Home Blog Page 195

Ο Τρουντό διαμαρτύρεται για το φραγμό στο Ειδησεογραφικό Περιεχόμενο της Meta

0

Ο Τρουντό διαμαρτύρεται για το φραγμό στο Ειδησεογραφικό Περιεχόμενο της Meta

Στη μέση μιας αυξανόμενης κρίσης δασικής πυρκαγιάς, που οδήγησε στην εκκένωση χιλιάδων Καναδών από τα σπίτια τους, ο Πρωθυπουργός Τζάστιν Τρουντό επέκρινε δημόσια τη Meta, τη μητρική εταιρεία του Facebook και του Instagram, για την απόφασή της να φράξει τοπικό ειδησεογραφικό περιεχόμενο.

Η καταδίκη του Τρουντό έρχεται καθώς οι πυρκαγιές συνεχίζουν να απειλούν τις κοινότητες, επισημαίνοντας τον κρίσιμο ρόλο που διαδραματίζει το ενημερωμένο τοπικό δημοσιογραφικό υλικό στη διασφάλιση της ασφάλειας και της ευεξίας των πολιτών.

Μιλώντας από την Ακαδημία Montessori του νησιού στο Cornwall του P.E.I., ο Τρουντό προέβη σε μια κριτική των ενεργειών τής Meta. «Αυτή τη στιγμή, σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπου το ενημερωμένο τοπικό υλικό είναι πιο σημαντικό από ποτέ, το Facebook βάζει τα εταιρικά κέρδη πριν από την ασφάλεια των ανθρώπων, πριν από την ποιοτική τοπική δημοσιογραφία. Αυτή δεν είναι η στιγμή γι’ αυτό», τόνισε.

Ο διαμετρικός αυτός αντίλογος αντλεί από την εφαρμογή του Καναδικού Νόμου για τα Διαδικτυακά Νέα, Νόμος C-18, που εγκρίθηκε από την Κυβέρνηση των Φιλελευθέρων τον Ιούνιο. Αυτή η νομοθεσία υποχρεώνει μεγάλες κοινωνικές πλατφόρμες να διαπραγματεύονται συμφωνίες αποζημίωσης με Καναδικούς εκδότες ειδήσεων, όταν το περιεχόμενό τους διαμοιράζεται σε αυτές τις πλατφόρμες. Ως αντίδραση σε αυτό το νόμο, η Meta αποφάσισε να φράξει την πρόσβαση των Καναδών σε περιεχόμενο ειδήσεων από Καναδικά μέσα ενημέρωσης στο Facebook και το Instagram.

Σημαντικές πηγές ειδήσεων όπως το CBC, το Yellowknifer και το Cabin Radio, που παρέχουν σημαντικά ενημερωτικά στοιχεία στο κοινό, έχουν πληγεί από αυτό το φραγμό. Η απόφαση να κόψει αυτές τις πηγές ειδήσεων κατά τη διάρκεια μιας κρίσης, όταν η ακριβής διάδοση πληροφοριών είναι ζωτικής σημασίας, έχει προκαλέσει κριτική όχι μόνο από το κοινό, αλλά και από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό Τρουντό.

Η αίσθηση του Τρουντό συγκλονίζει πολλούς που θεωρούν τις ενέργειες της Meta ως αντικειμενικές του κρίσιμου ρόλου που διαδραματίζει η δημοσιογραφία στην παροχή έγκαιρων και ακριβών πληροφοριών κατά τη διάρκεια καταστροφών. «Είναι αδιανόητο ότι μια εταιρεία όπως το Facebook επιλέγει να βάλει τα εταιρικά κέρδη, πριν από το να εξασφαλίσει ότι οι τοπικοί ενημερωτικοί φορείς μπορούν να λαμβάνουν ενημερωμένες πληροφορίες στους Καναδούς και να τους φτάνουν εκεί όπου περνούν πολύ από το χρόνο τους – online, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στο Facebook», δήλωσε ο Καναδός πρωθυπουργός Τζάστιν Τρουντό.

Παρά την αυξανόμενη πίεση προς τη Meta να αναστρέψει το φραγμένο ειδησεογραφικό περιεχόμενο, η εταιρεία παρέμεινε ανένδοτη στην απόφασή της. Ένας εκπρόσωπος της Meta, ο David Troya-Alvarez, διευκρίνισε ότι οι επίσημοι ιστότοποι της κυβέρνησης και άλλες πηγές ενημέρωσης παραμένουν προσβάσιμοι στους χρήστες. Η εταιρεία έχει ενεργοποιήσει μια λειτουργία με την ονομασία «Έλεγχος Ασφάλειας», που επιτρέπει στους χρήστες να ενημερώνουν την κατάστασή τους και να ενημερώνουν φίλους και οικογένεια για την ασφάλειά τους κατά τη διάρκεια των πυρκαγιών.

Η θέση του Τρουντό γι’ αυτό το ζήτημα παραμένει ακλόνητη. Υποστήριξε ότι η κυβέρνηση δε σκοπεύει να εγκαταλείψει το Νόμο για τα Διαδικτυακά Νέα, επαναλαμβάνοντας τη σημασία της ποιοτικής τοπικής δημοσιογραφίας σε μια δημοκρατική κοινωνία. «Απλώς λέμε ότι σε μια δημοκρατία, η ποιοτική τοπική δημοσιογραφία έχει σημασία. Και έχει σημασία τώρα περισσότερο από ποτέ, όταν οι άνθρωποι ανησυχούν για τα σπίτια τους, ανησυχούν για τις κοινότητες, ανησυχούν για το χειρότερο καλοκαίρι όσον αφορά τα ακραία καιρικά φαινόμενα που έχουμε δει για πολύ καιρό» τόνισε ο Τρουντό.

Οι παρατηρήσεις του Τρουντό αντικατοπτρίζουν τη δέσμευσή του να προτεραιοποιήσει την ασφάλεια και την ευημερία των Καναδών και την ακλόνητη υποστήριξή του για ένα ενισχυμένο και ανεξάρτητο διαμεσολαβητικό τοπίο. Καθώς η κρίση των πυρκαγιών συνεχίζεται, η διαρκής αντιπαράθεση μεταξύ της Meta και της Καναδικής κυβέρνησης θέτει θεμελιώδη ερωτήματα, σχετικά με τις ευθύνες των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης σε περιόδους έκτακτης ανάγκης και το ρόλο τους στη διευκόλυνση της ροής ζωτικών πληροφοριών προς το κοινό.

Μείωση ένοπλων εγκλημάτων στο Μόντρεαλ κατά περίπου 40%

0
Μείωση ένοπλων εγκλημάτων στο Μόντρεαλ κατά περίπου 40%

Η αστυνομία του Μόντρεαλ κατάσχεσε τρεις φορές περισσότερα όπλα από ό,τι πέρυσι το καλοκαίρι

Το φοβερό «καυτό καλοκαίρι» εγκλημάτων που φοβόταν η αστυνομία δε φαίνεται να υλοποιείται: αντ’ αυτού, καταγράφεται μείωση των εγκλημάτων με όπλα κατά περίπου 40%. Όμως κατασχέθηκαν τρεις φορές περισσότερα όπλα από την αστυνομία του Μόντρεαλ (SPVM).

«Προς το παρόν, η κατάσταση είναι σαφώς πιο θετική από ό,τι αναμενόταν», δηλώνει με συγκρατημένο ενθουσιασμό ο Simon-Luc Tanguay, διοικητής του τμήματος οργανωμένου εγκλήματος της αστυνομίας του Μόντρεαλ. Αλλά ο έμπειρος αστυνομικός διευθυντής παραμένει σε εγρήγορση. Μόλις προ ημερών (22 Αυγούστου), ένας νεαρός άνδρας 25 ετών δολοφονήθηκε με σφαίρα στο Σαιντ-Μισέλ και το όχημα μιας μικρής οικογένειας έγινε στόχος επίθεσης από εκτελεστές στο Hochelaga.

«Δεν είμαστε ποτέ ασφαλείς από μια σειρά γεγονότων που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τροχοπέδη και να εμποδίσουν τη μείωση που παρατηρούμε, γι’ αυτό παραμένουμε προσεκτικοί και δε θα χαρούμε πολύ γρήγορα», διευκρινίζει ο διοικητής Simon-Luc Tanguay.

ΑΓΡΙΑ ΔΥΣΗ

Την άνοιξη, πολλοί ειδικοί συμφωνούσαν ότι όλα τα στατιστικά στοιχεία που ήταν διαθέσιμα έδειχναν, ότι η Μητρόπολη θα έπαιρνε τη μορφή Άγριας Δύσης κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Αλλά καθώς το καλοκαίρι πλησιάζει στο τέλος του, πρέπει να γίνει παραδεκτό ότι η κατάσταση έχει βελτιωθεί σημαντικά από το χειμώνα, αν κρίνουμε από τα στατιστικά.

Παρατηρούμε, επιπλέον, μείωση περίπου 40% του εγκλήματος με όπλα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2023 σε σύγκριση με το μέσο όρο κατά την ίδια περίοδο το 2021 και το 2022. Οι αστυνομικοί επίσης είχαν επιτυχία όσον αφορά τις κατασχέσεις όπλων, αφού αφαίρεσαν τρεις φορές περισσότερα όπλα από τους δρόμους τον Ιούνιο και τον Ιούλιο σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη.

