Το Ραμαζάνι κατέρριψε το νόμο 21
περί ανεξιθρησκείας του Κεμπέκ
«Το σχολείο δεν είναι χώρος προσευχής. Τελεία και παύλα!», ανακοίνωσε την Τετάρτη 5 Απριλίου ο Υπουργός Παιδείας, ο οποίος ήταν ο εμπνευστής και δημιουργός του «μακαρίτη» Χάρτη Αξιών της κυβέρνησης PQ της Pauline Marois.
Τουλάχιστον έξι σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Λαβάλ και στη Βόρειο Ακτή έχουν εγκρίνει το προσωρινό άνοιγμα μιας αίθουσας «αυτοσυγκέντρωσης» που θα επιτρέπει στους μαθητές μουσουλμανικής πίστης να προσεύχονται. Θα απαγορευόταν ακόμη και η είσοδος σε κορίτσια.
Την Τρίτη 4/4, ο υπουργός Drainville δήλωσε ότι τα σχολεία δεν πρέπει να κρατούν αίθουσες προσευχής μόνο για μία θρησκεία. Την Τετάρτη 5/4 διόρθωσε την προηγούμενη θέση του. «Θα εκδώσω μια οδηγία για την απαγόρευση των αιθουσών προσευχής στις τάξεις των δημόσιων σχολείων στο Κεμπέκ. Απλώς δεν είναι συμβατό με την αρχή της ανεξιθρησκίας, με το Νόμο για την ανεξιθρησκεία», επέμεινε, σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στην Εθνοσυνέλευση.
ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙΤΕ ΣΙΩΠΗΛΑ
Οι μαθητές που το επιθυμούν θα μπορούν να συνεχίσουν να συγκεντρώνονται «σιωπηλά», αλλά όχι σε χώρους αφιερωμένους στη διδασκαλία ή σε γυμναστήρια. «Υπάρχουν όλων των ειδών οι τρόποι να προσευχηθείς, οπότε όχι, δεν μπορώ να απαγορεύσω την προσευχή», είπε.
Το Parti Québécois την Τρίτη 4/4 απαίτησε από τον υπουργό Drainville ένα ισχυρό μήνυμα προς το εκπαιδευτικό δίκτυο, για να αποφευχθεί ο πολλαπλασιασμός των αιθουσών προσευχής στα σχολεία. Ο βουλευτής του PQ Pascal Bérubé φοβόταν ότι η υπόθεση του Laval θα γινόταν επικίνδυνο προηγούμενο. Και είχε δίκιο. Το παράδειγμα του Λαβάλ, υιοθέτησαν και άλλα σχολεία που βρίσκονται στο Saint-Eustache και άλλες περιοχές βορείως.
«Στα διαλείμματα, μπορείς να διαλογίζεσαι μόνος σου, μπορείς να ζήσεις μια πνευματικότητα, αλλά να στήσεις μια αίθουσα γι’ αυτό το σκοπό, ακόμη και ένα γυμναστήριο σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό δεν ταιριάζει στο πνεύμα του Νόμου 21», παρακάλεσε.
Με πρωτοβουλία του βουλευτή Bérubé, οι βουλευτές ψήφισαν ομόφωνα πρόταση την Τετάρτη 5/4 που αναφέρει ότι «η ίδρυση χώρων προσευχής, ανεξαρτήτως πίστης, στους χώρους ενός δημόσιου σχολείου, αντίκειται στην αρχή της ανεξιθρησκίας».
Παραβιάζει ο φράκτης στον Έβρο τη διεθνή νομιμότητα;
Η αντιπαράθεση για τον φράκτη στον Έβρο, επανάφερε στο προσκήνιο τη συζήτηση για το εάν η χώρα μας – και όποια άλλη – έχει δικαίωμα να χρησιμοποιήσει θεμιτά μέσα για την προστασία των συνόρων της, ή την εμποδίζουν διεθνείς συμφωνίες που έχει υπογράψει ή η «διεθνής νομιμότητα», όπως ακούμε. Γι’ αυτό πρέπει να θυμηθούμε τα βασικά του Διεθνούς Δικαίου, ώστε να μην υποκύπτουμε σε παραπλανητικές απόψεις, οι οποίες – κατά την άποψη του γράφοντος – είναι εκ του πονηρού.
Συντάκτης: Κώστας Γρίβας* Πηγή: slpress.gr
Πριν και πάνω απ’ όλα πρέπει να θυμηθούμε ότι το βασικό υποκείμενο του Διεθνούς Δικαίου, αλλά και το βασικό δομικό του στοιχείο, είναι τα κράτη. Οι χώρες είναι αυτές που δίνουν υπόσταση και έννοια στο Διεθνές Δίκαιο. Χωρίς τα κράτη αυτό δεν υφίσταται καν. Επίσης, θα πρέπει να θυμηθούμε ότι το διεθνές σύστημα αποτελείται από χώρες και δεν υπάρχει κάποια ανώτερη υπερεθνική αρχή πάνω από αυτές.
Ο ΟΗΕ (Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών), όπως λέει και το όνομά του, αποτελεί απλώς μια γραφειοκρατική δομή που επιτρέπει στις χώρες να αλληλοεπιδρούν και να συνεννοούνται. Δε λειτουργεί υπεράνω αυτών και οι χώρες που συμμετέχουν σε αυτόν τού δίνουν την όποια υπόσταση έχει. Και για να του δίνουν υπόσταση, πρέπει και οι ίδιες να έχουν υπόσταση.
ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ
Ο έλεγχος των συνόρων είναι αναγκαίος για την υπόσταση των χωρών και η υπόσταση των χωρών είναι αναγκαία για το Διεθνές Δίκαιο. Συνακόλουθα, για να υπάρχει Διεθνές Δίκαιο και για να υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα, πρέπει να υπάρχουν κράτη. Και για να υπάρχουν τα κράτη, θα πρέπει να μπορούν να προστατεύουν την υπόστασή τους. Για την ακρίβεια, θα πρέπει να έχουν υπόσταση.
Υπόσταση μιας χώρας σημαίνει, μεταξύ των άλλων, έλεγχος του εδάφους της από τις νόμιμες κρατικές αρχές. Και για να υπάρχει έλεγχος του εδάφους, πρέπει να υπάρχουν σύνορα. Και σύνορο, εξ ορισμού, σημαίνει γραμμή, από την οποία δεν μπορεί να διέρχεται όποιος θέλει, χωρίς την άδεια των νόμιμων αρχών. Δηλαδή, αν δεν υπάρχει έλεγχος δεν υπάρχουν σύνορα και αν δεν υπάρχουν σύνορα δεν υπάρχει κράτος. Και αν δεν υπάρχουν κράτη δεν υπάρχει Διεθνές Δίκαιο και ό,τι απορρέει από αυτό, όπως είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τόσο απλά!
Άρα, οι χώρες δε δικαιούνται απλώς, αλλά υποχρεούνται να προστατεύουν τα σύνορά τους για να προστατεύουν την υπόστασή τους και με βάση την υπόσταση αυτή να προστατεύουν και το Διεθνές Δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το δικαίωμα στην αυτοπροστασία των χωρών είναι ο θεμέλιος λίθος του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ και σε αυτό βασίζεται ολόκληρο το διεθνές σύστημα.
ΣΤΟ ΠΑΡΑ ΕΝΑ
Με άλλα λόγια, η Ελλάδα δεν έχει απλώς το δικαίωμα, αλλά την υποχρέωση να ασκήσει όποιο θεμιτό μέσον κρίνει αναγκαίο, ώστε να προστατεύσει τα σύνορά της. Ιδιαίτερα όταν δέχεται τόσο μεγάλους αριθμούς παρανόμως εισερχομένων μεταναστών, οι οποίοι απειλούν, όχι απλώς την εθνική ασφάλεια, αλλά την ίδια την επιβίωση της χώρας σε βάθος χρόνου.
Άρα, όλες οι απόψεις σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα δεσμεύεται από «διεθνείς συμβάσεις», «διεθνείς συμφωνίες», «διεθνή νομιμότητα» ή οτιδήποτε άλλο και δεν μπορεί να λάβει τα μέτρα που κρίνει αναγκαία για να προστατεύσει τα σύνορά της, είναι εκτός πραγματικότητας και προωθούνται εκ του πονηρού. Στην πραγματικότητα αποτελούν μέρος του μηχανισμού του «επαυξημένου πολέμου» που έχει εξαπολυθεί εδώ και χρόνια εναντίον της Ελλάδας και του ελληνικού λαού.
Όμως, δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για αβλεψίες, ατολμίες και διαστρεβλωμένες αναγνώσεις της πραγματικότητας. Η Ελλάδα ως γεωπολιτική οντότητα έχει δεχθεί συντριπτικά πλήγματα τα τελευταία χρόνια στην εθνική της ανεξαρτησία και υπόσταση και δεν αντέχει ένα ακόμη. Παρά το όποιο «διάλλειμα» λόγω των σεισμών, ο αγώνας αυτός είναι διαρκής και στην πορεία θα ενταθεί και με αιχμή το μεταναστευτικό, το οποίο η Τουρκία εργαλειοποιεί συστηματικά και απροκάλυπτα. Και στον αγώνα του αυτόν ο ελληνικός λαός έχει στο πλάι του και το Διεθνές Δίκαιο, όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να τον πείσουν για το αντίθετο.
* Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Στρατιωτικών Τεχνολογιών, διευθυντής του Τομέα Θεωρίας και Ανάλυσης Πολέμου στην Στρατιωτική Σχολή Ευέλπιδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Γιατί το ρωσικό ΑΕΠ δεν κατέρρευσε όπως προέβλεπαν στη Δύση
Στις πρώτες εβδομάδες μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι διεθνείς πολυμερείς οργανισμοί υποστήριζαν ότι οι οικονομικές και άλλες κυρώσεις που επέβαλε η Δύση στη Ρωσία θα προκαλούσαν την άμεση κατάρρευση της ρωσικής οικονομίας. Συγκεκριμένα, αμέσως μετά το ξέσπασμα του πολέμου, το ΔΝΤ προέβλεπε για το 2022 ύφεση της τάξεως -8,5%, η Παγκόσμια Τράπεζα -8,9% και ο ΟΟΣΑ -10% στο ρωσικό ΑΕΠ.
Με το πέρασμα των τριμήνων οι προβλέψεις διορθώθηκαν προς μικρότερη ύφεση. Σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις (Ιανουάριος 2023) το ΑΕΠ θα μειωνόταν κατά 2,2% σύμφωνα με το ΔΝΤ και κατά 3,5% σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα. Σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία της Ρωσίας, Roοstat, η ύφεση θα είναι ύψους -2,1%. Βλέπουμε, λοιπόν, τη μεγάλη διαφορά από τις αρχικές προβλέψεις, περίπου οκτώ μονάδες.
Οι παράγοντες που συνέβαλαν αποφασιστικά στη συγκράτηση της πτώσης του ΑΕΠ είναι γεωπολιτικής και μακροοικονομικής φύσης μετά την επιβολή των δυτικών κυρώσεων. Οι γεωπολιτικοί παράγοντες αφορούν στις φιλικές χώρες, που όχι μόνο δεν εφάρμοσαν τις κυρώσεις, αλλά επέτρεψαν με τη συνεργασία και τις διευκολύνσεις να μειώσουν αισθητά τις οικονομικές επιπτώσεις των κυρώσεων.
Παράλληλα, οι κυρώσεις επιτάχυναν τη συσπείρωση των χωρών με αντί-δυτικό προσανατολισμό, παρότι υπάρχουν μεταξύ τους έντονες διαφωνίες σε ζητήματα εθνικού ενδιαφέροντος (π.χ. Κίνα και Ινδία). Αναφορικά με τους οικονομικούς λόγους αυτοί είναι: η μεγάλη αύξηση των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, η σημαντική ανατίμηση του ρουβλιού και η αύξηση των αμυντικών δαπανών.
Οι κυρώσεις δεν εμπόδισαν τη Ρωσία να δημιουργήσει παράγωγους μηχανισμούς, προκειμένου να συνεχίσει τις εξαγωγές προϊόντων ενέργειας. Αρκούσε για να παρακαμφθούν οι κυρώσεις η δημιουργία μιας ρωσικής θεσμικής οντότητας, που δε συμπεριλαμβανόταν στο πλαίσιο των κυρώσεων και ένα κυρίαρχο κράτος που δεν τις εφάρμοζε. Ακόμη και με τις ευρωπαϊκές χώρες μπορεί να συναλλάσσεται μια τέτοια οντότητα. Συγχρόνως, μπορεί να συναλλάσσεται με τις χώρες που δεν εφαρμόζουν τις κυρώσεις.
Παράλληλα, οι συναλλαγές με χώρες που δεν εφαρμόζουν τις κυρώσεις και συγχρόνως επιδιώκουν το εθνικό τους συμφέρον (Κίνα, Ινδία) επιτρέπει στη ρωσική κυβέρνηση να προχωρά το βασικό στρατηγικό της στόχο την από-δολαριοποίηση της οικονομίας της με τη μετακίνηση σε νομίσματα όπως το κινέζικο γουάν ή προς το χρυσό, αποφεύγοντας μελλοντικές νέες κυρώσεις.
ΕΝΙΣΧΥΘΗΚΕ ΤΟ ΡΟΥΒΛΙ
Η μεγάλη υποστήριξη στη ρωσική οικονομία προήλθε από την αύξηση των τιμών του φυσικού αερίου – ανώτερο σημείο τον Αύγουστο 2022 όταν η τιμή αυξήθηκε κατά 2.564% σε σχέση με την περίοδο πριν την πανδημία Covid-19 και κατά 261% σε σχέση με την περίοδο πριν τον πόλεμο. Η αύξηση αυτή επέτρεψε στη Ρωσία να αυξήσει τα έσοδα από τις εξαγωγές του φυσικού αερίου, από 435 δισ. δολάρια την περίοδο Ιανουαρίου – Νοεμβρίου 2021, σε 768 δισ. δολάρια την ίδια περίοδο του 2022. Σε συνάρτηση με τη μεγάλη μείωση της αξίας των εισαγωγών, το εμπορικό ισοζύγιο παρουσίασε πλεόνασμα 570 δισ. δολάρια σε σχέση με τα 171 δισ. δολάρια της προηγουμένης περιόδου (Γράφημα 1).
Η ισοτιμία του ρουβλιού σε σχέση με το δολάριο, μετά από μια αρχική αύξηση (υποτίμηση του ρωσικού νομίσματος) μειώθηκε σημαντικά, προσδιορίζοντας μια ισχυροποίηση του ρωσικού νομίσματος σε σχέση με το αμερικανικό νόμισμα μεγαλύτερη από την περίοδο πριν τον πόλεμο. Η εξέλιξη αυτή οφείλεται σε δύο παράγοντες.
• Ο ένας είναι χρηματοοικονομικός: για να περιορίσει την πτώση της αξίας του ρουβλιού σε σχέση με το δολάριο (αλλά και τα υπόλοιπα νομίσματα) η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας:
1] Αύξησε το επιτόκιο αναφοράς στο 20% την περίοδο 28 Φεβρουαρίου – 8 Απριλίου 2022 (το επιτόκιο σήμερα είναι 7,5%).
2] Απαγόρευσε την ανταλλαγή του ρωσικού νομίσματος με άλλα νομίσματα.
3] Υποχρέωσε τις ρωσικές επιχειρήσεις να μετατρέψουν σε ρούβλια ένα μεγάλο ποσοστό (αρχικά το 80% και στη συνέχεια το 50%) των εσόδων από εξαγωγές που είχαν εισπράξει σε ξένο νόμισμα.
• Ο δεύτερος αφορά στις τρέχουσες συναλλαγές του ισοζυγίου πληρωμών. Οι κυρώσεις περιόρισαν σημαντικά την αξία των εισαγωγών, ενώ η αξία των εξαγωγών αυξήθηκε λόγω της αύξησης των τιμών των υδρογονανθράκων. Αυτό αύξησε την καθαρή ροή συναλλάγματος, με αποτέλεσμα την ενδυνάμωση της αξίας του ρουβλιού σε σχέση με το δολάριο. Με το πέρασμα του χρόνου αυτές οι επιδράσεις μειώθηκαν, αφενός μεν λόγω της μείωσης της τιμής του φυσικού αερίου, αφετέρου λόγω της σταδιακής άρσης των περιορισμών της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας. Το αποτέλεσμα ήταν η ισοτιμία ρούβλι προς δολάριο και ευρώ να σταθεροποιηθεί στα προπολεμικά επίπεδα.
• Ένας τρίτος παράγοντας που συνέβαλε στη συγκράτηση της πτώσης του ρωσικού ΑΕΠ το 2022, είναι αναμφισβήτητα το ότι η βιομηχανική παραγωγή της χώρας δεν αισθάνθηκε το κόστος των δυτικών κυρώσεων. Ο δείκτης παρουσίασε μεγάλη μείωση τον Ιανουάριο 2022, πριν την εισβολή – και τον Ιανουάριο 2023 παρουσιάζει την ίδια εξέλιξη – αλλά στη συνέχεια παρουσίασε συνεχή άνοδο. Αυτό θα μπορούσε να αποδοθεί κυρίως στην αύξηση των αμυντικών δαπανών και της αμυντικής παραγωγής λόγω του πολέμου.
*Ο Κώστας Μελάς διδάσκει οικονομικά στο Πάντειο πανεπιστήμιο
The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 17-13 published April 7th, 2023. Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events. (Click on the image to read the paper.)
Greek Canadian News: Ta NEA, April 7th, 2023, volume 17-13.
