Η λειτουργία της πλειοψηφίας των σταθμών REM αναβάλλεται για το τέλος του 2024
Οι επιβάτες των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς στο Μόντρεαλ και τη Βόρεια Ακτή θα πρέπει να είναι υπομονετικοί, προτού μπορέσουν να επιβιβαστούν σε βαγόνι τρένου του Réseau express metropolitain (REM): προβλήματα στη σήραγγα κάτω από το Mount Royal αναγκάζουν την αναβολή της έναρξης λειτουργίας των περισσότερων σταθμών για το τέλος του 2024.
Σε ένα δελτίο Τύπου που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα 20 Ιουνίου, η CDPQ Infra – η οποία ηγείται του έργου του προαστιακού σιδηροδρόμου – επιβεβαίωσε ότι η έναρξη λειτουργίας του κλάδου που θα συνδέει τη South Shore με το κέντρο του Μόντρεαλ διατηρείται το επόμενο φθινόπωρο, αλλά ότι όλοι οι άλλοι σταθμοί δε θα ανοίξουν για τους Μοντρεαλίτες πριν από το τέλος του 2024.
Η ημερομηνία έναρξης λειτουργίας της γραμμής που θα πηγαίνει στο αεροδρόμιο Pierre-Elliott-Trudeau θα ανακοινωθεί το ερχόμενο φθινόπωρο.
Αντί να ανοίξουν σε τρεις φάσεις από το φθινόπωρο του 2023 έως το φθινόπωρο του 2024, 18 από τους 26 σταθμούς – που βρίσκονται στο κέντρο της πόλης, στα δυτικά του Μόντρεαλ και στη Βόρεια Ακτή – θα υποδεχθούν τους πρώτους επιβάτες τους ταυτόχρονα στα τέλη του 2024, σύμφωνα με την πιο πρόσφατη εκτίμηση από τους διαχειριστές έργων REM.
Σε συνέντευξή του στη Journal de Montreal, το Caisse αναγνώρισε, ότι οι καθυστερήσεις θα οδηγήσουν σε υψηλότερο κόστος και ότι η πιο πρόσφατη εκτίμηση των 6,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων δε θα είναι δυνατόν να εκπληρωθεί.
Δεν είναι η πρώτη φορά, που προβλήματα με τη σήραγγα κάτω από το Mount Royal καθυστερούν την ολοκλήρωση αυτού του έργου. Το Νοέμβριο του 2020, η CDPQ Infra διοργάνωσε συνέντευξη Τύπου για να ανακοινώσει ότι απρόβλεπτα γεγονότα στη σήραγγα, εκτός από προβλήματα που σχετίζονται με το COVID-19, ανάγκασαν μια πρώτη αναβολή. Οι επόμενοι μήνες θα βάλουν σε δοκιμασία το ίδιο το REM, αλλά και τις ομάδες που θα εξασφαλίσουν τη σωστή λειτουργία του.
Οι εργάτες είχαν τότε ανακαλύψει υπολείμματα εκρηκτικών, που είχαν περιπλέξει το έργο, εκτός των γενικών συνθηκών φθοράς αυτής της αιωνόβιας σήραγγας, ιδιαίτερα κάτω από την οδό McGill College.
Ο εκσυγχρονισμός της σήραγγας για το REM θα απαιτήσει τη διάνοιξη περίπου 60.000 οπών για την εγκατάσταση κρίσιμων στοιχείων, όπως ηλεκτρικά και τηλεπικοινωνιακά καλώδια, σύμφωνα με το CDPQ Infra. Σχεδόν το 90 τοις εκατό της απαιτούμενης γεώτρησης έχει ολοκληρωθεί, ανέφερε η CDPQ Infra. Η νέα μέθοδος εξ αποστάσεως γεώτρησης οδήγησε σε αύξηση των βλαβών του εξοπλισμού, γεγονός που συνέβαλε στις καθυστερήσεις.
«Όταν βρίσκεσαι σε ένα μικρό καταφύγιο μέσα στο τούνελ, τρυπώντας από απόσταση με ένα joystick, δεν μπορείς απαραίτητα να καταλάβεις πόσο σκληρός είναι ο βράχος», είπε στη συνέντευξη Τύπου, ο εκπρόσωπος της CDPQ Infra, Jean-Vincent Lacroix.
«Όταν τρυπάτε χειροκίνητα, έχετε καλύτερη επαφή με το βράχο και μπορείτε να αποτρέψετε την υπερθέρμανση του εξοπλισμού. Έτσι, όταν το συνδυάσαμε με την έλλειψη εργατικού δυναμικού και τη δυσκολία απόκτησης προμηθειών, έγινε φανερό ότι επρόκειτο να υπάρξουν καθυστερήσεις»σημείωσε ο Jean-Vincent Lacroix.
Υπό το πρίσμα αυτής της παρατήρησης, η CDPQ Infra έχει επανασχεδιάσει το πρόγραμμα εργασίας της προκειμένου να καταστήσει λειτουργικό ολόκληρο το δίκτυό της – εκτός από το τμήμα του αεροδρομίου – πριν από το τέλος του 2024. Η σειρά δοκιμών των βαγονιών έχει αναθεωρηθεί, αλλά δε θα μπορεί να μην ξεκινήσει πριν το καλοκαίρι του 2024 στο τούνελ. Οι δοκιμές στη γραμμή μεταξύ του Μόντρεαλ και της Νότιας Ακτής βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη.
Το CDPQ Infra ανέφερε επίσης, ότι εάν είχε διατηρηθεί η σειρά των σταθμών έναρξης λειτουργίας από νότο προς βορρά, το REM δε θα είχε φτάσει στο Deux-Montagnes πριν από το 2026.
Η ομάδα της REM επεσήμανε επίσης, ότι βρίσκονται σε εξέλιξη συζητήσεις με την métropolitain (ARTM) και με την Mobilité Montréal να διατηρήσουν τα μέτρα μετριασμού που εφαρμόστηκαν κατά το πλήρες κλείσιμο της γραμμής exo Deux-Montagnes και λαμβάνοντας υπόψη τα εμπόδια που συνδέονται με τη γραμμή exo Mascouche. Αυτές οι δύο γραμμές προαστιακού χρησιμοποίησαν τη σήραγγα κάτω από το Mount Royal πριν κλείσουν.
Ο υπουργός Δημόσιας Ασφάλειας, Marco Mendicino, λέει ότι έχει γίνει στόχος απειλών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
Σε συνέντευξή του, ο υπουργός Δημόσιας Ασφάλειας του Καναδά, Marco Mendicino, αποκάλυψε ότι έχει δεχτεί απειλές θανάτου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις τελευταίες εβδομάδες μετά την παρουσίαση ενός νομοσχεδίου που περιορίζει την κατοχή όπλων.
Ο Μεντισίνο είπε ότι ο ίδιος, η αστυνομία και η Υπηρεσία Προστασίας του Κοινοβουλίου, επαναξιολογούν την ασφάλεια των βουλευτών μετά από μια σειρά απειλών και εκφοβιστικών επεισοδίων.
Αυτό περιλαμβάνει τη λεκτική παρενόχληση του ηγέτη του NDP, Jagmeet Singh, κατά τη διάρκεια επίσκεψης στην προεκλογική εκστρατεία του Οντάριο τον περασμένο μήνα. Ο Σινγκ είπε ότι η εμπειρία στο Πιτέρμπορο του Οντάριο, ήταν ένα από τα χειρότερα περιστατικά επιθετικής συμπεριφοράς που έχει βιώσει στην πολιτική του καριέρα.
Ένα βίντεο που δημοσιεύτηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνει διαδηλωτές να φωνάζουν στον ηγέτη του NDP, Jagmeet Singh, και να τον ακολουθούν σε ένα όχημα, μετά από μια εκδήλωση εκστρατείας στο Peterborough, Ont.
Μεταξύ των μέτρων που εφαρμόζονται για την ενίσχυση της προστασίας των βουλευτών είναι τα κουμπιά πανικού ή οι «κινητοί συναγερμοί καταναγκασμού». Οι βουλευτές μπορούν να τα μεταφέρουν για να ειδοποιήσουν αμέσως την Υπηρεσία Προστασίας της Βουλής ή την τοπική αστυνομία για ταχεία αντίδραση. Σε μια παρουσίαση στους βουλευτές των Φιλελευθέρων σχετικά με τα νέα μέτρα ασφαλείας, ο λοχίας υπηρεσίας όπλων συνέστησε έντονα, να έχουν τα κουμπιά πανικού μαζί τους «ανά πάσα στιγμή». Η συσκευή μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ολόκληρο τον Καναδά, συμπεριλαμβανομένων των εκλογικών περιφερειών των βουλευτών, ανέφερε η παρουσίαση.
Ο λοχίας των όπλων, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την ασφάλεια της Βουλής των Κοινοτήτων, προσφέρει εκπαίδευση σε βουλευτές και προσωπικό σχετικά με τον τρόπο αποκλιμάκωσης δυνητικά βίαιων καταστάσεων.
ΑΥΞΑΝΟΜΕΝΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΕΙΛΩΝ
Το Κοινοβούλιο προσφέρει επίσης στους βουλευτές αξιολογήσεις ασφαλείας για τα γραφεία και τα σπίτια της εκλογικής τους περιφέρειας και λέει ότι μπορεί να εγκαταστήσει συναγερμούς, κουμπιά πανικού, κάμερες και άλλα μέτρα ασφαλείας, όπως απαιτείται.
Ο Μεντισίνο είπε, ότι είναι μέρος της εντολής του «να διασφαλίσει ότι όλοι οι βουλευτές έχουν την ασφάλεια που χρειάζονται». Είπε ότι συνεργάζεται στενά με τις αρχές επιβολής του νόμου, το λοχία των όπλων, την Κοινοβουλευτική Υπηρεσία Προστασίας και τον Υπουργό Διακυβερνητικών Υποθέσεων, Dominic LeBlanc, για «συνεχή» επανεκτίμηση «του κινδύνου για τους βουλευτές».
Η αξιολόγηση ασφαλείας ακολουθεί μια σειρά από απειλές σε βουλευτές και επεισόδια το περασμένο έτος. Σε μια προεκλογική εκδήλωση κατά τις τελευταίες εκλογές, μια χούφτα χαλίκι πετάχτηκε στον ηγέτη των Φιλελευθέρων, Τζάστιν Τρουντό, έξω από μια πολιτική συγκέντρωση. Ο Mendicino είπε ότι έλαβε μια σειρά από απειλές θανάτου στο Instagram μετά την εισαγωγή ενός νομοσχεδίου στο κοινοβούλιο τον περασμένο μήνα, που εισάγει τον έλεγχο των όπλων για την πρόληψη της ένοπλης βίας.
Οι Καναδοί πολιτικοί προειδοποιούν για πολιτική βία, αφού μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου βουλευτής του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι δημοσιεύσεις από ένα λογαριασμό με τίτλο «eliteterrorist» περιλαμβάνουν: «Κάποιος θα σε πυροβολήσει μέχρι θανάτου» και μια άλλη απειλή θανάτου που περιέχει υποτιμητικό όρο για άτομο ιταλικής καταγωγής.
«Οι απειλές, συμπεριλαμβανομένων των απειλών για θάνατο, δεν έχουν θέση σε αυτή τη συζήτηση», είπε ο Μεντισίνο. «Είναι πραγματικά σημαντικό να είμαστε σε θέση να κάνουμε έντονες συζητήσεις γι’ αυτό, αλλά να διασφαλίσουμε ότι αυτές οι συζητήσεις διεξάγονται με τρόπο πολιτικό και απαλλαγμένο από κάθε είδους απειλές, εκφοβισμούς και ειλικρινή εγκληματική συμπεριφορά που βλέπουμε όλο και περισσότερο σε συνάρτηση με διάφορες πολιτικές συζητήσεις».
Είπε ότι οι άνθρωποι που απειλούν και εκφοβίζουν πρέπει να λογοδοτήσουν για να αποφευχθεί μια ανατριχιαστική επίδραση στην ελευθερία του λόγου, η οποία θα ήταν «απειλή για τη δημοκρατία μας».
«Προφανώς θα συνεχίσουμε να επισημαίνουμε αυτές τις εγκληματικές αναρτήσεις στις πλατφόρμες», είπε, προσθέτοντας ότι οι συντάκτες αυτών των αναρτήσεων θα πρέπει να υποστούν σοβαρές συνέπειες, όπως η αποβολή τους από τις πλατφόρμες. Το Instagram δεν ήταν άμεσα διαθέσιμο για σχόλια.
Ένα σημαντικό πρόβλημα που απασχολεί και ταλανίζει το Κεμπέκ εδώ και χρόνια, είναι η πιθανή απόσχισή του από τον υπόλοιπο Καναδά.
Βέβαια, το φαινόμενο δεν είναι πρωτόγνωρο και το συναντάμε σε διάφορες άλλες περιοχές του πλανήτη, όπως στην Καταλονία, Σκωτία, Κριμαία, Κόσοβο και στο ψευδοκράτος της Βόρειας Κύπρου.
Αν και χιλιοειπωμένο το θέμα, για την ιστορία απλά αναφέρουμε, ότι μια σημαντική μερίδα κατοίκων έφεραν στο προσκήνιο τον περασμένο αιώνα ένα σχέδιο απόσχισης και ανεξαρτητοποίησης του Κεμπέκ. Σε μια χώρα όπου όλα της τα προβλήματα είναι σχεδόν λυμένα, ήρθε η γαλλόφωνη ανατολική της επαρχία να ταράξει τα νερά του εξαιρετικά οργανωμένου και δομημένου αυτού κράτους.
Η επαρχία του Κεμπέκ αρχίζει να αποκτά γαλλική χροιά πριν από πέντε σχεδόν αιώνες, όταν ο Γάλλος εξερευνητής Ζακ Καρτιέ μετά την άφιξη του στη Βόρεια Αμερική ξεκίνησε να δημιουργεί τις πρώτες γαλλικές αποικίες. Το 1608 ο Γάλλος Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν ιδρύει την Πόλη του Κεμπέκ. Γύρω στο 18ο αιώνα οι γαλλικές αποικίες πέφτουν στα χέρια των Βρετανών ιμπεριαλιστών, λίγο πριν ξεσπάσει η Αμερικανική Επανάσταση. Οι Βρετανοί, με το φόβο μήπως οι Γάλλοι επαναστατήσουν με τους Αγγλοσάξονες αποίκους, παραχώρησαν στους Κεμπεκουά μία σχετική αυτονομία.
Τους επέτρεψαν να χρησιμοποιούν το φεουδαρχικό σύστημα ως σύστημα διοργάνωσης και αυτοδιοίκησης, το Γαλλικό Αστικό Κώδικα ως άσκηση του νόμου και του δικαίου, επίσημη γλώσσα τη γαλλική και ως θρήσκευμα το Χριστιανικό Καθολικό δόγμα.
Το 1841 μετά τις εξεγέρσεις των αγγλόφωνων και των γαλλόφωνων κοινοτήτων, οι Βρετανοί ένωσαν τις κτήσεις τους με τις γαλλικές αποικίες και δημιούργησαν το «Dominion of Canada». Οι γαλλόφωνες κοινότητες πίστευαν πως ήταν πάντοτε παραγκωνισμένες και περιθωριοποιημένες από τους αγγλόφωνους κατοίκους του Καναδά, με αποτέλεσμα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, να έρθουν σε ρήξη οι αγγλόφωνοι με τους γαλλόφωνους, λόγω της άρνησης των τελευταίων να πάρουν μέρος στον πόλεμο.
Βέβαια, η Καναδική κυβέρνηση για να εξομαλύνει την κατάσταση στο εσωτερικό της ενδοχώρας, καθιέρωσε τη γαλλική γλώσσα ισότιμη της αγγλικής στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα νοσοκομεία, τις αυτοδιοικήσεις και τις πινακίδες, κάνοντας έτσι ένα μεγάλο βήμα για την έννοια της κοινής Καναδικής συνείδησης. Επιπλέον, πριν από μισό αιώνα ιδρύονται στο Κεμπέκ το εξτρεμιστικό αυτονομιστικό κίνημα «Front de Liberation du Quebec» και το εθνικιστικό κόμμα Parti Quebecois.
Το Κεμπέκ έχει σήμερα το δικό του σύνταγμα, λόγω του ότι δεν έχει υπογράψει το Καναδικό και οι αποφάσεις για την εκπαίδευση, την ασφάλεια, την υγεία και την αυτοδιοίκηση παίρνονται από την Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ. Η παρούσα επαρχιακή κυβέρνηση CAQ, του Francois Legault, απαιτεί από την Οτάβα όλο και περισσότερες εξουσίες.
Ας υπενθυμίσουμε, ότι οι κάτοικοι του Κεμπέκ έχουν απορρίψει την απόσχιση στα δύο δημοψηφίσματα τα έτη 1980 και 1995. To 1977 η 24η Ιουνίου, ημέρα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, καθιερώθηκε επίσημα ως Εθνική γιορτή του Κεμπέκ…
Ο Εμανουέλ Μακρόν μπορεί να μην είχε την τύχη του Σαρκοζί και του Ολάντ, δηλαδή «πρόεδρων μίας χρήσης» που δεν κατάφεραν να επανεκλεγούν, όμως είναι, όπως και να το δει κανείς, ένας πρόεδρος μειοψηφίας.
Ο Εμανουέλ Μακρόν μπορεί να μην είχε την τύχη του Σαρκοζί και του Ολάντ, δηλαδή «πρόεδρων μίας χρήσης» που δεν κατάφεραν να επανεκλεγούν, όμως είναι, όπως και να το δει κανείς, ένας πρόεδρος μειοψηφίας.
