«Με άλλο κόμμα θα επιστρέψει στην πολιτική ο Αλέξης Τσίπρας και όχι με τον ΣΥΡΙΖΑ»

Σε σημαντικές αποκαλύψεις προχώρησε ο πρώην κυβερνητικός εταίρος του Αλέξη Τσίπρα και πρώην ΥΕΘΑ, Πάνος Καμμένος, σε ό,τι αφορά τις διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές, το δημοψήφισμα του 2015 αλλά και τη Συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία παραδόθηκαν τα ιστορικά και κληρονομικά δικαιώματα της Μακεδονίας: «Έστησαν παγίδα στον Τσίπρα για τις Πρέσπες με δώρο το Νόμπελ Ειρήνης», είπε χαρακτηριστικά.

Σε ό,τι αφορά την πολιτική απόσυρση του Αλέξη Τσίπρα και για το αν θα επιστρέψει στην πολιτική, ο Πάνος Καμμένος είπε ότι αν το κάνει αυτό, σίγουρα θα είναι με άλλο κόμμα και όχι με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Μιλώντας στην εκπομπή «Αρένα» του ΑΝΤ1, την οποία παρουσιάζει η Μαρία Αναστασοπούλου, ο Πάνος Καμμένος «έσπασε» τη σιωπή του, μετά από τρία χρόνια. Ο άλλοτε πρόεδρος των «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ», μιλώντας το βράδυ της Τετάρτης 5/7 στον ΑΝΤ1, αποκάλυψε τι έγινε μετά το δημοψήφισμα του 2015, όταν και ο τότε υπουργός Οικονομικών εισηγήθηκε η Ελλάδα να αποδεχθεί την πρόταση της Γερμανίας και του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για έξοδο της χώρας μας από την Ευρωζώνη.

Μιλώντας για την ημέρα της περιβόητης 17ωρης διαπραγμάτευσης, μία εβδομάδα μετά το ελληνικό δημοψήφισμα, ο Πάνος Καμμένος περιέγραψε πως κατά τη διάρκεια της νύχτας της 12^ης Ιουλίου του 2015, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, παρενέβη με τηλεφώνημά του στον τότε πρόεδρο της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ, προκειμένου η συμφωνία να κλείσει, όπως και έγινε.

«Το 2015 η Ελλάδα αποφάσισε να αλλάξει γεωπολιτικά και να κάνει συμφωνία με τις ΗΠΑ», είπε και συμπλήρωσε πως ο ίδιος μετέφερε στις ΗΠΑ πως θα προχωρήσει η επέκταση της βάσης της Σούδας, θα αναβαθμιστεί το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης και θα προχωρήσει και μία σειρά άλλων ενεργειών, προκειμένου, αντί της Τουρκίας, η Ελλάδα να μετατραπεί στο βασικό σύμμαχο της Αμερικής στη Μεσόγειο.

Ο Π. Καμμένος περιέγραψε, πως στις Βρυξέλλες ο ίδιος συναντήθηκε με τον Αλέξη Τσίπρα και τον Γιάνη Βαρουφάκη, πριν την σύνοδο του Eurogroup στον 24^ο όροφο ενός ξενοδοχείου. Εκεί άκουσε τις απόψεις του κ. Βαρουφάκη για έξοδο από το ευρώ και στη συνέχεια ο ίδιος αποφάσισε να πραγματοποιήσει τηλεφώνημα στις ΗΠΑ.

Όπως είπε ο ίδιος, τηλεφώνησε ως υπουργός Εθνικής Άμυνας, στην τότε ΥΦΥΠΕΞ των ΗΠΑ κυρία Νούλαντ, προκειμένου να μεσολαβήσει ο Λευκός Οίκος στη διαπραγμάτευση και στις 06:00 το πρωί η συμφωνία έκλεισε. Το ίδιο βράδυ, ο Μπαράκ Ομπάμα -κατά τον κ. Καμμένο- είχε καλέσει τον Αλέξη Τσίπρα. «Πράγματι, ο Μπαράκ Ομπάμα μίλησε τηλεφωνικά με τον Αλέξη Τσίπρα. Στη συνέχεια ο Ομπάμα μαζί με το Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ μεσολάβησαν και έτσι έκλεισε η συμφωνία για το τρίτο μνημόνιο.

Η συμφωνία έκλεισε, επειδή η Ελλάδα στράφηκε στις ΗΠΑ. Αυτή είναι μια αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί. Έκανα τρία χρόνια να μιλήσω γιατί δεν ήθελα να εμπλακώ στην ελληνική πολιτική σκηνή. Αφού ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να αποσυρθεί, ο ελληνικός λαός θα πρέπει να μάθει την αλήθεια».

Aναφερόμενος στη Συνθήκη των Πρεσπών, είπε χαρακτηριστικά πως η εν λόγω συμφωνία ήταν μία παγίδα την οποία έθεσαν στον Αλέξη Τσίπρα «με δώρο το Νόμπελ Ειρήνης».

«Η συνεργασία μας με τον Αλέξη Τσίπρα ήταν έντιμη μέχρι τις Πρέσπες. Εμείς είχαμε κάνει το 2014 μια συμφωνία σύμφωνα με την οποία, δε θα άνοιγε η κυβέρνηση το θέμα των Σκοπίων. Δεν τον πίεσε η Αριστερά τον Τσίπρα για να κάνει αυτή τη συμφωνία. Τον πίεσε η Γερμανία και οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ. Με τους Αμερικανούς είχαμε συμφωνήσει πως θα υπήρχε μια τριμερής στρατιωτική συνεργασία αλλά όχι για το όνομα. Αλλά όλα αυτά ανατράπηκαν. Η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν μια παγίδα που έθεσαν στον Τσίπρα οι Γερμανοί με δώρο το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης»!