Ένας προϋπολογισμός που «φοβάται» μια επερχόμενη ύφεση
Η Οτάβα θέλει να αντιμετωπίσει το αυξανόμενο κόστος ζωής και να ανταγωνιστεί τις Ηνωμένες Πολιτείες σε επενδύσεις καθαρής ενέργειας
Καθώς οι Καναδοί σφίγγουν το ζωνάρι, μπροστά σε μια απότομη αύξηση του κόστους ζωής, η Οτάβα αναγκάζεται επίσης να κάνει δύσκολες επιλογές. Η υπουργός Οικονομικών, Chrystia Freeland (φωτ.), παρουσίασε την Τρίτη 28 Μαρτίου τον προϋπολογισμό της, ο οποίος προτείνει ορισμένα βασικά μέτρα αλλά, κυρίως, ένα φιλόδοξο σχέδιο για τη μετάβαση στην πράσινη ενέργεια.
Η κ. Freeland είχε δεσμευτεί να ασκήσει δημοσιονομική συγκράτηση. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας της στη Βουλή των Κοινοτήτων την Τρίτη 28/3, είπε ότι τα μέτρα που ανακοινώθηκαν θα βοηθήσουν τους Καναδούς, χωρίς να υποκινήσουν τον πληθωρισμό. «Κάναμε τρεις μεγάλες επιλογές», είπε σε συνέντευξη Τύπου.
ΒΟΗΘΕΙΑ ΓΙΑ
ΤΟΥΣ ΚΑΝΑΔΟΥΣ
Όπως αποκαλύφθηκε τη Δευτέρα 27 Μαρτίου, οι οικογένειες με χαμηλό εισόδημα θα λάβουν έκπτωση σε τρόφιμα, για να τις βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν το κόστος που σχετίζεται με τον πληθωρισμό. Η Οτάβα προϋπολογίζει περίπου 2 δισεκατομμύρια δολάρια για να βοηθήσει 11 εκατομμύρια άτομα και οικογένειες χαμηλού και μέτριου εισοδήματος. Αυτή η βοήθεια θα έχει τη μορφή εφάπαξ πληρωμής και θα επιτρέψει σε μια τετραμελή οικογένεια να λάβει έως και 467$. Για άγαμους, το ποσό είναι 234$ και για ηλικιωμένους 225$.
Να σημειωθεί, ότι αυτή η έκπτωση παντοπωλείου αποτελεί στην πραγματικότητα επέκταση του διπλασιασμού της πίστωσης για το φόρο αγαθών και υπηρεσιών (CTPS), που εφαρμόστηκε πέρυσι, κατόπιν αιτήματος του Νέου Δημοκρατικού Κόμματος του Καναδά (NDP). Ο αρχηγός Jagmeet Singh είχε ζητήσει να ανανεωθεί αυτή η εφάπαξ πληρωμή, αίτημα το οποίο η κυβέρνηση των Φιλελευθέρων αποδέχθηκε. Το CTPS είναι ένα αφορολόγητο ποσό που καταβάλλεται τέσσερις φορές το χρόνο, σε άτομα και οικογένειες χαμηλού εισοδήματος, για να αντισταθμίσει το φόρο αγαθών και υπηρεσιών GST που πληρώνουν.
ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΜΠΗΣ
Η ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ
Η πρόσφατη ψήφιση ενός νόμου για τη μείωση του πληθωρισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος απαιτεί από τους Αμερικανούς να επενδύσουν μεγάλες ποσότητες σε βιομηχανίες καθαρής ενέργειας και μηδενικών εκπομπών, ώθησε την κυβέρνηση του Καναδά να αντιδράσει, προκειμένου να είναι ανταγωνιστική σε αυτόν τον αγώνα οικοδόμησης μιας καθαρής οικονομίας.
Η Οτάβα λοιπόν ξεκινά τον αγώνα δρόμου για την οικοδόμηση μιας καθαρής οικονομίας. Ο προϋπολογισμός προβλέπει επενδύσεις 80 δισεκατομμυρίων δολαρίων για 10 χρόνια και βασίζεται στη δημιουργία τριών εκπτώσεων φόρου για την προσέλκυση επενδυτών.
Τη θέσπιση έκπτωσης φόρου 15% για επενδύσεις σε καθαρό ρεύμα, ανακοίνωσε ο υπουργός Οικονομικών. Αυτή η πίστωση θα προσφερθεί σε κρατικές εταιρείες και επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας ηλεκτρικής ενέργειας, οι οποίες θα βοηθήσουν να μοιραστούν το βάρος της χρηματοδότησης μεγάλων έργων σε αυτή τη θέση. Για παράδειγμα, η Hydro-Quebec και η BC Hydro θα πληρούν τις προϋποθέσεις. Η πίστωση αυτή αφορά τόσο νέα έργα όσο και για την ανακαίνιση υφιστάμενων εγκαταστάσεων.
ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ
Η Υπουργός Οικονομικών επιβεβαιώνει επίσης, ότι το Καναδικό Σχέδιο Οδοντιατρικής Φροντίδας θα εφαρμοστεί φέτος και ότι θα ενισχυθεί. Το σχέδιο, το οποίο θα κοστίσει 13 δισεκατομμύρια δολάρια τα επόμενα πέντε χρόνια, θα καλύψει την οδοντιατρική περίθαλψη για ανασφάλιστους με ετήσιο οικογενειακό εισόδημα μικρότερο από 90.000 δολάρια και όποιος έχει ετήσιο εισόδημα μικρότερο από 70.000 δολάρια δε θα χρειαστεί να πληρώσει επιπλέον.
Η κυβέρνηση προτείνει επίσης να δαπανηθούν 250 εκατομμύρια δολάρια σε τρία χρόνια για τη δημιουργία ενός Ταμείου Πρόσβασης στη Στοματική Υγεία, το οποίο θα υποστηρίζει κυρίως ευάλωτους πληθυσμούς που ζουν σε αγροτικές και απομακρυσμένες κοινότητες. Το οδοντιατρικό σχέδιο θα κοστίσει πολλά χρήματα, συμφωνεί η υπουργός Freeland, αλλά λέει ότι είναι το σωστό. Ένα μεγάλο μέρος του προϋπολογισμού για την υγεία θα διατεθεί για τη χρηματοδότηση συμφωνιών χρηματοδότησης της υγειονομικής περίθαλψης με επαρχίες και περιοχές.
Η Οτάβα ανακοίνωσε στις 7 Φεβρουαρίου ότι θα δαπανήσει 198,6 δισεκατομμύρια δολάρια σε 10 χρόνια, συμπεριλαμβανομένων 46,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε νέα χρηματοδότηση, για τη βελτίωση των υπηρεσιών υγειονομικής περίθαλψης σε ολόκληρο τον Καναδά. Αυτό περιλαμβάνει μια άμεση συμπλήρωση 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων στις επιχορηγήσεις υγείας στις Επαρχίες.
Η κυβέρνηση εξέδωσε για άλλη μια φορά μια προειδοποίηση προς τις επαρχίες: αυτά τα χρήματα δεν πρέπει να αντικαταστήσουν τις δικές τους προγραμματισμένες επενδύσεις στην υγεία. Επιπλέον, η Οτάβα απαιτεί από τις επαρχίες και τις περιοχές να βελτιώσουν τη συλλογή δεδομένων τους για το σύστημα υγείας. Άλλα μέτρα περιλαμβάνουν την ανανέωση της Καναδικής Στρατηγικής για τα Ναρκωτικά και τις Ουσίες (359,2 εκατομμύρια δολάρια σε πέντε χρόνια) και την έναρξη μιας τηλεφωνικής γραμμής πρόληψης αυτοκτονιών με τον αριθμό «988» έως τα τέλη Νοεμβρίου 2023 (158,4 εκατομμύρια δολάρια).
ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΗΝΕΣ
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑΣ
Στην οικονομική δήλωση του περασμένου Νοεμβρίου, η υπουργός Οικονομικών, Chrystia Freeland, ανέφερε για πρώτη φορά πιθανή ύφεση στο έγγραφο. Η καναδική κυβέρνηση ανέφερε ότι αναμένει τώρα μια πιο έντονη οικονομική επιβράδυνση από αυτή που ανακοινώθηκε κατά την οικονομική δήλωση το περασμένο φθινόπωρο και ότι ο Καναδάς κινδυνεύει να υποστεί μια μέτρια ύφεση.
Η αύξηση του ΑΕΠ αναμένεται να επιβραδυνθεί από 3,4% το 2022 σε 0,2% το 2023, πριν ανέλθει σταδιακά στο 1,5% το 2024. Το ποσοστό ανεργίας, το οποίο σήμερα βρίσκεται στο 5%, αφού έφτασε σχεδόν το 14% κατά τη διάρκεια της πανδημίας, αναμένεται να ανέλθει στο 6,3% μέχρι το τέλος του έτους. Το Υπουργείο Οικονομικών εγκαταλείπει επίσης το στόχο του να επιστρέψει σε ισοσκελισμένο προϋπολογισμό το 2027-2028. Αντίθετα, προβλέπεται έλλειμμα 14 δισεκατομμυρίων δολαρίων το 2027-2028.
Επιπλέον, οι κρατικές δαπάνες θα αυξηθούν σημαντικά τα επόμενα χρόνια, από 493 δισεκατομμύρια δολάρια το 2021-2022 σε 555 δισεκατομμύρια δολάρια το 2027-2028.
Τα ίδια υποστηρίζει και ο Stéphane Leblanc, φορολογικός εταίρος τής «Ernst&Young», ο οποίος πιστεύει ότι τα μέτρα είναι πολύ προσεκτικά και στοχευμένα, σε ένα αβέβαιο οικονομικό πλαίσιο. Αυτή είναι η συναίνεση των οικονομολόγων. Είναι συνετό να έχουμε κάνει αυτόν τον προϋπολογισμό σε αυτή τη βάση τού κινδύνου ύφεσης.
Το Κεμπέκ ορίζει τα 14 ως το ελάχιστο όριο ηλικίας για την είσοδο στην αγορά εργασίας
Η κυβέρνηση του François Legault παρουσίασε την Τρίτη 28 Μαρτίου το νομοσχέδιο 19 για την εποπτεία της παιδικής εργασίας, το οποίο καθιερώνει τα 14 έτη ως νόμιμη ηλικία για πρόσληψη. Η διάταξη αυτή, που βρίσκεται στο επίκεντρο του νόμου του υπουργού Εργασίας Ζαν Μπουλέ, θα ισχύει μόλις εγκριθεί το νομοσχέδιο.
Ωστόσο, προβλέπει μερικές εξαιρέσεις και θα επιτρέψει στους εργοδότες να προσλαμβάνουν νέους κάτω των 14 ετών, για θέσεις εργασίας που επεκτείνουν τη σχολική και οικογενειακή ζωή και θέτουν λίγους κινδύνους για την υγεία και την ασφάλεια. Μεταξύ των πιθανών εξαιρέσεων, η φύλαξη παιδιών, η βοήθεια με τις εργασίες στο σπίτι, τα κινούμενα σχέδια σε καλοκαιρινές κατασκηνώσεις, οι καλλιτεχνικές πρακτικές, καθώς και η εργασία σε ορισμένες οικογενειακές επιχειρήσεις, αναφέρονται ως παραδείγματα. Επίσης, απαιτείται γονική άδεια για να εργαστεί ένα παιδί κάτω από την ελάχιστη ηλικία. Ορισμένοι τύποι αμειβόμενης εργασίας θα πρέπει εξάλλου να εκτελούνται υπό την επίβλεψη ενηλίκου, προκειμένου να πληρούν τις προϋποθέσεις.
Το νομοσχέδιο ορίζει επίσης στις 17 τον αριθμό των εβδομαδιαίων ωρών εργασίας που επιτρέπονται για ένα παιδί ηλικίας 14 ετών και άνω που υπόκειται σε υποχρεωτική φοίτηση στο σχολείο. Δέκα ώρες εργασίας θα επιτρέπονταν κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, από Δευτέρα έως Παρασκευή. Αυτές οι κλίμακες που καθορίζουν το μέγιστο αριθμό επιτρεπόμενων ωρών εργασίας θα ισχύουν από την 1η Σεπτεμβρίου 2023.
«Μέχρι έναν ορισμένο αριθμό ωρών, η εργασία είναι ωφέλιμη για τα παιδιά, για την αυτοπεποίθησή τους, για την ανάπτυξη δεξιοτήτων και ικανοτήτων. Αλλά πέρα από έναν ορισμένο αριθμό ωρών, γίνεται δύσκολο και επηρεάζει την πορεία τους στο σχολείο», εξήγησε ο κ. Boulet.
Ένας από τους κύριους στόχους του νομοσχεδίου 19 που αποσκοπούσε στον εκσυγχρονισμό της εποπτείας της παιδικής εργασίας, ήταν ακριβώς η προώθηση της σχολικής επιμονής.
Ο υπουργός ήθελε επίσης αυτό το νομοσχέδιο να θεσπίσει ορισμένα όρια στην παιδική εργασία, για να διασφαλίσει την υγεία και την ασφάλειά τους, προστατεύοντας παράλληλα τη σωματική και ψυχική τους ακεραιότητα.
«Θέλουμε να επιτρέψουμε την εκπαιδευτική τους επιτυχία. Είναι σημαντικό για εμάς να διασφαλίσουμε ότι αυτό δεν έχει αντίκτυπο στη σχολική τους σταδιοδρομία» είπε ο Jean Boulet, Υπουργός Εργασίας του Κεμπέκ.
Διεξήχθησαν εκτενείς διαβουλεύσεις από τον υπουργό Boulet, ο οποίος ζήτησε κυρίως τη γνώμη των κομμάτων της αντιπολίτευσης για το θέμα αυτό. «Είναι ένα νομοσχέδιο που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη διαβούλευση», είπε. «Ζήτησα από τη Συμβουλευτική Επιτροπή Εργασίας και Εργατικού Δυναμικού [CCTM], τους ηγέτες των εργοδοτικών ενώσεων και τους ηγέτες των μεγάλων εργατικών ομοσπονδιών να εξετάσουν το θέμα, να αναλύσουν τους νόμους που υπάρχουν στον Καναδά και τις διεθνείς συμβάσεις. Στις 8 Δεκεμβρίου, μου υπέβαλαν έκθεση με ισχυρή συναίνεση και ομόφωνες συστάσεις. Ήταν λίγο από το κοινό νήμα της σκέψης μου», πρόσθεσε.
ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ
Το νομοσχέδιο πλαίσιο για την παιδική εργασία ανταποκρίνεται στις αυξανόμενες και διαδεδομένες ανησυχίες σχετικά με την πρακτική, η οποία συχνά έχει σοβαρές συνέπειες για τα παιδιά. Εκτός από το ότι βλάπτει τη σχολική επιμονή, είναι υπεύθυνο για έναν αυξανόμενο αριθμό τραυματισμών.
Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Επιτροπή Προτύπων, Ισότητας, Υγείας και Ασφάλειας στην Εργασία (CNESST), ο αριθμός των επαγγελματικών τραυματισμών που αναφέρθηκαν σε παιδιά ηλικίας 14 ετών και κάτω αυξήθηκε από 10 σε 64 ετησίως, μεταξύ 2017 και 2021, που αντιπροσωπεύει αύξηση 540%.
Για τα παιδιά 16 ετών και κάτω, ο ετήσιος αριθμός καταγεγραμμένων τραυματισμών αυξήθηκε από 278 σε 447 την ίδια περίοδο, σημειώνοντας αύξηση 60,8%.
Για την ενίσχυση της υγείας και της ασφάλειας της παιδικής εργασίας, το νομοσχέδιο προτείνει την εφαρμογή ορισμένων μηχανισμών πρόληψης. Το CNESST θα μπορούσε επίσης να χορηγήσει οικονομική βοήθεια σε παράγοντες της αγοράς εργασίας για την υποστήριξη πρωτοβουλιών πρόληψης.
Σε ένα πλαίσιο έλλειψης εργατικού δυναμικού, ορισμένοι εργοδότες θα μπορούσαν να μπουν στον πειρασμό να παραβιάσουν τις διατάξεις του μελλοντικού νόμου. Για να τους αποτρέψει, η κυβέρνηση Legault προτείνει να αυξηθεί σημαντικά το ποσό των προστίμων που διανέμονται στους παραβάτες. Το νομοσχέδιο προβλέπει διπλασιασμό του ελάχιστου ποσού προστίμων σε σύγκριση με αυτό που ορίζει ο νόμος, σεβόμενοι τα εργασιακά πρότυπα. Θα πήγαιναν από $600 σε $1.200 για μια πρώτη παράβαση και από $6.000 σε $12.000 για τις επόμενες.
Τιμητικό δείπνο στην Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ
Σε μία αίθουσα, για πρώτη φορά γεμάτη κόσμο μετά την άσχημη περιπέτεια του κόβιντ, μαζεύτηκαν οι Έλληνες της παροικίας για να γιορτάσουν την επέτειο της εθνικής μας παλιγγενεσίας.
Υπό την καινούργια διοίκηση του Δόκτορος Τσούκα, η αίθουσα πλημμύρισε με εκατοντάδες συμπάροικους οι οποίοι γιόρτασαν μαζί. Προηγήθηκε το κοκτέιλ των επισήμων, στους οποίους περιλαμβάνονταν οι δήμαρχοι του Brossard, Doreen Assaad και του Saint-Laurent, Alan De Soussa, οι ομοσπονδιακοί βουλευτές Ελληνικής καταγωγής, Εμμανουέλα Λαμπροπούλου και Άννι Κουτράκη, καθώς και ο ομοσπονδιακός βουλευτής, Fayçal El-Khoury, η Επαρχιακή Βουλευτής, Sona Lakhoyan-Olivier, καθώς και η Γενική Πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ, κυρία Κατερίνα Βαρβαρήγου.