Παρότι είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε μια συγκεκριμένη ενέργεια για να εξηγήσουμε αυτή την ύφεση, ο διοικητής Tanguay πιστεύει ότι η εισαγωγή ενός εντελώς νέου τρόπου εργασίας έπαιξε κρίσιμο ρόλο.

Αυτή η καινοτόμος προσέγγιση, που ονομάστηκε «συλλογικά» στην Υπηρεσία Αστυνομίας της Πόλης του Μόντρεαλ (SPVM), αφορά τη δημιουργία μικρών ομάδων αστυνομικών που εργάζονται πρώτα και κύρια, βάσει των παρεχόμενων πληροφοριών. Η ιδέα είναι σε μεγάλο βαθμό εμπνευσμένη από το «intelligence-led policing», μια φιλοσοφία που έχει εφαρμοστεί σε πολλές αστυνομικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο.

Αυτή η μέθοδος εργασίας έχει αυξηθεί σημαντικά, μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις Ηνωμένες Πολιτείες και οδήγησε ιδιαίτερα στη δημιουργία της ενότητας αντιτρομοκρατίας εντός της αστυνομίας της Νέας Υόρκης. Έκτοτε, έχει εφαρμοστεί σε πολλές άλλες αστυνομικές δυνάμεις και έχει συντελέσει στη σημαντική μείωση των βίαιων εγκλημάτων.

ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Ουσιαστικά, τα «συλλογικά» έχουν ως στόχο να επικεντρωθούν σε καταστάσεις και περιβάλλοντα που έχουν δυνητικά μεγάλο κίνδυνο για έγκλημα και να καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για τη μείωση της έντασης. Μέχρι στιγμής, αυτή φαίνεται να φέρνει αποτελέσματα, ιδίως λόγω της προσέγγισής της σε μεγάλο φάσμα δραστηριοτήτων.

«Κάποιοι μπορεί να συλληφθούν, αλλά για άλλους, αυτό μπορεί να σημαίνει ψυχοκοινωνικές συναντήσεις με την οικογένεια, τους φίλους, έναν πρώην προπονητή μπάσκετ κ.λπ.», εξηγεί ο διοικητής Tanguay. «Θα προσπαθήσουμε να βρούμε το θετικό διανοούμενο που θα μπορούσε να αποτελέσει τον ανταγωνιστή των επιθετικών ενεργειών. Αν δεν είναι η αστυνομία, είναι εντάξει, θα προσπαθήσουμε να βρούμε τον κατάλληλο άνθρωπο για το άτομο».

Αυτή η νέα «προσαρμοσμένη» προσέγγιση στοχεύει κυρίως τους νέους, με μεγάλο ποσοστό ανήλικων.

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΟΠΛΑ

ΑΠΟ ΜΑΪΟ ΕΩΣ ΙΟΥΛΙΟ:

2021: 65

2022: 54

2023: 34

ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΙΣ ΟΠΛΩΝ ΤΟΝ
ΙΟΥΝΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ:

2021: 67

2022: 84

2023: 225

Πηγή: SPVM [Στατιστικά περιλαμβάνοντας φόνους, απόπειρες φόνου και εκπυρσοκροτήσεις όπλων]

Η ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

0

Η ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να επαναβιομηχανοποιηθούν, χωρίς να ανατραπεί όλη η φιλοσοφία της μεταβιομηχανικής κοινωνίας • Μπορεί ο πρόεδρος Biden να ισχυρίζεται πως θέλει να επανέλθει η βιομηχανία στις ΗΠΑ, αλλά δεν πρόκειται να συμβεί, αφού δε θα την επιτρέψει η φιλοσοφία των δύο κυβερνώντων κομμάτων

«Πώς είναι δυνατόν να διατηρηθεί η αμερικανική ευημερία, χωρίς βιομηχανία; Πώς μπορούν να κυβερνήσουν οι ΗΠΑ τον πλανήτη, χωρίς να έχουν κάτι να εξάγουν, όπως βιομηχανικά αγαθά, γεωργικά προϊόντα, πρώτες ύλες ή κάτι που χρειάζονται οι άλλοι άνθρωποι; Οι ΗΠΑ έχουν μόνο ένα πράγμα να προσφέρουν – το οποίο όμως η Κίνα και η Ρωσία δεν μπορούν να αποδεχθούν.

Οι Αμερικανοί μπορούν να προσφέρουν το να μη βομβαρδίσουν άλλες χώρες, να μην ανατρέψουν τις κυβερνήσεις τους ή να μην προκαλέσουν «έγχρωμες» επαναστάσεις. Μπορούν να προσφέρουν δηλαδή τη ζωή στους άλλους ανθρώπους, έναντι αδρής αμοιβής – να μην ανατρέψουν τις κυβερνήσεις τους, να μην τους βομβαρδίσουν και να μην τους κάνουν ότι έκαναν στο Ιράκ, στη Λιβύη ή στη Συρία.

Εάν λοιπόν οι άλλες χώρες δεν το θέλουν, τότε οφείλουν να γίνουν «φίλοι» τους και μέλη του «ελεύθερου» κόσμου. Αυτό έχουν να προσφέρουν οι ΗΠΑ και οφείλουν να αποδεχθούν όλα τα άλλα κράτη – για να μην τα λεηλατήσουν ή/και τα καταστρέψουν». (M. Hudson)

Όπως πολύ σωστά αναφέρει ο παραπάνω αναλυτής, η οικονομία των ΗΠΑ έχει παραλύσει – με την έννοια πως βρίσκεται σε εξέλιξη ένας «αποπληθωρισμός χρέους» και επικρατεί μία οικονομική πόλωση που απλά μεταφέρει όλο τον πλούτο και το εισόδημα μακριά από την εργασία, μακριά από τη βιομηχανία, προς το χρηματοπιστωτικό τομέα και τις ελίτ του 1%. 

Εν προκειμένω, εμείς έχουμε ήδη αναφερθεί γενικότερα στην αποκεφαλαιοποίηση της μεσαίας τάξης, γράφοντας τα εξής:

«Οι εισοδηματικές ανισότητες συνεχίζουν να καταρρίπτουν το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο – αφού το 10% των Αμερικανών εισπράττει σήμερα το 97% του συνόλου των κεφαλαιακών εισοδημάτων στη χώρα, το 50% των εισοδημάτων που δημιουργήθηκαν μετά την κρίση του 2008 οδηγήθηκε στο πλουσιότερο 1%, ενώ οι τρεις πλουσιότεροι Αμερικανοί μαζί έχουν περισσότερο πλούτο από τα 160.000.000 φτωχότερους!

Πριν από το πρόγραμμα της Fed για τη χρηματοδότηση της οικονομίας, η μεσαία τάξη μπορούσε ακόμη να συγκεντρώσει εισόδημα από τα κεφάλαια που διέθετε – τοποθετώντας τα σε επενδύσεις χαμηλού ρίσκου και σταθερών αποδόσεων. Σήμερα είναι πια αδύνατο ενώ, ακόμη χειρότερα, η αξία της εργασίας της συνεχίζει να μειώνεται – οπότε αδυνατεί να αγοράσει περιουσιακά στοιχεία ή χάνει αυτά που ήδη είχε.

Η αποκεφαλαιοποίηση της είναι δηλαδή δραματική, χωρίς καμία προοπτική αλλαγής στον ορίζοντα – με επόμενο στάδιο τις ληστρικές επιθέσεις του κεφαλαίου, όταν δε θα βρίσκει πλέον συμφέρουσες αποδόσεις στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Επίσης, οι οικονομικοί πόλεμοι μεταξύ διαφόρων χωρών, όπως αυτός που βιώνουμε στην Ελλάδα – η οποία έχει χάσει όλες τις μάχες, έρμαιο πια των Γερμανών και των άλλων δανειστών της που έχουν καταλύσει την εθνική της κυριαρχία, με κυβερνήσεις υποχείρια τους».

Ο πρόεδρος Biden βέβαια έχει δηλώσει, πως επιθυμεί στο μέλλον να εκβιομηχανισθούν ξανά οι ΗΠΑ – σημειώνοντας πως από την εποχή της κυβέρνησης Clinton και μετά, το Δημοκρατικό Κόμμα βρίσκεται σταθερά πίσω από την αποβιομηχάνιση της υπερδύναμης. Στην πραγματικότητα φυσικά, η διαδικασία ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν – από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όπου οι οικονομολόγοι τότε πανηγύριζαν για μία ριζική αλλαγή, την οποία αποκαλούσαν «μεταβιομηχανική κοινωνία».

Μεταβιομηχανική κοινωνία σήμαινε, μία κοινωνία χωρίς χειρωνακτικό εργατικό δυναμικό, χωρίς «μπλε κολάρα» δηλαδή, με κέντρο βάρους τις υπηρεσίες και τα «λευκά κολάρα» – κάτι που ξεκίνησε να δρομολογείται, παράλληλα με την αποδυνάμωση των εργατικών συνδικάτων. Η «υπόσχεση» δε ήταν, πως η μεταβιομηχανική κοινωνία θα έκανε τους πάντες πλουσιότερους – εξασφαλίζοντας εύκολες συνθήκες εργασίας, λιγότερες ημέρες και ώρες δουλειάς, αυξημένη παραγωγικότητα και μεγάλη ευημερία.

