνισε η κυρία Sunday σε συνέντευξη Τύπου.
ΠΕΝΤΕ ΘΑΝΑΤΟΙ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ
Το Υπουργείο Εξωτερικών του Καναδά επιβεβαίωσε την πέμπτη απώλεια ενός Καναδού στο Ισραήλ. Η ταυτότητα του θύματος δεν έχει δημοσιευτεί, αλλά αγνοείτο από την επίθεση του Hamas πριν από μια εβδομάδα.
Την προηγούμενη ημέρα, η οικογένεια τής Shir Georgy, 22 ετών, επιβεβαίωσε το θάνατό της στην Toronto Star. Συμμετείχε στο Φεστιβάλ Μουσικής κοντά στη Γάζα όταν σκοτώθηκε, όπως και ο Μοντρεαλίτης Alexandre Look, 33 ετών, και ο Ben Mizrachi, 22 ετών, από το Βανκούβερ. Η Adi Vital-Kaploun, 33 ετών, απήχθη από το σπίτι της κοντά στα σύνορα με τη Γάζα και στη συνέχεια δολοφονήθηκε.
Τρεις Καναδοί παραμένουν αγνοούμενοι στο Ισραήλ, σύμφωνα με τις αρχές. «Είμαστε πολύ επικεντρωμένοι στα περιστατικά αυτών των αγνοουμένων, προσπαθούμε ακόμα να τους εντοπίσουμε και να τους φέρουμε με ασφάλεια πίσω στον Καναδά», τόνισε η κυρία Sunday.
Συγκλονιστικά στοιχεία από μια πρόσφατη μελέτη που διεξήχθη από το Οικονομικό Ινστιτούτο του Μόντρεαλ (IEDM) έχουν φέρει στο φως μια ανησυχητική τάση: σχεδόν το ήμισυ των νέων νοσοκόμων του Κεμπέκ εγκαταλείπουν το επάγγελμα πριν από την ηλικία των 35 ετών.
Η Εμανουέλ Β. Φομπέρ, οικονομολόγος στο IEDM και συγγραφέας της μελέτης, υπογραμμίζει ότι αυτή η μαζική έξοδος είναι ενδεικτική των συστημικών προβλημάτων, ιδίως στα πρώτα στάδια της καριέρας των νοσοκόμων. Προς το παρόν, το Κεμπέκ διατηρεί μία αναλογία 10,5 νοσοκόμων ανά 1000 κατοίκους, έναν αριθμό ελαφρώς κάτω από το μέσο όρο του G7. Το 2021, ο Υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών του Κεμπέκ, Κριστιάν Ντιμπέ, προέβλεψε έλλειψη 28.000 νοσοκόμων μέχρι το 2026, μια δυσχερή κατάσταση, επιδεινούμενη από τον αυξανόμενο αριθμό των νοσοκόμων που εγκαταλείπουν το επάγγελμα.
Η μελέτη του IEDM εξετάζει λεπτομερώς τα δεδομένα, αποκαλύπτοντας ένα ανησυχητικό πρότυπο. Από κάθε 100 νοσοκόμους κάτω των 35 ετών που εισήλθαν στο επάγγελμα από το 2016 έως το 2021, κατά μέσο όρο 44 εγκατέλειψαν, σε σύγκριση με τους 37 για την περίοδο από το 2011 έως το 2015. Ακόμη και εάν εξαιρέσουμε τις ανωμαλίες του έτους 2020, τα δεδομένα εξακολουθούν να δείχνουν αύξηση της αναλογίας των νέων νοσοκόμων που αποχωρούν.
Η Φομπέρ υπογραμμίζει την επείγουσα φύση της κατάστασης, λέγοντας ότι: «Είναι μια ανησυχητική κατάσταση, ειδικά με την προσεχή συνταξιοδότηση πολλών νοσοκόμων και την αδυναμία μας να διατηρήσουμε έναν επαρκή αριθμό νέων νοσοκόμων στο σύστημα».
Ένα πρόσφατο μέρος της έρευνας που διεξήχθη σε νοσοκόμους που σκέφτονται να εγκαταλείψουν το επάγγελμα ρίχνει φως στις βασικές τους ανησυχίες. Ένα εκπληκτικό 71% ανέφερε ότι ο υπερβολικός φόρτος εργασίας είναι ο κύριος λόγος, ενώ το 58% κατέδειξε τις ανεπαρκείς αμοιβές. Η Φομπέρ αποδίδει αυτές τις προκλήσεις στις πιο απαιτητικές συνθήκες εργασίας που αντιμετωπίζουν οι νέοι νοσοκόμοι σε σύγκριση με τους πιο ηλικιωμένους συναδέλφους τους, συμπεριλαμβανομένων των δυσμενών πρακτικών σχετικά με τις ώρες εργασίας, τις υποχρεωτικές υπερωρίες και τις πιο αγχωτικές συνθήκες εργασίας.