Μαζί με αυτούς, παρευρέθηκαν πολλοί δημοτικοί σύμβουλοι, ηγέτες οργανισμών και συλλόγων, εκπαιδευτικοί, και Έλληνες και Ελληνίδες της χρονιάς προηγούμενων ετών.
Η εκδήλωση άρχισε με τους Εθνικούς Ύμνους που τραγούδησαν 20 δροσερές φωνές από τη χορωδία του σχολείου Σωκράτης – Δημοσθένης (Παράρτημα ΙΙΙ). Ήταν η πρώτη φορά που ακούστηκε παιδική χορωδία κατά τη διάρκεια του τιμητικού δείπνου, καθώς όλες οι χορωδιακές δραστηριότητες είχαν διακοπεί λόγω της πανδημίας. Στη συνέχεια τα ίδια παιδιά της χορωδίας τραγούδησαν το τραγούδι «Χαίρε Μεσολόγγι» ακολουθούμενα από τη Στεφανί Νεοφωτίστου με το ποίημα «Eλεύθεροι Πολιορκημένοι» του Σολωμού, το ποίημα «Ο Καλόγερος της Κλεισούρας» από το μαθητή του σχολείου Γ/Λ «Αριστοτέλης» Νότιας Ακτής, Παναγιώτη Θεόδωρο, και τη μαθήτρια του σχολείου «Άγιος Νικόλαος» Λαβάλ, Βασιλική Κορόγιαννη, η οποία απάγγειλε το ποίημα «Τσάμικος».
Άλλη μια όμορφη μουσική έκπληξη επιφύλαξαν στους παρευρισκόμενους οι μαθήτριες της τάξης Β’ του Γυμνασίου «Αριστοτέλης» Λαβάλ, Κατερίνα Χιώτη και Μαρία Κουτσογιαννοπούλου, που τραγούδησαν την «Ωδή στο Γεώργιο Καραϊσκάκη» με συνοδεία στην κιθάρα το Στυλιανό Καλκουνή και το Δημήτρη Καλογιάννη. Ήταν ένα αναπάντεχα δεμένο μουσικό σύνολο, που άγγιξε τις καρδιές όλων των καλεσμένων.
Πίσω από το τραπέζι των επισήμων εκτίθετο ένας πίνακας, τον οποίο για να τιμήσουν και να γιορτάσουν τη μνήμη αυτής της ιστορικής μέρας, της 25ης Μαρτίου 1821, οι πρώην μαθήτριες της Στ’ τάξης του 2016 του παραρτήματος ΙΙ του Σχολείου «Σωκράτης – Δημοσθένης», Σοφία Musallam, Ναταλία Αυριλιώνη, Μαρία Σπύρου, Κάλλι Κακλαμάνη – Wagner και Καλλιόπη Κωνσταντέλου, με την καθοδήγηση των δασκάλων τους, Ειρήνης Τουρκομανώλη, Νέλλης Βλαχανδρέα και Μαρίας Καλογιάννη, αναπαρήγαγαν τον ανεκτίμητο πίνακα «Η Ελλάς ευγνωμονούσα», του Θεόδωρου Βρυζάκη.
Στη συνέχεια ανακοινώθηκε ο τελετάρχης της παρέλασης, που δεν ήταν άλλος από τoν Υπουργό Οικονομίας, Υπουργό Υπεύθυνο κατά του ρατσισμού και της περιοχής Laval, Εντιμότατο Christopher Skeete.
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος η ΕΚΜΜ προκήρυξε διαγωνισμό για την επιλογή του Έλληνα ή Ελληνίδας της χρονιάς. Η διαδικασία της επιλογής των υποψηφίων είναι η εξής: το κοινό της Παροικίας μας προσκαλείται να προτείνει υποψηφιότητες ατόμων, που με την κοινωνική προσφορά τους, την επιστημονική και επιχειρηματική επιτυχία τους, τη διάκριση στα γράμματα και στις τέχνες και γενικά με τη συμπεριφορά τους στον εδώ Ελληνισμό, ως κοινωνικό σύνολο, αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση και πηγή υπερηφάνειας και προβολής. Για την πολυετή, εθελοντική, φιλανθρωπική και κοινωνική προσφορά του στον εδώ Ελληνισμό, απονεμήθηκε ο τίτλος του Έλληνα της Χρονιάς στον κ. Νικόλαο Τ. Παγώνη, ο οποίος εξελέγη από την τριμελή επιτροπή, που αξιολόγησε τις προτάσεις.
Ο κύριος Παγώνης την περίοδο 1997-2000 διετέλεσε ως Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ και επανεξελέγη Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ κατά τις χρονικές περιόδους 2012-2014, 2014-2016 και 2016-2019. Το 2016 εχρήσθη Άρχοντας του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως από τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, για την εξαιρετική υπηρεσία του στην Εκκλησία και την ελληνορθόδοξη πίστη. Η επιτροπή επιλογής αποτελείτο από τους: Δρ Ευφροσύνη Διαμαντούδη (Κοσμήτορας Μεταπτυχιακών Σπουδών), τη Δρ. Λίλα Αμιράλλη (Ψυχίατρο) και τον εκτελεστικό αντιπρόεδρο της ΕΚΜΜ Δρ. Μιχάλη Τσούκα.
Η βραδιά έκλεισε με την ομιλία της Γενικής Πρόξενου της Ελλάδας στο Μόντρεαλ, κυρίας Κατερίνας Βαρβαρήγου, ακολουθούμενη από τον πανηγυρικό της ημέρας που εκφώνησε ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ, Δρ. Γεώργιος Τσούκας.
Δεν υπάρχει καμία μα καμία ευρωπαϊκή χώρα (ούτε η Γερμανία, ούτε η Γαλλία, ούτε η Ιταλία, ούτε η Αλβανία, ούτε η Βουλγαρία, ούτε η Σερβία, ούτε η Πορτογαλία, ούτε η Εσθονία ή οποιαδήποτε άλλη) στην οποία να έχει διατελέσει έστω και ένας Πρωθυπουργός υιός προηγούμενου Πρωθυπουργού. Η απίστευτη περίπτωση της Ελλάδας, στην οποία μετά το 1974 εναλλάσσονται διαρκώς στην εξουσία συγγενείς πρώτου βαθμού και μάλιστα σε όλο το εύρος του κομματικού φάσματος, συνιστά μία «ιδιαιτερότητα» εξευτελιστική για την ποιότητα της δημοκρατίας μας.
Ουσιαστικά την ακυρώνει, καθιστώντας την τριτοκοσμική κληρονομική ολιγαρχία. Ακόμα περισσότερο που, εκτός από αρχηγούς κομμάτων και πρωθυπουργούς, πλήθος υπουργών και βουλευτών εξελέγησαν με μόνο προσόν την οικογενειακή τους προέλευση, κληρονομώντας από τον πατέρα τους, μαζί με τα περιουσιακά στοιχεία, και την βουλευτική έδρα δίκην φέουδου και τους ψηφοφόρους δίκην δουλοπάροικων.
Η κατάργηση της μοναρχίας το 1974 θεωρήθηκε πράξη εκσυγχρονισμού, υπό την έννοια ότι σε μία δημοκρατία δε νοείται ανάληψη ανώτατου αξιώματος με κριτήριο το γονιδίωμα. Φαίνεται, όμως, ότι η κατάργηση της μοναρχίας έδωσε το έναυσμα στο πολιτικό σύστημα να εφορμήσει και να καλύψει το κενό, εμπεδώνοντας τη δική του ιδιότυπη κληρονομική εξουσία, δημιουργώντας δυναστείες και αντιγράφοντας σε κακέκτυπη μορφή την καταργηθείσα μοναρχία.
Αλλά τουλάχιστον, οι διάφοροι σύγχρονοι μονάρχες (ο Κάρολος της Αγγλίας, ο Φίλιππος της Ισπανίας κλπ.) έχουν συναίσθηση του κληρονομημένου ρόλου τους και δεν επιχειρούν να προβάλουν μία πλαστή εικόνα αιρετού και λαϊκού ηγέτη. Εκπαιδεύονται από μικροί να εκπληρώνουν ένα συμβολικό και τελετουργικό ρόλο, να εκφράζουν την εθνική ενότητα, να ενσαρκώνουν με κοσμιότητα και αισθητική ένα σταθερό υπερκομματικό θεσμό, σημείο αναφοράς στους ταραγμένους καιρούς μας. Και να αφήνουν το εκλογικό σώμα να αποφασίζει για το μέλλον του μέσω εκλογών. Τίποτα τέτοιο, ασφαλώς, δε συμβαίνει με τις κληρονομικές δυναστείες της Μεταπολίτευσης.
