Μία θλιβερή ελληνική πρωτιά

Δεν υπάρχει καμία μα καμία ευρωπαϊκή χώρα (ούτε η Γερμανία, ούτε η Γαλλία, ούτε η Ιταλία, ούτε η Αλβανία, ούτε η Βουλγαρία, ούτε η Σερβία, ούτε η Πορτογαλία, ούτε η Εσθονία ή οποιαδήποτε άλλη) στην οποία να έχει διατελέσει έστω και ένας Πρωθυπουργός υιός προηγούμενου Πρωθυπουργού. Η απίστευτη περίπτωση της Ελλάδας, στην οποία μετά το 1974 εναλλάσσονται διαρκώς στην εξουσία συγγενείς πρώτου βαθμού και μάλιστα σε όλο το εύρος του κομματικού φάσματος, συνιστά μία «ιδιαιτερότητα» εξευτελιστική για την ποιότητα της δημοκρατίας μας.

Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος*
© slpress.gr

Ουσιαστικά την ακυρώνει, καθιστώντας την τριτοκοσμική κληρονομική ολιγαρχία. Ακόμα περισσότερο που, εκτός από αρχηγούς κομμάτων και πρωθυπουργούς, πλήθος υπουργών και βουλευτών εξελέγησαν με μόνο προσόν την οικογενειακή τους προέλευση, κληρονομώντας από τον πατέρα τους, μαζί με τα περιουσιακά στοιχεία, και την βουλευτική έδρα δίκην φέουδου και τους ψηφοφόρους δίκην δουλοπάροικων.

Η κατάργηση της μοναρχίας το 1974 θεωρήθηκε πράξη εκσυγχρονισμού, υπό την έννοια ότι σε μία δημοκρατία δε νοείται ανάληψη ανώτατου αξιώματος με κριτήριο το γονιδίωμα. Φαίνεται, όμως, ότι η κατάργηση της μοναρχίας έδωσε το έναυσμα στο πολιτικό σύστημα να εφορμήσει και να καλύψει το κενό, εμπεδώνοντας τη δική του ιδιότυπη κληρονομική εξουσία, δημιουργώντας δυναστείες και αντιγράφοντας σε κακέκτυπη μορφή την καταργηθείσα μοναρχία.

Αλλά τουλάχιστον, οι διάφοροι σύγχρονοι μονάρχες (ο Κάρολος της Αγγλίας, ο Φίλιππος της Ισπανίας κλπ.) έχουν συναίσθηση του κληρονομημένου ρόλου τους και δεν επιχειρούν να προβάλουν μία πλαστή εικόνα αιρετού και λαϊκού ηγέτη. Εκπαιδεύονται από μικροί να εκπληρώνουν ένα συμβολικό και τελετουργικό ρόλο, να εκφράζουν την εθνική ενότητα, να ενσαρκώνουν με κοσμιότητα και αισθητική ένα σταθερό υπερκομματικό θεσμό, σημείο αναφοράς στους ταραγμένους καιρούς μας. Και να αφήνουν το εκλογικό σώμα να αποφασίζει για το μέλλον του μέσω εκλογών. Τίποτα τέτοιο, ασφαλώς, δε συμβαίνει με τις κληρονομικές δυναστείες της Μεταπολίτευσης.

ΜΙΑ ΑΣΤΟΧΗ ΕΠΙΚΛΗΣΗ 

Η επίκληση της ελληνικής οικογενειοκρατίας του 19^ου αιώνα όχι μόνο δε δικαιώνει, αλλά διαψεύδει την όποια δικαίωση της σημερινής. Το μετεπαναστατικό πολιτικό σύστημα διαμορφώθηκε μετά την Απελευθέρωση από τους προεστούς και τους αγωνιστές της Τουρκοκρατίας και τους απογόνους τους. Αντλούσε την επιρροή του από την αυτοθυσία τους στην Επανάσταση, όπου εξοντώθηκε βιολογικά ή καταστράφηκε οικονομικά μεγάλο μέρος της προεπαναστατικής ιθύνουσας τάξης.

Επομένως, τα μέλη των οικογενειών αυτών (Κολοκοτρωναίοι, Δεληγιανναίοι, Πλαπουταίοι, Κανάρηδες, Ζαΐμηδες κλπ.) απολάμβαναν την ευγνωμοσύνη και την αναγνώριση της ελληνικής κοινωνίας, η οποία τους αναγνώριζε ως φυσικούς της ηγέτες, που είχαν κερδίσει την εξέχουσα θέση τους με την αυταπάρνηση και την αυτοθυσία τους. Τίποτα τέτοιο, ασφαλώς, δε συμβαίνει με τις κληρονομικές δυναστείες της Μεταπολίτευσης.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος αναδημιούργησε το παρακμιακό ελληνικό κράτος το 1910, συγκροτώντας μία νέα ιθύνουσα τάξη με εντελώς αξιοκρατικό τρόπο. Στρατολόγησε προσωπικότητες που είχαν ήδη διακριθεί στην επιστήμη ή στην οικονομία (Παπαναστασίου, Μιχαλακόπουλος, Σοφούλης, Ρέπουλης, Παπανδρέου, Δελμούζος, Μπενάκης κλπ.) και οι οποίοι είχαν τη δική τους πορεία μετά τον Βενιζέλο.

Αλλά και οι αντίπαλοί του, αν και οι ίδιοι σε μεγάλο βαθμό προέρχονταν από πελοποννησιακά «τζάκια» του 19^ου αιώνα, παρέδωσαν εντελώς αξιοκρατικά την ηγεσία σε επιφανείς προσωπικότητες, εκτός της παραδοσιακής ιθύνουσας τάξης, όπως ο Δημήτριος Γούναρης, ο Ιωάννης Μεταξάς, ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, ο Νικόλαος Στράτος κλπ. αντιλαμβανόμενοι το στοιχειώδες: ότι οι πολιτικοί αγώνες δίδονται με επικεφαλής τους καλύτερους. Τίποτα τέτοιο, ασφαλώς, δε συμβαίνει με τις κληρονομικές δυναστείες της Μεταπολίτευσης.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΟΠΩΣ ΜΟΝΑΡΧΙΑ

Στη Μεταπολίτευση, οι πολιτικές δυναστείες εμπεδώθηκαν στις πολιτικές δομές μέσα από πολλούς παράλληλους μηχανισμούς:

-Πρώτον, με επικοινωνιακούς μηχανισμούς, που εξωράισαν και συσκεύασαν την κληρονομική διαδοχή ως «αυτονόητη» και «φυσιολογική».

-Δεύτερον, με τη διάθεση μεγάλων οικονομικών πόρων, που τους εξασφάλισαν στήριξη και προβολή.

-Τρίτον, με την υποβάθμιση της παιδείας, την αποδόμηση της κριτικής σκέψης και της ιστορικής συνείδησης, ώστε να ακυρωθεί η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας (ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός») και η διαμόρφωση ουσιαστικών πολιτικών κριτηρίων, άρα ορθών επιλογών, που θα οδηγούσαν στην αυτόματη και αυτονόητη απόρριψη της οικογενειοκρατίας.

-Τέταρτον, με τους κομματικούς μηχανισμούς, οι οποίοι υπήρξαν εκτροφεία δουλικής συνείδησης, άρα μηχανισμός αναπαραγωγής των φεουδαρχών με την πλήρη συναίνεση των δουλοπαροίκων.

Το πρόβλημα της οικογενειοκρατίας είναι, ότι έχει όλα τα μειονεκτήματα της μοναρχίας, χωρίς τα πλεονεκτήματά της: οι διάδοχοι, πρίγκηπες κλπ., ζουν μεν σε ένα δικό τους κλειστό, αποστειρωμένο κόσμο, αλλά εκπαιδεύονται για ένα ρόλο που δεν έχει εκτελεστικές, αλλά μόνο συμβολικές αρμοδιότητες.

Οι γόνοι των πολιτικών δυναστειών της Μεταπολίτευσης δεν έχουν εμπειρία από την πραγματική ζωή, δεν έχουν εργασθεί σε σχέση εξαρτημένης εργασίας υπό πραγματικές συνθήκες, δεν έχουν βρεθεί άνεργοι, δεν έχουν αντιμετωπίσει την πίεση του βιοπορισμού, δεν έχουν υπηρετήσει σε υπεύθυνες θέσεις στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα, δεν έχουν εμπειρία διοίκησης με λογοδοσία, δεν έχουν συναναστραφεί τον απλό λαό ως ίσοι προς ίσοι, διότι πάντοτε το επώνυμό τους δημιουργεί στους συνομιλητές τους αυτόματα πελατειακά αντανακλαστικά και μία απόσταση συμφεροντολογικού δέους.

Επίσης, οι διάφοροι κληρονόμοι ίσως να μην είχαν καν την επιθυμία να πολιτευθούν, εάν είχαν την επιλογή. Στην ουσία ωθούνται από ένα οικογενειακό σύστημα στην πολιτική, λειτουργούν όσο λειτουργούν και μετά αντικαθίστανται ως αναλώσιμοι από άλλο νεότερο μέλος της οικογένειας. Περιβάλλονται δε από διάφορους αυλικούς, με δεσμούς αφοσίωσης στην οικογένεια, οι οποίοι φροντίζουν να τους προστατεύουν από την πραγματική εικόνα, αλλά ταυτόχρονα προωθούν εντέχνως τις δικιές τους σκοπιμότητες και συμφέροντα. Δηλαδή η οικογενειοκρατία, δεν είναι απλά οι γόνοι πολιτικών δυναστειών, αλλά ολόκληρο πλέγμα συμφερόντων που λειτουργεί γύρω τους με διαγενεακή λογική.

ΔΥΝΑΣΤΕΙΕΣ, Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η οικογενειοκρατία είναι ο εχθρός της αξιοκρατίας, διότι αποτελεί το απόλυτο αντιπαράδειγμα στη δική της μη αξιοκρατική λογική. Και καλλιεργεί την αναξιοκρατία, τη μετριοκρατία και την ευνοιοκρατία, περιβάλλον μέσα στο οποίο η ίδια θάλλει και αναπαράγεται. Όλες οι σημαντικές και ικανές προσωπικότητες της ελληνικής κοινωνίας παρέμειναν τις τελευταίες δεκαετίες επιμελώς στο περιθώριο, διότι η ένταξή τους στο πολιτικό σκηνικό θα οδηγούσε σε συγκρίσεις μοιραίες για τους γόνους των δυναστειών και ολόκληρο το στελεχιακό δυναμικό των κομμάτων και θα ισοπέδωνε την εικόνα τους. Αυτά όλα, όμως, αποτελούν προϋποθέσεις αποτυχημένης διακυβέρνησης, με εξαιρετικά δυσάρεστα αποτελέσματα για την κοινωνία.

Η Ελλάδα πρόκοψε όταν την κυβέρνησαν προσωπικότητες που είχαν προκύψει από πραγματικούς αγώνες και την πραγματική ζωή. Ο δικηγόρος, επαναστάτης της Κρήτης και μεταφραστής τού Θουκυδίδη, Ελευθέριος Βενιζέλος, ο επιφανής αρχαιολόγος και επαναστάτης της Σάμου, Θεμιστοκλής Σοφούλης, ο διαπρεπής κοινωνιολόγος, Αλέξανδρος Παπαναστασίου, ο ιδιοφυής στρατιωτικός και επιτελάρχης των Βαλκανικών Πολέμων, Ιωάννης Μεταξάς, ο ήρωας του Μικρασιατικού Πολέμου, Νικόλαος Πλαστήρας, ο ασφαλιστής αγροτών, Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο δικηγόρος, Γεώργιος Παπανδρέου, ήταν αυτοδημιούργητοι και είχαν προκύψει από τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής τους.

Ο ελληνικός λαός, πέραν του εξευτελιστικού για μία δημοκρατία αντιδημοκρατικού μορφώματος της οικογενειοκρατίας, πρέπει να αντιληφθεί την ευθεία συνάρτηση που υπάρχει μεταξύ της οικογενειοκρατίας και της σημερινής συνολικής πολιτικής, οικονομικής, πολιτισμικής, δημογραφικής, ηθικής χρεωκοπίας του ελληνικού κράτους. Η αδυναμία των κληρονόμων να αντιληφθούν την πραγματικότητα και η επαγγελματική απειρία τους, ο εσμός αυλοκολάκων που τους περιστοιχίζει, η προεξέχουσα σκοπιμότητα της αναπαραγωγής τής οικογενειακής πολιτικής κυριαρχίας, είναι αντιστρόφως ανάλογα προς την επιβίωση του ελληνικού έθνους.

Προκειμένου να ανακοπεί και να αντιστραφεί ο θανατηφόρος ρους της ελληνικής ιστορίας, προκειμένου το failed state να μεταμορφωθεί σε πραγματικό κράτος, απαιτείται μία ριζική πολιτική μεταρρύθμιση, η οποία θα πετάξει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας όλο το νοσηρό πλέγμα της οικογενειοκρατίας της Μεταπολίτευσης και θα αναδείξει μία νέα ιθύνουσα τάξη, με μόνα κριτήρια την αξία, την εμπειρία, την ακεραιότητα και την αριστεία.

*O Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Γενεύης

Ο τέως Πρόεδρος της Κύπρου κατηγορεί τον Έλληνα Πρωθυπουργό ότι προωθούσε αίτημα των ΗΠΑ για διακοπή των κυπριακών γεωτρήσεων εντός της ΑΟΖ, για να προχωρήσει ο ελληνοτουρκικός διάλογος!

Το φθινόπωρο του 2015 γνώρισα στη «Βιβλιοθήκη» της πλατείας Κολωνακίου το διακεκριμένο Κύπριο εκδότη και καναλάρχη, προσωπικό φίλο του Αντώνη Σαμαρά, αλλά και άλλων Ελλήνων πολιτικών, Κωστή Χατζηκωστή. Τελούσε ακόμη υπό το κράτος του σοκ, εξ αιτίας της σχετικά πρόσφατης δολοφονίας του υιού του Άντι, από στέλεχος του τηλεοπτικού σταθμού Sigma. Ωστόσο, λίγες ημέρες μετά την πρώτη αυτή συνάντηση, έλαβα το νέο βιβλίο του κ. Χατζηκωστή «Προεδρικά Πορτραίτα» (έχει γράψει πολλά), το οποίο ήδη κυκλοφορούσε στη Μεγαλόνησο από τις εκδόσεις «Γερμανός».

Γράφει ο Μανώλης Κοττάκης
Πηγή: εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ»

Σε αυτό περιλαμβάνονταν όλα τα πορτραίτα των Προέδρων της Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσα από διαλόγους που είχε ο συγγραφέας μαζί τους, ως κορυφαίο και επίλεκτο μέλος της κυπριακής κοινωνίας – πλην του εν ενεργεία τότε Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη. Στο βιβλίο δημοσιεύονταν, λοιπόν, τα πορτραίτα του Μακάριου (με συγκλονιστικές αποκαλύψεις για το πως «βοήθησε» ακουσίως με μια ομιλία του στον ΟΗΕ για το εναντίον του πραξικόπημα, κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να τεκμηριωθεί η παραβίαση της συμφωνίας εγγυήσεων από την Ελλάδα και να θεμελιωθεί το δικαίωμα επέμβασης της εγγυήτριας δύναμης Τουρκίας μέσω του Αττίλα), του Σπύρου Κυπριανού, του Γιώργου Βασιλείου, του Γλαύκου Κληρίδη, του Τάσσου Παπαδόπουλου και του Δημήτρη Χριστόφια.

Από τότε πέρασαν οκτώ ολόκληρα χρόνια, αλλά ο κ. Χατζηκωστής, παλαιάς κοπής εκδότης (έχει στην ιδιοκτησία του τη «Σημερινή»), δεν ξέχασε την οφειλή του. Έπρεπε να κυκλοφορήσει εκ νέου το βιβλίο του με το «Προεδρικό Πορτραίτο» του Νίκου Αναστασιάδη, ο οποίος ήταν ο πρώτος μετά τους Παπαδόπουλο και Χριστόφια που ολοκλήρωσε δύο πλήρεις προεδρικές θητείες. Στη χορεία αυτή ανήκουν ο Γλαύκος Κληρίδης, ο Σπύρος Κυπριανού, και βεβαίως μακράν όλων, με πολυετή θητεία από το 1960 έως το 1977, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος.

Το βιβλίο, που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες, αφού «αφυπηρέτησε» ο Πρόεδρος, περιέχει σπουδαίες αποκαλύψεις, μερικές από τις οποίες είναι σοκ και αφορούν στις σχέσεις του Κυπρίου Προέδρου με τον Έλληνα Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Στους διαλόγους που είχε με τον κ. Χατζηκωστή, ο Κύπριος Πρόεδρος βάλλει ευθέως κατά του Έλληνος Πρωθυπουργού, ότι σε δύο περιπτώσεις θέλησε να υπονομεύσει ευθέως τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ αντιθέτως επαινεί τον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Δένδια και τον αρχηγό της αξιωματικής Αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα.

Πιο συγκεκριμένα, ο κ. Αναστασιάδης κατηγορεί τον κ. Μητσοτάκη ότι προωθούσε την ιδέα της διακοπής των γεωτρήσεων της Κυπριακής Δημοκρατίας, προκειμένου να εξευμενιστούν οι Τούρκοι, και ότι τασσόταν υπέρ της κατασκευής αγωγού αερίου Ισραήλ – Τουρκίας, ο οποίος θα παρέκαμπτε την Κύπρο! Κατά τον Κύπριο Πρόεδρο, ο Έλλην Πρωθυπουργός επιθυμούσε να θυσιάσει τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας, προκειμένου να ηρεμήσει ο Ερντογάν και να αρχίσει εκ νέου ο διάλογος Αθήνας – Άγκυρας, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις.

Στη σελίδα 338 της επικαιροποιημένης έκδοσης του βιβλίου του, ο κ. Χατζηκωστής γράφει, αναφερόμενος στο διάλογο που είχε με τον κ. Αναστασιάδη, τα εξής:

«Ρώτησα στη συνέχεια για τη “συμπαράσταση” της Ελλάδος. Επανέλαβε ότι η Κύπρος δεν είναι στις προτεραιότητες της εξωτερικής της πολιτικής. Πρόσθεσε ότι η Ελλάδα κάνει ό,τι μπορεί να μη βρίσκει μπροστά της “το πρόβλημα της Κύπρου”». 

Αποκάλυψε ότι ο Μητσοτάκης τον βολιδοσκόπησε εάν θα ήταν διατεθειμένος να διακόψει το γεωτρητικό πρόγραμμα της Κύπρου, χάριν της επανέναρξης του διαλόγου. «Η αποκάλυψη αυτή έχει πολυσήμαντη αξία για τις προθέσεις και ίσως σχετικές αποφάσεις της Ελληνικής Κυβερνήσεως» παρατήρησα…

«Έχω» είπε «άριστη συνεργασία με τον Μητσοτάκη και τον Δένδια. Ο πρώτος, παρ’ όλο που έχει δυνατότητες, ακόμη δεν έχει αποκτήσει την πείρα του Τσίπρα στο δεύτερο μισό της θητείας του. Ο Τσίπρας στο τελευταίο διάστημα τύγχανε του απόλυτου σεβασμού και από τους Αμερικανούς και από τους Ευρωπαίους. Ο Δένδιας είναι πολύ πιο αποτελεσματικός και σοβαρός από τον Κοτζιά…».

Τον ρώτησα για τις σχετικές κινήσεις ως προς τις προσεχείς Προεδρικές εκλογές στην Κύπρο. «Από το χώρο του ΔΗΣΥ» είπε «φαίνεται πως υπάρχουν τρεις ενδιαφερόμενοι. Αβέρωφ, Χριστοδουλίδης και Γεωργιάδης. Θεωρώ ότι ο πρώτος, ως αρχηγός κόμματος, έχει προβάδισμα, το οποίο αναγνωρίζουν οι άλλοι δύο». Την ίδια ώρα όμως υπογράμμισε τη λαοφιλία και την ήρεμη εικόνα που εκπέμπει και σε άλλους χώρους ο Χριστοδουλίδης. Έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην αποτελεσματικότητά του και στο ήθος του. Για τον Γεωργιάδη είπε ότι έχει και αυτός πολύ καλά χαρίσματα, αλλά έχει υποστεί φθορά λόγω των εξελίξεων στην οικονομία, και επίσης τόνισε ότι είναι και λίγο απόμακρος».

Στη σελίδα 351 του βιβλίου του ο κ. Χατζηκωστής εμφανίζει τον Πρόεδρο Αναστασιάδη – σε νεότερη συνομιλία τους – εκτός εαυτού με τον Έλληνα Πρωθυπουργό και τις περίεργες ιδέες του. Ο συγγραφέας, μάλιστα, σοκαρισμένος από τα… γαλλικά Αναστασιάδη κατά του Έλληνος Πρωθυπουργού, ανακοινώνει ότι δε θα περιλάβει στο βιβλίο αυτούσιους τους χαρακτηρισμούς που άκουσε και ότι θα περιοριστεί σε μια γενική περιγραφή όλων όσα άκουσε από τα προεδρικά χείλη.

Ο κ. Χατζηκωστής μεταφέρει, έτσι, «λογοκριμένο» το διάλογό του με τον κ. Αναστασιάδη για τους χειρισμούς στο Κυπριακό. Γράφει:

«Τον ρώτησα πως συμπεριφέρεται ο Μητσοτάκης και αν βοηθάει. Ήθελα να μάθω πως τον κρίνει και τι περιμένει από την Ελλάδα. Καθώς παρατήρησα ότι “Στις εκάστοτε δηλώσεις σας παρουσιάζεστε στην Κοινή Γνώμη ότι συμφωνείτε, πολεμάτε, αγωνίζεστε μαζί για τους ίδιους στόχους και με τις ίδιες σχετικές στρατηγικές σκέψεις”. Ο Πρόεδρος απάντησε: “Κωστή, μου ανοίγεις το θέμα Μητσοτάκη. Είναι σοβαρό. Δε θα ασχοληθώ με λεπτομέρειες…”. 

Θα αποφύγω την καταγραφή χαρακτηρισμών για τον Μητσοτάκη. Κρίνω ότι έτσι προστατεύω τον Πρόεδρο από τη χρήση μη κολακευτικών λέξεων, αλλά και τον Μητσοτάκη από επίσημους χαρακτηρισμούς, που κυριολεκτικά εξευτελίζουν την πολιτική αξιότητά του στα Ελλαδοτουρκικά και κυρίως στο Κυπριακό. Για να ενισχύσει τους λόγους της απογοήτευσής του από την έλλειψη ενδιαφέροντος για την Κύπρο εκ μέρους του κ. Μητσοτάκη, είπε μεταξύ άλλων: “Ο Μητσοτάκης μου ανέφερε ότι μια από τις εισηγήσεις του για βελτίωση των σχέσεων Ελλάδος – Τουρκίας ήταν και η παράκαμψη της Κύπρου από την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου από την Ανατολική Μεσόγειο προς την Ευρώπη και η κατεύθυνσή του προς την Τουρκία, και από εκεί προς την Ελλάδα και Ευρώπη”.

“Ενοχλημένος”, είπε ο κ. Αναστασιάδης, “του έδειξα στο χάρτη ότι σε τέτοια περίπτωση γιατί να μην παρακάμψει και την Ελλάδα. Πέραν δε τούτου, εφόσον θα περάσει από τα χωρικά ύδατα της Κύπρου, τότε η Κυπριακή Δημοκρατία δικαιούται να ζητήσει ενοίκιο – αποζημιώσεις για τη χρήση του δικού της θαλάσσιου χώρου”.

“Είναι συγκλονιστικό το πόσο εκτός πραγματικότητας κινείται ο Μητσοτάκης στα θέματα με την Τουρκία…”».

Αυτά αποκαλύπτει ο κ. Αναστασιάδης σήμερα, απαλλαγμένος από τις δεσμεύσεις του αξιώματός του. Θα είχε ενδιαφέρον στην επόμενη έκδοση του βιβλίου να μαθαίναμε και τις εντυπώσεις του νέου Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη από την πρόσφατη συνάντησή του με τον Πρωθυπουργό στο Μέγαρο Μαξίμου.

Γιατί, αν ισχύουν όσα μαθαίνουμε, μάλλον με τις ίδιες εντυπώσεις αναχώρησε για την Λευκωσία: Η Κύπρος κείται μακράν για (αυτήν) την Αθήνα.

Μητσοτάκης: «Αν χρειαστεί δεύτερη αναμέτρηση ώστε να ακυρωθεί η περιπέτεια της απλής αναλογικής, αυτή θα πραγματοποιηθεί το αργότερο μέχρι τις αρχές Ιουλίου»

Την Κυριακή 21 Μαΐου θα γίνουν οι εθνικές εκλογές, όπως ανακοίνωσε την Τρίτη 28 Μαρτίου, κατά τη διάρκεια της εισαγωγικής του τοποθέτησης στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Αν χρειαστούν δεύτερες εκλογές αυτές θα γίνουν το αργότερο έως αρχές Ιουλίου.

«Η χώρα και οι πολίτες χρειάζονται καθαρούς ορίζοντες. Και σε πείσμα όσων διέδιδαν τα αντίθετα σενάρια, οι εθνικές εκλογές θα διεξαχθούν στη λήξη της τετραετίας, όπως εξαρχής είχα δεσμευτεί. Θα γίνουν την Κυριακή 21 Μαΐου. Και αν χρειαστεί δεύτερη αναμέτρηση, ώστε να ακυρωθεί η περιπέτεια της απλής αναλογικής, αυτή θα πραγματοποιηθεί το αργότερο μέχρι τις αρχές Ιουλίου», είπε χαρακτηριστικά ο Πρωθυπουργός.

Και πρόσθεσε: «Πρόκειται για έναν προγραμματισμό απόλυτα συνεπή με τις συνταγματικές προθεσμίες. Που ταυτόχρονα όμως συνυπολογίζει και μια σειρά από σοβαρά γεγονότα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής, όπως οι Πανελλαδικές Εξετάσεις και η έναρξη της τουριστικής περιόδου».

«Η δικιά μας δουλειά συνεχίζεται. Δεν έλειψαν λάθη αλλά είμαστε εδώ να τα διορθώνουμε. Το σύνθημά μας από εδώ και στο εξής είναι προχωράμε μαζί μπροστά, αλλάζοντας την Ελλάδα πιο ασυμβίβαστα και πιο τολμηρά» είπε ακόμα ο πρωθυπουργός, εξηγώντας πως «όλοι μας πρέπει να θυμίζουμε τα μεγάλα βήματα που έγιναν τα τελευταία χρόνια».
Ξεκινώντας την ομιλία του στο υπουργικό συμβούλιο, ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε στο «έργο» της κυβέρνησής του, λέγοντας πως κατά τη διάρκεια της θητείας του «ψηφίστηκαν 402 νόμοι που καλύπτουν όλο το φάσμα της δημόσιας πολιτικής, όπως η ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας της χώρας, οι μειώσεις φόρων, η αύξηση των συντάξεων αλλά και του κατώτερου μισθού, που από τα 650 ευρώ έφτασε στα 780 ευρώ».

«Και όλα αυτά, την ώρα που αντιμετωπίσαμε αλλεπάλληλες κρίσεις» είπε ακόμα ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Σε ότι αφορά την πρωθυπουργία και τα όσα υποστήριξε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, ο Πρωθυπουργός σχολίασε εμμέσως: «Παράλληλα, έχουμε ένα συνεχές χρέος να αποκαλύπτουμε την παγίδα ακυβερνησίας της απλής αναλογικής, εξηγώντας ότι η πρώτη κάλπη θα κρίνει ποιος θα κυβερνήσει, ενώ η δεύτερη κάλπη θα κρίνει πώς θα κυβερνήσει. Και τονίζοντας ότι σε έναν εξαιρετικά ασταθή κόσμο η χώρα χρειάζεται σταθερή ηγεσία, γι’ αυτό και ο πολίτες πρέπει να γνωρίζουν ποιον ψηφίζουν για Πρωθυπουργό… Συνεπώς, αυτοδύναμη Νέα Δημοκρατία σημαίνει ισχυρή Ελλάδα».

ΤΙ ΣΥΖΗΤΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟ

Υπενθυμίζεται, ότι βασικό θέμα της συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου ήταν η παρουσίαση από τον υπουργό Εσωτερικών Μάκη Βορίδη και τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Θεόδωρο Σκυλακάκη, δράσεων για τη δημόσια διοίκηση: α) Ερανιστικό νομοσχέδιο, β) Καθορισμός των αρμόδιων υπηρεσιών και των συγκεκριμένων ποσοτικών στόχων για την εφαρμογή του Συστήματος Κινήτρων και Ανταμοιβής Υπαλλήλων στο πλαίσιο του Ενοποιημένου Σχεδίου Κυβερνητικής Πολιτικής, γ) Ενημέρωση για τον πανελλήνιο γραπτό διαγωνισμό του Ανώτατου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού, δ) Αποτίμηση παρεμβάσεων για την εξοικονόμηση ενέργειας στα κτήρια του δημοσίου τομέα και ε) Δράσεις για την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού και τη λειτουργία του κράτους.

ΕΚΛΟΓΕΣ 2023: Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ – ΔΕΙΤΕ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΕΤΕ

Μετά την ανακοίνωση από τον Κυριάκο Μητσοτάκη της ημερομηνίας των εθνικών εκλογών, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 21 Μαΐου, ο οδικός χάρτης των διαδικασιών έχει ήδη «στρωθεί». Σύμφωνα με τα όσα οριοθετεί η συγκεκριμένη ημερομηνία, η Βουλή αναμένεται να μείνει ανοιχτή έως και τη Μεγάλη Τετάρτη 12 Απριλίου, ενώ θα ανοίξει ξανά τις εργασίες της στις 24 Απριλίου.

Συνεπώς, το Προεδρικό Διάταγμα διάλυσης της Βουλής, θα θυροκολληθεί είτε τη Δευτέρα 24 Απριλίου είτε την Παρασκευή 28 Απριλίου, καθώς σύμφωνα με τις συνταγματικές διαδικασίες, το κοινοβούλιο πρέπει να διαλυθεί από 22 έως 30 ημέρες πριν την προσφυγή στις κάλπες.

Μετά τη διάλυση της Βουλής, ο Πρωθυπουργός θα μεταβεί επισήμως στην ΠτΔ ώστε να ακολουθηθεί η διαδικασία που ορίζει το Σύνταγμα, αλλά και να οριστεί υπηρεσιακός Υπουργός Εσωτερικών και νέος κυβερνητικός εκπρόσωπος μέχρι τις εκλογές.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες πάντως, ο Πρωθυπουργός είχε ήδη ενημερώσει σχετικά την Κατερίνα Σακελλαροπούλου για την οριστική ημερομηνία των εκλογών.

Η εκλογική αναμέτρηση της 21^ης Μαΐου θα γίνουν με το σύστημα της απλής αναλογικής και αν δεν προκύψει αυτοδύναμη Κυβέρνηση, θα οδηγηθούμε στη διαδικασία των διερευνητικών εντολών.

Αν στο προβλεπόμενο διάστημα δεν επιτευχθεί συμφωνία συνεργασίας, θα πάμε σε δεύτερες εκλογές (με λίστα βουλευτών), οι οποίες θα γίνουν το αργότερο έως τις αρχές Ιουλίου. Σε αυτές, οι ψηφοφόροι θα επιλέγουν μόνο κόμμα και όχι υποψήφιους.

ΔΕΙΤΕ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΕΤΕ

Μπαίνοντας στο Gov.gr και στην εφαρμογή του gov.gr «Μάθε πού ψηφίζεις», θα χρειαστούν τα εξής στοιχεία: είτε τα προσωπικά στοιχεία (επώνυμο, όνομα, όνομα πατέρα και μητέρας, έτος γέννησης), είτε μόνο τα πεδία του ειδικού εκλογικού αριθμού και το επώνυμο. \ © Newsbreak.gr

Του Σάββα Καλεντερίδη*

Και ξαφνικά, μετά τη βοήθεια που παρείχε η Ελλάδα στους σεισμοπαθείς στην Τουρκία, ήλθε η φιλευσπλαχνία Ερντογάν – Τσαβούσογλου με την έκδοση ενός φυλακισμένου, του οποίου ο γιος σκοτώθηκε στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, κι έτσι, έδεσε το… γλυκό.

Άρχισαν πάλι τα χαριεντίσματα μεταξύ Δένδια και Τσαβούσογλου και οι φανφαρονισμοί για ένα ήρεμο καλοκαίρι. Λες και ο Ερντογάν είχε κατά νου, τώρα που είναι στο… καναβάτσο και σκέφτεται πιο πολύ την επόμενη ημέρα που θα είναι… συνταξιούχος, να κάνει κάτι εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδας.

Και είναι λογικό να αναρωτιέται κανείς. Τι έπραξε η Τουρκία και μας έχει κάνει τόσο… χαρούμενους;

-Ανακοίνωσε απόσυρση των στρατευμάτων της από την Κύπρο και ακύρωση των σχεδίων της για εποικισμό της Αμμοχώστου;

-Ανακοίνωσε την ακύρωση του Δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας;

-Ανακοίνωσε την ακύρωση του τουρκολυβικού μνημονίου.

-Πήρε πίσω από τον ΟΗΕ τις επιστολές που έχει στείλει, με τις οποίες αμφισβητεί την κυριαρχία της Ελλάδας στα νησιά, επειδή έχουμε αμυντικές δυνάμεις σ’ αυτά, για να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τις επιθετικές δυνάμεις της Τουρκίας, όταν αποφασίσει να εφαρμόσει τα επιθετικά της σχέδια;

Όχι μόνο δεν έκανε τίποτα απ’ όλα αυτά, αλλά έχουμε έναν πόλεμο ΝΟΤΑΜ’s, με την Άγκυρα να συνεχίζει να θέτει θέμα αποστρατιωτικοποίησης νησιών και εύρους το ελληνικού εναέριου χώρου, έχουμε επίσης το τουρκικό ερευνητικό σκάφος R/V BİLİM-2 για «επιστημονικές» έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ βορείως του νησιού που είναι υπό τον παράνομο έλεγχο του ψευδοκράτους.

Σημειώνεται πως το Κέντρο της Λάρνακας, με ΝAVTEX που εξέδωσε, επισημαίνει ότι οι ενέργειες της Τουρκίας με το σκάφος R/V BİLİM-2 είναι παράνομες και συνιστούν παραβίαση του διεθνούς δικαίου και των διαδικασιών για την ασφαλή ναυσιπλοΐα.

Όμως, η προσέγγιση δεν περιορίστηκε μόνο στους χαριεντισμούς Δένδια – Τσαβούσογλου. Οι δύο πλευρές προχώρησαν σε συμφωνία να υποστηρίξει η μία την άλλη για επιδιώξεις που έχουν σε διεθνείς οργανισμούς.

Η Τουρκία θα στηρίξει την Ελλάδα για αιρετό μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και η Ελλάδα θα στηρίξει την Τουρκία που επιδιώκει τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (IMO).

Πάντως είναι προφανές, ότι η κίνηση αυτή δεν έχει κανένα νόημα για την Ελλάδα και δεν επηρεάζει θετικά σε καμία περίπτωση τις τουρκικές διεκδικήσεις εις βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας. Και δε σημαίνει τίποτε και επί της ουσίας, αφού είναι πολύ πιθανόν μετά τις εκλογές να έχουμε άλλη κυβέρνηση στην Τουρκία.

Όμως να σημειώσουμε, ότι με την ανακοίνωση της στήριξης της Τουρκίας στο θέμα του μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας, η Ελλάδα εξασφαλίζει μια θέση που είναι μάλλον διακοσμητική, που δεν τις προσδίδει σχεδόν κανένα πλεονέκτημα. Αντίθετα, η Ελλάδα, στηρίζοντας την Τουρκία να καταλάβει τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (IMO), πυροβολεί τα ίδια της τα πόδια.

Είναι σαν να προτείνουμε την Τουρκία να γίνει επικεφαλής του «Διεθνούς Οργανισμού Προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Καταδίκης των Γενοκτονιών» – εάν υπήρχε ένας τέτοιος οργανισμός.

Δηλαδή, προτείνουμε την Τουρκία «να αναλάβει τη θέση της Γραμματείας ενός διεθνούς οργάνου, που αντικειμενικά, μεταξύ άλλων, έχει την ευθύνη και αρμοδιότητα να ενεργεί και να εξασφαλίζει τη διεθνή έννομη τάξη στη θάλασσα για σκοπούς ασφαλείας των ναυτιλομένων», όπως σημειώνει ο Χρίστος Ζήνωνος, Εμπειρογνώμων Υδρογράφος Χαρτογράφος εκ Κύπρου.

Με άλλα λόγια, βάζουμε ένα κράτος πειρατή, που παραβιάζει όποιον κανόνα του διεθνούς δικαίου βρει μπροστά του και ένα κράτος που δεν έχει αναγνωρίσει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, τοποτηρητή στις θάλασσες του κόσμου. Κανονικό ξέπλυμα της Τουρκίας.

Αλήθεια, ποιος φωστήρας είχε αυτή τη φαεινή ιδέα; Δεν άκουσε αυτό που λένε στα χωριά μας «βάλαμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα»;

Και υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα. Η Ελλάδα, σωστά πράττοντας, έχει προβεί σε συνομολόγηση συμφωνιών με μια σειρά από χώρες. Οι συμφωνίες αυτές εδράζονται στο κοινό συμφέρον. Εν προκειμένω, πρόκειται για χώρες που έχουν προβλήματα με την Τουρκία και μέσω της όποιας συμφωνίας με την Ελλάδα, η αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών καθίσταται ευκολότερη. Το ίδιο φυσικά σημαίνει και για την Ελλάδα.

Όταν οι χώρες αυτές βλέπουν τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών να κάνει αυτές τις… πιρουέτες, πόσο πιθανό είναι οι χώρες αυτές να εμπιστευθούν την Ελλάδα και να είναι εκεί όταν τις χρειαστούμε;

Σκεφθείτε δε να είναι κανείς στη θέση του Μενέντεζ, που καταγγέλλει την Τουρκία για τα αίσχη που διαπράττει εναντίον της Ελλάδας και την ίδια στιγμή να βλέπει βλακώδεις, με την πολιτική έννοια, κινήσεις από πλευράς ελληνικής κυβέρνησης, που την ξεπλένουν. Συνέλθετε επιτέλους.

*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής.