Καταγγελία – σοκ από Γερμανίδα ευρωβουλευτή: «Το 80% των εγκύων που έκαναν εμβόλιο mRNA απέβαλαν»
Σε μια σοκαριστική καταγγελία προχώρησε Γερμανίδα ευρωβουλευτής (11/10) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στη σύσκεψη για την Pfizer/BioNTech για τα επίμαχα SMS, για την αποτελεσματικότητα του εμβολίου της, για τις τιμές του αλλά και τις κλινικές δοκιμές πριν εφαρμοστεί σε εκατομμύρια πολίτες. Όπως αποκάλυψε η Γερμανίδα Ευρωβουλευτής Δρ Sylvia Limmer: «Το 80% των εγκύων που έκαναν εμβόλιο mRNA απέβαλαν! Θάψατε την κλινική μελέτη σε έγκυες γυναίκες και νεκρά έμβρυα! Το 83% των (εμβολιασμένων) εγκύων γυναικών σε αυτή τη μελέτη έχασαν τα έμβρυά τους». Η Δρ S. Limmer είναι βιολόγος σε εταιρεία βιοτεχνολογίας που ειδικεύεται στην ανάπτυξη μεθόδων και φαρμάκων (RNAi therapeutics) & Επικεφαλής του τμήματος κυτταρικής βιολογίας. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Pfizer, Άλμπερτ Μπουρλά, είχε ακυρώσει την κατάθεσή που επρόκειτο να δώσει ενώπιον της ειδικής επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τον COVID-19, στην οποία αναμενόταν να αντιμετωπίσει δύσκολα ερωτήματα, σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο έγιναν μυστικές συμφωνίες για τα εμβόλια. Στη ίδια συνεδρίαση ο N. Dupont-Aignan, πρόεδρος του Κόμματος Debout la France, βουλευτής γαλλικού Κοινοβουλίου και υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές τόνισε: «Καταλαβαίνουμε καλά γιατί ο Διευθύνων Σύμβουλος της Pfizer, Άλμπερτ Μπουρλά, αρνήθηκε την ακρόαση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η αντιπρόσωπος της Pfizer αναγνώρισε ότι το εμβόλιο της δε δοκιμάστηκε επί της πρόληψης της μετάδοσης. Το όλοι οι εμβολιασμένοι, είναι όλοι προστατευμένοι, ήταν ένα ψέμα! Ένα νέο σκάνδαλο». Mετά από αυτή την αποκάλυψη, όλοι οι σε αναστολή εργασίας οφείλουν να επανέλθουν, σύμφωνα με άλλο Γάλλο πολιτικό πρόεδρο του Κόμματος les Patriotes.
ΕΔΩ Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΕΙΔΗΣΗΣ: www.pronews.gr/ygeia/kataggelia-sok-apo-germanida-eyrovouleyti-to-80-ton-egkyon-pou-ekanan-emvolio-mrna-apevalan/
Η Τουρκία και η Λιβύη, με το μεταξύ τους Μνημόνιο, έχουν μοιράσει τη θάλασσα της Αν. Μεσογείου, θεωρώντας αυθαίρετα ότι όλα τα ελληνικά νησιά δε δικαιούνται ΑΟΖ παρά μόνο χωρικά ύδατα.
Μόλις η Τουρκία με μια κίνησή της αιφνιδιάσει την ελληνική πλευρά, εμφανίζονται στα εγχώρια μέσα ενημέρωσης αναλυτές κάθε προέλευσης (καθηγητές, στρατιωτικοί, διπλωμάτες, δημοσιογράφοι κ.α.) και συμβουλεύουν την Κυβέρνηση τι πρέπει να κάνει για να αντιμετωπίσει το νέο τετελεσμένο. Αυτό είχε γίνει και το 2019 όταν υπογράφτηκε το παράνομο (σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας – UNCLOS) τουρκολιβυκό Μνημόνιο οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών μεταξύ των δύο χωρών.
Γράφει ο Νίκος Ιγγλέσης*
Τώρα με τη νέα συμφωνία υλοποίησης του Μνημονίου, η οποία προβλέπει τη δυνατότητα της Τρίπολης να αναθέτει σε τουρκικές εταιρείες την έρευνα και αξιοποίηση των λιβυκών υδρογονανθράκων, παρουσιάζεται μια ανάλογη εικόνα σύγχυσης.
Ορισμένοι εμφανίστηκαν να προτείνουν την επέκταση των χωρικών υδάτων στις ακτές της νότιας Κρήτης στα 12 ν.μ. Τώρα αν τους ρωτήσεις γιατί μόνο στις νότιες ακτές της Κρήτης και όχι σ’ ολόκληρη την Κρήτη αλλά και τη Γαύδο, την Κάσο, την Κάρπαθο, τη Ρόδο και το Καστελόριζο, δε θα λάβεις τεκμηριωμένη – αξιόπιστη απάντηση. Αν πάλι τους ρωτήσεις γιατί όχι 12 ν.μ. σ’ όλες τις ελληνικές ακτές, θα σου μιλήσουν για τις φοβίες τους λόγω του τουρκικού casus belli.
Βέβαια, δεν είναι η επέκταση στα 12 ν.μ. που θα ανατρέψει το τουρκολιβυκό Μνημόνιο. Το μόνο που θα επιτύχει, αν γίνει όμως σ’ όλες τις νησιωτικές ακτές της Αν. Μεσογείου, θα είναι να περιορίσει τη διεκδικούμενη, από την Τουρκία και Λιβύη, θαλάσσια ζώνη όσο και η επέκταση (6 ν.μ.) σ’ ένα μόνο τμήμα της.
Αλήθεια, όλοι αυτοί οι ειδήμονες, αναρωτιούνται αν μία επέκταση των χωρικών υδάτων μόνο στις νότιες ακτές της Κρήτης θα αποτελέσει έμμεση παραδοχή ότι το Αιγαίο είναι «ειδική περίπτωση»; Αναρωτιούνται ότι έτσι ταυτίζονται με την τουρκική θέση για τα χωρικά ύδατα του Αρχιπελάγους; Υπάρχει και το προηγούμενο, του 2020, με την επέκταση στα 12 ν.μ. μόνο στο Ιόνιο, για την οποία υπερηφανεύεται ανέξοδα η σημερινή Κυβέρνηση της ΝΔ.
Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, μια χώρα έχει το δικαίωμα να επεκτείνει μονομερώς τα χωρικά της ύδατα μέχρι τα 12 ν.μ. σ’ όλες τις ακτές της. Πουθενά δεν αναφέρει ότι αυτή η επέκταση μπορεί να γίνει σε ορισμένες ακτές και σ’ άλλες όχι. Η Τουρκία βέβαια το έχει κάνει. Έχει καθορίσει 12 ν.μ. στον Εύξεινο Πόντο και στην Αν. Μεσόγειο, βόρεια της Κύπρου, γιατί αυτό τη συμφέρει. Θέλει να εμπεδώσει την άποψη, ότι το Αιγαίο είναι «ειδική περίπτωση» ως κλειστή θάλασσα. Το ερώτημα είναι: Αυτό συμφέρει την Ελλάδα;
Παλαιότερα, επί της προηγούμενης κυβέρνησης, υπήρχαν και φαεινές ιδέες για επέκταση των χωρικών υδάτων μόνο των ηπειρωτικών ακτών στο Αιγαίο, όχι των νησιών.