ΜΙΑ ΑΣΤΟΧΗ ΕΠΙΚΛΗΣΗ
Η επίκληση της ελληνικής οικογενειοκρατίας του 19ου αιώνα όχι μόνο δε δικαιώνει, αλλά διαψεύδει την όποια δικαίωση της σημερινής. Το μετεπαναστατικό πολιτικό σύστημα διαμορφώθηκε μετά την Απελευθέρωση από τους προεστούς και τους αγωνιστές της Τουρκοκρατίας και τους απογόνους τους. Αντλούσε την επιρροή του από την αυτοθυσία τους στην Επανάσταση, όπου εξοντώθηκε βιολογικά ή καταστράφηκε οικονομικά μεγάλο μέρος της προεπαναστατικής ιθύνουσας τάξης.
Επομένως, τα μέλη των οικογενειών αυτών (Κολοκοτρωναίοι, Δεληγιανναίοι, Πλαπουταίοι, Κανάρηδες, Ζαΐμηδες κλπ.) απολάμβαναν την ευγνωμοσύνη και την αναγνώριση της ελληνικής κοινωνίας, η οποία τους αναγνώριζε ως φυσικούς της ηγέτες, που είχαν κερδίσει την εξέχουσα θέση τους με την αυταπάρνηση και την αυτοθυσία τους. Τίποτα τέτοιο, ασφαλώς, δε συμβαίνει με τις κληρονομικές δυναστείες της Μεταπολίτευσης.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος αναδημιούργησε το παρακμιακό ελληνικό κράτος το 1910, συγκροτώντας μία νέα ιθύνουσα τάξη με εντελώς αξιοκρατικό τρόπο. Στρατολόγησε προσωπικότητες που είχαν ήδη διακριθεί στην επιστήμη ή στην οικονομία (Παπαναστασίου, Μιχαλακόπουλος, Σοφούλης, Ρέπουλης, Παπανδρέου, Δελμούζος, Μπενάκης κλπ.) και οι οποίοι είχαν τη δική τους πορεία μετά τον Βενιζέλο.
Αλλά και οι αντίπαλοί του, αν και οι ίδιοι σε μεγάλο βαθμό προέρχονταν από πελοποννησιακά «τζάκια» του 19ου αιώνα, παρέδωσαν εντελώς αξιοκρατικά την ηγεσία σε επιφανείς προσωπικότητες, εκτός της παραδοσιακής ιθύνουσας τάξης, όπως ο Δημήτριος Γούναρης, ο Ιωάννης Μεταξάς, ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, ο Νικόλαος Στράτος κλπ. αντιλαμβανόμενοι το στοιχειώδες: ότι οι πολιτικοί αγώνες δίδονται με επικεφαλής τους καλύτερους. Τίποτα τέτοιο, ασφαλώς, δε συμβαίνει με τις κληρονομικές δυναστείες της Μεταπολίτευσης.
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΟΠΩΣ ΜΟΝΑΡΧΙΑ
Στη Μεταπολίτευση, οι πολιτικές δυναστείες εμπεδώθηκαν στις πολιτικές δομές μέσα από πολλούς παράλληλους μηχανισμούς:
-Πρώτον, με επικοινωνιακούς μηχανισμούς, που εξωράισαν και συσκεύασαν την κληρονομική διαδοχή ως «αυτονόητη» και «φυσιολογική».
-Δεύτερον, με τη διάθεση μεγάλων οικονομικών πόρων, που τους εξασφάλισαν στήριξη και προβολή.
-Τρίτον, με την υποβάθμιση της παιδείας, την αποδόμηση της κριτικής σκέψης και της ιστορικής συνείδησης, ώστε να ακυρωθεί η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας (ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός») και η διαμόρφωση ουσιαστικών πολιτικών κριτηρίων, άρα ορθών επιλογών, που θα οδηγούσαν στην αυτόματη και αυτονόητη απόρριψη της οικογενειοκρατίας.
-Τέταρτον, με τους κομματικούς μηχανισμούς, οι οποίοι υπήρξαν εκτροφεία δουλικής συνείδησης, άρα μηχανισμός αναπαραγωγής των φεουδαρχών με την πλήρη συναίνεση των δουλοπαροίκων.
Το πρόβλημα της οικογενειοκρατίας είναι, ότι έχει όλα τα μειονεκτήματα της μοναρχίας, χωρίς τα πλεονεκτήματά της: οι διάδοχοι, πρίγκηπες κλπ., ζουν μεν σε ένα δικό τους κλειστό, αποστειρωμένο κόσμο, αλλά εκπαιδεύονται για ένα ρόλο που δεν έχει εκτελεστικές, αλλά μόνο συμβολικές αρμοδιότητες.
Οι γόνοι των πολιτικών δυναστειών της Μεταπολίτευσης δεν έχουν εμπειρία από την πραγματική ζωή, δεν έχουν εργασθεί σε σχέση εξαρτημένης εργασίας υπό πραγματικές συνθήκες, δεν έχουν βρεθεί άνεργοι, δεν έχουν αντιμετωπίσει την πίεση του βιοπορισμού, δεν έχουν υπηρετήσει σε υπεύθυνες θέσεις στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα, δεν έχουν εμπειρία διοίκησης με λογοδοσία, δεν έχουν συναναστραφεί τον απλό λαό ως ίσοι προς ίσοι, διότι πάντοτε το επώνυμό τους δημιουργεί στους συνομιλητές τους αυτόματα πελατειακά αντανακλαστικά και μία απόσταση συμφεροντολογικού δέους.
Επίσης, οι διάφοροι κληρονόμοι ίσως να μην είχαν καν την επιθυμία να πολιτευθούν, εάν είχαν την επιλογή. Στην ουσία ωθούνται από ένα οικογενειακό σύστημα στην πολιτική, λειτουργούν όσο λειτουργούν και μετά αντικαθίστανται ως αναλώσιμοι από άλλο νεότερο μέλος της οικογένειας. Περιβάλλονται δε από διάφορους αυλικούς, με δεσμούς αφοσίωσης στην οικογένεια, οι οποίοι φροντίζουν να τους προστατεύουν από την πραγματική εικόνα, αλλά ταυτόχρονα προωθούν εντέχνως τις δικιές τους σκοπιμότητες και συμφέροντα. Δηλαδή η οικογενειοκρατία, δεν είναι απλά οι γόνοι πολιτικών δυναστειών, αλλά ολόκληρο πλέγμα συμφερόντων που λειτουργεί γύρω τους με διαγενεακή λογική.
ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ, Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ
Η οικογενειοκρατία είναι ο εχθρός της αξιοκρατίας, διότι αποτελεί το απόλυτο αντιπαράδειγμα στη δική της μη αξιοκρατική λογική. Και καλλιεργεί την αναξιοκρατία, τη μετριοκρατία και την ευνοιοκρατία, περιβάλλον μέσα στο οποίο η ίδια θάλλει και αναπαράγεται. Όλες οι σημαντικές και ικανές προσωπικότητες της ελληνικής κοινωνίας παρέμειναν τις τελευταίες δεκαετίες επιμελώς στο περιθώριο, διότι η ένταξή τους στο πολιτικό σκηνικό θα οδηγούσε σε συγκρίσεις μοιραίες για τους γόνους των δυναστειών και ολόκληρο το στελεχιακό δυναμικό των κομμάτων και θα ισοπέδωνε την εικόνα τους. Αυτά όλα, όμως, αποτελούν προϋποθέσεις αποτυχημένης διακυβέρνησης, με εξαιρετικά δυσάρεστα αποτελέσματα για την κοινωνία.
Η Ελλάδα πρόκοψε όταν την κυβέρνησαν προσωπικότητες που είχαν προκύψει από πραγματικούς αγώνες και την πραγματική ζωή. Ο δικηγόρος, επαναστάτης της Κρήτης και μεταφραστής τού Θουκυδίδη, Ελευθέριος Βενιζέλος, ο επιφανής αρχαιολόγος και επαναστάτης της Σάμου, Θεμιστοκλής Σοφούλης, ο διαπρεπής κοινωνιολόγος, Αλέξανδρος Παπαναστασίου, ο ιδιοφυής στρατιωτικός και επιτελάρχης των Βαλκανικών Πολέμων, Ιωάννης Μεταξάς, ο ήρωας του Μικρασιατικού Πολέμου, Νικόλαος Πλαστήρας, ο ασφαλιστής αγροτών, Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο δικηγόρος, Γεώργιος Παπανδρέου, ήταν αυτοδημιούργητοι και είχαν προκύψει από τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής τους.
Ο ελληνικός λαός, πέραν του εξευτελιστικού για μία δημοκρατία αντιδημοκρατικού μορφώματος της οικογενειοκρατίας, πρέπει να αντιληφθεί την ευθεία συνάρτηση που υπάρχει μεταξύ της οικογενειοκρατίας και της σημερινής συνολικής πολιτικής, οικονομικής, πολιτισμικής, δημογραφικής, ηθικής χρεωκοπίας του ελληνικού κράτους. Η αδυναμία των κληρονόμων να αντιληφθούν την πραγματικότητα και η επαγγελματική απειρία τους, ο εσμός αυλοκολάκων που τους περιστοιχίζει, η προεξέχουσα σκοπιμότητα της αναπαραγωγής τής οικογενειακής πολιτικής κυριαρχίας, είναι αντιστρόφως ανάλογα προς την επιβίωση του ελληνικού έθνους.