Το IEDM εκφράζει επίσης ανησυχίες για τους νόμους 10 και 15, υποστηρίζοντας ότι αυτές οι νομοθετικές προτάσεις ενδέχεται να επιδεινώσουν τα υφιστάμενα προβλήματα, διαθέτοντας τον Οργανισμό Υγείας του Κεμπέκ ως το μοναδικό εργοδότη του προσωπικού νοσηλευτικής στην επαρχία. Η Φομπέρ εκφράζει την ανησυχία της, δηλώνοντας: «Οι νέοι νοσοκόμοι εγκαταλείπουν το δημόσιο σύστημα με ρυθμό ρεκόρ και η απάντηση των νομοθετών είναι να τους αναγκάσουν να επιλέξουν ανάμεσα στο να παραμείνουν σε αυτό το σύστημα ή να εγκαταλείψουν εντελώς το επάγγελμα».
Αντί γι’ αυτό, η Φομπέρ υποστηρίζει μία πιο λεπτομερή προσέγγιση στο πρόβλημα. Επιμένει ότι η αντιμετώπιση των βασικών αιτιών είναι ουσιώδης, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για ευελιξία στις συνθήκες εργασίας. Η μελέτη υποστηρίζει, ότι η τρέχουσα πορεία κινδυνεύει να επιδεινώσει περαιτέρω την έλλειψη νοσοκόμων, ιδίως λαμβάνοντας υπόψη τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι νέοι νοσοκόμοι κατά την είσοδό τους στο επάγγελμα. Ενόψει αυτών των ευρημάτων, το IEDM καλεί σε μια σφαιρική αναδιοργάνωση των πολιτικών που επηρεάζουν τις συνθήκες εργασίας των νοσοκόμων. Ένα άκαμπτο και αδιαπέραστο σύστημα, υποστηρίζει, συμβάλλει στη δυσαρέσκεια και την αποχώρηση αυτών των νέων επαγγελματιών υγείας.
Το Οικονομικό Ινστιτούτο του Μόντρεαλ (IEDM), ένα ανεξάρτητο ινστιτούτο που ασχολείται με τις δημόσιες πολιτικές και διαθέτει γραφεία στο Μόντρεαλ και το Κάλγκαρι, στοχεύει στο να προκαλεί συζητήσεις και μεταρρυθμίσεις στις δημόσιες πολιτικές βασισμένο στις εδραιωμένες αρχές της αγοράς και της επιχειρηματικότητας. Με δημοσιεύσεις, εμφανίσεις στα μέσα και συμβουλευτικές υπηρεσίες προς τους υπεύθυνους που παίρνουν τις σημαντικές αποφάσεις, το IEDM επιδιώκει να αντιμετωπίζει επείγοντα ζητήματα και να συμβάλλει στην ανάπτυξη αποτελεσματικών δημοσίων πολιτικών. Στην περίπτωση του νοσηλευτικού επαγγέλματος, η έρευνα του ινστιτούτου υπογραμμίζει την κρίσιμη ανάγκη για άμεση προσοχή και μεταρρύθμιση για να διασφαλιστεί ένα βιώσιμο και ακμαίο σύστημα υγείας στο Κεμπέκ.
Σχεδόν το ήμισυ των νέων νοσοκόμων του Κεμπέκ εγκαταλείπουν το επάγγελμα πριν από την ηλικία των 35 ετών
Αμφιλεγόμενη χρηματοδότηση του Καναδά: Πάνω από 2,2 εκατομμύρια δολάρια διατέθηκαν σε οργανισμούς που δοξάζουν τους Ουκρανούς συνεργάτες ναζί
Της Sakchi Khandelwal*
Η καναδική κυβέρνηση, γνωστή για την πολυπολιτισμική της συμμετοχή και την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τέθηκε πρόσφατα υπό έλεγχο. Η κυβέρνηση έχει διαθέσει περισσότερα από 2,2 εκατομμύρια δολάρια σε οργανισμούς που δοξάζουν τους Ουκρανούς συνεργάτες των Ναζί από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αυτές οι επιχορηγήσεις δόθηκαν σε τουλάχιστον οκτώ οργανώσεις που εκφράζουν υποστήριξη στις μεραρχίες της Γαλικίας των στρατευμάτων των SS ή επαινούν τους συνεργάτες των Ναζί, προκαλώντας κυματισμούς ανησυχίας τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές επίπεδο.
Τα κεφάλαια διατέθηκαν από διάφορες καναδικές κυβερνητικές υπηρεσίες και προγράμματα που είναι υπεύθυνα για τον πολιτισμό, την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική ασφάλιση. Το Κογκρέσο των Ουκρανών του Καναδά ήταν ο μεγαλύτερος αποδέκτης, λαμβάνοντας περίπου 1,5 εκατομμύρια δολάρια που χορηγήθηκαν από το 2016 έως το 2022. Η εφημερίδα New Pathway έλαβε επίσης επιχορηγήσεις για την υπεράσπιση ενός μνημείου του Roman Shukhevich, συνεργάτη των Ναζί.