Τα εθνικά θέματα είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και οι καιροί πολύ επικίνδυνοι. Ζητείται εθνική σοβαρότης.
Οι Τούρκοι, ενδιαφέρονται για τα χωρικά ύδατα (κυριαρχία) στο Αιγαίο, γιατί αν αυτά επεκταθούν στα 12 ν.μ. οι ίδιοι δε θα διαθέτουν ουσιαστικά ΑΟΖ στο Αρχιπέλαγος. Η ανοικτή θάλασσα που θα απομείνει μετά την επέκταση θα περικλείεται από ελληνικά χωρικά ύδατα, άρα μπορεί να αποτελέσει μόνο ελληνική ΑΟΖ. Αντίθετα, στην εκτεταμένη Αν. Μεσόγειο ενδιαφέρονται κυρίως για τα κυριαρχικά δικαιώματα (υδρογονάνθρακες κ.α.). Η Τουρκία θέλει να εξασφαλίσει δικούς της ενεργειακούς πόρους ως απαραίτητη προϋπόθεση για να καταστεί ηγεμονική περιφερειακή δύναμη. Γι’ αυτό διαθέτει ήδη τέσσερα θαλάσσια γεωτρύπανα.
Η μερική οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου, που έγινε το 2020, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά, είναι περιορισμένη και ανεπαρκής. Υπάρχει η δυνατότητα ανακήρυξης (όχι οριοθέτησης) της συνολικής ελληνικής ΑΟΖ με κατάθεση συντεταγμένων και χάρτη στον ΟΗΕ. Το έχουν κάνει οι Τούρκοι με τη «Γαλάζια Πατρίδα». Υπάρχει η δυνατότητα οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία. Υπάρχει η δυνατότητα ολοκλήρωσης της οριοθέτησης με την Αίγυπτο. Ζητείται πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα, που δυστυχώς δεν υπάρχει σήμερα.
*Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ). Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στη Γαλλία και δημοσιογραφία στην Αθήνα. Άρχισε να εργάζεται ως συντάκτης στο Έψιλον, μηνιαίο περιοδικό για θέματα της ΕΟΚ, που εξέδιδε η εφημερίδα Ελευθεροτυπία. Αργότερα εργάστηκε ως οικονομικός συντάκτης στην τηλεόραση της ΕΡΤ, ως υπεύθυνος του οικονομικού ρεπορτάζ και στη συνέχεια ως αρχισυντάκτης του Γραφείου Ρεπορτάζ. Για μια περίοδο διετέλεσε Διευθυντής του Δ’ Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας (ΕΡΤ). Επίσης, για ένα διάστημα υπήρξε υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου του Υπουργείου Οικονομικών.
The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 16-37 published October 14th, 2022. Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events. (Click on the image to read the paper.)
Greek Canadian News: Ta NEA, October 14th, 2022, volume 16-37.
Μητσοτάκης σε «Sunday Times»: Πλησιάζει η απόφαση για επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα
Την πεποίθησή του πως τα Γλυπτά του Παρθενώνα τελικά θα επιστρέψουν στην Αθήνα, εξέφρασε με συνέντευξή του στην εφημερίδα «Sunday Times» ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο κ. Μητσοτάκης πιστεύει ότι πλησιάζει η απόφαση της Βρετανίας για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Μάλιστα, ο Έλληνας πρωθυπουργός δηλώνει ότι θα εγείρει το ζήτημα όταν ξανά επισκεφτεί το Λονδίνο. Αυτό, κατά πάσα πιθανότητα, θα συμβεί στα τέλη του Νοέμβρη.
«Νομίζω ότι το κλίμα έχει αλλάξει στο Ηνωμένο Βασίλειο», τονίζει ο Έλληνας πρωθυπουργός, σημειώνοντας πως θα πει στην ομόλογο του, Λιζ Τρας, ότι η επιστροφή των Γλυπτών θα είναι μια «φανταστική χειρονομία» από τη μεριά της Βρετανίας, σε μια περίοδο μάλιστα που η γενική εικόνα του Ηνωμένου Βασίλειου είναι «κάπως στριμωγμένη», όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός σημειώνει επίσης, ότι έχει μια «καλή προσωπική σχέση» με το βασιλιά Κάρολο ο οποίος, όπως υπογραμμίζει ο κ. Μητσοτάκης, εξαιτίας της ιδιότητας του, θα μείνει ουδέτερος στο ζήτημα της επιστροφής των Γλυπτών. Παρ’ όλα αυτά, ο βασιλιάς Κάρολος είναι θετικός στο αίτημα της επανένωσης των Γλυπτών, αποκαλύπτει ο Έλληνας πρωθυπουργός. Η άποψη του αυτή, όπως διευκρινίζει ο κ. Μητσοτάκης, προκύπτει από τις κατ’ ίδιαν συζητήσεις που είχε με το βασιλιά, όταν ακόμη ήταν πρίγκιπας της Ουαλίας.
Κατά τα λοιπά, ο Έλληνας πρωθυπουργός απαντάει σε ερωτήσεις σχετικά με τις υποκλοπές, όπου δε διστάζει να παραδεχθεί ότι δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει η υπόθεση. «Δεν έχω καταφέρει να ξεκαθαρίσω την υπόθεση. Οι εξηγήσεις δεν ήταν επαρκείς και γι’ αυτό έπρεπε να αποπέμψω δύο άτομα», λέει ο κ. Μητσοτάκης, τονίζοντας παράλληλα ότι «αν κάποιος ήθελε να δημιουργήσει προβλήματα μεταξύ εμού και του ΠΑΣΟΚ, που αποτελούν πιθανούς συνεργάτες σε ένα συνασπισμό, σίγουρα το έχει πετύχει».
ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ – ΡΩΣΙΑ – ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις «οι οποίες βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων δεκαετιών», όπως σημειώνει η εφημερίδα, ο κ. Μητσοτάκης κατηγορεί την Τουρκία για διασπορά ψευδών ειδήσεων. Ενώ για τον Πρόεδρο Ερντογάν λέει πως «επιδιώκει ένα μεγαλειώδες οθωμανικό όραμα. Θέλει να είναι περιφερειακός παίκτης και περιμένει από όλους να αποδεχθούν το μεγαλείο της Τουρκίας, κάτι που προφανώς δεν πρόκειται να συμβεί, αν αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας».
Ο Έλληνας πρωθυπουργός, επικαλούμενος την έκθεση του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, κατηγόρησε επίσης τη Ρωσία ότι προσπάθησε να εμπλακεί στην ελληνική πολιτική σκηνή. Σύμφωνα με την εν λόγω έκθεση, το 2016 «ένας ολιγάρχης φέρεται πως διοχέτευσε παράνομα 10 εκατομμύρια δολάρια στη χώρα, κατά παράβαση των κυρώσεων των ΗΠΑ. Η ιδέα ήταν, να χρηματοδοτηθεί ένα τηλεοπτικό δίκτυο φιλικά προσκείμενο στη Μόσχα και στο κόμμα ΣΥΡΙΖΑ που νίκησε το 2019», γράφει η εφημερίδα, επικαλούμενη δηλώσεις του Έλληνα πρωθυπουργού.