Όπως συνέχισε, «ένα βράδυ στη χειμερινή κατοικία του προέδρου της Σερβίας, Αλεξάνταρ Βούτσιτς», βρέθηκε σε συζήτηση στην οποία οι Γερμανοί ήταν αυτοί που επέμεναν να προχωρήσει συμφωνία με τα Σκόπια και όχι οι Αριστεροί στην Ελλάδα. «Είπα τότε στον Αλέξη Τσίπρα πως εάν προχωρήσει κάτι τέτοιο, εγώ θα φύγω από την κυβέρνηση», είπε.

Αναφερόμενος στις δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα πως οι ΑΝΕΛ ήταν «αναγκαίο κακό», ο ίδιος τόνισε πως με αυτές τις δηλώσεις πιθανώς έχασε κόσμο ο οποίος θα τον στήριζε στις περασμένες εκλογές, κάνοντας τέτοιες δηλώσεις για έναν πολιτικό που τον έκανε πρωθυπουργό για πέντε χρόνια. «Η συνεργασία μας ήταν άριστη με μόνη κηλίδα τη Συμφωνία των Πρεσπών», είπε.

Σχολιάζοντας τη στάση του Αλέξη Τσίπρα είπε πως έπαθε μία τεράστια πολιτική ζημιά γιατί πέρασε πολιτικές σαν και αυτές των συμφωνιών με τις ΗΠΑ τις οποίες και στη συνέχεια δε στήριξε όταν αυτές συνεχίστηκαν από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Παράλληλα σχολίασε σκωπτικά τις επιλογές του κ. Τσίπρα, λέγοντας πως δεν κατάφερε να αλλάξει τον ΣΥΡΙΖΑ και να τον μετατρέψει σε ένα μεγάλο κόμμα της κεντροαριστεράς. «Με υλικά κατεδαφίσεως δεν αλλάζεις το κόμμα, πήρε στελέχη αποτυχημένα από το ΠΑΣΟΚ», είπε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Καμμένος συνεχίζοντας υποστήριξε πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τελειώσει και πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης πέτυχε τη μεγαλύτερη νίκη στη μεταπολίτευση μετά το 1974. Σημείωσε δε πως η πολιτική του κ. Τσίπρα ήταν αυτή που τον οδήγησε στη συρρίκνωση και εν τέλει στην παραίτηση.

Σχολιάζοντας το εάν θα επιστρέψει ο κ. Τσίπρας είπε πως απ’ όσο τον γνωρίζει δεν πρόκειται να κάνει τέτοια κίνηση αλλά ακόμα και εάν συμβεί αυτό δε θα είναι με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τέλος, σε σχετική ερώτηση ο ίδιος τόνισε πως δε θα επιστρέψει στην πολιτική. «Για εμένα η πολιτική έχει τελειώσει, υπηρέτησα 28 χρόνια βουλευτής, 7 χρόνια υπουργός, υπάρχουν νεότεροι που μπορούν να κάνουν τη δουλειά. Αν μπορέσω να βοηθήσω με τη συμβολή μου, να το κάνω, αλλά έχω αποσυρθεί. Εμείς βάλαμε στόχο να βγάλουμε τη χώρα από τα μνημόνια και τη βγάλαμε», είπε χαρακτηριστικά ο Πάνος Καμμένος.

© PRONEWS.GR

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αγαπά και προστατεύει το «πράσινο»: Η μισή κυβέρνηση των Σημίτη – Παπανδρέου μετακόμισε στη ΝΔ