ΜΙΑ ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ
Η σχέση του Καναδά με τους Ουκρανούς βετεράνους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είναι πολύπλοκη. Το έθνος δέχθηκε περίπου 2.000 βετεράνους από το τμήμα της Γαλικίας των στρατευμάτων των SS μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή η μεραρχία ήταν μέρος των Waffen – SS της Ναζιστικής Γερμανίας και τα μέλη της συμμετείχαν σε εγκλήματα πολέμου, συμπεριλαμβανομένων των μαζικών δολοφονιών κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Παρά το γεγονός αυτό, πολλοί από αυτούς τους βετεράνους επετράπη να μεταναστεύσουν στον Καναδά, λόγω της γεωπολιτικής δυναμικής της εποχής, που είδε έναν ανερχόμενο Ψυχρό Πόλεμο μεταξύ των δυτικών δυνάμεων και της Σοβιετικής Ένωσης.
Η χρηματοδότηση οργανισμών που δοξάζουν αυτούς τους συνεργάτες μπορεί να θεωρηθεί ως συνέχεια αυτής της δύσκολης ιστορικής σχέσης. Εγείρει ερωτήματα σχετικά με το ρόλο της κρατικής χρηματοδότησης, στη διαιώνιση των ιστορικών αφηγήσεων και τη σημασία της κριτικής αξιολόγησης του παρελθόντος.
ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ
Η διαμάχη έφτασε στα υψηλότερα κλιμάκια της καναδικής κυβέρνησης, προκαλώντας συγγνώμη και παραιτήσεις. Ο Καναδός πρωθυπουργός Τζάστιν Τρουντό ζήτησε συγγνώμη για τον εορτασμό των ουκρανικών SS. Ο πρόεδρος της Βουλής των Κοινοτήτων, γνωστός για την αμεροληψία και τον κεντρικό του ρόλο στη διατήρηση της τάξης στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ανακοίνωσε την παραίτησή του λόγω της διαμάχης.
Αυτές οι ενέργειες υπογραμμίζουν τη σοβαρότητα της κατάστασης και την ανάγκη για διαφανείς συζητήσεις σχετικά με τον τρόπο κατανομής των δημοσίων πόρων. Μιλούν επίσης για το ευρύτερο ζήτημα του τρόπου με τον οποίο θυμούνται τις ωμότητες του παρελθόντος και του ρόλου της κυβέρνησης στη διαμόρφωση αυτών των αφηγήσεων.
ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ: ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ
Καθώς ο Καναδάς παλεύει με αυτή τη διαμάχη, οι προεκτάσεις εκτείνονται πέρα από τα σύνορά του. Η διάθεση πόρων σε οργανώσεις που εξυμνούν τους εγκληματίες πολέμου, εγείρει σοβαρά ηθικά ερωτήματα. Μπορεί ενδεχομένως να τροφοδοτήσει εξτρεμιστικές ιδεολογίες, να διαστρεβλώσει τις ιστορικές αλήθειες και να προκαλέσει πόνο στις κοινότητες που έχουν υποφέρει, εξαιτίας των πράξεων αυτών των εγκληματιών πολέμου.
Για τον Καναδά, αυτή η διαμάχη χρησιμεύει ως υπενθύμιση της ανάγκης για επαγρύπνηση, διαφάνεια και υπευθυνότητα, στην κατανομή των δημόσιων πόρων. Υπογραμμίζει επίσης τη σημασία του ιστορικού γραμματισμού για τη διαμόρφωση κοινωνικών αφηγήσεων και την προώθηση της κατανόησης μεταξύ διαφορετικών κοινοτήτων.
Έρευνα υπό την ηγεσία πολιτών ζητά από την Οτάβα να ακυρώσει την έγκριση εμβολίου COVID-19
Επιστολή στον καναδό πρωθυπουργό Τζάστιν Τρουντό, έστειλε η Εθνική Έρευνα Πολιτών (National Citizens Inquiry / NCI) όπως ονομάζεται [nationalcitizensinquiry.ca], ζητώντας του να σταματήσει αμέσως τη χρήση εμβολίων COVID-19, υποστηρίζοντας ότι η διαδικασία έγκρισής τους δεν ήταν αρκετά ισχυρή για να εγγυηθεί την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα.
«Ενόψει της αναφερόμενης πρόθεσης της κυβέρνησής σας να προωθήσει τις αναμνηστικές ενέσεις τους επόμενους μήνες, η επείγουσα ανάγκη έγκειται τώρα στο να πούμε την αλήθεια στους Καναδούς και να λάβουμε διορθωτικά μέτρα», αναφέρει μια ανοιχτή επιστολή της 14ης Σεπτεμβρίου που γράφτηκε από τον Ches Crosbie, διαχειριστή του NCI.