Επειδή όμως όλα αυτά δεν επαληθεύθηκαν, το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι, γιατί οι ΗΠΑ αποφάσισαν να αποβιομηχανισθούν – κάτι που φαίνεται πως ήταν το αποτέλεσμα του συνδυασμού των δύο κυβερνώντων κομμάτων. Των Δημοκρατικών με τη φίλο-οικονομική πολιτική τους και των Ρεπουμπλικάνων – η πολιτική των οποίων ήταν επίσης φίλο-οικονομική, αλλά αντεργατική και καθαρά υπέρ των ιδιοκτητών κεφαλαίου. Δηλαδή υπέρ του 1% που επιθυμούσε μεγάλες φορολογικές περικοπές και εναντίον του 99%.

Ο πραγματικός στόχος τώρα της αποβιομηχάνισης από τον Clinton και μετά, ήταν μία επίσης αντεργατική πολιτική – επειδή η αποβιομηχάνιση σήμαινε στην ουσία μείωση της απασχόλησης και ως εκ τούτου μείωση της ζήτησης για εργασία, καθώς επίσης μείωση των μισθών. Γιατί όμως έπρεπε να μειωθούν οι (πραγματικοί) μισθοί και γιατί παραμένουν χαμηλότεροι σήμερα;

Για να απαντήσει κανείς σε αυτό το ερώτημα, οφείλει να ξεκινήσει από την κυβέρνηση Κάρτερ – από εκείνη την εποχή που προωθούσε τη μετανάστευση, ως μέσον περικοπής των μισθών στα νοτιοδυτικά της χώρας. Ο Κάρτερ ήταν λοιπόν αυτός που άρχισε να συνειδητοποιεί ότι, υπήρχε πολύ εργατικό δυναμικό που κέρδιζε πάρα πολλά χρήματα στα νοτιοδυτικά, εις βάρος των επιχειρήσεων – οπότε στήριξε τη μετανάστευση.

Ο Clinton αργότερα ήθελε να απορρυθμίσει την οικονομία, να προωθήσει το ελεύθερο εμπόριο, να αποεπενδύσουν οι εταιρίες από τις ΗΠΑ, να επενδύσουν στο εξωτερικό και να προσλάβουν χαμηλόμισθο εργατικό δυναμικό – ενώ πίεσε να γίνει δεκτή η Κίνα στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το 2001. Έτσι κατάφερε να διατηρήσει χαμηλά τους μισθούς και τον πληθωρισμό – ενώ αυτό συνεχίζει να είναι βασικά το πρόγραμμα των Δημοκρατικών σήμερα, για τη μείωση των μισθών της εργασίας και για στήριξη της Wall Street.

Χωρίς να επεκταθούμε εδώ σε άλλες λεπτομέρειες, το πρόβλημα είναι πως και τα δύο πολιτικά κόμματα των ΗΠΑ έχουν δεσμευθεί στην αποβιομηχάνιση – για τους λόγους που εξήγησε σχετικά πρόσφατα ο επικεφαλής της Fed. Όπως είπε, εάν προωθηθεί η εκβιομηχάνιση, θα υπάρχει περισσότερη απασχόληση – δηλαδή συμμετοχή του εργατικού δυναμικού στην αγορά εργασίας, η οποία μειώνεται συνεχώς στις ΗΠΑ από το 1995 κει μετά (στην Ελλάδα είναι πολύ χαμηλότερη, σε τρομακτικό επίπεδο).

Εάν υπάρχει λοιπόν περισσότερη απασχόληση, συνέχισε, θα πρέπει να αυξηθούν οι μισθοί – ενώ η φιλοσοφία μας είναι, των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων εξίσου, να διατηρούμε χαμηλούς τους μισθούς, έτσι ώστε τα εταιρικά κέρδη να είναι υψηλότερα. Επομένως, αξίζει να επιβληθεί ύφεση στις ΗΠΑ – αρκεί να μειώσει τους μισθούς και να ενισχύσει τη δύναμη του 1%, απέναντι στο 99%. Με απλά λόγια, το 1% είναι πρόθυμο να χάσει πωλήσεις και κέρδη, αφού αυτό συμβαίνει όταν μία οικονομία βυθίζεται στην ύφεση – αρκεί να αυξάνεται η δύναμη του απέναντι στο 99%.

Κλείνοντας, το συμπέρασμα είναι πως οι ΗΠΑ δεν μπορούν να επαναβιομηχανοποιηθούν, χωρίς να ανατραπεί όλη η φιλοσοφία της μεταβιομηχανικής κοινωνίας – ως «ταξικού» πολέμου απέναντι στην εργασία. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν και τα δύο – ο πόλεμος εναντίον της εργασίας και η επαναβιομηχάνιση, με το συνδικαλισμό που τη συνοδεύει.

Μπορεί λοιπόν ο πρόεδρος Biden να ισχυρίζεται πως θέλει να επανέλθει η βιομηχανία στις ΗΠΑ, αλλά δεν πρόκειται να συμβεί, αφού δε θα την επιτρέψει η φιλοσοφία των δύο κυβερνώντων κομμάτων – οπότε η χώρα δεν μπορεί να ανταγωνισθεί τις άλλες στο σημερινό κόσμο, εάν δεν αλλάξει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της. Εάν δεν το κάνει, τότε της απομένουν οι ληστρικές επιδρομές και οι πόλεμοι – κάτι που όμως έχει γίνει πια κατανοητό, από πολλά άλλα κράτη. / © analyst.gr

Πώς οι αντίπαλοι του Τραμπ του στρώνουν το δρόμο για την προεδρία

0
Πώς οι αντίπαλοι του Τραμπ του στρώνουν το δρόμο για την προεδρία

Το φθινόπωρο αρχίζει και επισήμως η κούρσα για την προεδρία των ΗΠΑ – οι εκλογές θα διεξαχθούν το Νοέμβριο του 2024. Με τις αλλεπάλληλες διώξεις που έχουν ασκηθεί στον Τραμπ, οι Δημοκρατικοί έχουν καταφέρει να τον καταστήσουν το απόλυτο φαβορί για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων. Από κομματικής απόψεως αυτό θα έβγαζε νόημα, εάν οι Δημοκρατικοί είχαν στο χέρι τη νίκη με αντίπαλο τον Τραμπ.

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός*
© slpress.gr

Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν υφίσταται, πολύ περισσότερο που ο Μπάιντεν έχει προσωπικά χρεωθεί την – από ό,τι φαίνεται – αδιέξοδη εμπλοκή στον πόλεμο στην Ουκρανία. Κατά συνέπεια, το ενδεχόμενο ο Τραμπ να ξαναβρεθεί στο Λευκό Οίκο είναι αρκετά πιθανό, με ό,τι αυτό θα σημαίνει και για το αμερικανικό πολιτικό σύστημα και για τις διεθνείς ισορροπίες.

Στις μέχρι πρότινος κατηγορίες εναντίον του Τραμπ, έχει προσφάτως προστεθεί και κατηγορία για συνωμοσία εναντίον του κράτους! Ο Τραμπ είναι πολιτικά τοξικός, αλλά οι εναντίον του διώξεις δεν έχουν προηγούμενο για πρώην πρόεδρο. Είναι εξόφθαλμο ότι απέναντί του, εκτός από το Δημοκρατικό Κόμμα, είναι και η μεγάλη πλειονότητα του αμερικανικού κατεστημένου, μη εξαιρουμένης και της παραδοσιακής κομματικής ηγεσίας των Ρεπουμπλικάνων.

Είναι προφανές πως εάν ο Τραμπ δεν ήταν πολιτική απειλή, κανένας εισαγγελέας δε θα ασχολείτο μαζί του. Η πολιτική εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης, όμως, όλα δείχνουν πως θα φέρει το αντίθετο από το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Οι διώξεις έχουν εκτοξεύσει τα ποσοστά του Τραμπ στη μάχη για το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Προηγείται με 30 μονάδες, γεγονός που ουσιαστικά έχει προκαθορίσει το αποτέλεσμα. Όσοι πίστευαν ότι με τις ποινικές διώξεις θα τον εξουδετέρωναν, διαψεύδονται.

ΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Οι διώξεις εναντίον του Τραμπ ενισχύουν τη σχεδόν φανατική σχέση πολιτικής εκπροσώπησης που έχει οικοδομήσει με τη «βαθιά Αμερική». Ο τραμπισμός έχει αποκτήσει κοινωνικό-οικονομικές ρίζες. Αποτυπώνει το βαθύ διχασμό της αμερικανικής κοινωνίας, ο οποίος έχει προσλάβει διαστάσεις υφέρποντος εμφυλίου πολέμου. Οι ΗΠΑ δεν έφθασαν σ’ αυτό το σημείο χωρίς αιτία. Ήταν οι οικονομικές – κοινωνικές διαφοροποιήσεις της τελευταίας 20ετίας που γέννησαν τον τραμπισμό, ως αμερικανική εκδοχή ενός πολιτικού φαινομένου που σαρώνει και τη Γηραιά Ήπειρο.