Παρότι το γαλλικό εκλογικό σύστημα είναι φτιαγμένο ώστε να δίνει πλειοψηφίες στο πολιτικό ρεύμα που είναι μπροστά, κάτι που με βάση τον προεδρικό χαρακτήρα της γαλλικής δημοκρατίας σημαίνει ότι είναι φτιαγμένο, ώστε να μπορεί ο πρόεδρος να απολαμβάνει και μιας φιλικής πλειοψηφίας στην Εθνοσυνέλευση. Και αυτό, γιατί το σύστημα των δύο γύρων και στις βουλευτικές εκλογές είναι φτιαγμένο, ώστε να επιτρέπει να αποτυπώνονται οι ίδιες συσπειρώσεις που αποτυπώνονται και στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Και αυτό εξηγεί, γιατί είναι τελικά πολιτική ήττα για τον Μακρόν, το γεγονός ότι η εκλογική συμμαχία που υποστήριξε την υποψηφιότητα Μακρόν δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση. Την ίδια στιγμή τα αποτελέσματα των εκλογών σημαίνουν, ότι η Γαλλία μπαίνει σε ένα νέο τοπίο, σε πλευρές του αχαρτογράφητο.
Η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ
Ο ακροδεξιός Εθνικός Συναγερμός, του οποίου ηγείται η Μαρίν Λεπέν, είναι από τους κερδισμένους των βουλευτικών εκλογών. Με 89 βουλευτές θα έχει την πιο μεγάλη κοινοβουλευτική ομάδα της Ακροδεξιάς από το 1986, όταν η επιλογή του Φρανσουά Μιτεράν να γίνουν με βάση ένα πιο αναλογικό σύστημα ενός γύρου, επέτρεψε στο Εθνικό Μέτωπο του Ζαν-Μαρί Λεπέν, το κόμμα προκάτοχο του Εθνικού Συναγερμού, να αποκτήσει 35 βουλευτές.
Ο Εθνικός Συναγερμός κατάφερε όχι μόνο να κατοχυρωθεί ως βασική ακροδεξιά δύναμη, δείχνοντας τα όρια της υποψηφιότητας του Ζεμούρ, αλλά και να είναι ο βασικός εκπρόσωπος της γαλλικής Δεξιάς εν γένει.
Η Ακροδεξιά έδειξε ιδιαίτερη αντοχή σε αρκετές από τις «μονομαχίες» του δεύτερου γύρου, είτε απέναντι σε εκπροσώπους του κόμματος Μακρόν, είτε απέναντι σε εκπροσώπους της Αριστεράς. Ωφελήθηκε μάλιστα και από το γεγονός, ότι το κόμμα του Μακρόν απέφυγε να βγάλει καθαρή γραμμή για υποστήριξη των υποψηφίων της Αριστεράς όπου μονομαχούσαν με υποψήφιο της ακροδεξιάς, πράγμα που σήμαινε ότι η Ακροδεξιά μπορούσε να ελπίζει στην αποχή και τη συσπείρωση μέρους της συνολικής γαλλικής Δεξιάς. Είναι ενδεικτικό, ότι μια δημοσκόπηση έδειξε, ότι στις περιπτώσεις μονομαχίας ανάμεσα στην Αριστερά και τον Εθνικό Συναγερμό το 72% των ψηφοφόρων του κόμματος του Μακρόν επέλεξε να μην ψηφίσει, το 16% ψήφισε προς τα αριστερά και το 12% υπέρ του Εθνικού Συναγερμού. Από τους ψηφοφόρους των Ρεπουμπλικάνων, του κόμματος δηλαδή της «κλασικής» δεξιάς, το 58% δεν ψήφισε, το 30% θα ψήφιζε υπέρ του Εθνικού Συναγερμού και το 12% υπέρ της Αριστεράς.
Όμως, το πιο βασικό κέρδος για την Ακροδεξιά είναι, ότι κατοχυρώνεται ως μια πολιτική δύναμη μέσα στην Εθνοσυνέλευση, θα μπορεί πολύ περισσότερο να πιέζει την κυβέρνηση μειοψηφίας σε θέματα που αφορούν τη δική της ατζέντα σε θέματα όπως το μεταναστευτικό ή η καταστολή, θα κατοχυρώνεται ως η βασική δύναμη της δεξιάς και θα προετοιμάζεται έτσι για τη μετά-Μακρόν εποχή.
Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ
Η βασική αντιπολιτευτική δύναμη που θα συναντήσει η κυβέρνηση της πρωθυπουργού Ελιζαμπέτ Μπορν θα είναι η Αριστερά. Η συμμαχία NUPES (Νέα Λαϊκή Οικολογική και Σοσιαλιστική Ενότητα) δεν κατάφερε να πετύχει την πρωτιά και άρα να επιβάλει στο Μακρόν τη «συγκατοίκηση», όμως κατάφερε να έχει μια σημαντική εκλογική παρουσία.
Την ίδια στιγμή, η βασική αλλαγή είναι ότι σαφώς η Ανυπότακτη Γαλλία είναι ο βασικός πόλος της ευρύτερης Αριστεράς. Μπορεί οι όροι της συμμαχίας (που ήταν και ένας από τους λόγους που μπόρεσε να συγκροτηθεί) να εξασφάλισαν την κοινοβουλευτική παρουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος, των εναπομεινασών δυνάμεων του Σοσιαλιστικού Κόμματος και των Οικολόγων, όμως το «ηγεμονικό» ρεύμα είναι αυτό του Ζαν-Λυκ Μελανσόν, που σημαίνει ότι πλέον με σαφήνεια η Αριστερά ορίζεται κυρίως γύρω από τη σκληρή αντιπολίτευση στο Μακρόν και μια προσπάθεια εκπροσώπησης των λαϊκών στρωμάτων.
Βεβαίως μένει να δούμε, με ποιο τρόπο θα μπορέσει να διαμορφώσει μια νέα πολιτική σύνθεση και όρους για την επιστροφή της Αριστεράς στην Εξουσίας σε βάθος πενταετίας.
ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΟΡΓΙΣΜΕΝΗ
Η αδυναμία του Μακρόν να διαμορφώσει μια θετική «ηγεμονική δυναμική» αποτυπώνει ένα σύμπτωμα βαθύτερης πολιτικής κρίσης. Αυτό άλλωστε δείχνει και ο κατακερματισμός του εκλογικού σώματος, που παραπέμπει σε έναν αντίστοιχο κατακερματισμό και της γαλλικής κοινωνίας.
Όπως έχει συζητηθεί αρκετές φορές, στη Γαλλία διαμορφώνονται τρεις κοινωνικοπολιτικοί πόλοι. Από τη μια ένα μεγάλο μέρος των αστικών και μεσαίων στρωμάτων πλέον συσπειρώνεται γύρω από τον Μακρόν και τη δική του εκδοχή Κέντρου, στοιχείο που εξηγεί την αποσάθρωση μέρους της παραδοσιακής εκλογικής βάσης των Σοσιαλιστών αλλά και της κλασικής Δεξιάς. Ένα μεγάλο μέρος της «βαθιάς Γαλλίας», συντηρητικών στρωμάτων αλλά και τμημάτων της «κλασικής εργατικής τάξης» έχει μετατοπιστεί προς τα δεξιά και αναγνωρίζεται ολοένα και περισσότερο στην Ακροδεξιά. Τέλος, μια συμμαχία ανάμεσα στη νεολαία που αντιμετωπίζει την επισφάλεια, τους μισθωτούς που αγωνιούν για το μέλλον, τα «προάστια» με τους πολίτες μεταναστευτικής καταγωγής (όπως και οι υπερπόντιες κτήσεις) στρέφονται προς τα Αριστερά.
Την ίδια στιγμή, το σημαντικό ύψος της αποχής δείχνει ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας επιλέγει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, μια «αντιπολιτική» στάση, ακόμη και εάν μπορεί π.χ. να συμμετέχει σε μαζικά κοινωνικά κινήματα.
Όλα αυτά εξηγούν και γιατί δεν μπορεί εύκολα να διαμορφωθεί μια «πλειοψηφική κοινωνική συμμαχία». Το «Κέντρο» μπορεί να στηρίζεται στα κοινωνικά στρώματα που βλέπουν θετικά την τρέχουσα εκδοχή πολιτικής, όμως τελικά αυτά τα κοινωνικά στρώματα είναι μειοψηφικά καθώς δείχνουν – αθροιστικά – να είναι περισσότερα τα στρώματα που αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη ή και οργή την πολιτική του Μακρόν. Η Ακροδεξιά έχει σαφώς επενδύσει στη δυσαρέσκεια και την ανασφάλεια, αλλά την ίδια στιγμή αντιμετωπίζει βαθιά εχθρότητα από τη μεριά τμημάτων της νεολαίας, τους πολίτες μεταναστευτικής καταγωγής και σημαντικό μέρος των μορφωμένων εργαζομένων. Από την άλλη, η Αριστερά χρειάζεται να βρει έναν τρόπο να «αποσπάσει» από την επιρροή της ακροδεξιάς εκείνα τα λαϊκά στρώματα που στρέφονται προς την Άκρα Δεξιά, ή για να το πούμε περιγραφικά, να μπορέσει να συνενώσει σε μια κοινή πολιτική και κοινωνική συμμαχία το σύνολο των στρωμάτων που νιώθουν δυσαρεστημένα, το σύνολο π.χ. των κοινωνικών στρωμάτων που είδαν θετικά τα «Κίτρινα Γιλέκα».
Ο ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΚΡΗΞΕΩΝ
Μπορεί η διετία της πανδημίας να διαμόρφωσε μια ιδιότυπη συνθήκη ως προς τις κοινωνικές κινητοποιήσεις, όμως έχει μια σημασία, ότι ο Μακρόν αντιμετώπισε μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις για την πολιτική του.