Ο κ. Crosbie ισχυρίζεται ότι, σε αντίθεση με ό,τι ειπώθηκε στο κοινό, η Health Canada δεν ήταν σε θέση να καθορίσει ότι τα εμβόλια είναι ασφαλή. Αναφέρει ότι δεν ακολουθήθηκαν οι κανονικές κατευθυντήριες γραμμές έγκρισης φαρμάκων και ότι εφαρμόστηκε προσωρινή εντολή για να επιταχυνθεί η διαδικασία.
Το Health Canada δεν απάντησε αμέσως σε αίτημα για σχόλιο, αλλά έχει δηλώσει στους «The Epoch Times» αρκετές φορές, ότι η διαδικασία έγκρισης ήταν ισχυρή, παρόλο που οι κατασκευαστές είχαν τη δυνατότητα να παρέχουν δεδομένα από κλινικές δοκιμές σε κυλιόμενη βάση, σε αντίθεση με όλα ταυτόχρονα. Η Health Canada δε δοκιμάζει ούτε επανεξετάζει τα εμβόλια, αλλά βασίζεται στην αναμενόμενη καλή θέληση και διαφάνεια των κατασκευαστών.
«Σε κοινή λογική, η αντικειμενική ανακρίβεια του ισχυρισμού «αποδεδειγμένα ασφαλής» θέτει υπό αμφισβήτηση τη βάση για ενημερωμένη συγκατάθεση για τη χορήγηση των ενέσεων, δημιουργώντας δυνητικά τεράστιες υποχρεώσεις», λέει ο κ. Crosbie. Φέτος, το NCI διεξήγαγε ακροάσεις σε ολόκληρη τη χώρα κατά τη διάρκεια αρκετών μηνών φέτος, για να συγκεντρώσει μαρτυρίες από ειδικούς και λαϊκά άτομα σχετικά με τη διαχείριση του COVID-19 από την κυβέρνηση και τις επιπτώσεις του στον πραγματικό κόσμο. Ενώ οι επίτροποι του NCI συντάσσουν επί του παρόντος μια έκθεση με βάση τις μαρτυρίες, αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν μια προσωρινή έκδοση στις 14 Σεπτεμβρίου, λόγω των νέων εξελίξεων γύρω από τον COVID-19 και τα εμβόλια. «Περιμέναμε μήνες, καθώς συνέταξαν αυτή την τεράστια έκθεση», δήλωσε η εκπρόσωπος του NCI, Michelle Leduc Catlin, κατά τη διάρκεια μιας εικονικής συνέντευξης Τύπου. «Ωστόσο, με την πρόσφατη ανακοίνωση της κυβέρνησης ότι εγκρίθηκε μια νέα λήψη της Moderna, [οι επίτροποι] θεώρησαν ότι ήταν επείγον να δημοσιοποιηθεί αυτό το ένα κομμάτι της έκθεσης».
Στις 12 Σεπτεμβρίου, η Health Canada ενέκρινε ένα νέο εμβόλιο Moderna για άτομα ηλικίας από έξι μηνών και άνω. Στοχεύει σε μια παραλλαγή του ιού που έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Ο έλεγχος διενεργήθηκε σε 50 άτομα, ένα από τα οποία είχε μια απροσδιόριστη ανεπιθύμητη ενέργεια που οδήγησε σε ιατρική επίσκεψη.
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΓΚΡΙΣΗΣ
Η ενδιάμεση έκθεση του NCI αναφέρει ότι το «ατυχές αποτέλεσμα» της τροποποίησης της διαδικασίας έγκρισής του Health Canada, με βάση τις μαρτυρίες που συγκεντρώθηκαν, είναι ότι πολλοί Καναδοί «τραυματίστηκαν ή πέθαναν» από τις ενέσεις. «Ταυτόχρονα, το εμβόλιο Covid-19 αποκαλύφθηκε ότι δεν είναι αποτελεσματικό στην πρόληψη της μόλυνσης και της μετάδοσης ούτε στη μείωση της σοβαρότητας της ασθένειας», αναφέρεται στην έκθεση.
Η Health Canada δεν προωθεί τις ενέσεις ως ικανές να αποτρέψουν τη μόλυνση από τον COVID, αλλά λέει ότι προστατεύουν από σοβαρά αποτελέσματα. Λέει επίσης, ότι τα οφέλη τους εξακολουθούν να υπερτερούν των κινδύνων της νόσου. Από τον Ιούνιο, η Υπηρεσία Δημόσιας Υγείας του Καναδά (PHAC) λέει ότι 55.145 άτομα έχουν αναφέρει ανεπιθύμητες ενέργειες από τις 98.194.601 δόσεις που χορηγήθηκαν. Η PHAC αναγνωρίζει ότι το σύστημά της παθητικής επιτήρησης παράγει πολλές υποαναφορές, ενώ χρηματοδοτεί ορισμένα έργα για τη βελτίωση της ευαισθητοποίησής της, όπως το Καναδικό Εθνικό Δίκτυο Ασφάλειας Εμβολίων (CANVAS).