Προκειμένου να ανακοπεί και να αντιστραφεί ο θανατηφόρος ρους της ελληνικής ιστορίας, προκειμένου το failed state να μεταμορφωθεί σε πραγματικό κράτος, απαιτείται μία ριζική πολιτική μεταρρύθμιση, η οποία θα πετάξει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας όλο το νοσηρό πλέγμα της οικογενειοκρατίας της Μεταπολίτευσης και θα αναδείξει μία νέα ιθύνουσα τάξη, με μόνα κριτήρια την αξία, την εμπειρία, την ακεραιότητα και την αριστεία.
*O Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Γενεύης
Μπορεί η Μόσχα να πίστευε ότι η εισβολή στην Ουκρανία θα ήταν μία σύντομη επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος στο Κίεβο,ήδη όμως έκλεισε ένας χρόνος πολέμου, χωρίς να διαφαίνεται το τέλος του.
Εκείνη η επιχείρηση απέτυχε, με αποτέλεσμα η «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» να εξελιχθεί σε πόλεμο διαρκείας. Οι ρωσικές δυνάμεις, μάλιστα, είχαν πληρώσει την πρώτη περίοδο υψηλό τίμημα, όταν βρέθηκαν στα προάστια του Κιέβου και αντιμετώπισαν μία προετοιμασμένη αντίσταση σε αστικό ιστό, ο οποίος προσφέρει σοβαρό πλεονέκτημα στον αμυνόμενο.
Η ρωσική ηγεσία δε διδάχθηκε επαρκώς από το πάθημά της. Αντί να αλλάξει στρατηγική, περιορίσθηκε σε επιμέρους προσαρμογές. Απέσυρε τις δυνάμεις της από την περιοχή της ουκρανικής πρωτεύουσας και εστίασε στην κατάληψη ολόκληρου του Ντονμπάς. Και πάλι, όμως, με περιορισμένες δυνάμεις για ένα τέτοιο εγχείρημα. Οι 120.000 – 150.000 στρατιώτες της πρώτης περιόδου αυξήθηκαν σε 180.000 – 200.000, αλλά και πάλι ήταν σαφώς λιγότερες από τις ουκρανικές δυνάμεις. Κι αυτό όταν είναι γνωστό τοις πάσι, ότι ο επιτιθέμενος πρέπει να έχει αναλογία προς τον αμυνόμενο 3:1 για να έχει σοβαρές ελπίδες νίκης.
Αυτό ίσχυε πολύ περισσότερο στην Ουκρανία, όπου το εκτεταμένο τοξοειδές μέτωπο (εκτεινόταν από το Μικολάγιεφ μέχρι το Χάρκοβο) απαιτούσε σοβαρή όχι μόνο υπεροπλία, αλλά και αριθμητική υπεροχή. Γι’ αυτό είναι να απορεί κανείς με τη στάση της Μόσχας. Ενω η ίδια μιλούσε για δυτική εμπλοκή, στην πράξη αρχικά κινήθηκε σαν αυτή να μην υπήρχε. Το γεγονός ότι μετά την αρχική αποτυχία οι ρωσικές δυνάμεις επέτυχαν κάποιες μικρομεσαίες νίκες στο βαριά οχυρωμένο από τους Ουκρανούς δυτικό Ντονμπάς, προκάλεσε εφησυχασμό στο Κρεμλίνο, ενώ έπρεπε να είχε σημάνει συναγερμό τουλάχιστον στο ρωσικό Γενικό Επιτελείο.
Γιατί; Επειδή η προέλαση των Ρώσων στο Ντονμπάς ήταν πολύ αργή και κυρίως δεν μπόρεσαν να επιτύχουν αποφασιστική νίκη. Λόγω έλλειψης επαρκών δυνάμεων, οι Ρώσοι καθηλώθηκαν στο Μικολάγιεφ και λίγο αργότερα υποχρεώθηκαν να εκκενώσουν τη Χερσώνα και να αποτραβηχθούν στην ανατολική όχθη του Δνείπερου. Για τον ίδιο λόγο υποχρεώθηκαν σε άτακτη υποχώρηση στα περίχωρα του Χάρκοβου, όταν οι λίγες και επικουρικές ρωσικές δυνάμεις δέχθηκαν μία ουκρανική αντεπίθεση. Το αποτέλεσμα ήταν οι Ουκρανοί να ανακαταλάβουν μία σημαντική έκταση στα ανατολικά του Χαρκόβου, η οποία είχε περιέλθει σε ρωσικό έλεγχο από την πρώτη φάση.
ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΠΛΕΥΣΗΣ
Εάν στα παραπάνω προστεθούν η βύθιση της ναυαρχίδας «Μόσκβα», και τα ουκρανικά σαμποτάζ σε ρωσικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις, όχι μόνο εντός της Κριμαίας, αλλά και καθ’ αυτό ρωσικό έδαφος στη συνοριακή ζώνη, τότε μεγαλώνει η απορία για το στρατηγικής σημασίας λάθος του ρωσικού Γενικού Επιτελείου, αλλά και του Κρεμλίνου. Δε θα έπρεπε, άραγε, να έχουν προϋπολογίσει ότι οι Ουκρανοί θα είχαν ακριβείς πληροφορίες για τη θέση των ρωσικών δυνάμεων από τους αμερικανικούς δορυφόρους; Δε θα έπρεπε να έχουν προϋπολογίσει την άμεση εμπλοκή Αμερικανών και Βρετανών στο σχεδιασμό των ουκρανικών ειδικών επιχειρήσεων, καθώς και την παραχώρηση σύγχρονων οπλικών συστημάτων;
Μόνο μετά από όλα αυτά τα «χαστούκια», η Μόσχα άλλαξε γραμμή πλεύσης. Άρχισε να κάνει αυτό που κάνει κάθε επιτιθέμενος: να βομβαρδίζει συστηματικά στρατιωτικές και πολιτικές υποδομές για να κάμψει την αντίσταση των αμυνομένων. Παραλλήλως, επιστράτευσε πάνω από 300.000 εφέδρους, η ενσωμάτωση των οποίων στις μάχιμες μονάδες στο μέτωπο δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Προφανώς, οι Ρώσοι προετοιμάζουν τη μεγάλη επίθεσή τους, από την έκβαση της οποίας ουσιαστικά θα κριθεί και η έκβαση του πολέμου.
Εν τω μεταξύ, συνέχισαν με ενισχυμένες δυνάμεις να ξηλώνουν τις οχυρωτικές γραμμές των Ουκρανών στο δυτικό Ντονμπάς. Αυτή την περίοδο επιχειρούν να αποκόψουν τη στρατηγικής σημασίας πόλη Μπαχμούτ για να υποχρεώσουν τις εκεί ισχυρές ουκρανικές δυνάμεις να παραδοθούν, όταν θα έχουν περικυκλωθεί. Εάν το επιτύχουν θα έχουν καταφέρει καίριο πλήγμα στην ουκρανική άμυνα, γεγονός που θα διευκολύνει την επικείμενη γενική ρωσική επίθεση.
Η Ρωσία μπορεί να έχασε μάχες, αλλά λόγω του μεγέθους και του οπλοστασίου της, έχει μεγάλες εφεδρείες και σε οπλικά συστήματα και σε στρατιώτες. Αντιθέτως – σύμφωνα με δυτικές πηγές – οι μεγάλες ουκρανικές απώλειες έχουν φέρει το Κίεβο σε δυσμενή στρατιωτική θέση. Μπορεί η Δύση να σπεύδει με νέα μεγάλα πακέτα και οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας, αλλά η αρχική αισιοδοξία ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία θα αποσταθεροποιούσε το καθεστώς Πούτιν διαψεύσθηκε. Το ίδιο και οι προβλέψεις ότι η ρωσική οικονομία θα κατέρρεε υπό το βάρος των πρωτοφανών δυτικών κυρώσεων.
ΑΥΞΑΝΟΥΝ ΟΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ
ΜΙΑΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΝΙΚΗΣ
Η κυβέρνηση Μπάιντεν ουσιαστικά παρασύρθηκε από το αντιρωσικό πάθος της, το οποίο την ώθησε να εκλάβει τους πόθους της για πραγματικότητα. Ο πόλεμος αυτός δεν είναι υπαρξιακός μόνο για την Ουκρανία, αλλά και για τη Ρωσία. Μία ήττα της Ρωσίας δε θα κόστιζε μόνο την εξουσία στον Πούτιν. Θα υποβάθμιζε και τη Ρωσία από μεγάλη δύναμη σε μεσαία και μάλιστα θα κλιμάκωνε τις δυτικές πιέσεις, αφού οι Αμερικανοί θα έσπευδαν να κεφαλαιοποιήσουν όσον γινόταν περισσότερο την ήττα της Ρωσίας, πυροδοτώντας αποσχιστικά κινήματα στο μαλακό υπογάστριό της.