Το Brexit μπορεί να πάτησε στον παραδοσιακό βρετανικό ευρωσκεπτικισμό, αλλά πήγασε από τη μήτρα της αντισυστημικής ψήφου που αλλάζει τον πολιτικό χάρτη σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Είναι γεγονός ότι η παραδοσιακή πολιτική ηγεμονία του διδύμου της (νέο)φιλελεύθερης κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς αμφισβητείται εντόνως από τους πολίτες. Μικρομεσαία στρώματα στρέφουν μαζικά την πλάτη στις παραδοσιακά κυρίαρχες πολιτικές παρατάξεις, προσανατολιζόμενα κυρίως προς τη λεγόμενη «Νέα Δεξιά».

Η κύρια αιτία που αμφισβητούν την κατεστημένη τάξη πραγμάτων, είναι ότι αυτή περισσότερο ή λιγότερο ανατρέπει τις σταθερές του βίου τους, ενισχύοντας τις οικονομικές ανισότητες. Πρόκειται για τεκτονικές αλλαγές που συνεχίζει να προκαλεί στις δυτικές κοινωνίες η κρίση του 2008 και η οποία επιδεινώθηκε από τον πόλεμο στην Ουκρανία με την ενεργειακή κρίση και τον πληθωρισμό.

Η οικονομική και κατ’ επέκταση και κοινωνική κρίση, είναι αυθεντικό προϊόν της απληστίας της ολιγαρχίας του χρήματος. Η ανισοκατανομή του πλούτου έχει προσλάβει τρομακτικές διαστάσεις.

Σύμφωνα με τη New York Times, στη δεκαετία του 1990 το 1% των Αμερικανών προσποριζόταν το 45% της αύξησης του ΑΕΠ. Στην οκταετία του Μπους (2000-08) προσποριζόταν το 65% και στην οκταετία του Ομπάμα το 93%!

ΡΟΚΑΝΙΣΑΝ ΤΟ ΚΛΑΔΙ

Στην Ευρώπη, τόσο οι Χριστιανοδημοκράτες όσο και οι Σοσιαλδημοκράτες εδραίωσαν τη μακρόχρονη πολιτική ηγεμονία τους στο άρρητο κοινωνικό συμβόλαιο, με βάση το οποίο εξασφάλιζαν στα μικρομεσαία στρώματα ανάπτυξη, ευημερία και Κοινωνικό Κράτος. Από ένα χρονικό σημείο και πέρα, όμως, συνέκλιναν και λειτούργησαν σαν όχημα της παγκοσμιοποίησης και εφαρμοστές της ατζέντας του (νέο)φιλελευθερισμού.

Λειτουργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ροκάνισαν το κλαδί που κάθονταν. Για μία περίοδο η ευημερία συντηρήθηκε με δημόσιο δανεισμό, αλλά στη συνέχεια ήλθε αναπόφευκτα η λιτότητα. Με όργανο τις πολιτικές ελίτ, η ολιγαρχία του χρήματος αποδομεί τα αμορτισέρ που μεταπολεμικά όχι μόνο διατήρησαν την κοινωνική ειρήνη, αλλά και τροφοδότησαν την οικονομική ανάπτυξη.

Αυτά στην Ευρώπη, αλλά κάτι αντίστοιχο συνέβη στις ΗΠΑ. Αν και η κοινωνική πολιτική του Ομπάμα μετρίασε την κρίση, μεγάλο τμήμα του πληθυσμού δυσκολευόταν και εκεί να επιβιώσει αξιοπρεπώς. Δεν ήταν μόνο οι μειονότητες και οι παραδοσιακά περιθωριοποιημένοι. Η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το «τρένο» μικρομεσαίους άλλοτε νοικοκυραίους και ειδικά την παραδοσιακή λευκή εργατική τάξη της «βαθιάς Αμερικής» που έχει πληγεί καίρια από την αποβιομηχάνιση.

Η ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΚΑΙ

Η «ΒΑΘΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ»

Η εκλογή Τραμπ ήταν το προϊόν αυτής ακριβώς της κοινωνικής δυναμικής. Μία ματιά στον αμερικανικό εκλογικό χάρτη του 2016 δείχνει, ότι η Χίλαρι Κλίντον ψηφίσθηκε κατά κανόνα από την ανώτερη τάξη και τα μεσαία στρώματα που έχουν ενσωματωθεί στο πλαίσιο του οικονομικού (νέο)φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Επίσης, ψηφίσθηκε από τις μειονότητες (μαύροι, ισπανόφωνοι, μουσουλμάνοι κ.α.) που φοβήθηκαν από την αντιμεταναστευτική ρητορική του Τραμπ.

Ο Τραμπ πήγε με το δικό του ιδιότυπο τρόπο κόντρα στο ρεύμα. Όταν υποσχόταν πως με την επιβολή δασμών θα φέρει πίσω μεγάλες εταιρείες και θέσεις εργασίας, άγγιζε ευαίσθητες χορδές εκατομμυρίων Αμερικανών. Το ίδιο και η ρητορική του εναντίον του μεταναστευτικού ρεύματος. Η είσοδος μεταναστών παροξύνει το ένστικτο αυτοσυντήρησης κοινωνιών που νοιώθουν ότι απειλούνται με φτωχοποίηση.

Στη λευκή και συντηρητική «βαθιά Αμερική» επικρατεί νοσταλγία για τις παλιές καλές ημέρες και ένα κράμα απόγνωσης και οργής για το σήμερα. Αυτά ακριβώς εξέφρασε ο Τραμπ, υποσχόμενος ότι θα καθαρίσει το «βάλτο» της Ουάσιγκτον. Είναι ειρωνεία της ιστορίας ότι το ρόλο αυτό τον έπαιξε ένας δισεκατομμυριούχος, δημιουργώντας κοινωνικό-πολιτικό κίνημα.

ΕΘΙΞΕ ΤΑ «ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΙΑ»

Ας σημειωθεί, ότι οι επαγγελίες Τραμπ απέκτησαν αξιοπιστία στα μάτια των οπαδών του, κυρίως από τον εχθρικό τρόπο που τον αντιμετώπισε το κατεστημένο. Υπενθυμίζω, ότι σύσσωμο σχεδόν το αμερικανικό και διεθνές κατεστημένο είχε στηρίξει με πάθος τη Χίλαρι και ταυτοχρόνως είχε προσπαθήσει με κάθε τρόπο να γελοιοποιήσει τον Ρεπουμπλικάνο υποψήφιο και στη συνέχεια πρόεδρο. Και τώρα, βεβαίως, το ίδιο κατεστημένο είναι πίσω από τις ποινικές διώξεις στον Τραμπ, ελπίζοντας να τον «κάψει».

Προφανώς, ο Τραμπ είναι και λαϊκιστής και τοξικός. Ο κύριος λόγος, ωστόσο, που εξόργισε το (νέο)φιλελεύθερο κατεστημένο ήταν ότι έθιξε – τουλάχιστον στα λόγια – τα «ιερά και τα όσιά» του, δηλαδή την παγκοσμιοποίηση. Από την άλλη, η περιφρόνηση των αρχουσών ελίτ προς τους «νεοπληβείους» έχει εξουδετερώσει τους παραδοσιακούς μηχανισμούς χειραγώγησης των μαζών. Όταν τα κατεστημένα Μίντια επιτίθενται με πάθος στον Τραμπ, η «βαθιά Αμερική» αντανακλαστικά παίρνει το μέρος του και η ποινική δίωξη μετατρέπεται σε μπούμερανγκ.

Στην πραγματικότητα, στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα έχει συντελεστεί τα τελευταία 10-15 χρόνια μία πρωτοφανής επανάσταση. Το παραδοσιακό δίπολο Δημοκρατικοί – Ρεπουμπλικάνοι που εξασφάλιζε παραδοσιακά τη συστημική πολιτική σταθερότητα έχει πάψει να λειτουργεί κατά τον ίδιο τρόπο, επειδή – λόγω των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών – ο τραμπισμός κατάφερε να μεταλλάξει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα σε κάτι που δεν ήταν. Η ρητορική Τραμπ ολοκλήρωσε μία ιδιότυπα αντισυστημική και συχνά ανορθολογική ιδεολογική τάση που είχε ήδη αρχίσει να αναπτύσσεται στη βάση των Ρεπουμπλικάνων. Ο τραμπισμός αποτελεί πλέον απτή πολιτική πραγματικότητα, που διχάζει συγκρουσιακά τις ΗΠΑ με απροσδιόριστες επιπτώσεις στο μέλλον της υπερδύναμης.

*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.

ΔΥΣΦΟΡΙΑ ΦΥΛΛΟΥ Η νέα «πανδημία»

Αν μας είχαν πει πριν από λίγα χρόνια, ότι η δυσφορία φύλου θα γινόταν μόδα, δε θα το πιστεύαμε. Και όμως, αυτό φαίνεται να συμβαίνει σήμερα στις λεγόμενες «ανεπτυγμένες» χώρες.

Γεγονός είναι ότι από ένα εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο, που αφορούσε μερικά άτομα της πρώιμης παιδικής ηλικίας, η δυσφορία φύλου έχει γίνει μαζική παθολογία. Σύμφωνα με εμπεριστατωμένες έρευνες, η δυσφορία φύλου αναφέρεται σε συναισθήματα άγχους και αναστάτωσης, τα οποία νιώθει ένα άτομο, όταν το φύλο του δεν ταιριάζει με την ταυτότητά του. Οι άνθρωποι που βιώνουν δυσφορία φύλου, όπως έχει διαπιστωθεί, νιώθουν άβολα με τη σύγκρουση ανάμεσα στα σεξουαλικά χαρακτηριστικά τού σώματός τους και στο πως νιώθουν ή σκέφτονται για τον εαυτό τους.