Σε μια έρευνα CANVAS, αναφέρθηκαν 870.516 ανεπιθύμητες ενέργειες από 1.173.748 δόσεις, επτά ημέρες αφότου τα άτομα έλαβαν το εμβόλιο. Μία στις 45 δόσεις που χορηγήθηκαν, υπήρχε μία αυτοαναφορά ενός συμπτώματος που επηρεάζει το καρδιοαναπνευστικό σύστημα. Το PHAC έχει επίσης τεκμηριώσει ένα μικρό αριθμό θανάτων που προκαλούνται από τον εμβολιασμό κατά του COVID-19.
«ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ»
Εκτός από την κριτική για μια παράτυπη διαδικασία έγκρισης για τα εμβόλια COVID-19, η έκθεση NCI υποδηλώνει ότι οι συνθήκες ήταν τέτοιες, που η έγκριση ήταν ουσιαστικά απλώς μια σφραγίδα από… καουτσούκ. Λέει ότι η κυβέρνηση δεχόταν τεράστια πίεση από τα μέσα ενημέρωσης να εξασφαλίσει και να διανείμει εμβόλια στους Καναδούς και ως εκ τούτου διέταξε εκατομμύρια δόσεις από τους κατασκευαστές. «Αυτό έθεσε την κυβέρνηση σε σύγκρουση συμφερόντων, επειδή είχε αγοράσει και εισαγάγει μη εγκεκριμένα εμβόλια, ενώ περίμενε να εγκρίνει η ίδια τα εμβόλια. Η προσωρινή διαταγή φαίνεται να έχει σχεδιαστεί για να διασφαλίσει ότι τα εμβόλια δε θα έχουν κανένα πρόβλημα να λάβουν έγκριση», λέει το NCI.
Προσθέτει ότι, εάν οι ενέσεις δεν είχαν εγκριθεί, η κυβέρνηση θα είχε υποστεί «σημαντική πολιτική ανάδραση».
«Έτσι, έπρεπε να εγκρίνει τα εμβόλια Covid-19 και έπρεπε να το κάνει γρήγορα», λέει το NCI.
«Η κυβέρνηση του Καναδά ουσιαστικά ανέλαβε να εγκρίνει ένα φάρμακο για το οποίο είχε ξοδέψει εκατομμύρια δημόσια δολάρια, είχε υποσχεθεί δημόσια σε πολλές περιπτώσεις και που ήθελε να χορηγήσει σε κάθε Καναδό πολίτη».
Αυτές οι συνθήκες οδήγησαν στην έγκριση ενός φαρμάκου που δεν είναι ούτε ασφαλές ούτε αποτελεσματικό, λέει το NCI.
Ο όμιλος καλεί την Οτάβα να αποσύρει τα προϊόντα από την κυκλοφορία, να ξεκινήσει δικαστική έρευνα για τη διαδικασία αδειοδότησης και να δημοσιοποιήσει όλα τα σχετικά έγγραφα. Οι κρατικές συμβάσεις με κατασκευαστές εμβολίων έχουν κρυφτεί από το κοινό, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις. Στη Νότια Αφρική, οι νομικές ενέργειες ανάγκασαν πρόσφατα την κυβέρνηση να αποκαλύψει τις συμβάσεις της με την Pfizer και τη Johnson & Johnson, οι οποίες έδειξαν ότι προστατεύονταν από τους ισχυρισμούς τραυματισμών από εμβόλια. Οι Καναδοί βουλευτές προσπάθησαν να δουν τις συμβάσεις τον περασμένο χειμώνα, αλλά η κυβέρνηση των Φιλελευθέρων αντιστάθηκε, λέγοντας ότι θα έπρεπε να υπογράψουν συμφωνίες μη αποκάλυψης.
Ο βουλευτής των Φιλελευθέρων, Άντονι Χάουζφαδερ, είπε τότε ότι τα συμβόλαια έχουν τόσες πολλές τροποποιήσεις επειδή δείχνουν τη θέση αδυναμίας από την οποία διαπραγματευόταν η Οτάβα. «Είναι επειδή αυτά τα έγγραφα υπογράφηκαν στην αρχή μιας πανδημίας, όταν όλοι ήταν απελπισμένοι για εμβόλια, όταν οι εταιρείες έλεγαν να βιάσουν την παραγωγή εμβολίων, να κάνουν δοκιμές με έναν άνευ προηγουμένου τρόπο, με τρόπο που συνήθως δεν το κάνουν», είπε το Φεβρουάριο.