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αποδειχτεί και στις δύο κυβερνητικές του περιόδους (η δεύτερη τώρα ξεκινάει) πως αγαπάει πάρα πολύ και προστατεύει το «πράσινο» και εννοούμε με αυτό το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τον ευρύτερο χώρο του. Πλέον, ακόμα και oι πιο καλόπιστοι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας έχουν κατανοήσει, πως αυτοί ψηφίζουν τη Ν.Δ. που βγαίνει πρώτη αλλά… το ΠΑΣΟΚ κυβερνάει.
Ο σκληρός πυρήνας των ψηφοφόρων της Ν.Δ. είναι ακόμα Δεξιοί και ήθελαν να πιστεύουν μέχρι και πρόσφατα, ότι το κόμμα αποτελείται από Δεξιούς και ότι οι ίδιοι ψήφιζαν μία δεξιά παράταξη. Με αφορμή όμως την πρόσφατη αποχώρηση του Ανδρέα Λοβέρδου από το ΠΑΣΟΚ, αξίζει να σημειωθούν και να επισημανθούν κάποια πράγματα.
Στις κυβερνήσεις Μητσοτάκη υπηρετούν ή υπηρέτησαν πολλοί «πρώην» «ΠΑΣΟΚοι» σε υπουργικές θέσεις και υπάρχουν και κάποιοι στην «εφεδρεία», που σημαίνει ότι μπορούν να αξιοποιηθούν σε επόμενες κυβερνητικές διεύρυνσης.
Όλοι ήταν και είναι στο «στόχαστρο» των βουλευτών της ΝΔ που προέρχονται απευθείας από τα «σπλάχνα» της και απορούν πως ο Κ. Μητσοτάκης αλλοίωσε σε τέτοιο βαθμό την πολιτική φυσιογνωμία του κόμματος. Προσοχή: Απορούν, δεν κάνουν κάτι γι’ αυτό.
1] Μιχάλης Χρυσοχοΐδης: Ο πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη και νυν υπουργός Υγείας, μέχρι να αναλάβει την υπουργική θέση στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, ήταν γνωστός ως μεγαλοΠΑΣΟΚΟς που θήτευσε σε πολλές θέσεις κατά τη διάρκεια της «πράσινης» παντοκρατορίας. Συγκεκριμένα: Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, υπουργός Προστασίας του Πολίτη, υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, υφυπουργός σε πολλά υπουργεία και, βεβαίως, γραμματέας του ΠΑΣΟΚ.
2] Γιώργος Γεραπετρίτης: Ο πρώην υπουργός Επικρατείας και νυν ΥΠΕΞ – και από τους στενούς συνεργάτες του Κυριάκου Μητσοτάκη – θήτευσε στη γενική γραμματεία της κυβέρνησης επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου, παρέχοντας συμβουλές –όπως λένε οι έχοντες γνώση– για θέματα δημόσιας διοίκησης. Προηγουμένως διετέλεσε σύμβουλος του υπουργείου Εξωτερικών και του υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης.
3] Λίνα Μενδώνη: Η υπουργός Πολιτισμού ήταν μέλος του ΚΙΝΑΛ, μέχρι λίγο πριν την υπουργοποίηση της και παραμένει υπουργός Πολιτισμού και στη νέα κυβέρνηση Μητσοτάκη. Διατέλεσε γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού επί κυβερνήσεων Σημίτη, Παπανδρέου και Σαμαρά (κυριολεκτικά διαχρονική).
4] Κυριάκος Πιερρακάκης: Ο πρώην υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης και νυν υπουργός Παιδείας το 2012, στο 9ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, εκλέχτηκε μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και το 2014 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με την «Ελιά». Στην περίοδο της συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ ήταν μέλος της ελληνικής ομάδας διαπραγμάτευσης με τους «θεσμούς», ως επιλογή του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Ευάγγελου Βενιζέλου.
5] Τάκης Θεοδωρικάκος: Ο πρώην υπουργός Εσωτερικών και πρώην ΠΡΟ.ΠΟ, ξεκίνησε την πολιτική του διαδρομή από την ΚΝΕ, ως γραμματέας της, στις αρχές της δεκαετίες 1990. Η πορεία μέχρι την υπουργοποίηση του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη είχε διάφορες στάσεις. Μεταξύ αυτών: Συνεργάτης επικοινωνίας του Κώστα Λαλιώτη όταν ήταν υπουργός ΠΕΧΩΔΕ. Επίσης, διευθυντής του Γραφείου Τύπου του ΠΑΣΟΚ, όσο καιρό ήταν στη θέση του γραμματέα ο Κ. Λαλιώτης. Τώρα δεν υπουργοποιήθηκε αλλά παραμένει στην «εφεδρεία».
6] Χάρης Θεοχάρης: Ο πρώην υπουργός Τουρισμού και νυν υφυπουργός Οικονομικών, πέρα από τη θητεία του ως βουλευτής του Ποταμιού, είχε διάφορων ειδών περάσματα από αυτό που λέμε… ευρύ ΠΑΣΟΚ. Το 2016 συνέπραξε με τον πρώην υπουργό τού ΠΑΣΟΚ Αλέκο Παπαδόπουλο για τη δημιουργία της Δημοκρατικής Ευθύνης, από την οποία αποχώρησε επεισοδιακά μερικούς μήνες αργότερα. Επίσης, το 2017 συμμετείχε στη συνδιάσκεψη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης αλλά τελικά δεν προχώρησε. Κυρίως, όμως, από τις αρχές του 2013 ως και τον Ιούνιο του 2014 ήταν Γενικός Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων στο Υπουργείο Οικονομικών (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ).
7] Άκης Σκέρτσος: Ο πρώην υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ για θέματα συντονισμού του κυβερνητικού έργου, και νυν υπουργός Επικρατείας, πέρασε από το ΠΑΣΟΚ ως στενός συνεργάτης του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και κατέληξε να γίνει διευθυντής του ΣΕΒ. Όταν θήτευσε στο ΠΑΣΟΚ ήταν η χρονιά που ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ανέλαβε γραμματέας του. Ο Σκέρτσος συνέχισε να είναι στενός συνεργάτης του και στη συνέχεια, αφού στην πραγματικότητα ήταν διευθυντής του πολιτικού του γραφείου επί διακυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου.
8] Θόδωρος Λιβάνιος: Ο πρώην υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ στον υπουργό Επικρατείας και νυν αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, διετέλεσε ειδικός σύμβουλος του Γιάννη Ραγκούση στο υπουργείο Εσωτερικών για τον «Καλλικράτη». Επίσης, από το 2011 ήταν γενικός γραμματέας στο Δήμο Αθηναίων επί Γιώργου Καμίνη.
9] Παναγιώτης Τσακλόγλου: Ο υφυπουργός Εργασίας για θέματα κοινωνικής ασφάλισης έχει περάσει από το λεγόμενο «Κύκλο Ιδεών» του Βαγγέλη Βενιζέλου, ενώ παρείχε τις επιστημονικές γνώσεις του στις κυβερνήσεις Σημίτη, Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά – Βενιζέλου.
10] Γιώργος Φλωρίδης: Είναι ο νέος υπουργός Δικαιοσύνης του Κ. Μητσοτάκη, οπότε ας θυμίσουμε ποιος είναι: Το 1993 ο Γιώργος Φλωρίδης εξελέγη πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κιλκίς και το 1994 νομάρχης Κιλκίς στις πρώτες νομαρχιακές εκλογές (μέχρι τότε οι νομάρχες διορίζονταν από την εκάστοτε κυβέρνηση, δηλαδή από κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ). Παραιτήθηκε από νομάρχης το 1996 για να εκλεγεί βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Επανεξελέγη το 2000, 2004, 2007 και 2009. Διετέλεσε υφυπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης (30 Οκτωβρίου 1998 – 13 Απριλίου 2000), υφυπουργός Πολιτισμού αρμόδιος για τον Αθλητισμό (13 Απριλίου 2000 – 24 Οκτωβρίου 2001), υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών (24 Οκτωβρίου 2001 – 7 Ιουλίου 2003) και υπουργός Δημόσιας Τάξης (7 Ιουλίου 2003 – 10 Μαρτίου 2004). Το 2010 αποχώρησε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ και παραιτήθηκε από την έδρα του, ιδρύοντας στη συνέχεια, το 2011, τον Κοινωνικό Σύνδεσμο. Στις 7 Ιανουαρίου 2015 συμπαρατάχθηκε με το ΠΑΣΟΚ ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου του κόμματος για τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015.

ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΛΟΒΕΡΔΟΣ
Υπάρχουν και κάποιοι που είναι στην εφεδρεία και περιμένουν και αυτοί τη σειρά τους για να χρησιμοποιηθούν, όπως η Άννα Διαμαντοπούλου. Ο Κ. Μητσοτάκης την πρότεινε ως υποψήφια για τη θέση του γενικού γραμματέα του ΟΟΣΑ, παρά τα «παράπονα» των πιο αυστηρών στελεχών της ΝΔ.
Για την Άννα Διαμαντοπούλου τι να (πρωτο)πεί κανείς σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ. Μεγαλοστέλεχος του «εκσυγχρονιστικού» ΠΑΣΟΚ του Σημίτη με θητείες σε υπουργεία και υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου αλλά και στη συνέχεια.
Και προσφάτως, προστέθηκε στην «εφεδρεία» ο… Ανδρέας Λοβέρδος.
Ο Ανδρέας Λοβέρδος αποχωρεί από το ΠΑΣΟΚ, καθώς με δημόσια επιστολή του ενημερώνει ότι αποτελεί παρελθόν τόσο από τα όργανα, όσο και από το ίδιο το κόμμα, και όλα δείχνουν ότι βρίσκεται καθ’ οδόν προς ΝΔ και κυβέρνηση…
Στην κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών (2002-2004) με αρμοδιότητα τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις και την αναπτυξιακή συνεργασία. Στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης (2009-2010).
Το 2010 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (2010-2012), στις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου, εν μέσω έντονων αντιδράσεων για την εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων λιτότητας στο χώρο της υγείας. Στις 9 Ιουνίου 2014, διορίστηκε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στην Κυβέρνηση Σαμαρά. Με άλλα λόγια, διαχρονικός και «χρήσιμος».
© PRONEWS.GR

Από πολιτικής απόψεως, το σκηνικό διαμορφώθηκε από την κάλπη της 21^ης Μαΐου. Η 25^η Ιουνίου απάντησε σε τρία ερωτήματα: Πρώτο και σημαντικότερο, εάν η ΝΔ θα αποσπάσει αυτοδυναμία. Δεύτερον, εάν το ΠΑΣΟΚ συνέχιζε την άνοδό του και τρίτον, εάν θα εδραιωνόταν κοινοβουλευτικά η Δεξιά της ΝΔ στις τρεις υπαρκτές εκδοχές της λεγόμενης «Νέας Δεξιάς».

Σταύρος Λυγερός*

© slpress.gr

Αναφορικά με το πρώτο, αν και όλα έδειχναν ότι θα την εξασφαλίσει, το ερώτημα ήταν κρίσιμο, επειδή συνδεόταν με τη διακυβέρνηση. Στην πραγματικότητα, το δίλημμα «αυτοδυναμία ή τρίτες εκλογές» που έθεσε ο Μητσοτάκης ήταν πραγματικό και πειστικό. Από τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ, για τους δικούς του πολιτικούς λόγους, απέρριψε κατηγορηματικά κάθε συζήτηση να συμμετάσχει σε κυβερνητικό σχήμα με τη ΝΔ, ήταν αναπόφευκτο η ΝΔ να διατηρήσει ψηλά την εκλογική συσπείρωσή της. Για την οικονομία και την κοινωνία, τρίτες διαδοχικές εκλογές και μάλιστα μέσα στον Αύγουστο, ήταν απευκταίες. Επιπροσθέτως, στις 21 Μαΐου κατέστη ξεκάθαρο πως –για λόγους που έχουμε ήδη αναλύσει– δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης. Κατά συνέπεια, η αυτοδυναμία ήταν σχεδόν δεδομένη.

Το δεύτερο ερώτημα που η κάλπη της 25^ης Ιουνίου απάντησε ήταν, εάν το ΠΑΣΟΚ θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί την καθοδική δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ για να κάνει ένα νέο εκλογικό άλμα και να εγγράψει υποθήκες για να αναδειχθεί προοπτικά αξιωματική αντιπολίτευση. Η πολιτική συγκυρία ήταν σχεδόν ιδανική. Η Χαριλάου Τρικούπη, όμως, ναι μεν είχε μία ιστορική ευκαιρία, αλλά στάθηκε ανίκανη να την αξιοποιήσει.

Δεν πρόκειται για πολιτικό ατύχημα. Πρόκειται για πολιτική αδυναμία. Ο Ανδρουλάκης αποδείχθηκε οργανωτικό δαιμόνιο, αλλά πολιτικά ανεπαρκής. Αυτό είχε φανεί από το Δεκέμβριο του 2021 και μετά. Ενώ κέρδισε άνετα τη μάχη για την αρχηγία τού ΠΑΣΟΚ, άφησε ανεκμετάλλευτη τη θετική πολιτική δυναμική που είχε δημιουργηθεί σε εκείνες τις ενδοπαραταξιακές εκλογές. Εάν από τότε είχε πάρει πολιτικές πρωτοβουλίες με κατάθεση συγκεκριμένων προτάσεων προς την κατεύθυνση του τρίπτυχου «παραγωγική ανασυγκρότηση, κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατικός πατριωτισμός», το ΠΑΣΟΚ θα είχε αποκτήσει πολιτική-εκλογική δυναμική.

Στις 21 Μαΐου 2023 θα προσέγγιζε όχι το 11,5%, αλλά το 16-17% και ίσως μεγαλύτερο ποσοστό, με ό,τι αυτό θα σήμαινε αντιστοίχως για το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ. Και βεβαίως στις 25 Ιουνίου θα είχε περάσει στη δεύτερη θέση ως αξιωματική αντιπολίτευση. Όπως, λοιπόν, το ΠΑΣΟΚ έχασε την ευκαιρία μετά το Δεκέμβριο του 2021, έτσι και έχασε την ιστορική ευκαιρία που δημιούργησε το εκλογικό αποτέλεσμα της 21^ης Μαΐου. Στις 25 Ιουνίου δεν κατάφερε ούτε να αγγίξει το 12%. Και έχασε τις δύο αυτές ευκαιρίες για τον ίδιο ακριβώς λόγο, επειδή ο Ανδρουλάκης αντιλαμβάνεται την πολιτική με όρους οργανωτικού ελέγχου και όχι με όρους ιονισμού της κοινωνίας, στη βάση ενός καινοτόμου πολιτικού σχεδίου.

ΧΩΡΙΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Έτσι όπως διαμορφώθηκε ο πολιτικός – κοινοβουλευτικός συσχετισμός δυνάμεων, έχουμε μία ισχυρή κυβέρνηση, αλλά ουσιαστικά δεν υπάρχει αξιωματική αντιπολίτευση, με την έννοια ότι δεν υπάρχει διεκδικητής της εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ που το 2019 πήρε 31,5%, έπεσε κατακόρυφα το Μάιο του 2023 στο 20% και τον Ιούνιο στο 17,8%. Μπορεί, λοιπόν, ως δεύτερο κόμμα να είναι τυπικώς αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά η απόσταση που χωρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ από τη ΝΔ καθιστά τη ΝΔ μοναδικό κόμμα εξουσίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο ότι σημείωσε κατακόρυφη πτώση. Το σημαντικότερο είναι ότι δείχνει να έχει πάρει πολιτικά-εκλογικά την κάτω βόλτα, ενώ το ΠΑΣΟΚ είναι ανίκανο να καλύψει το κενό και να επανέλθει ως βασικός εκφραστής της Κεντροαριστεράς. Το πρόβλημα που έχει προκύψει ωθεί πολλούς στον ευρύτερο χώρο να ζητούν μία σύγκλιση των δύο αυτών κομμάτων, με σκοπό τη συγκρότηση μίας μεγάλης κεντροαριστερής παράταξης, ικανής να εκτοπίσει τη ΝΔ του Μητσοτάκη από την εξουσία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, όμως, δε φαίνεται να έχουν τις πολιτικές-ψυχολογικές προϋποθέσεις για ένα «ελληνικό Επινέ». Με άλλα λόγια, δε φαίνεται ότι πρόκειται να εισέλθουν σε διαδικασία πολιτικής σύγκλισης, με σκοπό την ανασυγκρότηση του κεντροαριστερού χώρου. Πιθανότερο φαίνεται ότι θα αναλωθούν σε έναν μεταξύ τους –μάλλον άγριο– ανταγωνισμό, με σκοπό την επικράτηση σ’ αυτό το χώρο. Και επειδή αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα παραμείνει το υφιστάμενο πολιτικό κενό στην Κεντροαριστερά, δεδομένου ότι η δημιουργία ενός νέου κόμματος για να καλύψει το κενό είναι εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση.

Κατ’ επέκταση, όλα δείχνουν ότι ουσιαστικά αφήνεται και κοινοβουλευτικά και ευρύτερα πολιτικά ελεύθερο το πεδίο στη ΝΔ του Μητσοτάκη να κινηθεί όπως θέλει. Κι αυτό είναι κακό για τη δημοκρατία. Κάθε κυβέρνηση πρέπει να νοιώθει στο σβέρκο της την ανάσα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μόνο έτσι κι όχι με λόγια και προτροπές θα αποφύγει φαινόμενα αλαζονείας και καταχρήσεων στην άσκηση της εξουσίας.

ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ Η «ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ»

Το τρίτο ερώτημα, που αφορά τη λεγόμενη «Νέα Δεξιά», απαντήθηκε θετικά στην κάλπη. Είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού, πως η αντισυστημική ψήφος ενισχύθηκε περαιτέρω και μάλιστα διοχετεύθηκε κυρίως προς τη δεξιά-ακροδεξιά εκδοχή της. Αν και πολλοί το συνηθίζουν είναι λάθος να τσουβαλιάζουμε κάτω από τον τίτλο «Ακροδεξιά» και τα τρία κοινοβουλευτικά κόμματα που –με όρους γραμμικής πολιτικής ταξινόμησης– κινούνται δεξιότερα της ΝΔ.