Είναι ένα μεγάλο ερώτημα, εάν και σε ποιο βαθμό θα μπορέσει να περάσει τα μέτρα που θέλει, σε μια συγκυρία όπου το κοινωνικό και οικονομικό τοπίο σε όλη την Ευρώπη επιδεινώνεται και όπου η ίδια η κυβέρνησή του θα βρίσκεται ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά.
Ουσιαστικά, είναι το ερώτημα εάν αυτή η αντιφατική πολιτική γεωμετρία θα μετατραπεί και σε ένα νέο κύκλο μεγάλων κοινωνικών αγώνων.
ΜΙΑ ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Το γεγονός ότι ο σχηματισμός που στηρίζει ο Μακρόν δε θα έχει την απόλυτη πλειοψηφία στην Ευρωβουλή, ανοίγει μια νέα σελίδα και ως προς την ίδια την άσκηση της εξουσίας στη Γαλλία. Από τη στιγμή που κανένας σχηματισμός δεν είναι διατεθειμένος, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, να διαπραγματευτεί μια συνολική συμφωνία με την κυβέρνηση, είναι σαφές ότι μάλλον πάμε σε μια λογική διαρκούς διαπραγμάτευσης κάθε μέτρου, με σκοπό τη διαμόρφωση μιας ad hoc πλειοψηφίας.
Όμως, αυτό θα δίνει σε όλες τις παραλλαγές της αντιπολίτευσης και ισχυρή αντιπολιτευτική δύναμη και ικανότητα μπλοκαρίσματος επιλογών. Ιδιαίτερη σημασία έχει και το γεγονός, ότι για σημαντικά ζητήματα, η κυβέρνηση Μπορν θα πρέπει να καταφεύγει στη στήριξη της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς, κάτι που θα σημαίνει και μια ανάλογη μετατόπιση του συνολικού πολιτικού συσχετισμού προς τα δεξιά, την ίδια ώρα που τέτοιες επιλογές θα μπορούν να πυροδοτούν μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις. Και βέβαια, σε όλη αυτή τη διαδρομή, θα είναι διαρκώς ευάλωτη απέναντι σε κινήσεις, όπως οι προτάσεις δυσπιστίας.
ΤΟ ΜΕΙΩΜΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΒΑΡΟΣ
ΤΟΥ ΕΜΑΝΟΥΕΛ ΜΑΚΡΟΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
Για κάποιον όπως ο Εμανουέλ Μακρόν, που έχει διεκδικήσει να παίξει ηγετικό και πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλη την Ευρώπη και όχι απλώς στη Γαλλία, τα αποτελέσματα των εκλογών σαφώς συνεπάγονται ένα «ψαλίδισμα» των προσδοκιών και της πραγματικής επιρροής τους. Βεβαίως, δε θα είναι ο μόνος σε μια Ευρώπη όπου σταδιακά βλέπει να υπάρχουν όλο και λιγότερες «ηγετικές φυσιογνωμίες», όμως σίγουρα τα αποτελέσματα θα παίξουν ένα ρόλο, ακόμη και εάν θέλει να κάνει μια «φυγή προς τα εμπρός».
Η μεγάλη πρόκληση είναι η αποτροπή
ενός νέου στασιμοπληθωρισμού
Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, ή τουλάχιστον δε θα θέλαμε να επαναλαμβάνεται. Γιατί σε σχέση με την τρέχουσα άνοδο του πληθωρισμού παγκοσμίως, οι αναλογίες με το 1973 είναι μάλλον παραπάνω από ανησυχητικές. Ας μην ξεχνάμε, ότι και τότε η απότομη αύξηση του πληθωρισμού, που καθώς διατηρήθηκε οδήγησε στην ανάδυση του νεολογισμού «στασιμοπληθωρισμός» για να περιγραφεί η ταυτόχρονη ύπαρξη επιβράδυνσης της οικονομικής ανάπτυξης και υψηλού πληθωρισμού, είχε αρχικά αποδοθεί σε εξωτερικά αίτια, πριν γίνει αντιληπτό ότι επρόκειτο για κάτι το πολύ πιο δομικό και καθόλου συγκυριακό.
Υπενθυμίζουμε ότι, τότε η πρώτη αντίδραση ήταν να αποδοθεί η έκρηξη του πληθωρισμού στην εντυπωσιακή αύξηση της τιμής των καυσίμων, που έφερε η απόφαση του Οργανισμού Αραβικών Χωρών Εξαγωγέων Πετρελαίου, να επιβάλουν εμπάργκο στην πώληση πετρελαίου στις ΗΠΑ, ως αντίδραση στην ανακοίνωση του Αμερικανού προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον ότι θα χορηγούσε βοήθεια 2,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο Ισραήλ. Το αποτέλεσμα ήταν η τιμή του πετρελαίου από 2,9 δολάρια πριν την κρίση να φτάσει στα 11,65 δολάρια τον Ιανουάριο του 1974. Το Μάρτιο του 1974 θα αρθεί το εμπάργκο, όμως οι ακριβές τιμές θα παραμείνουν, διαψεύδοντας και τις προσδοκίες για γρήγορη αποκλιμάκωση του πληθωρισμού.
Όμως, σύντομα θα γίνει σαφές, ότι δεν ήταν απλώς αυτό το σοκ από τη μεριά της προσφοράς που προκάλεσε τη διατήρηση του πληθωρισμού. Και τότε θα ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση, για το τι προκαλούσε τον αυξανόμενο πληθωρισμό. Ορισμένοι θα τον αποδώσουν στην αυξημένη διαπραγματευτική δύναμη των συνδικάτων, που περιόριζε τα κέρδη των επιχειρήσεων και τις ωθούσε σε αυξήσεις των τιμών των προϊόντων, ώστε να μεταφερθεί το κόστος στις πλάτες των καταναλωτών. Άλλοι θα υποστηρίξουν, ότι η υποχώρηση της κερδοφορίας συνδυαζόταν με μια αδυναμία τομών στην παραγωγικότητα, οπότε έμενε μόνο η καταφυγή σε αυξήσεις τιμών. Κάποιοι θα εντοπίσουν το πρόβλημα στις μονοπωλιακές δομές και την απουσία ανταγωνισμού, που θα συγκρατούσε τις τιμές. Και βέβαια, υπήρχαν και οι οπαδοί μιας μονεταριστικής θεωρίας, που επέμειναν ότι το πρόβλημα ήταν η αυξημένη προσφορά χρήματος, που εκ των πραγμάτων έσπρωχνε τις τιμές προς τα πάνω.
Τότε ήταν, που για πρώτη φορά θα «κλονιστεί» η ηγεμονία μιας ορισμένης εκδοχής κεϋνσιανισμού, καθώς οι οπαδοί του «μονεταρισμού» θα διεκδικήσουν να περάσουν τη δική τους γραμμή, που ήταν ότι χρειάζονταν «βίαια» αντιπληθωριστικά μέτρα και κυρίως μεγάλη αύξηση των επιτοκίων, ώστε να περιοριστεί ο όγκος χρήματος που κυκλοφορούσε και να επιβραδυνθεί η οικονομία και ο πληθωρισμός.
Η ίδια η διαδικασία αποκλιμάκωσης του πληθωρισμού θα είναι σίγουρα μια πιο σύνθετη διαδικασία. Θα παίξουν ρόλο επιλογές όπως η στροφή της FED επί διοίκησης Volcker προς τα υψηλά επιτόκια (20% το Μάρτιο του 1980), παρότι οι πολιτικές της κυβέρνησης Ρέιγκαν δεν ήταν ακριβώς πολιτικές μείωσης της δημόσιας δαπάνης (το άλλο αίτημα των «μονεταριστών» πέραν των υψηλών επιτοκίων). Θα παίξει ρόλο η μεγάλη αποδυνάμωση των συνδικάτων και η υποχώρηση του μεριδίου των μισθών στο συνολικό προϊόν, η εγκατάλειψη του στόχου της πλήρους απασχόλησης και η αποδοχή υψηλών ποσοστών ανεργίας αλλά και βαθιές αναδιαρθρώσεις στην παραγωγή, από τη μετεγκατάσταση δραστηριοτήτων σε περιοχές χαμηλού κόστους, μέχρι την επίτευξη τομών στην παραγωγικότητα, μέσα από νέες τεχνολογίες και νέες μορφές οργάνωσης της εργασίας.
Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ
Με τυπικούς όρους, απέχουμε από το να θεωρήσουμε ότι είμαστε αντιμέτωποι με ένα νέο φαινόμενο στασιμοπληθωρισμού. Άλλωστε, η αύξηση του πληθωρισμού είναι ένα πρόσφατο σχετικά φαινόμενο. Βεβαίως, την ίδια στιγμή έχει σημασία, ότι π.χ. στις ΗΠΑ ο πληθωρισμός είναι σήμερα στο υψηλότερο σημείο εδώ και 40 χρόνια και μάλιστα την προηγούμενη που είχαν ανάλογο ποσοστό, είχε ήδη αρχίσει η αποκλιμάκωση.