Είναι προφανές, πως μία ηττημένη Ρωσία δε θα έχει ούτε τα διεθνή ερείσματα, ούτε τις διεξόδους που έχει σήμερα. Αυτός είναι ο λόγος που η Μόσχα άφηνε να αιωρείται η απειλή χρήσης τακτικών πυρηνικών. Στο Λευκό Οίκο ξέχασαν πως είναι εξαιρετικά επικίνδυνος τυχοδιωκτισμός να στριμώχνεις σε βαθμό υπαρξιακό μία πυρηνική δύναμη, πολύ περισσότερο τη μεγαλύτερη σε αριθμό πυρηνικών κεφαλών.
Ευτυχώς, δεν είμαστε εκεί. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις και όπως ομολογούν πλέον και οι πιο σοβαροί δυτικοί αναλυτές, η Ρωσία έχει πολλαπλάσιες πιθανότητες να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο. Γι’ αυτό η Δύση έχει αρχίσει να κινείται παρασκηνιακά με σκοπό να ανοίξει το δρόμο για ένα συμβιβασμό, όσο είναι ακόμα καιρός. Οι Ρώσοι, όμως, έχοντας κι αυτοί χύσει πολύ αίμα, δεν είναι διατεθειμένοι να παραχωρήσουν εδάφη που κέρδισαν, ενώ ούτε και ο Ζελένσκι έχει πολιτικά περιθώρια να αποδεχθεί την επίσημη παραχώρηση ουκρανικών εδαφών.
Προς το παρόν, η κυβέρνηση Μπάιντεν και οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να εντείνουν τις αποστολές ολοένα και πιο σύγχρονων όπλων, ελπίζοντας ότι έτσι θα εξισορροπήσουν το τωρινό ρωσικό πλεονέκτημα. Κατ’ επέκταση, ελπίζουν ότι έτσι θα υποχρεώσουν τον Πούτιν να διαπραγματευθεί, καθότι σήμερα δεν είναι διατεθειμένος ούτε καν να περιοριστεί στα κέρδη που ήδη έχει. Ουσιαστικά, προσδοκά ότι με την επικείμενη μεγάλη ρωσική επίθεση θα καταφέρει μία αποφασιστική νίκη, η οποία θα εξαρθρώσει την ουκρανική άμυνα, καθιστώντας και τις όποιες δυτικές αποστολές όπλων χωρίς αποφασιστική σημασία. Το εάν αυτή τη φορά η Μόσχα θα επιτύχει το στόχο της θα μας το απαντήσουν τα γεγονότα και πιθανόν δε θα χρειαστεί να περιμένουμε έναν ακόμα χρόνο.
*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός – διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.
Πιθανή δηλητηρίαση από διοξείδιο του άνθρακα από τη συνεχή χρήση μάσκας
Οι μελέτες που δεν ταιριάζουν με το αφήγημα του ΠΟΥ για την Covid έχουν δύσκολη αντιμετώπιση. Για παράδειγμα, αυτή εδώ η νέα μελέτη, η οποία εξετάζει την τοξικότητα των αυξημένων συγκεντρώσεων διοξειδίου του άνθρακα κάτω από μάσκες, χρειάστηκε περισσότερους από 8 μήνες για να δημοσιευτεί σε ένα mainstream περιοδικό. Με τον τρόπο αυτό, συνοψίζει αυτό που ήταν και είναι από καιρό αποδεκτή επιστημονική γνώση.
Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο έγκριτο περιοδικό Cell με τίτλο «Possible toxicity of chronic carbon dioxide exposure associated with face mask use, particularly in pregnant women, children and adolescents – A scoping review» (Πιθανή τοξικότητα της χρόνιας έκθεσης σε διοξείδιο του άνθρακα που σχετίζεται με τη χρήση μάσκας προσώπου, ιδίως σε έγκυες γυναίκες, παιδιά και εφήβους – Μια ανασκόπηση εφαρμογής).
Σύμφωνα με τη μελέτη Cochrane, η οποία είχε δείξει την αναποτελεσματικότητα των μασκών, αποδεικνύεται η δυνατότητα δηλητηρίασης από τις αυξημένες συγκεντρώσεις CO2 στον αέρα που αναπνέουμε.
Η περίληψη επισημαίνει ένα από τα θεμελιώδη προβλήματα που καθιστούν τις μάσκες επιβλαβείς. Έχουν νεκρό όγκο περίπου ένα όγδοο του λίτρου, ο οποίος είναι περίπου ο ίδιος με αυτόν του ανώτερου αεραγωγού: Κατά τη διάρκεια της πανδημίας SARS-CoV2, οι μάσκες προσώπου έγιναν ένας από τους σημαντικότερους πανταχού παρόντες παράγοντες που επηρεάζουν την ανθρώπινη αναπνοή. Αυξάνουν την αντίσταση και τον όγκο του νεκρού χώρου, οδηγώντας σε αναπνοή CO2. Μέχρι στιγμής, το φαινόμενο αυτό και οι πιθανές επιπτώσεις του στη νεαρή ηλικία δεν έχουν μελετηθεί σε βάθος.
Στην παρούσα ανασκόπηση, η βιβλιογραφία σχετικά με την έκθεση σε CO2 και τη χρήση μάσκας προσώπου εξετάστηκε συστηματικά και αξιολογήθηκε.
Τα κύρια αποτελέσματα αυτής της αξιολόγησης είναι καλά τεκμηριωμένα και επίσης αρκετά εύκολα κατανοητά, όπως είχε επανειλημμένα επισημάνει το TKP.at (και το EYEwideopen) σε εκθέσεις εδώ και σχεδόν τρία χρόνια, εν μέρει και μέσω μελετών των συγγραφέων αυτής της ανασκόπησης: Ο φρέσκος αέρας έχει περιεκτικότητα σε CO2 περίπου 0,04%, ενώ η χρήση μάσκας για περισσότερο από 5 λεπτά συνεπάγεται πιθανή χρόνια έκθεση σε διοξείδιο του άνθρακα από 1,41% έως 3,2% του εισπνεόμενου αέρα. Αν και η συσσώρευση είναι γενικά εντός των ορίων βραχυπρόθεσμης έκθεσης, πρέπει να εξεταστούν οι μακροπρόθεσμες υπερβάσεις και οι συνέπειες με βάση πειραματικά δεδομένα. Οι εμπειρογνώμονες τοξικότητας του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ καθόρισαν όρια έκθεσης για υποβρύχια με γυναικεία πληρώματα στο 0,8% CO2, με βάση μελέτες σε ζώα που έδειξαν αυξημένο κίνδυνο θνησιγένειας. Σε θηλαστικά που εκτίθενται χρόνια σε 0,3% CO2, πειραματικά δεδομένα δείχνουν επίσης τερατογένεση (με μη αναστρέψιμες νευρωνικές βλάβες στους απογόνους, μείωση της χωρικής μάθησης λόγω απόπτωσης των νευρώνων του εγκεφαλικού στελέχους και μείωση των κυκλοφορούντων επιπέδων του ινσουλινοειδούς αυξητικού παράγοντα 1. Με σημαντικές επιπτώσεις σε τρεις μετρούμενες παραμέτρους (μορφολογικές, λειτουργικές, δείκτες), αυτή η χρόνια έκθεση σε 0,3% CO2 πρέπει να οριστεί ως τοξική. Υπάρχουν περαιτέρω δεδομένα σχετικά με τη χρόνια έκθεση σε 0,3% CO2 σε έφηβα θηλαστικά που οδηγεί σε καταστροφή των νευρώνων, με αποτέλεσμα χαμηλότερη δραστηριότητα, αυξημένο άγχος και μειωμένη μάθηση και μνήμη. Υπάρχουν επίσης δεδομένα που υποδεικνύουν τοξικότητα των όρχεων σε εφήβους σε συγκεντρώσεις εισπνοής CO2 άνω του 0,5%.
Τα συμπεράσματα είναι εξίσου σαφή και καλά τεκμηριωμένα: Υπάρχει δυνητικός κίνδυνος αρνητικών επιπτώσεων από την εισαγωγή των εκτεταμένων απαιτήσεων για μάσκα, ιδίως για τις ευάλωτες υποομάδες. Υπάρχουν έμμεσες ενδείξεις ότι η εκτεταμένη χρήση μάσκας μπορεί να συνδέεται με τις θνησιγενείς γεννήσεις που παρατηρούνται σήμερα και τις μειωμένες λεκτικές – κινητικές και γενικές γνωστικές επιδόσεις των παιδιών που γεννιούνται κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Είναι ανάγκη να επανεξεταστούν οι κανονισμοί για τις μάσκες.
Οι πολύ συγκρατημένες διατυπώσεις, όπως «επανεξετάστε», οφείλονται πιθανώς στην πολύμηνη διαδικασία αναθεώρησης, αν και πολύ πιο σαφείς διατυπώσεις προκύπτουν από το περιεχόμενο.