Οι επιδράσεις της δυσφορίας φύλου διαφέρουν από άτομο σε άτομο. Για κάποιους, αυτά τα συναισθήματα επηρεάζουν την εικόνα του εαυτού τους και τη συμπεριφορά τους. Ένα άτομο με δυσφορία φύλου μπορεί να αντιμετωπίζει τα συναισθήματα δυσφορίας αλλάζοντας την έκφραση του φύλου του ή ακόμη αλλάζοντας την εμφάνισή του. Τα παιδιά που νιώθουν δυσφορία φύλου μπορεί να εκφράζουν την επιθυμία να είναι το αντίθετο φύλο, να συμπεριφέρονται ετεροφυλικά, να ντύνονται και να χτενίζονται όπως τα άτομα του αντίθετου φύλου. Οι ακριβείς αιτίες για τη δυσφορία φύλου δεν είναι απολύτως κατανοητές, όμως πολλοί παράγοντες παίζουν ρόλο στην εμφάνισή της. Η έναρξη της δυσφορίας φύλου συμβαίνει συνήθως στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας.

Η πιο ακραία περίπτωση δυσφορίας του φύλλου είναι τα λεγόμενα «διεμφυλικά» (transsexual) άτομα στα οποία η έμφυλη ταυτότητα και  συμπεριφορά τους δε συμφωνούν με το βιολογικό τους φύλο.

Στα διεμφυλικά άτομα, σύμφωνα με τις ίδιες μελέτες, η ασυμβατότητα της βιολογικής με την προσωπική και κοινωνική τους ταυτότητα είναι πλήρης και σε όποια ηλικία κι αν βρίσκονται τούς προκαλεί έντονη δυσφορία και απέχθεια για το σώμα τους.

Για παράδειγμα, τα αγόρια μισούν κάθε ανδρικό χαρακτηριστικό του σώματός τους και επιθυμούν να απαλλαγούν από το πέος τους, ενώ τα κορίτσια βλέπουν με τρόμο τα στήθη τους ή αντιμετωπίζουν ως ενοχλητική «μαύρη οπή» το αιδοίο τους.

Το φαινόμενο ωστόσο είναι εντονότερο στα κορίτσια. Μία νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό General Psychiatry, αποκάλυψε πως ολοένα και περισσότερα κορίτσια ηλικίας έως 11 ετών, αποφασίζουν να ξεκινήσουν τη θεραπεία για αλλαγή φύλου, συχνά με τη συγκατάθεση των γονέων τους. Μετά την ηλικία των 15 ετών η συγκατάθεση δεν είναι απαραίτητη. Στις ΗΠΑ λειτουργούν 300 ιδιωτικές κλινικές που κάνουν τέτοιου είδους επεμβάσεις.

Μπορεί η επιστήμη να κάνει θαύματα σε αυτό τον τομέα, όμως η κοινωνική απομόνωση του ατόμου που επιθυμεί να προχωρήσει σε αλλαγή φύλου είναι ένα φαινόμενο που ακόμα παρατηρείται, όσο «προχωρημένη» κι αν θέλει να δείχνει η σύγχρονη κοινωνία.

Αυτό που εγείρει το ερώτημα εδώ: Είναι στη φύση του ανθρώπου ν’ απομακρύνεται από την ίδια του τη φύση;

Τα θελήματα των άλλων

0
Τα θελήματα των άλλων

Ωραίοι οι εντυπωσιασμοί με τον ηγετικό ρόλο που αναλαμβάνει η Ελλάδα στα Βαλκάνια, ωραία και η «εμβάθυνση» της συμμετοχής μας στο Ουκρανικό, κάποια στιγμή όμως θα έρθει η ώρα του λογαριασμού

Η Ελλάς, ηγέτιδα χώρα των Βαλκανίων. Τον έχουμε ξαναδοκιμάσει αυτό το ρόλο του 2003. Πράγματι. Επί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη. Πρόκειται για εξωτερική πολιτική βενιζελικής εμπνεύσεως: μπαίνουμε μπροστά για να εξυπηρετήσουμε ως περιφερειακοί ατζέντηδες τα συμφέροντα των συμμάχων και δι’ αυτού του τρόπου θεωρούμε ότι εξυπηρετούμε και τα δικά μας συμφέροντα.

Γράφει ο δημοσιογράφος

Μανώλης Κοττάκης
©
Newsbreak.gr

Ήταν μία πολιτική που άρεσε πάρα πολύ και στο Γεώργιο Παπανδρέου, αλλά διαφωνούσε με αυτήν, μολονότι λεηλάτησε τη λοιπή βενιζελική πολιτική κληρονομιά στις προεκλογικές περιόδους ο Ανδρέας Παπανδρέου (αυτό προκύπτει από τις διηγήσεις του στο Θανάση Λάλα). Το να ηγείται η Ελλάς όταν μπορεί και να διευρύνει ντε φάκτο τα σύνορά της με όπλο την οικονομική ισχύ, και θεμιτό είναι και σκόπιμο. Για τον εαυτό της όμως.

Το ζήτημα που προκύπτει, αν κάνουμε μια πρόχειρη αναδρομή στην εξωτερική μας πολιτική, είναι τι κατάφερε να κερδίσει η Ελλάς κάθε φορά που ηγήθηκε στην ευρύτερη περιοχή μας για λογαριασμό άλλων. Ως λαγός άλλων. Το 2003 πράγματι ο Κώστας Σημίτης με τη σύνοδο της Χαλκιδικής, θέλησε να τεθεί επικεφαλής της προσπάθειας διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα Βαλκάνια. Πρόκειται για μια τεράστια λωρίδα γης που ξεκινά δυτικά από την Αδριατική, καταλήγει ανατολικά στο Βόσπορο και στη Μαύρη Θάλασσα και πάντοτε ενδιαφέρει γεωπολιτικά, τόσο την Αμερική όσο και τη Γερμανία.

Την Αμερική, επειδή τα Βαλκάνια είναι το προγεφύρωμά της από το Βορρά προς το Νότο προς τη Μέση Ανατολή αλλά και ανάποδα, από το Νότο προς το Βορρά προς την ανατολική Ευρώπη. Την Ουκρανία και τις λοιπές βαλτικές χώρες που βρίσκονται στην αυλή της Ρωσίας.

Τη Γερμανία την ενδιαφέρουν τα Βαλκάνια, επειδή αποτελούν ζωτικό οικονομικό χώρο για τη διεύρυνση της κυκλοφορίας του ευρώ και για τις εμπορικές εξαγωγές της. Βεβαίως και την Ιταλία (και το Βατικανό), όπως έδειξαν οι διακοπές που έκανε στον Αυλώνα η πρωθυπουργός της γείτονος Τζόρτζια Μελόνι.

Σε κάθε περίπτωση, η περιοχή αυτή είναι στρατηγικής σημασίας για τη Δύση, καθώς σε αυτήν ανακόπτεται παραδοσιακά η επιρροή της Ρωσίας προς το Νότο. Η Ελλάδα λίγο πριν από την είσοδό της στην ΟΝΕ, έπαιξε όλα της τα χαρτιά υπέρ της αμερικανικής και της γερμανικής πολιτικής στα Βαλκάνια. Τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ προς τη Γιουγκοσλαβία χρησιμοποίησαν το ελληνικό έδαφος για την εισβολή τους σε αυτήν, κατά παράβαση του ελληνικού Συντάγματος. Χωρίς άδεια της ελληνικής Βουλής. Μετά τους βομβαρδισμούς, η Ελλάδα ανέλαβε για λογαριασμό των Αμερικανών να προωθήσει τα συμφέροντα της Δύσης στα Βαλκάνια. Μεγαλοπιανόμασταν τότε ότι εμείς ήμασταν η κυρίαρχη χώρα στην περιοχή.

Και ήμασταν. Αλλά πώς ήμασταν! Φτάσαμε να αναμειχθούμε για λογαριασμό των ΗΠΑ στα εσωτερικά βαλκανικών κρατών και να μετέχουμε ακόμα και σε ανατροπές κυβερνήσεων, όπως στη Σερβία! Να μη θυμηθούμε ποιος συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου πρωταγωνίστησε σε αυτά…

Στο πλαίσιο αυτό διεξήχθη και η «ιστορική» σύνοδος της Θεσσαλονίκης, τα γενέθλια της οποίας γιόρτασε τη Δευτέρα 21/8 με ηγεσίες γειτονικών χωρών ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Το επίμονο ερώτημα που θέτουμε κάθε φορά που πάμε να κάνουμε πάνω στη σκακιέρα τις βρομοδουλειές των άλλων, είναι τι ανταλλάγματα κερδίζουμε εμείς.

Το τι ανταλλάγματα κερδίσαμε στη Μικρασιατική Εκστρατεία, όταν αναλάβαμε τις βρομοδουλειές των Άγγλων, το γνωρίζουμε. Τα συζητάμε μέχρι τις μέρες μας. Ο πόνος της προσφυγιάς διαρκεί και οι αναμνήσεις δε φεύγουν. Το να είσαι αυτοφωράκιας στην εξωτερική πολιτική στην αρχή δοξάζεται, αλλά στο τέλος πληρώνεται. Τι ανταλλάγματα κερδίσαμε από την πρωτοβουλία Σημίτη το 2003 επίσης γνωρίζουμε.

Η πρώτη δουλειά που έκαναν οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί εκεί αμέσως μετά την υπαγωγή της χώρας μας στα Μνημόνια το 2010 ήταν να μας εξαναγκάσουν να εκποιήσουμε όλο το τραπεζικό δίκτυο του χρηματοπιστωτικού τομέα που είχαν στήσει οι τράπεζες Alpha, Eurobank, Πειραιώς και Εθνική στα Βαλκάνια και σε όλη την ανατολική Ευρώπη. Ακόμη και στην Τουρκία, όπου η κυβέρνηση Καραμανλή είχε επιτύχει το πρωτοφανές, την εξαγορά της τράπεζας Finansbank από την Εθνική Τράπεζα τον καιρό που αυτής ηγείτο ο διοικητής Τάκης Αράπογλου. Και το εκποίησαν για να το αγοράσουν τράπεζες αυστριακών και γερμανικών συμφερόντων.

Η πρώτη δουλειά που έκαναν αμέσως μόλις η χώρα βρέθηκε στα δύσκολα, ήταν να επιδιώξουν την πάση θυσία αποβολή μεγάλων ελληνικών κρατικών ομίλων – ιδιαίτερα στις τηλεπικοινωνίες και στην ενέργεια – από τα Βαλκάνια. Ζήτησαν και πέτυχαν αριστοτεχνικά την έξωση τότε του ΟΤΕ από τη Σερβία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και αλλού. Αυτή ήταν η ανταμοιβή! Η κατίσχυσή μας στα Βαλκάνια ήταν εικονική.

Θα σας πω και ένα μυστικό: ο βασικός λόγος που παρέμεινε η Ελλάδα στο ευρώ ήταν βασικά γεωπολιτικός και συνδεόταν με τα Βαλκάνια. Οι Γερμανοί κατάλαβαν εγκαίρως, πως μια Ελλάδα της δραχμής σπαρασσόμενη, διχασμένη, σε εμφύλια κατάσταση, θα γινόταν εύκολα βορά εθνικισμών και αλυτρωτικών εισβολών από γείτονες στα βόρεια σύνορά της. Κυρίως Αλβανούς, Βούλγαρους και υπό προϋποθέσεις ακόμη και Σκοπιανούς.

Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα προκαλούσε βαλκανικό πόλεμο, θα άλλαζε τα σύνορα ξανά στα Βαλκάνια και θα άναβε το φιτίλι στην πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης, την οποία έκαναν αμάν Βερολίνο και Ουάσιγκτον για να ελέγξουν και να σταθεροποιήσουν ως προγεφύρωμά τους. Σε περίπτωση που αυτό συνέβαινε, το κόστος επιστροφής στην ειρήνη για το Βερολίνο θα ήταν απείρως πολλαπλάσιο από τα 86 δισ. ευρώ που προέβλεπε το τρίτο Μνημόνιο Τσίπρα, τα οποία μάλιστα δε χρησιμοποιήθηκαν στο σύνολό τους.

Στην πραγματικότητα, λοιπόν, κάθε φορά που παίζουμε παιχνίδια για λογαριασμό άλλων και όχι αυθεντικά για δικό μας λογαριασμό, ιστορικά μέχρι στιγμής βγαίνουμε χαμένοι… Και στη Μικρασία βγήκε χαμένος ο Βενιζέλος και στην Κύπρο με το πραξικόπημα Σαμψών βγήκαν χαμένοι οι «όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια» δικτάτορες και στα Βαλκάνια βγήκε χαμένος ο Σημίτης. Ο οποίος ένα χρόνο μετά το 2003, στις αρχές του 2004, όταν ήρθε η ώρα να δρέψει τους καρπούς της ηγεσίας του στα Βαλκάνια (για λογαριασμό των ΗΠΑ) στα Ελληνοτουρκικά και αποδέχθηκε τη γεωγραφική διαφοροποίηση των χωρικών υδάτων, οι Τούρκοι αρνήθηκαν στις διερευνητικές να του δεσμευτούν ότι δε θα εγείρουν ποτέ ξανά θέμα κυριαρχίας στο Αιγαίο. Και οι σύμμαχοι για χάρη των οποίων «ηγηθήκαμε» σιώπησαν.

Με συνέπεια αυτός ο μέγας Σημίτης, που συνεχώς εγκαλεί τη Νέα Δημοκρατία επειδή δε συνέχισε την πολιτική του στα Ελληνοτουρκικά, να εγκαταλείψει την προσπάθεια της υπογραφής συνυποσχετικού και παραπομπής της διαφοράς στη Χάγη. Γιατί ήξερε πως, αν υπέγραφε, θα τον κυνηγούσαν για καιρό πολύ οι Ερινύες. Όπως τον κυνηγούν και τώρα, καθώς μετά το ταξίδι του στις Ηνωμένες Πολιτείες την άνοιξη του 1996 (και αφού είχαν προηγηθεί τα Ίμια) υπέγραψε τη Μαδρίτη (1997) και ακολούθως το Ελσίνκι (1999). Κείμενα πάνω στα οποία – κυρίως στη Μαδρίτη – «πάτησαν» οι Τούρκοι για να αναπτύξουν την πολιτική της «Γαλάζιας Πατρίδας».

«Γαλάζια Πατρίδα» χωρίς τη Μαδρίτη, που αναγνώριζε «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα για την Τουρκία στο Αιγαίο», δε θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει.

Παρέλκει βεβαίως να επισημάνουμε, τι κερδίσαμε που «ηγηθήκαμε» στα Βαλκάνια επί Σημίτη. Ούτε τα Σκόπια έκαναν υποχωρήσεις για το όνομα, ούτε οι Αλβανοί για τους Τσάμηδες και για τις περιουσίες που διεκδικούν στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια, ωραίοι οι εντυπωσιασμοί με τον ηγετικό ρόλο που αναλαμβάνει η Ελλάδα στα Βαλκάνια, ωραίες οι φωτογραφίες, ωραία τα φλας, ωραία και η «εμβάθυνση» της συμμετοχής μας στον πόλεμο της Ουκρανίας, κάποια στιγμή όμως θα έρθει η ώρα του λογαριασμού. Και τότε θα δούμε τι κερδίσαμε και τι χάσαμε. Όταν πάντως κάνεις τα θελήματα των άλλων και όχι τη δική σου θέληση, στο τέλος την πληρώνεις. Η ίδια η ζωή μάς το λέει.

Τον Αύγουστο βγαίνουν τα… λαυράκια

0
Τον Αύγουστο βγαίνουν τα… λαυράκια

Παρά τα όσα πιστεύουν οι περισσότεροι πολίτες ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού είναι πυκνός σε γεγονότα και ειδήσεις

Ο Ανδρέας Παπανδρέου στην πρώτη οκταετία (1981-1989) της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ, καθιέρωσε τη φράση «τα μπάνια του λαού», όταν του εισηγήθηκαν να προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές το καλοκαίρι του 1984, απορρίπτοντας χωρίς δεύτερη κουβέντα τη συγκεκριμένη πρόταση.

Του Νεκτάριου Χρήστου

© iapopsi.gr

Εννέα χρόνια αργότερα, το Δεκέμβριο του 1993, κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το βιβλίο του Ουμπέρτο Έκο (5 Ιανουαρίου1932 – 19 Φεβρουαρίου 2016) «Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις». Μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο ο σπουδαίος Ιταλός σημειολόγος, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος, κριτικός λογοτεχνίας και μυθιστοριογράφος, άδραξε την ευκαιρία να γράψει για την πολύπαθη δεοντολογία στη λειτουργία των μέσων μαζικής επικοινωνίας. Επί της ουσίας το βιβλίο εξακολουθεί να παραμένει ένα χρήσιμο μάθημα, τόσο για τους δημοσιογράφους όσο και, κυρίως, για τους αναγνώστες και τηλεθεατές.

Για πολλά χρόνια κυριάρχησε η ιδέα στην ελληνική κοινωνία, ότι όντως τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, καθώς οι εκάστοτε κυβερνήσεις προσπάθησαν να συνδυάσουν το βιβλίο του Έκο με την ατάκα του Παπανδρέου για τα μπάνια του λαού.

Κι όμως, η δολοφονία του Μιχάλη Κατσουρή στη Νέα Φιλαδέλφεια, το βράδυ της 7ης Αυγούστου, όταν ήταν σε εξέλιξη η έξοδος των μυρίων από τα αστικά κέντρα για τις καλοκαιρινές διακοπές, ήρθε για να διαψεύσει όλους όσοι υποστηρίζουν ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Τουναντίον, εάν ψάξουμε τι έχει συμβεί μήνα Αύγουστο τα τελευταία χρόνια, τότε το συμπέρασμα που εξάγεται είναι πως ο τελευταίος μήνας του καλοκαιριού κρύβει όλο το ζουμί.

Τον Αύγουστο του 2022 κυριάρχησε το θέμα των υποκλοπών. Σε συνέχεια της καταγγελίας του Νίκου Ανδρουλάκη ότι παρακολουθείτο το κινητό τηλέφωνό του, στις 5 Αυγούστου 2022 ο γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού Γρηγόρης Δημητριάδης και ο διοικητής της ΕΥΠ Παναγιώτης Κοντολέων παραιτήθηκαν από τις θέσεις τους. Στις 8 Αυγούστου του 2022 ο κ. Μητσοτάκης σε δήλωσή του μίλησε για την πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης. Επίσης, τον Αύγουστο του 2022 υπήρξε και η θετική εξέλιξη με την έξοδο της χώρας μας από το καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας στη μετά μνημονίου εποχή.

Αλλά και τα προηγούμενα χρόνια, τον Αύγουστο όχι μόνο υπήρχαν ειδήσεις, αλλά και γεγονότα που αξίζουν μνημόνευσης.

Τον Αύγουστο του 2021 κυριάρχησαν οι μεγάλες πυρκαγιές σε Αττικής, Εύβοια και Ηλεία. Είναι χαρακτηριστικό, ότι στις 5 Αυγούστου του 2021 ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης με δήλωση του υπογράμμισε την σοβαρότητα της κατάστασης με τις καταστροφικές πυρκαγιές. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 18 Αυγούστου, έγινε στο Μαξίμου σύσκεψη για την ανασυγκρότηση των πυρόπληκτων περιοχών της βόρειας Εύβοιας και μία εβδομάδα αργότερα, στις 25 του μηνός, η διαχείριση των πυρκαγιών και τα μέτρα αποκατάστασης συζητήθηκαν στη Βουλή σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών. Το ίδιο καλοκαίρι κεντρικό θέμα, που απασχόλησε τη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ στις 18 Αυγούστου, ήταν και η κρίση στο Αφγανιστάν, που ολοκληρώθηκε με την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν.

Η ΕΝΤΑΣΗ ΜΕ ΤΟΥΡΚΙΑ

Τον Αύγουστο του 2020 κυριάρχησε η ένταση στο μέτωπο με την Τουρκία, η οποία σε αντίδραση της επίτευξης συμφωνίας για τον καθορισμό ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου ανέβασε κατακόρυφα τις προκλήσεις. Η Άγκυρα έβγαλε το ερευνητικό «Ορούτς Ρέις» στην Ανατολική Μεσόγειο, στα όρια των ελληνικών χωρικών υδάτων, συνοδεία δεκάδων τουρκικών πολεμικών πλοίων. Η Αθήνα αντέδρασε αναπτύσσοντας δυνάμεις του Πολεμικού Ναυτικού και οι στόλοι των δύο χωρών βρέθηκαν να αναπτύσσονται ο ένας απέναντι στον άλλο. Η συμφωνία με την Αίγυπτο υπογράφηκε στις 6 Αυγούστου και στις 10 του μηνός συνεδρίασε το ΚΥΣΕΑ στη σκιά της αναβαθμισμένης τουρκικής προκλητικότητας. Τις επόμενες ημέρες ο κ. Μητσοτάκης ενημέρωσε την Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους πολιτικούς αρχηγούς για τις εξελίξεις, ενώ αναφέρθηκε στην αντίδραση της Τουρκίας σε δημόσια δήλωσή του στις 12 Αυγούστου, υπογραμμίζοντας ότι «η χώρα μας απάντησε στην ανάπτυξη του στόλου της Τουρκίας με ανάπτυξη των δυνάμεων του Πολεμικού Ναυτικού».

Οι αποσταθεροποιητικές ενέργειες της Τουρκίας βρέθηκαν στο επίκεντρο επικοινωνιών που είχε το επόμενο διάστημα ο κ. Μητσοτάκης με τους Άγκελα Μέρκελ και Εμανουέλ Μακρόν αλλά και με τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Στις 26 Αυγούστου, μάλιστα, διεξήχθη στη Βουλή και η συζήτηση για την κύρωση των συμφωνιών οριοθέτησης ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο.

Ο Αύγουστος του 2020 ήταν επίσης ένας κρίσιμος μήνας στη διαχείριση της πανδημίας, με επαναλαμβανόμενες τακτικές συσκέψεις υπό τον πρωθυπουργό για τις εξελίξεις στο μέτωπο του κορωνοϊού, αλλά και την προετοιμασία για το άνοιγμα των σχολείων και τον προγραμματισμό για τη διάθεση των πρώτων εμβολίων, που αναμενόταν να διατεθούν τους επόμενους μήνες. Επίσης τον Αύγουστο του 2020 επήλθε και η συμφωνία στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τη σύσταση του Ταμείου Ανάκαμψης, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι ζημιές από το κλείσιμο των οικονομιών λόγω της πανδημίας.

Τον Αύγουστο του 2019 κυριάρχησαν οι κινήσεις για τον προγραμματισμό έργου της νέας κυβέρνησης, τα πρώτα νομοσχέδια που έφερε στη Βουλή, όπως αυτό για το Επιτελικό Κράτος στις 6 του μηνός.

ΕΠΙ ΣΥΡΙΖΑ

Το 2018, κατά την περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ο Αύγουστος ήταν ο μήνας διαχείρισης των επιπτώσεων από την καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι. 

Στις 3 του μηνός, ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, έκανε δεκτή την παραίτηση του Νίκου Τόσκα από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και στις 9 του μηνός παρουσιάστηκε το νέο σχέδιο για την Πολιτική Προστασία. Στις 23 Αυγούστου ο κ. Τσίπρας συναντήθηκε με τον καθηγητή Γκόλνταμερ και συμφωνήθηκε η σύσταση επιτροπής για τη διερεύνηση των αιτιών της πυρκαγιάς στο Μάτι. Παράλληλα, στις 14 Αυγούστου απελευθερώθηκαν οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί που είχαν συλληφθεί το Μάρτιο στον Έβρο και κρατούνταν από τις τουρκικές Αρχές.

Στις 21 Αυγούστου του 2018 ο κ. Τσίπρας ανακοίνωσε με διάγγελμα από την Ιθάκη την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια. Στις 28 του μηνός έγινε ανασχηματισμός της κυβέρνησης.

Με εξαίρεση την εκδήλωση πυρκαγιών, ο Αύγουστος ήταν ένας ήσυχος μήνας για το 2017, όπως και το 2016. Αντιθέτως, το 2015 ήταν μια χρονιά πυκνών γεγονότων, καθώς στις 14 του μηνός εισήλθε στη Βουλή προς ψήφιση το 3ο μνημόνιο, που συμφώνησε ο Αλέξης Τσίπρας με τους εταίρους. Δεν το ψήφισαν 43 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά υπερψηφίστηκε από 222 βουλευτές συνολικά. Στις 20 Αυγούστου ο Αλέξης Τσίπρας με διάγγελμα γνωστοποίησε την πρόθεσή του να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, που διεξήχθησαν ένα μήνα αργότερα.

Πριμοδοτημένη «θηλιά» με… «41τακατό»!

0
Πριμοδοτημένη «θηλιά» με… «41τακατό»!

Αυτό το τεράστιο εκλογικό πλεονέκτημα έφερε, καθώς φαίνεται στην πράξη, μόνο αλαζονεία και αδιαφορία

Πάντοτε σεβόμουν τις αποφάσεις του κυρίαρχου λαού στην κάλπη. Συμφωνούσα ή όχι με το αποτέλεσμα, μου άρεσε – δε μου άρεσε, η οπτική μου ουδέποτε άλλαξε: δημοκρατία έχουμε, άρα αποφασίζουν οι περισσότεροι για όλους.

Γράφει ο δημοσιογράφος
Βασίλης Βέργης

© Newsbreak.gr

Όταν μάλιστα η πλειοψηφία των ψηφοφόρων επιλέγει να δώσει για δεύτερη συνεχόμενη φορά τα ηνία της χώρας στην ίδια παράταξη και στον ίδιο πρωθυπουργό, σημαίνει ότι τον εμπιστεύεται, με βάση τα πεπραγμένα του την προηγούμενη 4ετία. Πόσο μάλλον όταν του χαρίζουν το εντυπωσιακό 41%, με περισσότερες των 20 μονάδων διαφορά από το δεύτερο κόμμα.

Όλα αυτά δε συνέβησαν πριν από… τρία χρόνια, αλλά λιγότερο από τρεις μήνες νωρίτερα. Πιο φρέσκια εντολή δε γίνεται! Ούτε τις περιβόητες 100 πρώτες ημέρες δεν έχουμε συμπληρώσει. Πώς γίνεται λοιπόν να… γκρινιάζουν, να φωνάζουν, ενίοτε να κραυγάζουν οι περισσότεροι πολίτες, για την οικονομική «θηλιά» που σφίγγει ολοένα περισσότερο στο λαιμό κάθε οικογένειας;

• Επειδή τα καύσιμα, εν μέσω καλοκαιριού – διακοπών, ανέβηκαν και πάλι στον… Όλυμπο, με τη βενζίνη να ξεπερνά τα 2 ευρώ το λίτρο και στα νησιά να φτάνει μέχρι και στα 2,5; Κορυφαίοι στην Ευρώπη!

• Επειδή οι λογαριασμοί ρεύματος είναι πιο ληστρικοί από ποτέ και πλέον δεν ψιθυρίζεται, αλλά ακούγεται ανοιχτά ότι επίκειται η κατάργηση της επιδότησης, άρα οι λογαριασμοί θα γίνουν ακόμα πιο φρικτοί;

• Επειδή το λάδι σε λίγο θα αγγίξει τα 40 ευρώ το 4λιτρο; Ή μήπως γιατί τα φρούτα έγιναν είδος πολυτελείας; Δεκαπέντε ευρώ τα σύκα ούτε… κατοχή να είχαμε!

Εμπιστοσύνη έδειξαν σε μια κυβέρνηση, η οποία αδυνατεί -ή, σωστότερα, αδιαφορεί- να βάλει φρένο στο ράλι της αισχροκέρδειας, το οποίο λυγίζει τις ελληνικές οικογένειες. Μια κυβέρνηση που έμεινε στα αστεία «καλάθια του νοικοκυριού» και στα pass της επαιτείας, μη πράττοντας το παραμικρό για την ελάφρυνση του κόσμου που της προσέφερε δεύτερη ευκαιρία, και μάλιστα τόσο απλόχερα.

Κι όλα αυτά, ενώ οι πυρκαγιές κατέκαψαν για ακόμα μία σεζόν τη χώρα. Υπήρξαν φωτιές που έσβησαν στη θάλασσα.

Το χειρότερο; Η κάθοδος των Κροατών ναζί, οι οποίοι ανενόχλητοι σουλάτσαραν στη χώρα, προτού ενωθούν με Έλληνες συνεργούς, με αποτέλεσμα τα αιματηρά επεισόδια έξω από την «OPAP Arena» και τη δολοφονία του Μιχάλη Κατσουρή. Μια κυβέρνηση που τα φόρτωσε μόνο στην ανικανότητα των στελεχών της Ελληνικής Αστυνομίας και προχώρησε σε αποτάξεις… τροχονόμων!

Όποιος φωνάζει λοιπόν για ΟΟΟΟΛΛΑ αυτά που προανέφερα, όποιος προσπαθεί να βγάλει το μήνα με τα ίδια έσοδα, αλλά τιμές στο +50%, όποιος… αναζητά την κυβερνητική παρέμβαση και δεν τη βλέπει πουθενά, αρκεί να σκεφτεί μόνο τούτο: αυτή τη «θηλιά» ο ίδιος την πριμοδότησε – η πλειοψηφία, για να είμαι δίκαιος.

Το περιβόητο «41τακατό», που έχει γίνει trend στα social media, δεν έπεσε από τον ουρανό. Ήταν η δημοκρατική απόφαση του ελληνικού λαού. Αυτή η τεράστια πριμοδότηση έφερε, καθώς φαίνεται στην πράξη, αλαζονεία και αδιαφορία. Το αντίθετο, δηλαδή, απ’ ό,τι θα έπρεπε να πράξει μια κυβέρνηση με τόσο φρέσκια και βροντερή λαϊκή εντολή.
Για τα κανάλια, που «παίζουν» πλέον με ευκολία «ρεπορτάζ ακρίβειας», δε χρειάζεται να σχολιάσει κανείς το παραμικρό. Αν αύριο είχαμε ξανά εκλογές, θα το γύριζαν το… φύλλο με κλασική κωλοτούμπα.

Το θέμα είναι για τον κόσμο που ψήφισε και τώρα φωνάζει, εξαιτίας της φρίκης που βιώνει. Πριν από την κριτική, χρήσιμη θα ήταν η ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ. Γιατί ήξερες και το επέλεξες συνειδητά. Οπότε τώρα, δυστυχώς, «λουζόμαστε» τα αποτελέσματα των επιλογών…

ΥΓ.: Κι όλα τούτα με ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ αξιωματική αντιπολίτευση. Ό,τι χειρότερο, δηλαδή, για τον πολίτη…

Ta NEA volume 17-29

0

The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 17-29 published August 25th, 2023.
Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events.
(Click on the image to read the paper.)

Front Page of Ta NEA, August 25th, 2023
Greek Canadian News: Ta NEA, August 25th, 2023, volume 17-29.

Ανθελληνική προβοκάτσια των Σκοπιανών μέσα στην αμερικανική Βουλή: Ψήφισμα για τη δήθεν «μακεδονική» γλώσσα, τον πολιτισμό και την ιστορία!

0
Ανθελληνική προβοκάτσια των Σκοπιανών μέσα στην αμερικανική Βουλή: Ψήφισμα για τη δήθεν «μακεδονική» γλώσσα, τον πολιτισμό και την ιστορία!

Η ιστοσελίδα 360Stepeni.mk αναφέρει με άρθρο της στις 2 Αυγούστου 2023, τα ακόλουθα με τον τίτλο: Υποβολή ψηφίσματος στην αμερικανική Γερουσία για να τιμηθούν η (δήθεν) «μακεδονική» γλώσσα, πολιτισμός και ιστορία.

Ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Mike Braun υπέβαλε ψήφισμα στην αμερικανική Γερουσία, σύμφωνα με το οποίο, ο Σεπτέμβριος του 2023 θα ανακηρυχθεί Μήνας «Μακεδονικής»-Αμερικανικής Κληρονομιάς, γιορτάζοντας τη γλώσσα, την ιστορία και τον πολιτισμό των «Μακεδόνων» Αμερικανών και τη συμβολή τους στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (ΗΠΑ).

Το ψήφισμα αναφέρει, ότι είναι σημαντικό να επισημανθεί η πολυάριθμη συνεισφορά των (δήθεν) «Μακεδόνων» Αμερικανών στις Ηνωμένες Πολιτείες από διάφορους τομείς, ξεκινώντας από τον πολιτισμό και την τέχνη, μέχρι την πολιτική, τις επιχειρήσεις, την ιατρική, την επιστήμη και τον αθλητισμό.

«Να αναγνωριστεί η πλούσια προσφορά των “Μακεδόνων” Αμερικανών στις Ηνωμένες Πολιτείες σε διάφορους τομείς και να ενθαρρυνθούν οι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών να τιμήσουν το Μήνα «Μακεδονικής» Αμερικανικής Κληρονομιάς με τις προσήκουσες εορταστικές εκδηλώσεις, δραστηριότητες και προγράμματα, που τιμούν την πολιτιστική συνεισφορά και τα επιτεύγματα των «Μακεδόνων» Αμερικανών», αναφέρεται στο ψήφισμα.

Στο κείμενο αναφέρεται ότι από το 1880 δεκάδες χιλιάδες «Μακεδόνες» μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες σε αναζήτηση πολιτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, θρησκευτικών ελευθεριών, καλύτερων οικονομικών συνθηκών, αλλά και ως αποτέλεσμα της επανάστασης του Ilinden κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, των Βαλκανικών Πολέμων, του Πρώτου και Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα και της κομμουνιστικής πολιτικής της Γιουγκοσλαβίας.

Προστίθεται ότι σήμερα, σύμφωνα με εκτιμήσεις, υπάρχουν περίπου 500.000 «Μακεδόνες» μετανάστες που ζουν σε διάφορες ομοσπονδιακές πολιτείες, κυρίως στο Michigan, το New Jersey, τη Νέα Υόρκη, το Ohio, την Indiana, το Illinois, την Pennsylvania, τη Florida, το Texas, την Arisona και την California.

«Αυτοί οι “Μακεδόνες” έποικοι εγκαταστάθηκαν σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμβάλλοντας στις κοινότητές τους με αμέτρητους τρόπους ως συνεπείς πολίτες. Η “μακεδονοαμερικανική” κοινότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια κοινότητα ενσωματωμένη στο μωσαϊκό των Ηνωμένων Πολιτειών, συμμετέχοντας σε όλους τους τομείς της ζωής, επιχειρήσεις, ιατρική, δίκαιο, συμμετοχή στα κοινωνικά δρώμενα, τεχνολογία, στρατό, εκπαίδευση, τέχνες και πολλά άλλα», αναφέρεται στο κείμενο του ψηφίσματος. Υπάρχει επίσης ξεχωριστή αναφορά στα επιτεύγματα των “Μακεδόνων” Αμερικανών στον αθλητισμό, τον πολιτισμό και την ιατρική.

Το ψήφισμα, όπως ανακοινώθηκε στο «Voice of America», ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Ενωμένης «Μακεδονικής» Διασποράς (UMD) και θα πρέπει να εγκριθεί από την Επιτροπή Δικαιοσύνης της Γερουσίας, πριν ψηφιστεί από την ολομέλεια της Γερουσίας.

Πριv από έvα μήvα, το γερμαvικό κοινοβούλιο ενέκρινε ψήφισμα με το οποίο παρέχει υποστήριξη στην ευρωπαϊκή πορεία της Βόρειας Μακεδονίας, καθώς και στηv αvαγνώριση της «μακεδονικής» κουλτούρας, ταυτότητας και γλώσσας.

Αμέσως μετά την έγκριση του ψηφίσματος από τη Bundestag, η Liliana Tangui, μέλος του γαλλικού κοινοβουλίου, δήλωσε σε συνέντευξή της για το «360 Stepeni» ότι η γαλλική Εθνοσυνέλευση προτίθεται να υιοθετήσει ψήφισμα για την επιβεβαίωση της «μακεδονικής» γλώσσας στην πορεία της Βόρειας Μακεδονίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στην είδηση αναφέρονται επίσης οι ιστότοποι MakPress, Denesen, Kanal 5, Fokus, NetPress, Alfa και 360 Stepeni.