Πρόσθεσε ότι οι εταιρείες ήταν εκτεθειμένες σε «πολύ μεγαλύτερη ευθύνη» για τη βιαστική διάθεση των προϊόντων στην αγορά, παρακάμπτοντας τις δοκιμές που σε ένα κανονικό σενάριο θα χρειαστούν χρόνια για να ολοκληρωθούν.
«Γι’ αυτό, λοιπόν, αυτές οι εταιρείες είπαν: «Αν πρόκειται να σας παραδώσω αυτό το προϊόν που δεν έχω δοκιμάσει με τον κανονικό μου τρόπο, θέλω να έχω διαφορετικές συνθήκες».
ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΚΟΥΛΑ
Τα συμβόλαια εμβολίων δεν είναι ο μόνος τομέας όπου υπάρχει έλλειψη διαφάνειας. Η ίδια η Health Canada δεν έχει αναθεωρήσει τις διαδικασίες παραγωγής αφού είναι αποκλειστικές. Ανησυχίες έχουν εκφραστεί σχετικά με αυτό τους τελευταίους μήνες, δεδομένου ότι κατασκευαστές όπως η Pfizer χρησιμοποίησαν διαφορετική διαδικασία παραγωγής για να φτιάξουν τις παρτίδες που χρησιμοποιούνται σε κλινικές δοκιμές, από αυτές για μαζική διανομή.
Οι τελευταίες ενέσεις δε δοκιμάστηκαν για ασφάλεια και αποτελεσματικότητα σε κλινικές δοκιμές. «Η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια που αποδεικνύονται με τη χρήση κλινικών παρτίδων που κατασκευάζονται με τη χρήση «Διαδικασίας 1» ισχύουν επίσης για εμπορικές παρτίδες που παράγονται με τη χρήση «Διαδικασίας 2»», δήλωσε στο παρελθόν η Health Canada στους The Epoch Times.
Οι επιστήμονες έχουν επίσης βρει σφάλματα στη διαδικασία παραγωγής, με το πλασμιδικό DNA να μην έχει αφαιρεθεί πλήρως από τις ενέσεις mRNA και να είναι σε μεγαλύτερη ποσότητα από αυτή που επιτρέπεται από τους ρυθμιστές. «Υπάρχουν κομμάτια πλασμιδικού DNA στο εμβόλιο», είπε προηγουμένως στους The Epoch Times, ο Δρ Phillip J. Buckhaults, καθηγητής γονιδιωματικής του καρκίνου και διευθυντής του Εργαστηρίου Γενετικής Καρκίνου στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καρολίνας.
«Κανείς δε γνωρίζει εάν αυτό το DNA έχει κάτι κλινικά σημαντικό, αλλά είναι συνετό να ελέγχονται τα εμβολιασμένα άτομα για τυχόν ενδείξεις τροποποίησης του γονιδιώματος», σημείωσε ο Δρ Phillip J. Buckhaults.
Ο τρόπος που κινήθηκε στις περιφερειακές εκλογές ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, έδειξε ότι δε «διάβασε» και δεν ανέλυσε σωστά το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών. Το θεώρησε θρίαμβο. Αλλά, αν μελετούσε καλύτερα τις εισροές και τις εκροές ψηφοφόρων στη βάση της κεντροδεξιάς παράταξης, θα συμφωνούσε με τη διαπίστωση που κάναμε από τον περασμένο Ιούνιο, ότι η νέα βάση της «νέας» Νέας Δημοκρατίας είναι κινούμενη άμμος – κέντρο διερχόμενων.
Οι μισοί είναι νεοδημοκράτες και οι άλλοι μισοί πασόκοι, ποταμίσιοι και τέως συριζαίοι κεντροαριστεροί, που ψήφισαν Μητσοτάκη λόγω Κατρούγκαλου. Οι οποίοι όμως, με την πρώτη ευκαιρία, θα αναχωρήσουν για άλλες πολιτείες. Αν μελετούσε επίσης καλύτερα το αποτέλεσμα, θα διαπίστωνε ότι ο κυνισμός έχει όρια και ημερομηνία λήξεως. Και ότι αυτό που του είπε ο σύμβουλός του Γκρίνμπεργκ, πως οι νεκροί ξεχνιούνται σε ένα μήνα, δε συμβαίνει πάντα. Συνέβη στα Τέμπη αλλά δε συνέβη στον Παλαμά.