Και τώρα μπορεί κανείς να διακρίνει, όπως και στην εποχή της Πετρελαϊκής Κρίσης του 1973-1974, την ίδια προσπάθεια να θεωρηθεί ένα συγκυριακό φαινόμενο. Και όντως, είτε μιλάμε για τα προβλήματα που υπάρχουν στην εφοδιαστική αλυσίδα από προβλήματα όπως τα λοκντάουν στην Κίνα, είτε την αύξηση της τιμής των καυσίμων, εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία, τα προβλήματα αυτά φαινομενικά δεν είναι τόσο «δομικά» και θα μπορούσε κανείς να υποθέσει μια διαφορετική συγκυρία σε σχετικά βραχύ χρόνο.
Ωστόσο, κάποιες άλλες τάσεις δεν παραπέμπουν σε μια εύκολη αποκλιμάκωση του πληθωρισμού. Για παράδειγμα στις ΗΠΑ, η αύξηση της ονομαστικής ζήτησης (που παραπέμπει ταυτόχρονα στην αύξηση της ζήτησης για προϊόντα και υπηρεσίες αλλά και στην αύξηση των τιμών των προϊόντων και των υπηρεσιών τους) παραμένει σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα και αυτό θα συνεχίσει να τροφοδοτεί μια πληθωριστική δυναμική. Αντίστοιχα, παραμένουν υψηλές οι αποτιμήσεις των μετοχών, παρά τις πρόσφατες αναταράξεις στα χρηματιστήρια.
Επιπλέον, παρότι έχουμε αύξηση της ζήτησης δεν έχουμε ανάλογη αύξηση των επιτοκίων, που σημαίνει διατήρηση φτηνού δανεισμού, που με τη σειρά του θα μπορούσε να τροφοδοτήσει σε αυτή τη σχέση μεταξύ προσφοράς και ζήτησης πληθωριστικές τάσεις. Και βέβαια έχουν παρατηρηθεί εκτεταμένες πρακτικές mark-up που με τη σειρά τους μπορούν να σημαίνουν ανατροφοδοτούμενες πληθωριστικές τάσεις.
Την ίδια στιγμή, παρότι δεν υπάρχει ακόμη μια σαφώς «υφεσιακή» δυναμική, εντούτοις υπάρχει επιβράδυνση των ρυθμών ανάπτυξης. Για παράδειγμα, τα μηνύματα από τους δείκτες επιχειρηματικού κλίματος PMI παραπέμπουν μεν σε ανάπτυξη (διατηρούνται άνω του 50) αλλά έχουν στοιχεία επιβράδυνσης του ρυθμού ανάπτυξης.
Αυτό με τη σειρά του, όχι μόνο φέρνει πιο κοντά το ενδεχόμενο συνδυασμού στασιμότητας και πληθωρισμού, αλλά και δυσκολεύει τις κυβερνήσεις να προχωρήσουν σε άμεση και σημαντική αύξηση των επιτοκίων, καθώς αυτό θα έφερνε πιο κοντά το ενδεχόμενο ύφεσης.
ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΕΣ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΝΑ ΠΑΝΕ
ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΜΕΝΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ;
Μία από τις παραμέτρους που διατήρησαν κάποια κοινωνική συνοχή σε αρκετές χώρες – παρά τις εντεινόμενες ανισότητες και την τάση, οι μισθοί να αυξάνονται πολύ λιγότερο από την αύξηση της παραγωγικότητας – ήταν το γεγονός ότι μετά την κρίση του 2008 επιτεύχθηκαν σε χώρες όπως οι ΗΠΑ υψηλά ποσοστά απασχόλησης. Αντίστοιχα, οι σημαντικότερες κοινωνικές εκρήξεις έγιναν εκεί όπου υπήρξε και μαζική ανεργία.
Άλλωστε, και τα μέτρα που πήραν οι κυβερνήσεις σε διάφορες χώρες στη διάρκεια της πανδημίας, σε αυτό ακριβώς απέβλεπαν: να αποτρέψουν το ενδεχόμενο μαζικής ανεργίας και διάρρηξης του κοινωνικού ιστού.
Μόνο που τώρα οι περισσότερες λύσεις για να «τιθασευτεί» ο πληθωρισμός, χωρίς «βίαιες» παρεμβάσεις στις τιμές των προϊόντων, στο τέλος προϋποθέτουν και μια σημαντική αύξηση της ανεργίας, καθώς η σημερινή συνθήκη περίπου πλήρους απασχόλησης θεωρείται από αρκετούς απαγορευτική για μια ριζική υποχώρηση του πληθωρισμού. Και αυτό είναι ένα από τα σοβαρότερα πολιτικά διλήμματα που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν το επόμενο διάστημα οι κυβερνήσεις.
Ο χάρτης της «Γαλάζιας πατρίδας» που δημιουργήθηκε από τον Τζιχάτ Γιαϊτζί (πηγή: Twitter / @turkdegs)
Κάθε μέρα που περνάει, γίνεται όλο και πιο μακρύς ο κατάλογος των τουρκικών διεκδικήσεων. Και η Ελλάδα δυστυχώς, κάθε φορά που έχουμε μία νέα διεκδίκηση, τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, αφού την πρωτοβουλία των κινήσεων την έχει σχεδόν πάντα η Τουρκία.
Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας εκδηλώνονται με δηλώσεις κυβερνητικών και κρατικών αξιωματούχων και στη συνέχεια η Αθήνα προσπαθεί να «μαντέψει» ποιες θα είναι οι κινήσεις της Άγκυρας για την υλοποίησή τους.
Αυτή τη φορά ευθυγραμμίστηκαν τα άστρα, ή μάλλον οι τρεις ημισέληνοι, που είναι το έμβλημα του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (MHP).
Ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, πρόεδρος αυτού του κόμματος – το οποίο είναι στην ουσία ένας παρακρατικός-παραστρατιωτικός μηχανισμός, που ελέγχει όλο το οργανωμένο έγκλημα στην Τουρκία και την Ευρώπη μέσω οργανώσεων, όπως οι «Εστίες των Ιδεαλιστών» (Ülkü Ocakları) –, μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα ήταν πολύ αποκαλυπτικός. Μας είπε, λοιπόν, για τις διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και μας αποκάλυψε τα στάδια υλοποίησης του σχεδίου.
Ο ηγέτης των Γκρίζων Λύκων, ο οποίος μάλλον εμφανίζει συμπτώματα γεροντικής άνοιας στην εκφορά του λόγου του, αποκάλυψε τα βήματα που πρέπει να κάνει η Άγκυρα για να εξασφαλίσει τα νησιά και τις βραχονησίδες που θεωρεί πως της ανήκουν, ζητώντας συγχρόνως και την κήρυξη NAXTEX… διαρκείας στην περιοχή.
Στην αρχή ανέφερε τα εξής: «Λέω στην ελληνική κυβέρνηση που διεθνοποιεί την κρίση κάνοντας την αδικία και την ανομία οδικό χάρτη στην απέναντι όχθη του Αιγαίου. Εδώ είμαστε, δεν πάμε πουθενά. Η Ελλάδα, που έχει κλιμακώσει την ένταση στο Αιγαίο, δε θα μπορέσει να αποφύγει τη συντριβή κάτω από το βάρος των βαριών συνεπειών που μπορεί να προκύψουν. Ας μη δοκιμάσει κανείς την υπομονή μας, μην προσπαθήσετε να δοκιμάσετε τις δυνάμεις μας».
Στη συνέχεια αποκάλυψε τα βήματα που θα ακολουθήσει το τουρκικό κράτος για να υλοποιήσει το δόγμα της «Γαλάζιας πατρίδας»:
ΠΡΩΤΗ ΦΑΣΗ – ΝΟΜΟΣ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗΣ ΑΟΖ
«Πρώτα απ’ όλα πρέπει να προετοιμάσουμε και να εγκρίνουμε το νόμο για τη Θαλάσσια Δικαιοδοσία της Τουρκίας το συντομότερο δυνατό και να τον ανακοινώσουμε στους αποδέκτες του. Στο νόμο που θα εγκριθεί θα πρέπει να ορίσουμε τις έννοιες Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, Ειδική Αλιευτική Ζώνη, Όμορη Ζώνη που περιλαμβάνονται στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά δεν εμπίπτουν στο Νόμο των Χωρικών Υδάτων. Πρέπει να ορίσουμε συγκεκριμένα τις συντεταγμένες της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο».
ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΑΣΗ – ΧΑΡΤΕΣ ΜΕ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΚΑΙ ΥΠΑΓΩΓΗ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΝΟΜΑΡΧΙΕΣ
«Σε δεύτερο στάδιο πρέπει να συμπεριλάβουμε στους ναυτικούς μας χάρτες τους γεωγραφικούς σχηματισμούς στη Θάλασσα των Νήσων [σ.σ. Αιγαίο] που μας ανήκουν ως τμήμα της Τουρκίας και δεν έχουν μεταβιβαστεί σε καμία χώρα με συμφωνία. Τέλος, πρέπει να κοινοποιήσουμε αυτό το νέο καθεστώς (status quo) στα Ηνωμένα Έθνη. Οι εν λόγω γεωγραφικοί σχηματισμοί πρέπει να τεθούν υπό τη δικαιοδοσία των πολιτικών διοικήσεων (νομαρχιών) που βρίσκονται κοντά στις ακτές [σ.σ. της Τουρκίας]».
ΤΡΙΤΗ ΦΑΣΗ – NAVTEX ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
«Σε τρίτο στάδιο, θα πρέπει να ανακοινώσουμε μια NAVTEX αορίστου χρόνου που θα καλύπτει τα κυριαρχικά δικαιώματα των γεωγραφικών σχηματισμών που ανήκουν στην Τουρκία».
Σύμφωνα με τον Ντεβλέτ Μπαχτσελί, αυτό είναι το σχέδιο των τριών φάσεων με το οποίο η Τουρκία σκοπεύει να θέσει υπό τον έλεγχό της σταδιακά την περιοχή που περικλείεται από τα όρια του χάρτη της «Γαλάζιας πατρίδας».
Με βάση την τουρκική λογική και επιχειρηματολογία, όσα νησιά πέρα του 25ου μεσημβρινού δεν έχουν μεταβιβαστεί στην Ελλάδα ονομαστικά με κάποια διεθνή συμφωνία, ανήκουν στην Τουρκία.
Φυσικά, η Άγκυρα ξεχνά, ότι με τη Συνθήκη της Λοζάνης παραιτήθηκε κάθε ιδιοκτησίας πέραν των 3 ναυτικών μιλίων από τις ακτές της. Πολύ απλά θυμάται ό,τι τη συμφέρει και ερμηνεύει το διεθνές δίκαιο αλά τούρκα, δηλαδή και πάλι όπως τη συμφέρει. Όμως το θέμα μας δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι αν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε στο πεδίο τα σχέδια της Άγκυρας, σε περίπτωση που θελήσει να τα υλοποιήσει.
Πάντως αυτό που προκύπτει από το σχέδιο των τριών φάσεων που είχε την… καλοσύνη να μας γνωστοποιήσει ο κύριος Μπαχτσελί είναι, ότι η Τουρκία σκοπεύει να ιδιοποιηθεί το μισό Αιγαίο χωρίς να ρίξει μια τουφεκιά.
Ας το λάβουν κι αυτό υπόψη τους διπλωμάτες, αξιωματικοί και πολιτικοί που θα επεξεργαστούν στην Αθήνα τα σχέδια αντιμετώπισης της απειλής.
*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής
Η Ευρωζώνη «λυγίζει» υπό το βάρος του πολέμου στην Ουκρανία | ΕΚΤ, ΟΟΣΑ και Παγκόσμια Τράπεζα προειδοποιούν: Η ανάπτυξη της παγκόσμιας οικονομίας θα είναι υποτονική σε όλη τη διάρκεια τής δεκαετίας!
Η αξιολόγηση της κατάστασης της ευρωπαϊκής οικονομίας, τρεις και πλέον μήνες μετά τη ρωσική επίθεση στην Ουκρανία, καθώς και οι προβλέψεις για το 2022-2023 από διεθνείς οργανισμούς (ΟΟΣΑ, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), συγκλίνουν σε σημαντικό βαθμό στο ότι ο πόλεμος ρίχνει βαριά σκιά με τα χειρότερα σενάρια να επιβεβαιώνονται, αλλά και στο ότι οι πολλαπλές κυρώσεις που με τόσο ευκολία και τόση ταχύτητα (σ.σ. πρωτοφανές για την ΕΕ) επιβλήθηκαν στη Ρωσία, έχουν τελικά αρνητικό αντίκτυπο περισσότερο στην Ευρώπη, παρά στη Μόσχα.
Στις αρχές του περασμένου Μαρτίου, η ΕΚΤ είχε καταρτίσει ένα «πολύ αρνητικό» σενάριο που προέβλεπε ότι ο μέσος πληθωρισμός στην Ευρωζώνη θα διαμορφωνόταν φέτος στο 7,1% σε μέσα επίπεδα και το 2023 στο 2,7%. Τρεις μήνες μετά, το βασικό μακρό-οικονομικό σενάριο της ΕΚΤ προβλέπει, ότι ο πληθωρισμός θα φθάσει φέτος στο 6,8% και το επόμενο έτος στο 3,5%, δηλαδή σε αντίστοιχα ή υψηλότερα (για το 2023) επίπεδα.
Αντίστοιχα, το ίδιο σενάριο της ΕΚΤ το Μάρτιο προέβλεπε, ότι το ΑΕΠ της Ευρωζώνης θα αυξανόταν 2,3% φέτος και το 2023. Το νέο βασικό σενάριό της προβλέπει ανάπτυξη 2,8% φέτος και 2,1% το 2023, κοντά δηλαδή στο προηγούμενο πολύ αρνητικό σενάριο.
ΟΙ ΝΕΕΣ ΚΥΡΩΣΕΙΣ
ΘΑ ΦΕΡΟΥΝ ΝΕΑ ΣΟΚ
Το σημερινό βασικό σενάριο της ΕΚΤ καταρτίσθηκε με την υπόθεση, ότι η «έντονη» φάση του πολέμου θα έχει τελειώσει μέσα στο 2022. Αν, όμως, η παραδοχή αυτή δεν επαληθευθεί και ο πόλεμος συνεχισθεί και το 2023, οι προβλέψεις θα ξεπερασθούν ξανά, καθώς πιθανότατα θα υπάρξουν και νέες κυρώσεις στη Ρωσία και συνεπώς και νέα σοκ στην οικονομία.
Στην περίπτωση που υπάρξει πλήρης διακοπή των εισαγωγών ρωσικής ενέργειας, που θα περιλαμβάνει και το φυσικό αέριο, οι τιμές του τελευταίου θα εκτιναχθούν ξανά, με τον πληθωρισμό να αυξάνεται ακόμη περισσότερο και την ανάπτυξη να υποχωρεί και άλλο και να γίνεται αρνητική το επόμενο έτος.
Έτσι, στο δυσμενές σενάριο που ανακοίνωσε την Πέμπτη 9/6 η ΕΚΤ, ο πληθωρισμός στην Ευρωζώνη θα φθάσει στο 8% φέτος και το 6,4% το 2023, ενώ η ανάπτυξη θα περιορισθεί στο 1,3% και στο -2,7%, αντίστοιχα.
Όσον αφορά την ανάπτυξη, υπάρχει «συναίνεση» των διεθνών οργανισμών ότι θα υπάρξει σημαντική επιβράδυνσή της λόγω του αντίκτυπου του πολέμου και του υψηλού πληθωρισμού. Υπάρχει, όμως, συναίνεση και στο ότι θα αποφευχθεί μία ύφεση, επειδή υπάρχουν παράγοντες που στηρίζουν την ανάκαμψη, όπως η έντονη δραστηριότητα στον τουριστικό τομέα και τον τομέα αναψυχής μετά την κατάργηση των περιορισμών για τον κορωνοϊό, οι αυξημένες αποταμιεύσεις των νοικοκυριών την περασμένη διετία (σ.σ. πλασματικό νούμερο βέβαια λόγω κορωνοϊού) και οι επενδύσεις μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης.
Επιβαρυντική για την ανάπτυξη θα είναι και η σταδιακή αύξηση των επιτοκίων που ανακοίνωσε η ΕΚΤ, αρχής γενομένης τον Ιούλιο με μία αύξηση 25 μονάδων βάσης (ενός τέταρτου της ποσοστιαίας μονάδας). Οι αυξήσεις επιτοκίων θα συνεχισθούν το Σεπτέμβριο και μέσα στο 2023, με το ύψος τους να εκτιμάται με τα σημερινά δεδομένα στο 1,5% έως 2%, αν και αυτό τελικά θα εξαρτηθεί από την πορεία που θα έχει ο πληθωρισμός.
ΥΠΟΤΟΝΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΕ ΟΛΗ
ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ!
Τόσο o ΟΟΣΑ όσο και η Παγκόσμια Τράπεζα προβλέπουν παραπλήσιους ρυθμούς ανάπτυξης για το 2022, με τον πρώτο να προβλέπει 2,6% και τη δεύτερη 2,5%, αν και για το 2023 ο ΟΟΣΑ είναι πιο φειδωλός (1,6%). Ωστόσο, όπως σημείωσε η ΕΚΤ, οι δύο μονάδες της ανάπτυξης φέτος θα οφείλονται στο Carry over από την υψηλή περσινή ανάπτυξη, δηλαδή θα είναι στατιστικής φύσης και συνεπώς μόνο το 0,8% θα αφορά ανάπτυξη που θα δημιουργηθεί μέσα στο 2022.
Ο ΟΟΣΑ τόνισε ότι το κόστος του πολέμου θα είναι βαρύ και ότι θα έχει μεγαλύτερες επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία από την πανδημία, με την επικεφαλής οικονομολόγο τους, Λόρενς Μπουν, να εκτιμά ότι θα αποδυναμώσει σημαντικά τα κίνητρα για τις επενδύσεις.
Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και η Παγκόσμια Τράπεζα, η οποία προειδοποίησε ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας θα είναι υποτονικοί σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας, εστιάζοντας επίσης στα προβλήματα που θα υπάρξουν με τις επενδύσεις. Για τον πληθωρισμό στην Ευρωζώνη, ο ΟΟΣΑ προβλέπει ότι θα διαμορφωθεί στο 7% φέτος και στο 4,6% το 2023, δηλαδή υψηλότερα από ό,τι προβλέπει η ΕΚΤ.
Αντί εισαγωγής θα ήθελα να παραθέσω την εξής προβληματική, η οποία εξάγεται αβίαστα εκ του βιβλίου του Όργουελ, ο οποίος είχε ήδη προβλέψει το θαυμαστό μας κόσμο εις το μυθιστόρημά του το 1984, όπου περιγράφει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, όπου η απόλυτη εξουσία ευρίσκεται εις τα χέρια του παντοδύναμου κυβερνώντος κόμματος, με επικεφαλής το Μεγάλο αδελφό και με βασικά συνθήματα «ο πόλεμος είναι ειρήνη», «η ελευθερία είναι σκλαβιά», «η άγνοια είναι δύναμη».
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ Β. ΚΑΤΣΙΒΑΡΔΑΣ*
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΑ ΝΕΑ
Το καθεστώς στηρίζεται στην πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας, την οποία οφείλουν να εμπεδώνουν καθημερινώς οι υπήκοοί του. Η αστυνομία της σκέψεως είναι μία από τις τέσσερις βασικές υπηρεσίες του Κράτους (οι άλλες τρεις είναι το υπουργείο ειρήνης, το υπουργείο αληθείας και το υπουργείο αγάπης). Ο ρόλος της αστυνομίας της σκέψεως παρακολουθεί επισταμένως το πώς σκέπτονται πολίτες, ώστε να μην έχουν άλλη άποψη από την άποψη του Κράτους.
Τηρουμένων των ως άνω αναλογιών, θα ήθελα να θέσω το δάκτυλο επί των τύπο των ήλων, προκειμένου να αντιπαραβάλλω συγκριτικά την τυχόν ύπαρξη ή μη, ομοιοτήτων και διαφορών, εις το σημερινό μας κόσμο και εάν πράγματι υπάρχουν, θα αναγνωρίσουν, καίπερ(=παρόλο) ετεροχρονισμένα, το εν λόγω μυθιστόρημα ως καθόλα προφητικό.
Σήμερον, ο καθείς έχει δικαίωμα να διαδηλώνει τη σεξουαλική του ταυτότητα δημοσίως και να διεκδικεί τη θεμιτή δημοσιότητα, προκειμένου να πείσει περί αυτής ή άλλως να δηλώσει ευθαρσώς και δημοκρατικά τη δυσθυμία του, για το γεγονός ότι δε νιώθει ούτε άρρεν ούτε θήλυ και εσχάτως επιθυμεί κατασταλαγμένα να ανήκει εις το τρίτο φίλο, όπως ωσαύτως να παρελαύνει δημοσίως προς τούτο, γεγονός το οποίο ασφαλώς επιτάσσει ο πλουραλισμός της ανεκτικής δημοκρατικής κοινωνίας μας.
Εάν όμως κάποιος σκεπτικιστής προβάλλει λυσιτελώς, με επιστημονικά επιχειρήματα, τις εύλογες αντιρρήσεις του κατά της τεκνοθεσίας υπό των ομόφυλων ζευγαριών, λόγου χάριν, αμελλητί και παραχρήμα, χαρακτηρίζεται από τους μηχανισμούς του συστήματος, ως σκοταδιστικά «συντηρητικός» δηλαδή ευθύς αμέσως, φαλκιδεύεται το αντίστοιχο δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης του αντιφρονούντος, υπό του συστήματος, και του προσάπτεται το ανεξίτηλο στίγμα του κοινωνικά ρατσιστή και του φασίστα, δηλαδή δύο μέτρα και δύο σταθμά, μέσω της παρελκυστικής πρακτικής της δημιουργίας συσκοτίσεως και συγχύσεως, ενώ εν άλλοις λόγοις, ορισμένες κοινωνικές ομάδες υπερθεματίζουν περί της αναγνώρισης της ελεύθερης επιλογής τους, επί τη πράξη όμως, καταλύουν το αντίστοιχο και ανάλογο δικαίωμα του άλλου, να υποστηρίζει ό,τι ο ίδιος κρίνει ως ορθό, ή να το πρεσβεύει δημοσίως και μετά παρρησίας, υποσκάπτοντας ούτως εκ βάθρων τα θεμέλια της δημοκρατίας μας, διολισθαίνοντας δηλαδή τοιουτοτρόπως προς μία νεοπαγή μορφή ολοκληρωτισμού, αυτή του «αλάθητου» της πολιτικής ορθότητας.
Η διαφορετική επιστημονική άποψη την οποία τυγχάνει να υποστηρίζει κάποιος, εις τον αντίποδα ενδεχομένως του πολιτισμικού μαρξισμού, δε συνεπάγεται αυτοδικαίως ότι πολεμά αυτήν καθ’ αυτήν τη σχολή σκέψης, διότι κάλλιστα, δύνανται συμμέτρως να συνυπάρχουν αρμονικά και πλουραλιστικά όλες οι απόψεις, δίχως να αλληλο-αποκλείονται, πλην όμως σήμερα τούτο δε γίνεται ανεκτό, διότι το κυρίαρχο δόγμα καθίσταται ότι, υπό το μανδύα μίας ψευδεπίγραφης δημοκρατίας της φερόμενης θεσμικής ελίτ, καθιδρύεται μία καινοφανής πραγματικότητα και ένα δομικό αξιακό σύστημα, όπου όποιος δεν ευθυγραμμίζεται προς αυτό αναφανδόν και άνευ αντιλογίας, εξουδετερώνεται ως εχθρός και αιρετικός.
Η Μεσαιωνική αυτή μορφή Ιεράς Εξέτασης, ήτοι της ανελεύθερης μανιχαϊστικής λογικής, καθιστά ανεκτό και σύμμαχο όποιον συμφωνεί, ενώ εις τον αντίποδα, καθιστά ως εχθρό όποιον διαφωνεί και τον θέτει με αξιολογικά υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς εις την κλίνη του προκρούστη, ως ανίατα αντιφρονούντα και επικίνδυνο, αυτή συνελόντι ειπείν, η παράλογη λογική κατισχύει και σήμερα, τόσο σε κοινωνικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.
Αυτής της νοοτροπίας κοινωνοί γίναμε με την τροποποίηση του άρθρου 191 του Π.Κ περί ψευδών ειδήσεων αλλά και για την εφαρμογή δύο μέτρων και δύο σταθμών ως προς το χειρισμό της πανδημίας, σε άλλες περιπτώσεις καλώς υφίσταται συνωστισμός άνευ ελλοχεύοντος κινδύνου διασποράς του ιού (Πολυτεχνείο 17η Νοεμβρίου 2021), όμως τουναντίον, εις την Εκκλησία και εις τις Εθνικές Παρελάσεις ο ιός μεταδίδεται με τον παροξυσμό ασφαλώς που δημιούργησαν ορισμένα Μ.Μ.Ε. τα οποία λειτουργούν ως έμμισθες θεραπαινίδες της νέας χαίνουσας νόσου ολοκληρωτισμού, αυτή της, δια του παρόντος άρθρου καταδεικνυομένης, νεοπαγούς μορφής πολιτικής ορθότητας, ήτοι της αυθεντικής και αλάθητης γνώμης της παντοδύναμης φράξιας της θεσμικής ελίτ.
Ίσως εν κατακλείδι είμαστε όλοι τρομοκράτες ή εγκληματίες σκέψεως, μιας και ποινικοποιείται το φρόνημα μας, ως αντιφρονούντες προς τη νέα μορφή επελαύνουσας ιδιότυπης ανελευθερίας, η οποία αναφύεται αιτιωδώς εκ της σιδηράς «Πολιτικής Ορθότητας».
Ενώ οι Τούρκοι έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να αποδείξουν τους επιθετικούς τους σχεδιασμούς εναντίον της Κύπρου και της Ελλάδας,
-ενώ έκαναν αμέτρητες παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου και υπέρ-πτήσεις πάνω από ακατοίκητα και κατοικημένα νησιά, ενώ έκαναν απαξιωτικές και προσβλητικές δηλώσεις εναντίον του Έλληνα πρωθυπουργού και άλλων κυβερνητικών αξιωματούχων,
-ενώ ο ίδιος ο Ερντογάν απείλησε τον ελληνικό λαό ότι θα τον πνίξει στα νερά του Αιγαίου, όπως έγινε με τους προγόνους μας το 1922,
-ενώ έκαναν μια άσκηση μεγάλης κλίμακας με τη συμμετοχή 10.000 στρατιωτών, πολεμικών πλοίων, μαχητικών αεροσκαφών, ελικοπτέρων, μη επανδρωμένων αεροσκαφών, αποβατικών και λέμβων εφόδου (άσκηση που είχε ως στόχο καταφανώς ελληνικό νησί),
-ενώ ο ίδιος ο πρόεδρος του κόμματος των Γκρίζων Λύκων Ντεβλέτ Μπαχτσελί – με τον οποίο συγκυβερνά ο Ερντογάν –, αφού πρώτα μας απείλησε ότι θα μας πνίξει και αυτός μας αποκάλυψε το σχέδιο της Τουρκίας για την προσάρτηση δεκάδων ελληνικών νησιών σε τρεις φάσεις,
τώρα μας γυρνάνε στην… πλάκα και μας μιλούν για ήρεμα νερά και για ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας και διαλόγου με την Ελλάδα.