Ο «επικεφαλής των πληροφοριών» του δικτύου θα ήταν ο Κώστας Βαξεβάνης, ένας φιλοσυριζαίος δημοσιογράφος που ασκούσε σφοδρή κριτική στον Μητσοτάκη. «Διατηρεί μια εφημερίδα, που δημιουργήθηκε με μοναδικό σκοπό να κυνηγά εμένα και τη γυναίκα μου», προσθέτει χαρακτηριστικά ο Έλληνας πρωθυπουργός.
Αξιοσημείωτη είναι η άποψη που εκφράζει η εφημερίδα για τον Έλληνα πρωθυπουργό, όπου μεταξύ άλλων λέει, πως από την ανάληψη των καθηκόντων του το 2019 «πιστώνεται ότι έκανε ένα οικονομικό θαύμα στην Ελλάδα». Ενώ λίγο παρακάτω τονίζει πως «ο Μητσοτάκης αναδείχθηκε σε είδωλο του ευρωπαϊκού κέντρου αμέσως μετά την απομάκρυνση των λαϊκιστών και της πανδημίας, κάνοντας την Ελλάδα πόλο έλξης για ξένες επενδύσεις. Το ρυθμό ανάπτυξή της, υψηλότερος από 5 τοις εκατό φέτος, τον ζηλεύουν οι πρώην επικριτές της και αποτελεί απόδειξη ότι ένα γουρούνι μπορεί να πετάξει», γράφει χαρακτηριστικά η βρετανική εφημερίδα, αναφερόμενη στο ακρωνύμιο PIGS που στα αγγλικά σημαίνει γουρούνι και είχε δημιουργηθεί την περίοδο της οικονομικής κρίσης από τις αγγλικές λέξεις της Πορτογαλίας, Ιταλίας, Ελλάδας και Ισπανίας, που αντιμετώπιζαν τα σοβαρότερα οικονομικά προβλήματα την εποχή εκείνη.
Η διαίρεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης ενίσχυσε το CAQ
Χρειάστηκαν μόνο οκτώ λεπτά μετά το κλείσιμο της κάλπης, για να ακουστούν τα γνωστά «μαγικά» λόγια: «Εάν συνεχιστεί η τάση, η επόμενη κυβέρνηση θα είναι του CAQ με πλειοψηφία». Το αποτέλεσμα δεν έκπληξε κανέναν, υπό το πρίσμα των πολλών δημοσκοπήσεων που έδιναν τη νίκη στην ομάδα CAQ ακόμη και πριν ανακηρυχτούν οι εκλογές.
Μόλις ανακοινώθηκαν τα πρώτα αποτελέσματα, η ψήφος προς το CAQ ήταν τέτοια που επιβεβαιώθηκε γρήγορα η εκλογή αρκετών υποψηφίων από το κόμμα του François Legault.
Το Coalition avenir Québec (CAQ) του Φρανσουά Λεγκώ, είχε κερδίσει μια δεύτερη συνεχόμενη θητεία ως κυβέρνηση. Από την πλευρά του, το Φιλελεύθερο Κόμμα του Κεμπέκ (QLP) θα επιστρέψει στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Αυτή είναι η πρώτη φορά από το 2008 που ένα πολιτικό κόμμα κερδίζει δύο γενικές εκλογές στη σειρά. Και είναι επίσης η πρώτη φορά από το 1998 που οι Κεμπεκιώτες εμπιστεύονται στο ίδιο κόμμα δύο διαδοχικές πλειοψηφικές εντολές.
Επομένως, οι δημοσκόποι προέβλεψαν σωστά: το CAQ ήταν φαβορί από την αρχή της εκστρατείας, στις 28 Αυγούστου.
ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΛΕΓΚΩ: ΞΑΝΑ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
Αυτή τη φορά έκλεξε μια ακόμη μεγαλύτερη ομάδα από τους 76 βουλευτές που είχε τη στιγμή της διάλυσης της Εθνοσυνέλευσης, ξεκινώντας από τα 25 μέλη του υπουργικού συμβουλίου του, τα οποία θα επιστρέψουν όλοι στη Βουλή. Το CAQ εξέλεξε επίσης αρκετούς αστέρες υποψηφίους, όπως η Sonia Bélanger (Prévost), η Martine Biron (Chaudière-Appalaches), η Kariane Bourassa (Charlevoix–Côte-de-Beaupré), η Pascale Déry (Repentigny), ο Bernard Drainville (Lévis), η Christine Fréch Sanguinet) και η Suzanne Roy (Verchères). Στο Duplessis εξελέγη η Kateri Champagne Jourdain, η οποία έγινε η πρώτη ιθαγενής γυναίκα στην ιστορία που μπήκε στη Βουλή.
ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΜΕΝΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ
Η βραδιά ήταν πολύ πιο δύσκολη για τους άλλους σχηματισμούς, η υποστήριξη των οποίων ήταν γύρω στο 15%.
Για το Φιλελεύθερο κόμμα (PLQ), αυτό είναι το χειρότερο σκορ στην ιστορία του. Η στήριξη προς αυτό δεν είχε πέσει ποτέ τόσο χαμηλά, χάνοντας ποσοστό 25% από τις εκλογές του 2018! Το κόμμα θα διατηρήσει τη θέση του στα έδρανα της βουλής ως αξιωματική αντιπολίτευση με 21 βουλευτές. Η αρχηγός του, Dominique Anglade, επανεξελέγη. Στην ομιλία της δήλωσε ότι σκοπεύει να παραμείνει στη θέση της, παρά την υποχώρηση του κόμματός της. «Τις επόμενες μέρες, μήνες, χρόνια, θα χρησιμοποιήσω την ίδια ενέργεια, την ίδια πεποίθηση, την ίδια φιλοδοξία. Το έργο έχει ξεκινήσει και πρέπει να συνεχιστεί», τόνισε.
Το Parti Québécois (PQ) βρίσκεται επίσης σε χαμηλό επίπεδο, με το κόμμα να παίρνει λιγότερο από 17% των ψήφων το 2018. Ωστόσο, ο αρχηγός του, Paul St-Pierre Plamondon, επανεξελέγη, όπως και ο Pascal Bérubé (Matane – Matapédia) και Joël Arseneau (Îles-de-la-Madeleine). Στην ομιλία του ο αρχηγός του Parti Québécois, χαρακτήρισε το αποτέλεσμα νικηφόρο και ελπιδοφόρο για ένα κόμμα που θα κάνει το Κεμπέκ ανεξάρτητο από τον υπόλοιπο Καναδά: «Θα νικήσουμε και θα κάνουμε σύντομα το δικό μας κράτος», τόνισε.
Το Québec solidaire (QS), από την πλευρά του, έφερε παρόμοιο σκορ με αυτό του 2018 όσον αφορά τους ψήφους και τις 11 έδρες. Οι δύο εκπρόσωποί του, ο Gabriel Nadeau-Dubois, στο Gouin, και η Manon Massé, στο Sainte-Marie-Saint-Jacques, επανεξελέγησαν εύκολα.