Και, βεβαίως, αν μελετούσε λίγο καλύτερα την πολιτική ιστορία του τόπου, θα είχε αποφύγει τον πειρασμό να πασοκοποιήσει ασύστολα τη Νέα Δημοκρατία. Διότι η πασοκοποίηση της Νέας Δημοκρατίας οδήγησε στην ανάσταση του ΠΑΣΟΚ, στην κατάληψη των τριών μεγάλων δήμων από στελέχη του και τη νίκη του σε άλλους 100 δήμους. Το Κέντρο πάντα έτσι συμπεριφέρεται – όταν είναι σε αποδρομή ψάχνει απάγκιο ακόμα και στην κεντροδεξιά παράταξη. Αλλά, μόλις βρει την ευκαιρία, βγαίνει στο ξέφωτο και στέκεται απέναντί της. Το παράδειγμα του Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος πολιτεύτηκε με το Συναγερμό του Παπάγου τη δεκαετία του 1950 αλλά ηγήθηκε του ανένδοτου κατά του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1961, θα έπρεπε να τον διδάσκει. Αλλά πώς να τον διδάξει;
Ο Κυριάκος δεν είναι δεξιός. Άρα, κάθε παράδειγμα από την ιστορία αυτής της παράταξης τού προκαλεί αποστροφή. Επειδή λοιπόν δεν τα έλαβε όλα αυτά υπόψη, έθεσε στόχο μαξιμαλιστικά να κερδίσει 13 Περιφέρειες στις 13, ενώ τού ήταν αδιάφορο εάν θα χάσουν ο Κωνσταντίνος Ζέρβας και ο Κώστας Μπακογιάννης. Τον Ζέρβα απέφυγε να τον στηρίξει στο δεύτερο γύρο, αν και βουλευτής Θεσσαλονίκης, ενώ για τον Μπακογιάννη επέτρεψε την κάθοδο Κασιδιάρη στον πρώτο γύρο. Ο οποίος Κασιδιάρης δεν εμπόδισε την εκλογή του Νίκου Χαρδαλιά στην Περιφέρεια – αν μας εννοείτε. Το αποτέλεσμα, όμως, ήρθε ανάποδα. Με το ζόρι 7 στις 13 Περιφέρειες (παρακαλώ να μη συνυπολογίζεται ο κύριος Αρναουτάκης), ενώ σε λίγο θα γίνει έπαρση της σημαίας του ΠΑΣΟΚ με τον πράσινο ήλιο στα δημαρχεία Αθηνών, Πειραιώς και Θεσσαλονίκης. Ο κύριος Μητσοτάκης εισέπραξε και μερικά προσωπικά περιφερειακά χαστούκια.
◘ Χαστούκι νούμερο ένα, η νίκη του Κώστα Μουντζούρη στο Βόρειο Αιγαίο. Μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου, ο κύριος Μουντζούρης μού είπε ότι «εμείς δεν έχουμε απέναντι μας ένα κόμμα αλλά το κράτος ολόκληρο». Κι όμως, κέρδισε. Κέρδισε ο ίδιος προσωπικά τον πρωθυπουργό, ο οποίος είχε βάλει στόχο ζωής να τον ανατρέψει, επειδή αρνήθηκε να μετατρέψει τη Λέσβο σε ισλαμικό χαλιφάτο.
◘ Χαστούκι νούμερο δύο, η Θράκη. Ο πρωθυπουργός κατηγορούσε σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για τις εθνικές εκλογές τον ΣΥΡΙΖΑ ότι παίζει με το προξενείο, αλλά, όταν εκλεκτός του περιφερειάρχης στηρίχθηκε με φανατισμό από τις δυνάμεις του τουρκικού εξτρεμισμού και τα μουσουλμανικά εκλογικά τμήματα που ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο έβγαζαν τώρα Νέα Δημοκρατία, δεν έβγαλε άχνα. Στη Θράκη, στον κύριο Μητσοτάκη απάντησε ο χριστιανικός πληθυσμός. Όλοι οι χριστιανοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, θυμωμένοι που τους κατηγορούσε ως εθνική εξαίρεση, ενώθηκαν με τους δεξιούς χριστιανούς και ψήφισαν μαζικά τον «αντάρτη» υποψήφιο της Νέας Δημοκρατίας.
◘ Χαστούκι νούμερο τρία, η Δυτική Μακεδονία. Μεγάλο μήνυμα το αποτέλεσμα για την απολιγνιτοποίηση και την αποβιομηχάνιση. Όταν επισκέφτηκε τον περασμένο χειμώνα την περιοχή ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, το ιερατείο του Μαξίμου απαγόρευσε στον περιφερειάρχη Γιώργο Κασαπίδη να παραστεί στην εκδήλωση που διοργανώθηκε στη Φλώρινα για την παρουσίαση του βιβλίου μου. Και ο Κασαπίδης τούς άκουσε. Ο τοπικός πληθυσμός και τα είδε και τα έμαθε όλα αυτά. Και έστειλε τον περιφερειάρχη στα αζήτητα της Ιστορίας.