Οι «Σπαρτιάτες», με την έμμεση πλην σαφή σφραγίδα του Κασιδιάρη, είναι προφανώς ακροδεξιό κόμμα με έντονες νεοναζί «πινελιές». Από το εντυπωσιακό ποσοστό τους, μάλιστα, αποδείχθηκε ότι τα φασίζοντα μορφώματα δεν τα πολεμάς με διοικητικούς αποκλεισμούς, αλλά ιδεολογικά και πολιτικά. Γιατί εάν τα πολεμάς με διοικητικούς αποκλεισμούς, θα τα βρεις πάλι μπροστά σου με άλλη μορφή.

Από την πλευρά της, η «Ελληνική Λύση» έδωσε δείγματα γραφής στο Κοινοβούλιο την προηγούμενη τετραετία και είναι σημαντικό ότι, παρά τον κομματικό ανταγωνισμό στον εν λόγω χώρο, επιβίωσε άνετα κοινοβουλευτικά. Εισήλθε στη Βουλή και η «Νίκη», παρά την επίθεση που δέχθηκε από συστημικά ΜΜΕ ότι είναι ακροδεξιό ή και φασιστικό κόμμα, που κατάφερε ό,τι κατάφερε λόγω του ρωσικού χρήματος!

Περιττό να σημειώσουμε ότι η προπαγάνδα στιγματισμού της «Νίκης», που ενορχηστρώθηκε από την ηγεσία της ΝΔ, δε συνοδεύτηκε από οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο. Τί έγιναν, άραγε, οι σχετικές έρευνες της ΕΥΠ και της Αρχής για το Ξέπλυμα; Τί απέδωσαν; Μήπως απλώς έπαιξαν τον προεκλογικό ρόλο τους; Όπως δείχνουν και τα κομματικά κείμενα και οι κατά καιρούς δηλώσεις της ηγεσίας της «Νίκης», πρόκειται για ένα συντηρητικό, ενδεχομένως και υπερσυντηρητικό κόμμα, με έντονες αναφορές στη θρησκεία και στην ελληνική παράδοση.

ΝΔ ΚΑΙ «ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ»

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να σημειώσουμε, ότι η ανάδυση τριών διαφορετικών μεταξύ τους κομμάτων δεξιότερα της ΝΔ, οφείλεται και στο γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν είχε επέλθει ο διαχωρισμός της «φιλελέ» Κεντροδεξιάς από τη λεγόμενη «Νέα Δεξιά» (Λεπέν στη Γαλλία, Σαλβίνι και Μελόνι στην Ιταλία, AFD στη Γερμανία, Τραμπ στις ΗΠΑ κ.λπ.). Η ΝΔ κατάφερε να συγκρατήσει στους κόλπους της τα δύο αυτά διακριτά ρεύματα για λόγους που δεν είναι του παρόντος. Έτσι, ο Μητσοτάκης μπορεί να έχει «εγκλωβισμένους» στο κόμμα του τους ψηφοφόρους αυτής της κατηγορίας και ταυτοχρόνως να αλιεύει από το κέντρο.

Επειδή, όμως, η πολιτική δεν ανέχεται για πολύ χρόνο τα κενά, ξεφύτρωσε στα δεξιά της ΝΔ αρχικά το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, το οποίο απαξιώθηκε λόγω της συμμετοχής του στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Το κενό κάλυψαν η «Ελληνική Λύση» και η «Χρυσή Αυγή» το κάθε κόμμα με τον τρόπο του. Κι όταν η «Χρυσή Αυγή» διαλύθηκε για τους γνωστούς λόγους, προέκυψαν οι «Σπαρτιάτες».

Και βεβαίως, η στροφή της ΝΔ επί Μητσοτάκη προς τις μεταμοντέρνες «φιλελέ» απόψεις, άφησε κενό στην εκπροσώπηση ενός υφιστάμενου στην κοινωνία συντηρητικού ρεύματος, με αποτέλεσμα να προκύψει η «ΝΙΚΗ». Και επειδή όλα αυτά τα κόμματα προέκυψαν με την ψήφο πολιτών, είναι χρήσιμο να υπογραμμίσουμε ότι όσο πιο πολυφωνική είναι η Βουλή τόσο καλύτερα για τη δημοκρατία μας. Αντιθέτως, η ροπή πολλών σε Αριστερά, Κεντροαριστερά και «φιλελέ» Κεντροδεξιά προς τις απαγορεύσεις, βλάπτει την υγεία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός – διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.

Ο πρωθυπουργός, μιλώντας στην τηλεόραση του Bloomberg, δεσμεύτηκε ότι τα ποσά θα εξοφληθούν δύο έτη νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα

Να αποπληρώσει τα δάνεια διάσωσης του πρώτου μνημονίου δύο έτη νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα δεσμεύτηκε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας στην τηλεόραση του Bloomberg. «Θα είμαστε σε θέση πριν από το τέλος του έτους να αποπληρώσουμε τα δάνεια νωρίτερα από το χρονοδιάγραμμα» δήλωσε ο κ. Μητσοτάκης, προσθέτοντας πως αυτό «είναι μια δέσμευση προς τους επενδυτές».

Στόχος είναι να σταλεί ένα διττό μήνυμα: προς τις αγορές, ότι η χώρα μας μειώνει το δημόσιο χρέος και προς τους οίκους αξιολόγησης για τις επόμενες αξιολογήσεις, ώστε να αναβαθμίσουν τη χώρα σε επενδυτική βαθμίδα. Αξίζει να σημειωθεί πως τα δάνεια του πρώτου Μνημονίου είναι τα πιο ακριβά, καθώς συνοδεύονται από υψηλό επιτόκιο, το οποίο είχε καθοριστεί με βάση το επιτόκιο Euribor 3 μηνών +0,5%, δηλαδή λίγο πάνω από το 4%.