Τέλος, το Συντηρητικό Κόμμα του Κεμπέκ (PCQ) -λόγω του εκλογικού συστήματος- δεν έκλεξε κανένα βουλευτή, ούτε ακόμα τον αρχηγό του. Ηττημένος στην περιοχή Chauveau, ο ηγέτης του, Eric Duhaime, υποσχέθηκε ωστόσο να επιστρέψει στις επάλξεις των εκλογών σε τέσσερα χρόνια.
Καλώντας τους υποστηρικτές του να μην είναι πολύ απαισιόδοξοι, ο πρώην παρουσιαστής του ραδιοφώνου υπενθύμισε ότι ο Qs κέρδισε μόνο το 4% των ψήφων στις εκλογές του 2007, την πρώτη φορά που συμμετείχε το κόμμα σε εκλογές.
Ο TRUDEAU ΣΥΓΧΑΙΡΕΙ ΤΟΝ LEGAULT
Ο Πρωθυπουργός του Καναδά, Justin Trudeau, εξέδωσε γρήγορα μια δήλωση συγχαίροντας τον François Legault, λέγοντας ότι ανυπομονεί να συνεχίσει να εργάζεται μαζί του για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που έχουν σημασία για τους Κεμπεκιώτες και όλους τους Καναδούς.
Αυτά περιλαμβάνουν την προώθηση της ανάπτυξης της πράσινης οικονομίας, την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, την εξεύρεση λύσεων για τις ελλείψεις εργατικού δυναμικού, την ενίσχυση της ζωής, την προώθηση της δημιουργίας οικονομικά προσιτών κατοικιών, τις επενδύσεις σε υποδομές και την οικοδόμηση ενός καθαρού και ευημερούντος μέλλοντος, είπε.
Ο πρωθυπουργός του Οντάριο Doug Ford χαιρέτισε επίσης τη νίκη του φίλου του François Legault. «Ας συνεχίσουμε να χτίζουμε βαθύτερους δεσμούς μεταξύ των δύο επαρχιών μας και να ενισχύσουμε τους οικονομικούς δεσμούς μεταξύ μας που δημιουργούν καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας», έγραψε στο Twitter το βράδυ της Δευτέρας 3/10.
Η ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ
Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν μόλις 66,13%, λίγο λιγότερη από το 66,45% στις εκλογές του 2018. Στις 5:30 το απόγευμα η συμμετοχή ήταν 44,63%. Η προκαταρκτική ψηφοφορία έφτασε σε υψηλό ρεκόρ φέτος, με περισσότερους από έναν στους πέντε ψηφοφόρους (22,92%) να προσέρχονται στις κάλπες πριν από την ημέρα των εκλογών. Το 2018, η συμμετοχή στο τέλος της βραδιάς ήταν 66,45%, που ήταν τότε το δεύτερο χαμηλότερο αποτέλεσμα στην ιστορία.
Το ρεκόρ προσέλευσης ανήκει στις εκλογές του Parti Québécois το 1976, όταν το 85,27% των ψηφοφόρων πήγε στις κάλπες.
Τουλάχιστον 880 άτομα έθεσαν υποψηφιότητα, ή περίπου επτά υποψήφιοι ανά εκλογική περιφέρεια.
ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΗΜΕΡΕΣ
Η ορκωμοσία των βουλευτών αναμένεται να γίνει τις επόμενες εβδομάδες. Οι δε εργασίες στη βουλή θα επαναρχίσουν στα μέσα του Νοέμβρη, όπου η κυβέρνηση θα καταθέσει νομοσχέδιο προς οικονομική ενίσχυση των πολιτών, για να αντιμετωπίσουν τον πληθωρισμό.
Ο πρωθυπουργός Legault βρίσκεται τώρα σε μια δύσκολη κατάσταση, ποια άτομα από τα 89 -εκτός του εαυτού του- θα διορίσει υπουργούς. Το άλλο θέμα που προκύπτει από το αποτέλεσμα των εκλογών, είναι η μη αντιπροσώπευση της κυβέρνησης στη βουλή των περιοχών του Μόντρεαλ, μια και οι ψηφοφόροι δεν ψήφισαν το CAQ.
Συμπληρώθηκαν οκτώ μήνες από την εισβολή στην Ουκρανία και είναι φανερό ότι η αποκαλούμενη «Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση» της Ρωσίας έχει αποτύχει. Η πρόσφατη ενέργεια της Μόσχας να προσαρτήσει στη Ρωσική Ομοσπονδία τις περιοχές (περίπου 15% της ουκρανικής επικράτειας) που ελέγχουν τα στρατεύματά της, καταδεικνύει τα όρια των στόχων και των επιχειρησιακών δυνατοτήτων της.
Του Νίκου Ιγγλέση*
Σημειώνουμε ότι, όπως είχε διακηρύξει ο πρόεδρος Πούτιν, βασικοί στόχοι της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης ήταν η αποτροπή της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, η προστασία του ρωσικού πληθυσμού που κατοικεί σ’ αυτήν και η «αποναζιστικοποίηση» του καθεστώτος. Σε σχέση με αυτούς τους τρεις στόχους και μετά από οκτώ μήνες στρατιωτικών επιχειρήσεων, τα αποτελέσματα για τη Μόσχα είναι απογοητευτικά:
ΠΡΩΤΟΝ. Η Ουκρανία έχει καταστεί de facto νατοϊκή χώρα. Στο έδαφός της έχουν αναπτυχθεί σύγχρονα οπλικά συστήματα, προερχόμενα από διάφορα νατοϊκά κράτη, που σήμερα σκοτώνουν Ρώσους. Ο στρατός της εκπαιδεύεται στη χρήση των όπλων και στις στρατιωτικές τακτικές από νατοϊκούς ειδικούς. Οι δορυφόροι και τα ηλεκτρονικά συστήματα πληροφοριών του ΝΑΤΟ έχουν τεθεί στην υπηρεσία των ουκρανικών δυνάμεων. Μόνο οι ΗΠΑ, από την έναρξη των εχθροπραξιών, έχουν προσφέρει στην Ουκρανία στρατιωτική και οικονομική βοήθεια περίπου 65 δις δολαρίων.
Η οικονομική βοήθεια στηρίζει δημοσιονομικά την κυβέρνηση του Κιέβου, ώστε να μπορεί να πληρώνει τους δημοσίους υπαλλήλους, τους συνταξιούχους και τους στρατιωτικούς, να αγοράζει τρόφιμα, καύσιμα και άλλα απαραίτητα εφόδια για τη συνέχιση του πολέμου. Ουσιαστικά πρόκειται για μια σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ σε ουκρανικό έδαφος.
Ο στόχος αποτροπής της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, ώστε αυτό να μη βρεθεί σε «απόσταση αναπνοής» από τα ζωτικά διοικητικά, στρατιωτικά και οικονομικά κέντρα της Ρωσίας, έχει αποτύχει πλήρως. Επιπλέον, η Σουηδία και η Φιλανδία, η τελευταία με εκτεταμένα σύνορα με τη Ρωσία, πρόκειται να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. Τελικά, η ρωσική εισβολή έφερε πιο κοντά στα ρωσικά σύνορα το ΝΑΤΟ.