Για τη Θεσσαλία δεν το συζητώ – η ύβρις τιμωρείται. Όταν υπουργοί περιφέρονταν στα κανάλια στον πρώτο γύρο και έλεγαν ότι η Νέα Δημοκρατία μηδένισε το κοντέρ και ας πνίγηκε ο κάμπος, έπρεπε να βλέπουν τις γκριμάτσες που έκαναν οι κάτοικοι της Θεσσαλίας. Όταν οι υπουργοί εκβίαζαν, ως κοτζαμπάσηδες, τον πληθυσμό ότι δε θα πάρει γρήγορα τις αποζημιώσεις αν αποδοκιμάσει τον εκλεκτό της Νέας Δημοκρατίας, στον κάμπο περίσσευε η οργή. Όσο για τον περιφερειάρχη, Κώστα Αγοραστό, δυστυχώς είχε την πολιτική τύχη που αξίζει σε κάθε αιρετό αξιωματούχο ο οποίος ταυτίζεται με τις κυβερνήσεις.
Το αποτέλεσμα των εκλογών δημιουργεί σημαντικά προβλήματα στον πρωθυπουργό. Το πρώτο είναι ότι, όπως γράψαμε, διά της πασοκοποίησης της Νέας Δημοκρατίας ανέστησε το ΠΑΣΟΚ. Και, επειδή το ΠΑΣΟΚ είναι σοβαρό κόμμα, διά του ΠΑΣΟΚ θα ανασυσταθεί η Κεντροαριστερά. Με ποιους τρόπους, άγνωστο. Αυτό θα μας το πει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Αλλά το μέλλον, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ανεξάρτητα από το ποιος θα έχει το πάνω χέρι, θα βρει τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ ενωμένους.
Το δεύτερο πρόβλημα που απέκτησε ο κύριος Μητσοτάκης στο δρόμο προς τις ευρωεκλογές, είναι ότι έχασε τον κομματικό του μηχανισμό. Διότι, κακά τα ψέματα, για πολλά χρόνια οργανισμός κινητοποίησης των μελών της Νέας Δημοκρατίας ήταν πρωτεύοντος οι δήμοι και οι Περιφέρειες όπου κυριαρχούσε – δευτερευόντως το κόμμα. Τώρα, σημαντικό μέρος αυτού του μηχανισμού περιέρχεται στα χέρια του κυρίου Ανδρουλάκη και του ευρύτερου συστήματος.
Το τρίτο μεγάλο πρόβλημα που απέκτησε ο πρωθυπουργός, είναι ότι πλέον έχασε την αίγλη του ανίκητου και το σύστημα θα τον αντιμετωπίζει εφεξής διαφορετικά. Όχι με τον ίδιο φόβο και με την ίδια συστολή που τον αντιμετώπιζε στο παρελθόν. Ήδη τα μιντιακά στηρίγματά του στην τηλεόραση παρουσίασαν προβλήματα πριν από τις εκλογές. Τα προβλήματα αυτά θα ενταθούν ακόμα περισσότερο τώρα. Το ενιαίο μπλοκ σε λίγο θα είναι παρελθόν. Το 100-0 υπέρ του θα γίνει 60-40 στην καλύτερη.
Και το τέταρτο μεγάλο πρόβλημα που κληροδοτούν αυτές οι εκλογές στον πρωθυπουργό είναι ο οικογενειακός εμφύλιος. Πριν, είχε να αντιμετωπίσει μόνο το δυσαρεστημένο Δημητριάδη, τον οποίο θυσίασε για να γλιτώσει ο ίδιος από τις υποκλοπές. Τώρα θα έχει απέναντι και την Ντόρα. Ο Κώστας Μπακογιάννης έχασε κι από δικά του λάθη στο δεύτερο γύρο, ωστόσο ο θείος του έκανε τα πάντα για να του τραβήξει το χαλί στον κρίσιμο πρώτο. Δεν είναι ώρα να ειπωθούν πράγματα ακόμη γι’ αυτό, ίσως στο μέλλον.
Το μεγάλο πρόβλημα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι οι ήττες δε διορθώνονται με έναν ανασχηματισμό. Ούτε με αλλαγή πολιτικής, καθώς δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια γι’ αυτό, ούτως ή άλλως. Οι πρωθυπουργοί σε αυτές τις περιπτώσεις δηλώνουν το κλισέ «λάβαμε το μήνυμα», αλλά στην ουσία με τις πρακτικές τους δείχνουν ότι δεν το έχουν λάβει ποτέ. Αδυνατούν να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι χάνουν τη λαϊκή αποδοχή, δυσφορούν με την κριτική και στην πράξη σκληραίνουν τη στάση τους. Δεν μαλακώνουν.
Δεν έχουμε λοιπόν καμία αμφιβολία ότι, μόλις αρχίσουν να ζορίζουν τα πράγματα στα κανάλια, στις μετρήσεις, στην καθημερινή αντιπαράθεση, στην κατανομή του κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης, η κυβέρνηση θα περάσει στην επόμενη φάση. Στην τελική φάση. Στη φάση της σκληρότητας. Αυτή θα γίνει το έσχατο καταφύγιό της.