Τα χρήματα για την πρόωρη αποπληρωμή των δανείων θα προέλθουν από το λεγόμενο «μαξιλάρι» ασφαλείας. Από τα 35 – 37 δισ. ευρώ των ταμειακών διαθεσίμων της χώρας, τα 15,7 δισ. ευρώ (από τα υπόλοιπα του δανείου του ESM) είναι «κλειδωμένα» από το 2018 ως εγγύηση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους και το υπόλοιπο ποσό του «μαξιλαριού» προέρχεται από εκδόσεις ομολόγων στις οποίες έχει προχωρήσει η χώρα μας. Υπενθυμίζεται πως μόνο τα «ξεκλειδωμένα» ποσά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για εσωτερικές ανάγκες, όπως πληρωμή επιδομάτων, μισθών και συντάξεων, εφόσον απαιτηθεί.

Η πρόωρη αποπληρωμή αυτών των δανείων αναμένεται να εξοικονομήσει ένα σημαντικό ποσό από την πληρωμή τόκων που καταβάλλει το Ελληνικό Δημόσιο. Σημειώνεται πως τα δάνεια του πρώτου Μνημονίου που λήγουν το 2024 ανέρχονται στα 2,64 δισ. ευρώ, ενώ την άνοιξη του 2022 προεξοφλήθηκαν δάνεια του πρώτου Μνημονίου ύψους 2,645 δισ. ευρώ.

© Newsbreak.gr

Το τραγικό είναι ότι η τουρκική αντιπροσωπία, παρότι ήταν στη μεριά των ηττημένων, επέβαλε σε ένα βαθμό τους όρους της

Ήταν η συνθήκη ειρήνης μεταξύ των νικητών του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και της υπό διάλυση Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το τραγικό είναι, ότι η τουρκική αντιπροσωπία, παρότι ήταν στη μεριά των ηττημένων, επέβαλε σε ένα βαθμό τους όρους της έναντι της Ελλάδας, λόγω της κατάρρευσης του μικρασιατικού μετώπου και των όσων ακολούθησαν. 

Γράφει ο
Σάββας Καλεντερίδης*

Οι ετεροβαρείς όροι και τα αρνητικά τους αποτελέσματα για την Ελλάδα, ήταν τα εξής:

ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ

-Η εκκένωση των μικρασιατικών ακτών από τους ελληνικούς πληθυσμούς, που λειτουργούσαν ως ένα «ανάχωμα» στην τουρκική επεκτατικότητα, κατέστησε ευκολότερη τη διεκδίκηση των νησιών από την Τουρκία.

-Εξαίρεση ανταλλαγής 110.000 μουσουλμάνων (Τούρκοι, Πομάκοι, Ρομά) Δυτικής Θράκης και 120.000 Ελλήνων Κωνσταντινούπολης, Ίμβρου και Τένεδου

-Αμοιβαιοποίηση αστικών και αγροτικών πληθυσμών, που ήταν τραγικό λάθος και η Τουρκία το εκμεταλλεύτηκε εφαρμόζοντας πολιτικές εθνοκάθαρσης, με αποτέλεσμα σήμερα σε Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο να κατοικούν μόνο 2.000 -στην πλειονότητά τους ηλικιωμένοι- Έλληνες.

-Την ίδια στιγμή η Τουρκία στη Δυτική Θράκη, όπου κατοικούν πάνω από 100.000 μουσουλμάνοι, ακολουθεί πολιτική εκτουρκισμού τους, με μεθόδους εκφοβισμού και άλωσης συνειδήσεων.

-Επίσης, το γεγονός ότι εξαιρέθηκαν οι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης της Ανταλλαγής, λόγω γεωγραφικής εγγύτητας, δίνει τη δυνατότητα στην Τουρκία να σχεδιάζει την προσάρτησή της, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Σημειώνεται, ότι η Δυτική Θράκη συμπεριλαμβάνεται στα άρθρα του «Εθνικού Όρκου» (MisakiMili).

ΜΕΡΙΚΗ ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ 

ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ ΤΟΥ ΒΟΡΕΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

-Η μερική αποστρατιωτικοποίηση επιβλήθηκε, υπό το πρίσμα της προηγηθείσης απόβασης των ελληνικών στρατευμάτων στη Μικρά Ασία, για να μη χρησιμοποιηθούν τα νησιά ως ορμητήρια για νέες επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον των μικρασιατικών ακτών.

-Τώρα η Τουρκία το χρησιμοποιεί ως άλλοθι για να απογυμνωθούν τα νησιά και να «ενσωματωθούν» πιο εύκολα στη «Γαλάζια Πατρίδα».

ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ

Η Τουρκία έχει μακροπρόθεσμη στρατηγική έναντι της Ελλάδας, με στόχο τη μετατροπή της σε μια «επαρχία» της σχεδιαζόμενης νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η στρατηγική της έχει περάσει τις εξής φάσεις:

Φάση πρώτη: Αμφισβήτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου και του δικαιώματος ερευνών για υδρογονάνθρακες

Για να πετύχει το στόχο αυτόν, η Τουρκία προκάλεσε την κρίση του ερευνητικού σκάφους «Χόρα», που οδήγησε στην υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Βέρνης (1976), με το οποίο οι δύο χώρες αναλάμβαναν την υποχρέωση να μη διεξάγουν έρευνες στο Αιγαίο πέραν των χωρικών τους υδάτων, μέχρι να συμφωνήσουν στην παραπομπή του θέματος της οριοθέτησης στο Διεθνές Δικαστήριο. Έτσι «γκριζαρίστηκε» το Αιγαίο, όσον αφορά τις έρευνες για υδρογονάνθρακες. Μετά το 1981 η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου αμφισβήτησε την ισχύ του Πρωτοκόλλου της Βέρνης. Υποχρεώθηκε να την αποδεχτεί στις συνομιλίες του Νταβός με τον Τουργκούτ Οζάλ, μετά τη νέα κρίση του 1987 με το ερευνητικό πλοίο «Σισμίκ». Υπάρχει η εντύπωση ότι και οι δύο κρίσεις ήταν σκηνοθετημένες από την Τουρκία, με την υπόδειξη μεγάλης δύναμης.