Όπως εξελίχθηκε η κατάσταση επί του πεδίου, έχει επιταχυνθεί η ενσωμάτωση της Ουκρανίας στις νατοϊκές δομές. Αυτό οφείλεται στη ρωσική αδυναμία, όπως αποδείχτηκε, κατά τις επιχειρήσεις. Ανεπαρκείς δυνάμεις, ελλείψεις εφοδιασμού και κάκιστοι στρατιωτικοί σχεδιασμοί, έδωσαν και δίνουν άπλετο χρόνο στις νατοϊκές χώρες να μετατρέψουν την Ουκρανία σε «αστακό». Χρειάστηκαν οκτώ μήνες σκληρών μαχών και μια ουκρανική αντεπίθεση στην περιοχή του Χαρκόβου, για να αντιληφθεί η Μόσχα την αναγκαιότητα μιας περιορισμένης επιστράτευσης.
Ο ουκρανός Πρόεδρος, μετά την εξαγγελία προσάρτησης στη Ρωσία των τεσσάρων επαρχιών της χώρας του, ζήτησε την ένταξη, με συνοπτικές διαδικασίες, στο ΝΑΤΟ. Παρ’ όλο που οι πρώτες αντιδράσεις από τις ΗΠΑ και τη Γερμανία είναι επιφυλακτικές, αυτό δεν αλλάζει επί της ουσίας τα πράγματα. Ακόμη και να ενταχθεί de jure η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ δε θα μεταβληθεί ουσιαστικά η κατάσταση επί του πεδίου. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί, με τους Ουκρανούς να επιδιώκουν την απελευθέρωση των εδαφών τους και τους Ρώσους να υπερασπίζονται τα ρωσικά πλέον, μετά την προσάρτηση, εδάφη.
ΔΕΥΤΕΡΟΝ. Η Ρωσία κατέλαβε εδάφη, στα ανατολικά και νότια, που κατοικούνται πλειοψηφικά από ρωσικό πληθυσμό. Σήμερα κατέχει το 100% του Λουγκάνσκ, το 60% του Ντονέτσκ, το 72% της Ζαπορίζια και το 88% της Χερσώνας. Όμως, μεγάλο μέρος του ρωσικού πληθυσμού εξακολουθεί να διαβιεί σε εδάφη που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Κιέβου. Πρόκειται για εδάφη δυτικά της γραμμής αντιπαράθεσης, στην κεντρική Ουκρανία και εδάφη στο Νότο από το Νικολάγιεφ και την Οδησσό μέχρι τα σύνορα με τη Μολδαβία. Τι θα γίνει με αυτούς τους Ρώσους; Θα τους εγκαταλείψει η Μόσχα στην τύχη τους;
Βέβαια, ο πόλεμος συνεχίζεται και δε γνωρίζουμε την τροπή και την έκταση που μπορεί να λάβει, αλλά, φαίνεται ότι η Ρωσία, τη στιγμή που δέχεται ισχυρή ουκρανική αντεπίθεση, περιορίζεται στο Ντομπάς και στη στρατηγική προάσπιση της Κριμαίας, με την εξασφάλιση της ενδοχώρας της (Χερσώνα). Ο στόχος της προστασίας του ρωσικού πληθυσμού της Ουκρανίας έχει επιτευχθεί, αλλά, μόνο εν μέρει.
ΤΡΙΤΟΝ. Η ρωσική εισβολή έχει σκληρύνει και ενδυναμώσει την κυβέρνηση του Κιέβου και δεν την έχει αποδυναμώσει όπως προσδοκούσε η Ρωσία. Η «αποναζιστικοποίηση» δεν μπορεί να επιτευχθεί όσο ο πρόεδρος Ζελένσκι, η κυβέρνησή του και όλος ο κρατικός μηχανισμός παραμένουν στη θέση τους. Αντίθετα, ο πόλεμος με τους Ρώσους, με τις τραγικές ανθρώπινες και υλικές απώλειες, ενισχύει το πατριωτικό φρόνημα, τη συνοχή και την αποφασιστικότητα των Ουκρανών. Ο ρωσικός στόχος της «αποναζιστικοποίησης» έχει αποτύχει πλήρως.
Από τη στιγμή που η Ρωσία «διέβει το Ρουβίκωνα» στις 24 Φεβρουαρίου 2022 όφειλε να γνωρίζει ότι είτε θα νικήσει είτε θα ηττηθεί. Μια μερική – περιορισμένη νίκη, θα ισοδυναμεί με ήττα. Αν η Ρωσία δε θέλει να ηττηθεί, πρέπει να ελέγξει, όχι κατ’ ανάγκη να καταλάβει, όλη την Ουκρανία. Ακόμα και μια δυτική επαρχία να μείνει υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης Ζελένσκι, ο πόλεμος θα συνεχίζεται, με την παροχή άφθονης δυτικής βοήθειας, προκειμένου η Ρωσία να «αιμορραγεί» συνεχώς.
Η αδυναμία που έχει επιδείξει μέχρι στιγμής επί του πεδίου η Μόσχα, μειώνει το κύρος και την αξιοπιστία της ως μεγάλη δύναμη. Οι ένοπλες δυνάμεις της αδυνατούν να καταβάλουν το μικρότερο ουκρανικό στρατό και μάλιστα δέχονται επώδυνες αντεπιθέσεις αναγκαζόμενες σε υποχώρηση (π.χ. Λιμάν). Ακόμα και οι πολιτικοί και τα κόμματα στην Ευρώπη, που έβλεπαν τη Ρωσία ως πόλο αντιπαράθεσης απέναντι στις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, κρατάνε πλέον αποστάσεις. Όλοι καταδικάζουν την προσάρτηση των τεσσάρων ουκρανικών επαρχιών, που φαίνεται να έγινε βιαστικά για να αλλάξει τις εντυπώσεις, από την αδυναμία και την ανικανότητα που επιδεικνύουν οι Ρώσοι επί του πεδίου. Την προσάρτηση καταδίκασε υποκριτικά και η Τουρκία.
Ασφαλώς, ο πόλεμος δεν έχει κριθεί. Όλα, ακόμα και οι οικονομικές κυρώσεις της Δύσης, εξαρτώνται από τις μελλοντικές εξελίξεις επί του πεδίου. Η Ρωσία όμως ήδη έχει χάσει πολύτιμο χρόνο.
«Όλα ανακτώνται εκτός από το χρόνο» | Ναπολέων Βοναπάρτης.
Υ.Γ. Η ελληνική Κυβέρνηση όφειλε να κρατήσει τις μέγιστες δυνατές αποστάσεις από τον πόλεμο στην Ουκρανία και να μην αποστείλει όπλα στο Κίεβο. Ο πόλεμος αυτός υπερβαίνει κατά πολύ τις ελληνικές δυνατότητες. Χώρες όπως η Ουγγαρία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος ακόμη και η Τουρκία, κράτησαν τέτοιες αποστάσεις. Την ελληνική και κυπριακή κυβέρνηση θα έπρεπε να τις απασχολεί αποκλειστικά η αντιμετώπιση της απέραντης τουρκικής απειλής και όχι η «κήρυξη πολέμου» κατά της Ρωσίας. Ο εχθρός για τον Ελληνισμό δεν είναι η Ρωσία, αλλά, η Τουρκία.
* Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος, μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ)
Το μεθυστικό άρωμα ενός «θηλυκού» στην εξουσία, εδραιώνει τα διαχρονικά θεμέλια τής κατά φύσην εξακολούθηση, τής, εις το διηνεκές, κινήσεως, του σύμπαντος αρμονικού κόσμου, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, ένεκεν και συνεπεία των αλλεπάλληλων μέχρι τούδε, παρά φύση, εκασταχού εις την Ευρώπη, πολιτικών συμμαχιών των νεοφιλελεύθερων παγκοσμιοποιητών.
Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς*
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΑ ΝΕΑ
Η ανάδειξη της Πατριωτικής Δεξιάς τοιουτοτρόπως ανέδειξε γηθοσύνως τα μείζονα προβλήματα τής θεσμικής αβελτηρίας τής Ευρώπης, η οποία δια του επαγγελλόμενου κόλουρου κοινωνικού της προγράμματος, έχει εσχάτως μετασχηματιστεί εις μία γραφειοκρατική ελίτ, άνευ συλλογικού οράματος και διάθεσης να προάγει θεμελιώδεις ανθρώπινες αρχές και αξίες.
Το υφιστάμενο υπερεθνικό οκνηρό μόρφωμα της Ευρώπης εξαντλείται εις τα ευχολόγια, προάγοντας εν ακαρεί χρόνω, το μονολιθικό πρόγραμμα της νεοπαγούς Φεουδαρχίας της καινοφανούς Νέας Τάξης Πραγμάτων, της πολύφερνης παγκοσμιοποιήσεως της ολιγομελούς θεσμικής ελίτ.
Η επιβίωση των κοινωνικών κυττάρων και της προόδου ενός λαού, ερείδεται εν τοις πράγμασι εις την ιδιοπροσωπία του, εις τη διαχρονική του παράδοση, την ετερότητα της γλώσσας, τη μοναδικότητα της Ιστορίας του, δηλονότι εις το αμάλγαμα των θεμελιακών τούτων αξιών, σμιλεύεται η ταυτότητα και νοηματοδείται οργανικώς, η συνέχεια ενός έθνους εις την αδυσώπητη πορεία εν γένει της Ιστορίας.
Τα έθνη διασφαλίζουν την πολιτισμική μοναδικότητα, οικοδομώντας μηχανισμούς αντίστασης εις τον παραλλαγμένο ολοκληρωτισμό της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποιήσεως του νεοφιλελεύθερου μονισμού.
Η αδήριτος ανάγκη, να δημιουργηθούν οικονομικά αυτοδύναμα έθνη, με ισχυρά ταυτότητα ουδόλως συνεπάγεται αυτοδικαίως διεθνής απομόνωση, εις τον αντίποδα, προλειαίνει το έδαφος δια την επέλευση της αρμονικής συνύπαρξης μετά των εθνών, τη γόνιμη όσμωση, την ποθητή αλληλοπεριχώρηση των εθνών, η οποία νομοτελειακά και εκ των ων ούκ άνευ, άγει ευθύς εφεξής τα έθνη, εις την ειρηνική συνύπαρξη και την εμπέδωση του αμοιβαίου σεβασμού.
Τουναντίον, η επονείδιστος παγκοσμιοποίηση συνιστά ένα ιδεολόγημα, το οποίο προϋποθέτει κεκαλυμμένα τον πολιτισμικό εξανδραποδισμό, όλων των υπολοίπων, εις τη δήθεν κοσμο-κρατορία του ενός υπέρτερου έθνους, το οποίο δρα με κλεψίτυπα, σφετεριζόμενο τους πολιτισμούς των άλλων εθνών και ίνα το επιτύχει τούτο, εξαπολύει προσχηματικά οικονομικούς πολέμους αλλά και επιστρατεύοντας εν τω άμα, τη φαιά προπαγάνδα των μηχανισμών εξουσίας, ούτως ώστε να αναβαπτισθεί η ανθρωπότητα με τον κίβδηλο πολιτισμό των κοσμο-εξουσιαστών.
Σήμερον, δια της περίτρανης νίκης του Πατριωτικού συνασπισμού, αναγεννιέται άρδην η ελπίδα της Ευρώπης των αρχών και των αξιών, της χριστιανής αυτοτέλειας και του σεβασμού προς την οικογένεια και τους παραδοσιακούς θεσμούς, προς αντίκρουση της χάλκευσης αυτών και της συνακολούθου αποθεώσεως του ατομοκεντρισμού και του «πανηδονισμού» των άθλιων παγκοσμιοποιητών.
Τα ηροστράτεια σύνδρομα της Ευρώπης, υπό την καθοδήγηση και σιδηρά επιβολή των ολοκληρωτικών παγκοσμιοποιητών θα εκλείψουν, όπως η «οικειοφοβία» και ο δοτός «αλλοκεντρισμός», με αποτέλεσμα τα κράτη-έθνη, είθε να επανεύρουν το βηματισμό του προς μία ισχυρή Ευρώπη με συλλογικό όραμα, αλληλέγγυα προς τα ασθενέστερα κράτη.
Η νίκη αυτή αποτέλεσε βραδυφλεγή βόμβα εις την παγκόσμια ελίτ και εις το παγκόσμιο οικονομικό και αντι-εθνικό κατεστημένο της δρομολογούμενης μείζονος επανεκκίνησης, η οποία αντιμετωπίζει στυγνά τους ανθρώπους ως σκύβαλα-πειραματόζωα, ικανά και πρόσφορα, να υπηρετούν τις βουλές και τα κελεύσματα της ολότητας, τις αρχές τις οποίες χαράσσει ανεπαίσχυντα η ελίτ.
Μετά ταύτα, αναμένουμε επί τη πράξει προκειμένου να διαπιστώσουμε τις δομικές αυτές τεκτονικές αλλαγές εις το παγκόσμιο στερέωμα, καθώς και πως θα επηρεάσει θετικά το εγχώριο άνωθεν ερριζωμένο, ξενόδουλο και ξενοκίνητο πολιτικό κατεστημένο, πέραν από τους επιφανειακούς ιδεολογικούς χρωματισμούς, διότι η πολιτική σκέψη εις την Ελλάδα, δυστυχώς διατηρείται εις χαμηλότατο επίπεδο, συνεργεία των εξωνημένων και τελούντων εις διατεταγμένη υπηρεσία μέσων μαζικής εξαπατήσεως, τα οποία διασπείρουν κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή ψευδείς ειδήσεις, επί τω τέλει να διαβουκολών το λαό και να παρελκύουν την κοινή γνώμη προς μία στρεβλή κατεύθυνση, παρασιωπώντας δολίως την αντικειμενική αλήθεια και το ζωτικό υπέρτερο συμφέρον του καθημαγμένου λαού.
Η δημοτικότητα του Τζο Μπάιντεν υποχωρεί οριακά στο 40%
Η δημοτικότητα του αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν μειώθηκε οριακά αυτή την εβδομάδα και παραμένει κοντά στο χαμηλότερο επίπεδο της θητείας του, ενώ δεν απομένουν παρά πέντε εβδομάδες ως τις ενδιάμεσες εκλογές της 8ης Νοεμβρίου, υπέδειξε δημοσκόπηση του ινστιτούτου Ipsos που διενεργήθηκε για λογαριασμό του πρακτορείου ειδήσεων Ρόιτερς και μεταδόθηκε από το τελευταίο την Τρίτη 4/10. Βασικό εύρημα της διήμερης έρευνας είναι ότι το 40% των Αμερικανών εγκρίνει τις επιδόσεις του κ. Μπάιντεν στο αξίωμα, από 41% μία εβδομάδα νωρίτερα. Η χαμηλή δημοτικότητα του Δημοκρατικού προέδρου, που υποχώρησε ως ακόμη και στο 36% το Μάιο, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, είναι ανάμεσα στους λόγους που αναμένεται πως η παράταξή του οδεύει να απολέσει τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων το Νοέμβριο, πιθανόν ακόμη και της Γερουσίας. Η απώλεια του ελέγχου ακόμη και ενός από τα δύο σώματα θα σηματοδοτούσε την παράλυση των προσπαθειών προώθησης του προγράμματος του κ. Μπάιντεν για το υπόλοιπο της θητείας του. Αν όπως εκτιμάται οι Ρεπουμπλικάνοι κερδίσουν την πλειοψηφία στη Βουλή, μπορεί εξάλλου να κινήσουν διάφορες πολιτικά αιματηρές έρευνες. Ο αμερικανός πρόεδρος ανέλαβε την εξουσία εν μέσω της πανδημίας του νέου κορωνοϊού και η θητεία του σημαδεύτηκε από τον αντίκτυπο της παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης στην αμερικανική οικονομία και τον ραγδαία αυξανόμενο πληθωρισμό. Η δημοτικότητα του κ. Μπάιντεν παραμένει κάτω από το 50% από τον Αύγουστο του 2021 και φέτος πλησίασε, μολονότι δεν έφθασε, τα επίπεδα της δημοτικότητας του προκατόχου του, του Ρεπουμπλικάνου Ντόναλντ Τραμπ, που είχε κατακρημνιστεί στο 33% το Δεκέμβριο του 2017. Η κυλιόμενη εθνική δημοσκόπηση διενεργήθηκε μέσω διαδικτύου, στην αγγλική γλώσσα, σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 1.003 ενηλίκων, εκ των οποίων 448 δήλωσαν υποστηρικτές των Δημοκρατικών και 383 υποστηρικτές των Ρεπουμπλικάνων. Το περιθώριο στατιστικού σφάλματος είναι ∓ 4%.
Η Τουρκία αποσταθεροποιεί τον άξονα Αιγαίου – Λιβυκού πελάγους
Σε κινήσεις άκρας επιθετικότητας, που αποσταθεροποιούν περαιτέρω την ήδη εύθραυστη κατάσταση στο Αιγαίο και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο προχωρά η Τουρκία, υπογράφοντας τη συμφωνία με τη Λιβύη, που της δίνει το δικαίωμα να εκμεταλλευτεί τους υδρογονάνθρακες της λιβυκής ΑΟΖ.
Η κίνηση αυτή της Τουρκίας, η οποία θέτει σε εφαρμογή το παράνομο μνημόνιο που υπέγραψαν οι δύο χώρες το 2019, έχει ήδη φέρει σε κατάσταση ύψιστης ετοιμότητας την ελληνική διπλωματία, η οποία κινείται με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεση της, για να αποτρέψει κάθε έλευση τουρκικών ερευνητικών σε διαφιλονικούμενα ύδατα νοτίως και ανατολικά της Κρήτης.
Σε αυτό το ήδη φορτισμένο κλίμα, ήρθαν να προστεθούν τόσο οι δηλώσεις του πρόεδρου του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ) και κυβερνητικού εταίρου του Ερντογάν, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ότι «τα Δωδεκάνησα και τα νησιά του Βορείου Αιγαίου ανήκουν πλέον στην Τουρκία» όσο και η αντίστοιχη του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, ότι οι δηλώσεις των εκπροσώπων της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη συμφωνία «δεν έχουν καμία σημασία ή αξία για τη χώρα μας».
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης απάντησε στην πρόκληση της Τουρκίας και της Λιβύης, επισημαίνοντας κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας ότι «αντιστεκόμαστε στην αναβίωση αυτοκρατορικών οραμάτων, στην παραβίαση των συνόρων. Ανιστόρητες ορέξεις συντρίβονται στις δικές μας κόκκινες γραμμές. Σε εθνικό επίπεδο μένουμε σταθεροί στις σχέσεις μας. Με τα επιχειρήματα και το Διεθνές Δίκαιο. Με τα οποία συμφωνούν οι σύμμαχοί μας στην Ευρώπη και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ατσάλινες ασπίδες μας πάντα οι Ένοπλες Δυνάμεις. Τα σύνορά μας έχουν χρώμα γαλανό και όχι γκρίζο».
Η γραμμή της Ελλάδας εξακολουθεί να παραμένει σταθερή: το μνημόνιο Τουρκίας – Λιβύης είναι παράνομο και άκυρο. Αυτό εκφράστηκε και με την ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, όπου αναφέρεται ότι «Η Ελλάδα έχει κυριαρχικά δικαιώματα στην περιοχή, τα οποία προτίθεται να υπερασπιστεί με όλα τα νόμιμα μέσα, με πλήρη σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα έχει προβεί σε οριοθέτηση της ΑΟΖ της με την Αίγυπτο, συμφωνία, η οποία έχει συναφθεί με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Παράλληλα, η Ελλάδα διατηρεί, όπως ορίζει η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, δικαίωμα ipso facto et ad initio σε υφαλοκρηπίδα, η οποία, ελλείψει διμερούς συμφωνίας, ορίζεται με τη μέση γραμμή. Τέλος, επισημαίνεται ότι το τουρκο-λιβυκό “μνημόνιο” του 2019 είναι παράνομο, άκυρο και ανυπόστατο. Ως εκ τούτου, ουδείς έχει κανένα δικαίωμα να το επικαλείται».
Διπλωματικές επαφές του Δένδια: Στο πλαίσιο των συνεχιζόμενων προκλήσεων, ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας συνέχισε την Τρίτη 4/10 το γύρο των ενημερώσεων των πρέσβεων των μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και την Κυριακή 9/10 θα μεταβεί στο Κάιρο, προκειμένου να έχει διεξοδική συζήτηση με τον Αιγύπτιο ομόλογό του Σαμέχ Σούκρι.
Παρουσίασε επίσης το σύνολο της τουρκικής προκλητικότητας, δείχνοντας και σχετικούς χάρτες, σε ομάδα της Επιτροπής Στρατιωτικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων, οι οποίοι πραγματοποιούν επίσκεψη στην Ελλάδα τις μέρες αυτές.
Αντιδράσεις στη Λιβύη: Την ίδια στιγμή, αντιδράσεις για τη συμφωνία με την Τουρκία έρχονται από το εσωτερικό της ίδιας της Λιβύης, με το Κοινοβούλιο της χώρας να την απορρίπτει και τον Πρόεδρο Ακίλα Σάλεχ να ξεκαθαρίζει ότι η θητεία της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» έχει λήξει, επομένως δεν έχει το δικαίωμα να υπογράφει διεθνείς συμφωνίες.
Τι απαντά η Αίγυπτος και η Ευρωπαϊκή Ένωση: Η Αίγυπτος σχολίασε την υπογραφή της συμφωνίας λέγοντας ότι το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο είναι παράνομο, καθώς «υπεγράφη από την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, της οποίας η θητεία έχει λήξει και ως εκ τούτου δεν έχει καμία εξουσία να υπογράφει διεθνείς συμφωνίες και μνημόνια».
Από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος εξωτερικών υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ζοζέπ Μπορέλ, χαρακτήρισε για ακόμα μία φορά «άκυρο» το μνημόνιο του 2019.
ΣΤΕΙΤ ΝΤΙΠΑΡΤΜΕΝΤ: «Η ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΛΙΒΥΗΣ
ΔΕ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ»
Η προσωρινή κυβέρνηση της Λιβύης δε δικαιούται με βάση το Φόρουμ για τον Πολιτικό Διάλογο στη Λιβύη (LPDF) να υπογράφει νέες συμφωνίες που διαταράσσουν τις εξωτερικές σχέσεις της χώρας ή επιφέρουν μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις, σημειώνει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Απαντώντας σε ερώτηση των Ελλήνων ανταποκριτών στην Ουάσιγκτον, για το μνημόνιο που υπογράφηκε μεταξύ της Άγκυρας και της Τρίπολης για τους υδρογονάνθρακες, εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών ανέφερε, ότι όλα τα μέρη πρέπει να απέχουν από ενέργειες που κινδυνεύουν να αυξήσουν τις εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.
Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά, «παρόλο που είναι σε γνώση μας οι αναφορές για την υπογραφή ενός μνημονίου κατανόησης μεταξύ της κυβέρνησης της Τουρκίας και της προσωρινής κυβέρνησης της Λιβύης, δεν έχουμε δει ακόμα το κείμενο. Σημειώνουμε, ότι η προσωρινή κυβέρνηση της Λιβύης υποχρεούται σύμφωνα με τις διατάξεις του οδικού χάρτη του Φόρουμ για τον Πολιτικό Διάλογο στη Λιβύη (LPDF) να μην εξετάζει νέες συμφωνίες που βλάπτουν τη σταθερότητα των εξωτερικών σχέσεων του λιβυκού κράτους ή του επιβάλλουν μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις. Θα σας παραπέμψουμε στις κυβερνήσεις της Τουρκίας και της Λιβύης για το αποτέλεσμα των πρόσφατων συζητήσεων. Καλούμε όλα τα μέρη να απέχουν από ενέργειες που κινδυνεύουν να αυξήσουν τις εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο».
Όπως επανειλημμένα έχω αναφέρει, θεωρώ ότι είμαστε πολύ τυχεροί που ζούμε στην φιλόξενη αυτή χώρα πού λέγεται Καναδάς και απολαμβάνουμε ειρήνη, ελευθερία, ασφάλεια, τάξη, ηρεμία, ευκαιρίες εργασίας, τεράστιες δυνατότητες στον επιχειρηματικό τομέα και ένα υποδειγματικό εκπαιδευτικό σύστημα.
Την ερχόμενη ΔευτέραThanksgiving Day (Ημέρα των Ευχαριστιών), πρέπει όλοι να δώσουμε τις ευχαριστίες μας για τα αγαθά που απολαμβάνουμε στη δεύτερή μας πατρίδα.
Βέβαια, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, η Ημέρα αυτή δεν έχει την ίδια σημασία.
Παρόλο που οι ΗΠΑ και ο Καναδάς μοιράζονται μια ήπειρο, οι δύο δεν μοιράζονται την ίδια ημερομηνία. Στον Καναδά, η δεύτερη Δευτέρα του Οκτώβρη είναι δημόσια αργία ενώ στην Αμερική η τέταρτη Πέμπτη του Νοεμβρίου.
Όπως συμβαίνει και με τις άλλες επίσημες αργίες, πολλές επιχειρήσεις και υπηρεσίες, όπως κυβερνητικά γραφεία, τράπεζες, σχολεία, κ.α. την Ημέρα αυτή δεν λειτουργούν.
Στον Κεμπέκ, η Ημέρα των Ευχαριστιών, Action de grace όπως είναι πιο γνωστή, έχει μικρότερη σημασία από ότι έχει στον υπόλοιπο Καναδά και ειδικότερα στις δυτικές επαρχίες, δεδομένης της προτεσταντικής της προέλευσης.
Οι γαλλοκαναδοί ευθυγραμμίζονται περισσότερο με τον καθολικισμό, οπότε η Ημέρα έχει μεγαλύτερο νόημα για τον αγγλόφωνο πληθυσμό της επαρχίας.
Για την ιστορία, οι απαρχές της Ημέρας των Ευχαριστιών εδώ στον Καναδά, θεωρείται πως οφείλονται στον εξερευνητή Μάρτιν Φρόμπισερ, ο οποίος προσπαθούσε να ανακαλύψει ένα βόρειο πέρασμα προς τα ανατολικά. Το 1578 στην επαρχία Νιουφάουντλαντ και Λαμπραντόρ διοργάνωσε μία τυπική τελετή ευχαριστίας για την επιβίωσή του από ένα μακρύ ταξίδι. Αυτή θεωρείται από πολλούς ως η παλιότερη αναφορά Γιορτής Ευχαριστιών στη Βόρεια Αμερική.
Την ίδια περίοδο, εν τω μεταξύ, Γάλλοι άποικοι που είχαν φτάσει στον Καναδά διασχίζοντας τον Ατλαντικό με επικεφαλής τον Σαμυέλ ντε Σαμπλέν, διοργάνωσαν επίσης μια γιορτή ευχαριστιών για την ασφαλή άφιξή τους στο Νέο Κόσμο. Στη γιορτή αυτή καθιέρωσαν να μοιράζονται το φαγητό τους με τους αυτόχθονες γείτονές τους.
Μια ειδική Ημέρα Ευχαριστιών καθιέρωσαν το 1763 οι κάτοικοι του Χάλιφαξ. Μετά το 1799 αναφέρονται πολλοί εορτασμοί της Ημέρας αλλά όχι σε τακτική βάση.
Ως πρώτη Ημέρα Ευχαριστιών, μετά τη δημιουργία της Καναδικής Ομοσπονδίας, αναφέρεται μια λαϊκή γιορτή που διοργανώθηκε στις 5 Απριλίου 1872 προς τιμή του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Ζ’.
Από το 1879 η Ημέρα των Ευχαριστιών άρχισε να γιορτάζεται συστηματικά κάθε χρόνο. Όμως, η ημερομηνία δεν ήταν σταθερή. Επίσης, κάθε χρόνο άλλαζε το θέμα του εορτασμού ανάλογα με τι εθεωρείτο ως σημαντικότερο για να γίνει η γιορτή.
Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ημέρα των Ευχαριστιών άρχισε να γιορτάζεται μαζί με την Ημέρα των Βετεράνων Πολεμιστών μια Δευτέρα του Νοεμβρίου. Από το 1931 πάντως, οι δύο εορτασμοί έγιναν ξεχωριστοί και η Ημέρα των Ευχαριστιών μεταφέρθηκε την δεύτερη Δευτέρα του Οκτώβρη.
Με τη γιορτή των Ευχαριστιών απονέμονται ευχαριστίες προς το Δημιουργό για τα πλούσια αγαθά που μας παρέχει…