Το παράλογο της όλης υπόθεσης είναι, ότι όπως ανακάλυψε η τουρκική πλευρά τη ρητορική των ήρεμων νερών και της ανάγκης διαλόγου, το ίδιο ακριβώς και μάλιστα την ίδια χρονική περίοδο… ανακάλυψε και η ελληνική πλευρά.
Μάλιστα, έχουμε και τους γνωστούς «παπαγάλους», ζητώ συγνώμη από τα συμπαθέστατα πουλιά, γιατί αυτά ό,τι κάνουν, το κάνουν χωρίς σκοπιμότητα, οι οποίοι κι αυτοί αναμασούν στα ΜΜΕ την ανάγκη ανοιχτών διαύλων επικοινωνίας, ξεχνώντας να τονίσουν ποιοι είναι εκείνοι που τορπίλισαν αυτούς τους διαύλους, ξεχνώντας να τονίσουν ότι η τουρκική πλευρά, που μιλάει για την ανάγκη διαλόγου, υπογράμμισε με επίσημη ανακοίνωση τής τουρκικής προεδρίας μετά τη συνάντηση των πέντε, που έγινε στο Βερολίνο για μας και χωρίς εμάς, ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να κάνει πίσω και ότι θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τα δικαιώματά της στο Αιγαίο.
Πρόκειται για τη συνάντηση των συμβούλων ασφαλείας των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Βρετανίας και της Τουρκίας, όπου -μεταξύ άλλων- συζητήθηκαν τα ζητήματα της Αν. Μεσογείου και του Αιγαίου. Δηλαδή, συζήτησαν για το Αιγαίο, για την καρδιά και τον πνεύμονα του Ελληνισμού, χωρίς να είναι παρούσα η Ελλάδα.
Αυτά, για όσους δίνουν μεγαλύτερη σημασία από εκείνη που πρέπει στις συμμαχίες. Αυτά, για όσους δεν πρόσεξαν την επισήμανση που έκανε ο αποχωρών πρέσβης του Ισραήλ στην Αθήνα, Γιόσι Αρμάνι, σε συνέντευξη που παρεχώρησε σε ελληνική εφημερίδα. Για εκείνους που πιθανόν δεν πρόσεξαν την επισήμανσή του, την παραθέτουμε αυτούσια:
«Καμία χώρα δεν πρέπει να βασίζεται στον έναν ή τον άλλο φίλο για να την υπερασπιστεί σε μια περίοδο κρίσης, ακόμα κι αν πρόκειται μόνο για αποτροπή».
Δεν είναι δυνατόν, λοιπόν, να είμαστε τόσο αφελείς και να επαναλαμβάνουμε ακριβώς την ίδια ρητορική με τους Τούρκους, για έναν απλούστατο λόγο.
Οι Τούρκοι, για άλλη μια φορά έβαλαν καινούργια πράγματα στο τραπέζι, «εμπλουτίζοντας» τον κατάλογο των διεκδικήσεών τους εις βάρος της Ελλάδας, και αμέσως μετά, υπακούοντας πιθανόν σε παραινέσεις των κοινών συμμάχων και των «συμμάχων» μας, μιλούν εκ του ασφαλούς για την ανάγκη διαλόγου, χωρίς να παραλείψουν μάλιστα ότι ο διάλογος – διάλογος και οι… διεκδικήσεις – διεκδικήσεις.
Δηλαδή, αυτοί που επαναλαμβάνουν την ίδια ρητορική με τους Τούρκους, δεν αντιλαμβάνονται ότι σ’ αυτόν τον καινούριο «κύκλο εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων», η ελληνική θέση έχει επιδεινωθεί και ότι ο κατάλογος των τουρκικών διεκδικήσεων έχει γίνει πιο μακρύς και ιδιαίτερα επικίνδυνος; Δεν μπορεί να είμαστε τόσο αφελείς. Εκτός και αν συμβαίνει κάτι άλλο.
*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής
Χωρίς κανέναν έλεγχο αγοράζουν ακίνητα στον ακριτικό Έβρο και μέσω του προγράμματος αποκτούν ευρωπαϊκό διαβατήριο
Μπορεί ένας Τούρκος υπήκοος να αγοράσει σπίτι στην Ελλάδα και να πάρει την άδεια παραμονής στη χώρα, αλλά και «διαβατήριο» για ευρωπαϊκές δραστηριότητες; Απάντηση: Ναι, μπορεί!
Κι αν αναρωτιέστε πώς γίνεται αυτό, σας αποκαλύπτουμε ότι ήδη συμβαίνει στον Έβρο, με τις «Golden Visa» που δίνει η ελληνική κυβέρνηση στην ανατολική Μακεδονία και Θράκη σε Τούρκους πολίτες, βάσει ενός προγράμματος που εφαρμόζεται αρκετά χρόνια στη χώρα μας και μέσω του οποίου οι πολίτες τρίτων χωρών που αγοράζουν ακίνητη περιουσία αξίας 250.000 ευρώ και πάνω, εξασφαλίζουν πενταετή άδεια παραμονής στην Ελλάδα. Αν και η μεγάλη πλειονότητα των ξένων που εκμεταλλεύτηκε το συγκεκριμένο πρόγραμμα, με την ονομασία «Golden Visa», προέρχεται από την Κίνα, ακολουθούν όμως οι υπήκοοι Τουρκίας και Ρωσίας.
Οι Τούρκοι προτιμούν να αγοράζουν ακίνητα στον Έβρο και στη Θράκη, αλλά και την Καβάλα, αυτό όμως προκαλεί πάρα πολλά ερωτήματα και ανησυχία, επειδή για την… ευαίσθητη εθνικά περιοχή της Θράκης, υπάρχει ένας επιπλέον και μάλιστα εξαιρετικά σοβαρός λόγος να εξετάζονται οι αιτήσεις Τούρκων. Μέχρι στιγμής, όμως, δε φαίνεται να ελέγχονται σωστά αυτοί που μπαίνουν από την Τουρκία και αγοράζουν ακίνητα αξίας πάνω από 250.000 ευρώ, ενώ παρατηρείται αύξηση του αριθμού των αιτήσεων για αγορά ακινήτων στην ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, με τους πρώτους μήνες του 2022 να έχουν φτάσει στις 11.049 οι άδειες παραμονής ξένων, με μικρή αύξηση το α’ τρίμηνο.
Από τις 2.372 αιτήσεις χορήγησης αρχικής άδειας διαμονής που κατατέθηκαν το διάστημα Μάρτιος 2021 – Μάρτιος 2022 έχει εκδοθεί το 46%, που αντιστοιχεί σε 1.080 εκδοθείσες αρχικές άδειες διαμονής επενδυτή.
Το πρόβλημα που αφορά το νομό Έβρου και την περιφέρεια συνολικά, είναι ότι κυρίως Τούρκοι επιχειρηματίες αγοράζουν τα ακίνητα και εξασφαλίζουν άδειες παραμονής για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, αλλά είναι κοινό μυστικό πως υπάρχουν εταιρίες και άτομα (δικηγόροι, κτηματομεσίτες) που σε συνεργασία με ξένους, αγοράζουν διαμερίσματα σε εξευτελιστικές τιμές, τα οποία μετέπειτα τα πωλούν στους ξένους, εισπράττοντας χιλιάδες ευρώ από αυτή τη διαδικασία. Οι τελικοί αγοραστές λαμβάνουν την άδεια παραμονής στη χώρα μας μέσω του προγράμματος «Golden Visa», αλλά το… κόλπο που έχει στηθεί στην Ελλάδα, και ήδη ερευνάται από τις αρμόδιες Αρχές, αφορά τις υπερτιμολογήσεις ακινήτων.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΛΠΟ
Ένας Τούρκος μπορεί να ιδρύσει μια εταιρία με έδρα τον Έβρο ή άλλο νομό της Θράκης και της Περιφέρειας ΑΜΘ μόνο για να προχωρήσει στην αγορά ακινήτου, που στα χαρτιά θα φαίνεται ότι κοστίζει πάνω από 250.000 ευρώ και αφού το αγοράσει, να εξασφαλίσει «Golden Visa» για τον ίδιο και τα μέλη της οικογένειάς του. Το ακίνητο αυτό μπορεί να είναι στην Αλεξανδρούπολη, στην Κομοτηνή ή στην Καβάλα, όπου φαίνεται να δείχνουν μια… προτίμηση οι Τούρκοι, και να μην κοστίζει τα συγκεκριμένα χρήματα αλλά πολύ λιγότερα. Γι’ αυτό και διεξάγονται ήδη έρευνες, για να ανακαλύψουν εάν τηρήθηκαν οι προβλεπόμενες νόμιμες διαδικασίες και εάν υπάρχουν παρανομίες. Το σίγουρο, πάντως, είναι, πως οι Τούρκοι μπαίνουν στη Θράκη μας με αυτόν τον τρόπο και μπορούν να δημιουργήσουν δικούς τους «πυρήνες» στην Αλεξανδρούπολη, στην Ορεστιάδα και στο Σουφλί.
Γαλλικές εκλογές: Το τοπίο…