Φάση δεύτερη: Αποτροπή επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια

Η Ελλάδα έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ., με την οποία επέκταση λύνονται ως διά μαγείας όλα τα λεγόμενα ελληνοτουρκικά προβλήματα, αφού δε μένει πεδίο διεκδικήσεων στην Τουρκία. Η Τουρκία έβαλε ως στόχο να εκφοβίσει την Ελλάδα να μην επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ., με αποκορύφωμα την ομόφωνη απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης στις 8 Ιουνίου 1995, με την οποία εξουσιοδοτούνταν εις το διηνεκές οι τουρκικές κυβερνήσεις να χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα, περιλαμβανομένων και των στρατιωτικών, εναντίον της Ελλάδας, σε περίπτωση που η τελευταία επέκτεινε τα χωρικά της ύδατα (αιγιαλίτιδα ζώνη) από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια.

Φάση τρίτη: Αμφισβήτηση κυριαρχίας σε νησιά του Αιγαίου

Στις πρώτες δύο φάσεις στόχος ήταν τα κυριαρχικά δικαιώματα. Στη φάση αυτή μπήκε στο στόχαστρο η εθνική κυριαρχία νησιών, με αφορμή την κρίση των Ιμίων. Τότε η Τουρκία παρουσίασε τη θεωρία των «Γκρίζων Ζωνών» στο Αιγαίο, ισχυριζόμενη ότι στο Αιγαίο υπάρχουν 152 νησιά των οποίων η κυριαρχία δεν έχει καθοριστεί με διεθνή συνθήκη. Τη θεωρία αυτή στήριξαν και οι ΗΠΑ, αμφισβητώντας έως σήμερα την ελληνική κυριαρχία στα Ίμια, ενώ είναι γνωστό ότι τη νύχτα της κρίσης των Ιμίων η νομική υπηρεσία του State Department γνωμοδότησε πως τα Ίμια είναι ελληνικά.

Φάση τέταρτη: Ευθεία διεκδίκηση ελληνικών νησιών

Στη φάση αυτή, η Τουρκία έβαλε στο τραπέζι των διεκδικήσεών της το θέμα της «κατοχής από την Ελλάδα 18 τουρκικών νησιών και μιας βραχονησίδας». Η αμφισβήτηση των νησιών αυτών άρχισε ως πρωτοβουλία απόστρατων αξιωματικών, που πίεζαν την κυβέρνηση Ερντογάν να πάρει πίσω από την Ελλάδα τα «κατεχόμενα» νησιά. Σταδιακά το θέμα μπήκε στη ρητορική τής αξιωματικής αντιπολίτευσης και πλέον αποτελεί θέμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Φάση πέμπτη: Διαμελισμός του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου

Η Τουρκία επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει τα «κέρδη» των τεσσάρων προηγούμενων φάσεων, με το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το οποίο δεν αναγνωρίζει δικαιώματα στα νησιά σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, πέραν των χωρικών υδάτων (6 ν.μ.), και που μεθοδικά προσπαθεί να επιβάλει de facto, με συγκεκριμένες κινήσεις στο πεδίο, οι οποίες είναι:

-Αεροναυτικές ασκήσεις μεγάλης κλίμακας με την επωνυμία «Γαλάζια Πατρίδα», οι οποίες διεξάγονται σε περιοχές που περιλαμβάνονται στον ομώνυμο χάρτη

-Υπογραφή συμφώνου οριοθέτησης ΑΟΖ – Υφαλοκρηπίδας με Λιβύη, το οποίο δεν αναγνωρίζει ΑΟΖ στην Κρήτη (!!!)

-Έρευνες του ερευνητικού σκάφους «Oruç Reis» επί τρεις μήνες σε ελληνική ΑΟΖ – Υφαλοκρηπίδα με βάση το Διεθνές Δίκαιο

-Γεωτρήσεις στην ΑΟΖ της Κύπρου με πλωτά γεωτρύπανα

-Γεώτρηση σε μη οριοθετημένη περιοχή του γεωτρύπανου «Abdul Hamit Han»

-Σκόπιμη αποστολή εκατοντάδων τουρκικών αλιευτικών στα ύδατα της «Γαλάζιας Πατρίδας»

-Υπέρ-πτήσεις πάνω από νησιά, κατοικημένα και ακατοίκητα

-Συνεχής και επίμονη πίεση για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου

-Διασύνδεση της κυριαρχίας των νησιών με το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης

 -Παρουσίαση οθωμανικών συμβολαίων με βάση τα οποία φαίνονται ως τουρκικά τα νησιά του Αιγαίου, κυρίως της Δωδεκανήσου

Με δεδομένο λοιπόν πως η Τουρκία, στο πλαίσιο της αναθεωρητικής πολιτικής που σταθερά ακολουθεί, επιδιώκει την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάνης, επιβάλλεται ιδιαίτερη προσοχή στο θέμα.

*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής