O Γάλλος Γερουσιαστής Alain Houpert (φωτ.) κατήγγειλε πρόσφατα ότι «τα test κοστίζουν ένα δις το μήνα. Με αυτά τα χρήματα θα φτιάχναμε 3 νοσοκομεία. Πρέπει να βγούμε από αυτή τη μασκαράτα!».
1,5 δις το «πάρτι» με τα COVID τεστ
Η μεγαλύτερη μελέτη που έχει διεξαχθεί ως σήμερα με ενάμισι εκατομμύριο ασθενείς στην Αγγλία* [1 & 2], κατέληξε στο συμπέρασμα της ήπιας μορφής της Όμικρον. Ένα ανεμβολίαστο άτομο έχει (σε σύγκριση με τη Δέλτα): μειωμένο κατά 70% κίνδυνο νοσηλείας και μειωμένο κατά 80% κίνδυνο θανάτου! Εν τω μεταξύ όμως – και παρά την αποδεδειγμένη πλέον ηπιότητα της Όμικρον – οι κυβερνήσεις εξακολουθούν να είναι εξαιρετικά φειδωλές ως προς την επιστροφή των παλιών ελευθεριών πίσω ξανά στους πολίτες και το… πάρτι συνεχίζεται. Υπολογίζεται, ότι το κόστος των test covid ανέρχεται σε 1,6 δις ευρώ(!) μόνο για το μήνα Ιανουάριο του 2022!!! Πόσα νοσοκομεία θα μπορούσαμε να φτιάξουμε με αυτά τα χρήματα; Η μπίζνα των Big Pharma είναι τεράστια. Υπερκέρδη. Η κερδοσκοπία συνεχής. Η υπερχρέωση κρατών αδιάκοπη. Οι εξαρτήσεις μεγαλώνουν. Ο πρωτογενής τομέας της Υγείας, ένας από τους βασικούς παράγοντες στο όλο πρόβλημα, με την έλλειψη υποδομών και υποστελέχωση, υποβαθμίζεται αντί να ισχυροποιείται.
The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 16-04 published February 4th,2022. Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events. (Click on the image to read the paper.)
Greek Canadian News: Ta NEA February 4th,2022. Volume 16-04
Σύμφωνα με την Καναδική κυβέρνηση, εξακολουθούν να υπάρχουν προκλήσεις στο σύστημα μετανάστευσης, συμπεριλαμβανομένων των καθυστερήσεων διεκπεραίωσης, που έχουν οδηγήσει σε απογοητεύσεις όσους προσπαθούν να έρθουν στον Καναδά για να εργαστούν ή να επανενωθούν με τις οικογένειές τους.
Στις 31 Ιανουαρίου 2022, ο Sean Fraser, Υπουργός Μετανάστευσης, Προσφύγων και Ιθαγένειας, ανακοίνωσε μέτρα για τη βελτίωση της εμπειρίας των μεταναστών και τον εκσυγχρονισμό του συστήματος μετανάστευσης.
Αυτές οι βελτιώσεις θα βασιστούν σε ό,τι έχει ήδη κάνει το Immigration, Refugees and Citizenship Canada (IRCC) για να μειώσει τους χρόνους αναμονής, όπως την πρόσληψη περίπου 500 νέου προσωπικού επεξεργασίας, την ψηφιοποίηση εφαρμογών και την ανακατανομή εργασίας μεταξύ των γραφείων μας σε όλο τον κόσμο.
Για να επιταχυνθούν οι εργασίες επεξεργασίας, επεκτείνεται η χρήση προηγμένων αναλύσεων δεδομένων για να βοηθηθούν οι αξιωματικοί στην ταξινόμηση και επεξεργασία αιτήσεων βίζας επισκεπτών που υποβάλλονται εκτός Καναδά. Το IRCC έλαβε πάνω από μισό εκατομμύριο αποφάσεις για αιτήσεις μόνιμου κατοίκου το 2021. Αυξάνεται περαιτέρω η ικανότητα διεκπεραίωσης και σχεδιάζεται λήψη 147.000 οριστικών αποφάσεων μόνιμης διαμονής το πρώτο τρίμηνο του 2022 – διπλασιάζοντας ό,τι είχε γίνει την ίδια περίοδο πέρυσι.
Για την περαιτέρω υποστήριξη των αιτούντων μόνιμης διαμονής, θα επεκταθεί η πύλη ψηφιακών εφαρμογών για να συμπεριληφθούν περισσότεροι το καλοκαίρι του 2022. Η μετάβαση σε μια ηλεκτρονική διαδικασία αίτησης θα ελαχιστοποιήσει τις καθυστερήσεις που σχετίζονται με τον COVID-19 που σχετίζονται με την επεξεργασία των έντυπων αιτήσεων και θα παρέχει στους αιτούντες άμεση επιβεβαίωση ότι η αίτησή τους υποβλήθηκε με επιτυχία. Οι μέχρι σήμερα προσπάθειες επέτρεψαν στους μέσους χρόνους διεκπεραίωσης για τους αιτούντες χορηγίας συζύγων να επιστρέψουν στο πρότυπο υπηρεσίας των 12 μηνών για νέες αιτήσεις.
Για να αντιμετωπίσει περαιτέρω τις προκλήσεις που σχετίζονται με τον COVID-19 και να επιταχύνει τη διαδικασία, το IRCC έχει επίσης αναπτύξει μια πύλη, που επιτρέπει στους αιτούντες μόνιμης διαμονής στον Καναδά να ολοκληρώσουν τη διαδικασία και να λάβουν τις κάρτες μόνιμης διαμονής τους χωρίς καμία προσωπική αλληλεπίδραση. Από τον Ιούνιο του 2021 έως το Δεκέμβριο του 2021, 225.000 μόνιμοι κάτοικοι έχουν χρησιμοποιήσει αυτήν την πύλη.
Για τους αιτούντες υπηκοότητας, το IRCC εισήγαγε διαδικτυακές δοκιμές, ανέπτυξε ένα διαδικτυακό πρόγραμμα παρακολούθησης αιτήσεων και ξεκίνησε εικονικές τελετές υπηκοότητας. Τους τελευταίους μήνες, έχουν γίνει περίπου 350 εικονικές τελετές το μήνα και περισσότεροι από 170.000 νέοι Καναδοί έχουν ορκιστεί από την 1η Απριλίου 2020.
Καθώς το έργο του συνεχίζεται, το IRCC παραμένει αφοσιωμένο στην παροχή ουσιαστικών, έγκαιρων και διαφανών πληροφοριών στους αιτούντες. Αυτό περιλαμβάνει την ενημέρωση του διαδικτυακού εργαλείου χρόνων επεξεργασίας τους επόμενους μήνες, ώστε να παρέχονται πιο ενημερωμένες εκτιμήσεις για το χρόνο που θα χρειαστεί για την επεξεργασία των αιτήσεών τους.
Σύμφωνα με το δελτίου Τύπου του Υπουργείου: «Θα συνεχίσουμε να εστιάζουμε σε τρόπους εκσυγχρονισμού του τρόπου με τον οποίο παρέχουμε τα προγράμματα και τις υπηρεσίες μας, ώστε ο Καναδάς να μπορεί να συνεχίσει να είναι ένας προορισμός επιλογής για ανθρώπους σε όλο τον κόσμο».
«Γνωρίζω ότι οι καθυστερήσεις επεξεργασίας ήταν απίστευτα απογοητευτικές για πολλά άτομα. Η παροχή βοήθειας στους μετανάστες που έρχονται στον Καναδά γρήγορα, με προβλέψιμους χρόνους επεξεργασίας και αποτελεσματική επικοινωνία με το IRCC, παραμένει για μένα κορυφαία προτεραιότητα. Η μετανάστευση ωφελεί όλους τους Καναδούς – βοηθά στην ανάπτυξη της οικονομίας μας και ενισχύει τις κοινότητές μας σε ολόκληρη τη χώρα. Πολλοί άνθρωποι επιλέγουν τον Καναδά ως μέρος για να επισκεφθούν και να χτίσουν το μέλλον τους και για να διασφαλίσουμε ότι θα παραμείνουμε ανταγωνιστικοί, έχουμε εισαγάγει συγκεκριμένα μέτρα για να διασφαλίσουμε ότι όσοι θέλουν να έρθουν στον Καναδά έχουν την εμπειρία που τους αξίζει»δήλωσε ο αξιότιμος Sean Fraser, Υπουργός Μετανάστευσης, Προσφύγων και Ιθαγένειας.
ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
-Ο προϋπολογισμός 2021 επένδυσε 428,9 εκατομμύρια δολάρια σε 5 χρόνια, με 398,5 εκατομμύρια δολάρια σε αποσβέσεις, αρχής γενομένης από το 2021–2022, για την ανάπτυξη και την παροχή μιας ψηφιακής πλατφόρμας σε επιχειρησιακό επίπεδο που θα αντικαθιστούσε σταδιακά το παλαιού τύπου Παγκόσμιο Σύστημα Διαχείρισης Υποθέσεων του IRCC. Αυτή η ασφαλής, σταθερή και ευέλικτη πλατφόρμα θα συμβάλει στη βελτίωση της επεξεργασίας των αιτήσεων και της υποστήριξης των αιτούντων.
-Η μετανάστευση αντιπροσωπεύει σχεδόν το 100% της αύξησης του εργατικού δυναμικού του Καναδά. Περίπου το 75% της αύξησης του πληθυσμού του Καναδά προέρχεται από τη μετανάστευση. Οι μετανάστες βοηθούν στην αντιμετώπιση των ελλείψεων εργατικού δυναμικού σε κρίσιμους τομείς, όπως η υγειονομική περίθαλψη, στη δημιουργία θέσεων εργασίας, στην προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης και στον εμπλουτισμό των καναδικών κοινοτήτων.
-Ο Καναδάς ξεπέρασε το φιλόδοξο στόχο του να υποδεχθεί 401.000 νέους μόνιμους κατοίκους το 2021. Ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ από το 1913, αυτός είναι ο μεγαλύτερος νεοεισερχόμενος σε ένα χρόνο στην ιστορία του Καναδά.
-Το 62% των νέων μόνιμων κατοίκων το 2021 ήταν οικονομικοί μετανάστες.
-Μετά από ένα έτος ρεκόρ για τις άδειες σπουδών το 2019, το IRCC αύξησε την παραγωγή κατά 32% το 2021 οριστικοποιώντας σχεδόν 560.000 αιτήσεις για άδειες σπουδών.
-Οι χρόνοι επεξεργασίας που παρουσιάζονται στο εργαλείο «Έλεγχος χρόνων επεξεργασίας» του IRCC παρέχουν στους αιτούντες μια εκτίμηση για το χρόνο που θα χρειαστεί για την επεξεργασία των περισσότερων αιτήσεων, με βάση το πόσο καιρό οι αιτούντες περίμεναν την επεξεργασία των αιτήσεών τους.
-Το IRCC έχει δεσμευτεί για μια δίκαιη και χωρίς διακρίσεις εφαρμογή των διαδικασιών μετανάστευσης.
Από αριστερά προς τα δεξιά: οι δημοτικοί σύμβουλοι Philippe Thermidor, Arij El Korbi, Chantal Rossi, Aref Salem, Abdelhaq Sari, Mary Deros και η Christine Black (Δήμαρχος του Montreal-North)
Photos: Matias Brunet-Kirk
Το Park-Ex αγρυπνεί στη μνήμη του μακελειού στο Τζαμί του Κεμπέκ
Περισσότεροι από 100 κάτοικοι συγκεντρώθηκαν το Σάββατο 29/1 στο Park-Extension για να τιμήσουν τα θύματα του μακελειού στο Τζαμί του Κεμπέκ πριν από 5 χρόνια. Η αγρυπνία τελέστηκε από τις 5 έως τις 7 το απόγευμα και πολλοί αξιωματούχοι συγκεντρώθηκαν για να δώσουν την ανάλογη σημασία, σε ένα δήμο γνωστό για την πολυπολιτισμική του σύνθεση.
«Υπάρχουν τόσο μεγάλες τραγωδίες που, ακόμα και όσο περνούν τα χρόνια, θυμόμαστε ακόμα πού ήμασταν, με ποιους και πότε έγιναν. Αυτή είναι η περίπτωση της επίθεσης στο Μεγάλο Τζαμί του Κεμπέκ. Αυτή η τραγωδία μας έχει καταστήσει σαφές, ότι η καταπολέμηση του μίσους, της βίας, της ριζοσπαστικοποίησης, της ξενοφοβίας και της ισλαμοφοβίας δεν κερδήθηκε όπως θέλαμε να πιστεύουμε. Πέντε χρόνια αργότερα, σε αυτήν την οδυνηρή επέτειο, ελπίζουμε ότι οι συνειδήσεις θα ξυπνήσουν ξανά. Ας είναι η κοινωνία μας πιο ενωμένη, ευαίσθητη και ανοιχτή. Ότι περισσότεροι πολίτες καταλαβαίνουν ότι όλοι έχουν μια θέση στο Κεμπέκ. Τα χρόνια περνούν, αλλά το γεγονός παραμένει ότι δε θα ξαναζήσουμε την 29η Ιανουαρίου με τον ίδιο τρόπο. Θα σκεφτόμαστε πάντα τους Khaled Belkacemi, Azzeddine Soufiane, Aboubaker Thabti, Mamadou Tanou Barry, Abdelkrim Hassane, Ibrahima Barry, τους 19 τραυματίες, τις οικογένειες, τους φίλους και τους συναδέλφους τους, καθώς και τη μουσουλμανική κοινότητα»,δήλωσε η Mary Deros, δημοτική σύμβουλος για το Park-Extension επικαλούμενη την επίσημη ανακοίνωση του κόμματός της.
Η κυρία Ντέρος, σε συνέντευξή της στα ΝΕΑ, πρόσθεσε ότι ήμασταν πάντα μια ανεκτική κοινωνία και το Μόντρεαλ δεν είναι τόπος για οποιουδήποτε είδους μίσος. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα πολλών πολιτισμών και φυλών που συνυπάρχουν είναι το Park-Extension με πάνω από 115 πολιτισμούς να συνυπάρχουν αρμονικά. Η κυρία Ντέρος κατέληξε, αναφέροντας το μοναδικό σύνθημα της μουσουλμανικής κοινότητας Ahmadiyya: Αγάπη για όλους – μίσος για κανέναν.
Η επίθεση στο τέμενος της πόλης του Κεμπέκ (γαλλικά: Attentat de la grande mosquée de Québec) ήταν τρομοκρατική επίθεση από τον 27χρονο Alexandre Bissonnette το βράδυ της 29ης Ιανουαρίου 2017, στο Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο της πόλης του Κεμπέκ, ένα τζαμί στη γειτονιά Sainte-Foy της πόλης του Κεμπέκ, στον Καναδά. Έξι πιστοί σκοτώθηκαν και άλλοι πέντε τραυματίστηκαν σοβαρά, μετά την απογευματινή προσευχή, όταν ένας άνδρας μπήκε στην αίθουσα προσευχής λίγο πριν τις 20:00 και άνοιξε πυρ για περίπου δύο λεπτά με ένα πιστόλι Glock των 9 χιλιοστών. Περίπου 40 άτομα ήταν παρόντα.
Ο δράστης, ο 27χρονος Alexandre Bissonnette, ομολόγησε την ενοχή του σε έξι κατηγορίες για φόνο πρώτου βαθμού και έξι για απόπειρα ανθρωποκτονίας. Στις 8 Φεβρουαρίου 2019, ο Bissonnette καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης με όρους για 40 χρόνια. Κατόπιν έφεσης, το Εφετείο του Κεμπέκ έκρινε ότι τα 40 χρόνια χωρίς αναστολή ήταν αντισυνταγματικά σκληρή και ασυνήθιστη τιμωρία, προσαρμόζοντας την ποινή σε ισόβια κάθειρξη χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης για 25 χρόνια. Οι εισαγγελείς του Κεμπέκ επιδιώκουν να επαναφέρουν την αρχική ποινή με προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά. Η άδεια προσφυγής χορηγήθηκε στις 27 Μαΐου 2021.
Η επίθεση προκάλεσε ευρεία συζήτηση για την ισλαμοφοβία, το ρατσισμό και τη δεξιά τρομοκρατία στον Καναδά. Ο Πρωθυπουργός Justin Trudeau και ο τότε πρωθυπουργός του Κεμπέκ, Philippe Couillard, χαρακτήρισαν την επίθεση τρομοκρατική, αλλά ο Bissonnette δεν κατηγορήθηκε ούτε καταδικάστηκε σύμφωνα με τη διάταξη περί τρομοκρατίας του Ποινικού Κώδικα, ούτε περιγράφηκε ως τέτοια από ειδικούς σε θέματα τρομοκρατίας. Στην τέταρτη επέτειο της επίθεσης, η κυβέρνηση Τρουντό ανακοίνωσε σχέδια για τον εορτασμό της ημέρας της επίθεσης, ως Εθνική Ημέρα Μνήμης της Επίθεσης στο Τζαμί του Κεμπέκ και της Δράσης κατά της Ισλαμοφοβίας.
Καθώς η πρωτοφανή σε όγκο διαμαρτυρία συνεχίζεται και σήμερα στην Οτάβα, από αγανακτισμένους οδηγούς φορτηγών, υποστηριζόμενοι από εξίσου αγανακτισμένους καναδούς πολίτες, κατά των περιοριστικών μέτρων και υποχρεωτικών εμβολιασμών, πρέπει να γνωρίζουμε ότι ήδη από τις 22 Ιανουαρίου 2022, πάνω από 140.000 φορτηγατζήδες δεν μπορούν πλέον να περάσουν τα σύνορα ΗΠΑ – Καναδά από τη μία ή την άλλη πλευρά, λόγω του υποχρεωτικού εμβολιασμού.
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έδωσε εντολή στους Καναδούς φορτηγατζήδες να εμβολιαστούν πλήρως μέχρι τις 15 Ιανουαρίου εάν θέλουν να αποφύγουν μια καραντίνα 14 ημερών όταν περάσουν τα σύνορα από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι διανομείς τροφίμων έχουν εκφράσει την ανησυχία τους, ότι η υποχρεωτική πολιτική εμβολιασμού, η οποία θα εμπόδιζε 26.000 από τους 160.000 Καναδούς διασυνοριακούς φορτηγατζήδες να οδηγούν, θα μπορούσε να οδηγήσει σε δυσκολίες με τις προμήθειες παντοπωλείων. Αυτό θα έχει συνέπειες στην αύξηση μεταφορών, που σίγουρα θα αυξηθούν για όλα τα προϊόντα -φαγώσιμα ή μη- στα καταστήματα. Μεταξύ των τροφίμων που πλήττονται περισσότερο, οι καταναλωτές ενδέχεται να δουν πτώση στη διαθεσιμότητα φρούτων και λαχανικών, τα οποία προέρχονται σε μεγάλο βαθμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικά το χειμώνα.
ΑΠΟ ΚΙΝΗΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΕ ΜΗΝΥΜΑ «ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ»
Αρχικά, εκατοντάδες φορτηγατζήδες αποφάσισαν να αναχωρήσουν στις 23 Ιανουαρίου από το Βανκούβερ για να πάνε στην Οτάβα για να διαμαρτυρηθούν για την υποχρέωση εμβολιασμού και των μέτρων καραντίνας, ώστε να μπορούν να περάσουν τα σύνορα.
Σύμφωνα με την Canadian Trucking Alliance (CCA), το 12 έως 15% των οδηγών φορτηγών στη χώρα δεν είναι εμβολιασμένοι. Η ένωση τάχθηκε επίσης κατά της διαδήλωσης, υποστηρίζοντας ότι ο εμβολιασμός παραμένει «το πιο αποτελεσματικό εργαλείο για τη μείωση του κινδύνου που ενέχει στους Καναδούς από το COVID-19 και για την προστασία της δημόσιας υγείας».
Παρόλο το κρύο που έφτανε από -20 έως και -30 βαθμούς Κελσίου(!), εκατοντάδες πολίτες ήταν συγκεντρωμένοι στις άκρες των δρόμων απ’ όπου περνούσαν τα φορτηγά, κρατώντας πινακίδες και σημαίες στα χέρια, για να ενθαρρύνουν το «καραβάνι της ελευθερίας» των φορτηγατζήδων. Κάποια πλακάτ φώναζαν επίσης για «ελευθερία», ενώ άλλα ανέφεραν «ελευθερία ή θάνατος».
Η Φάλαγγα «Ελευθερίας» – όπως ονομάζεται από τότε – έφθασε στην Οτάβα το Σάββατο 29 Ιανουαρίου.
Όμως γρήγορα η κατάσταση άλλαξε και μεταμορφώθηκε σε μια πιο έντονη διαμαρτυρία, όπου οι εκατοντάδες οδηγοί πλαισιώθηκαν από χιλιάδες εμβολιασμένους συναδέλφους τους που ήρθαν από όλα τα μέρη του Καναδά, καθώς και χιλιάδες αγανακτισμένους πολίτες κατά των μέτρων και υποχρεωτικών εμβολιασμών των κυβερνήσεων.
Kαθώς οι διαδηλωτές κατέβηκαν στην πρωτεύουσα, o πρωθυπουργός Justin Trudeau μεταφέρθηκε από τις καναδικές αρχές σε μυστική τοποθεσία. Καταδίκασε δε τους διαδηλωτές και τους κατηγόρησε για «ρητορική μίσους». Δήλωσε δε ότι αν ζητήσει η αστυνομία τη βοήθεια της κυβέρνησης, είναι διαθέσιμος να στείλει ενισχύσεις.
ΠΑΓΩΣΑΝ ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΤΟΥ GOFUNDME
Δημιουργήθηκε επίσης μια εκστρατεία συγκέντρωσης χρημάτων για τις ανάγκες των φορτηγατζήδων που συμμετέχουν, η οποία συγκέντρωσε περισσότερα από 10 εκατομμύρια δολάρια σε περίπου δέκα ημέρες! Ποσό, μεγαλύτερο απ’ αυτό που συγκέντρωσαν τα μεγάλα ομοσπονδιακά πολιτικά κόμματα κατά τη διάρκεια του τελευταίου τριμήνου του 2021…
Συγκριτικά, το φιλελεύθερο κόμμα του Καναδά συγκέντρωσε 3,7 εκατομμύρια δολάρια κατά τη διάρκεια του τελευταίου τριμήνου του 2021, το αντίπαλο Συντηρητικό Κόμμα του Καναδά συγκέντρωσε, λίγο περισσότερα από 3 εκατομμύρια δολάρια κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα συγκέντρωσε 1,8 εκατομμύρια δολάρια, το Πράσινο Κόμμα του Καναδά συγκέντρωσε περίπου 800.000 δολάρια και το BLOC Québecois συγκέντρωσε λίγο περισσότερα από 150.000 δολάρια!
Ο έρανος ξεκίνησε στις 14 Ιανουαρίου από την Tamara Lich, η οποία είναι επίσης γραμματέας του Δυτικού αυτονομιστικού Κόμματος Maverick – κόμμα που θέλει την ανεξαρτησία των επαρχιών του δυτικού Καναδά. Ο στόχος του εράνου είναι για να στηρίξει τη διαμαρτυρία των οδηγών φορτηγών και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος σε έσοδα στην ιστορία του Καναδά, μετά από τον έρανο που έγινε το 2018 και που συγκέντρωσε 15,2 εκατομμύρια δολάρια για τη στήριξη των θυμάτων νεαρών παικτών ομάδας χόκεϊ του δυστυχήματος του λεωφορείου Humboldt Broncos.
Η πλατφόρμα GoFundMe πάγωσε τα κεφάλαια και χρειάστηκε επέμβαση δικηγόρου, για να «απελευθερωθεί» προς το παρόν μόνο ένα εκατομμύριο.
Σύμφωνα με εκπρόσωπο του GoFundMe «οι δωρεές θα τηρούνται με ασφάλεια έως ότου ο διοργανωτής είναι σε θέση να παράσχει στην ομάδα μας τεκμηρίωση σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο θα διανεμηθούν σωστά τα κεφάλαια. Προτεραιότητά μας είναι να προστατεύσουμε τη γενναιοδωρία όλων των δωρητών».
Το πάγωμα των εσόδων του εράνου είχε συνέπειες στην τροφοδότηση των συμμετεχόντων οδηγών, όχι μόνο από καύσιμα αλλά και από τρόφιμα. Όμως, χάρη στη γενναιοδωρία των πολιτών της Οτάβας, οι συνθήκες ήταν λιγότερο δύσκολες. Πολλοί πολίτες φιλοξένησαν οδηγούς στα σπίτια τους!
Αν και οι καναδικές αρχές φοβόντουσαν να δημιουργηθούν επεισόδια, παρόμοια με αυτά που έγιναν πέρσι στις 6 Ιανουαρίου στο Καπιτώλιο της Αμερικής, εκτός από μια χούφτα συλλήψεων ως την Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου, δε σημειώθηκε κανένα επεισόδιο.
Το μόνο σημαντικό γεγονός, ήταν η… πτώση του Οτούλ από την ηγεσία του Συντηρητικού κόμματος, λόγω της μη αλληλεγγύης προς τους διαδηλωτές, όπως έκαναν πολλοί βουλευτές του κόμματος του (βλέπε σελίδα 5).
ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΩΝ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ
-«Ελευθερία και αλήθεια! Φτάνει το ψέμα, φτάνει! Είναι μια (sic) απάτη. Αυτό δεν είναι αλήθεια».
-[Είμαστε κουρασμένοι] από όλους αυτούς τους νόμους για την υγεία. Δε ζούμε πια. Τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε αυτό και δε θα λειτουργήσει με τον ίδιο τρόπο. Δε θέλουμε άλλες τέτοιες συνθήκες».
-«Το πρώτο πράγμα, δε θέλω εμβολιαστικό διαβατήριο, δεν το θέλω. Τα υπόλοιπα, σέβομαι όλους όσους έχουν αυτό που θέλουν, αλλά δεν το έχω αυτό».
-«Το μόνο που θέλουμε είναι ελευθερία, επιλογή. Είμαστε υπέρ της επιλογής, δεν είμαστε κατά τίποτα. Θέλουμε απλώς να έχουμε επιλογή».
-«Είμαι εδώ σήμερα γιατί περίμενα μια τέτοια κίνηση 22 μήνες. Υπήρξαν πολλές διαδηλώσεις στο Μόντρεαλ. Αλλά δεν καταφέραμε τίποτα να αλλάξει».
-«Βασικά, δεν είναι περίπλοκο, αυτό που κάνει η κυβέρνηση είναι να καταργήσει όλα μας τα δικαιώματα, τις ελευθερίες μας. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε εδώ για να υποστηρίξουμε όλους τους φορτηγατζήδες μας που θα αγωνιστούν για εμάς».
-«Δε θα φύγουμε. Θα μείνουμε όσο χρειάζεται για να άρουν τα μέτρα».
-«Έχασα πρόσφατα τη δουλειά μου λόγω της απαίτησης εμβολιασμού για τους διασυνοριακούς φορτηγατζήδες» τονίζει ο Tyler Armstrong. «Δε φεύγω μέχρι να αλλάξουν το νόμο και να επιστρέψουμε στο φυσιολογικό. Δε φεύγω μέχρι να ελευθερωθούν όλοι», επιμένει ο οδηγός φορτηγού από το Οντάριο.
«ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ»
Ο δήμαρχος της Οτάβας, Jim Watson, από την πλευρά του, εκφράζει την αποδοκιμασία του για τη συγκέντρωση, που έχει παραλύσει την πόλη του εδώ και μια εβδομάδα. Συγκεκριμένα, κατηγόρησε τον Συντηρητικό βουλευτή του Saskatoon – Grasswood, Kevin Waugh, ο οποίος δημοσίευσε μια φωτογραφία το βράδυ της Τετάρτης 2/2 για να εκφράσει την υποστήριξή του στους φορτηγατζήδες.
«Μερικά από τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του Saskatchewan πήγαν να δείξουν την εκτίμησή τους στους πατριώτες και σκληρά εργαζόμενους φορτηγατζήδες που έχουν εξασφαλίσει την υγεία των αλυσίδων εφοδιασμού μας και την προμήθεια των ραφιών των παντοπωλείων μας τα τελευταία δύο χρόνια. Είναι υπέροχο να βλέπεις Καναδούς να υπερασπίζονται την ελευθερία στο Κοινοβούλιο», έγραψε τότε ο βουλευτής Waugh.
«Είναι απόλυτη ντροπή που επαινείτε αυτή την παράνομη ενέργεια που έχει προκαλέσει άγχος και δυσκολίες σε κατοίκους που χρειάστηκε να υπομείνουν το θόρυβο κλάξον που χτυπούσαν όλη τη νύχτα, κατοίκους που ενοχλήθηκαν επειδή φορούσαν μάσκες και επιχειρήσεις που αναγκάστηκαν να κλείσουν. Ζήτα συγγνώμη», τόνισε ο Δήμαρχος Watson.
ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΕΜΠΕΚ
Να σημειωθεί ότι, το Σάββατο 5 Φεβρουαρίου, παρόμοια διαμαρτυρία πρόκειται να γίνει έξω από τη βουλή του Κεμπέκ! Ήδη η αστυνομία της πόλης του Κεμπέκ σχεδιάζει να παρέχει χώρους, όπου τα φορτηγά της φάλαγγας των διαδηλωτών θα επιτρέπεται να σταθμεύουν, αλλά προειδοποιούν ότι πρέπει να φύγουν στο τέλος της ημέρας. Εν τω μεταξύ, ο ηγέτης του QuébecSolidaire, Gabriel Nadeau-Dubois, δήλωσε ότι η διαμαρτυρία κατά των μέτρων για την υγεία «διαδηλώνει κατά της αλληλεγγύης» και ότι είναι «βαθιά κρίμα» να χαλάσει το Σαββατοκύριακο των οικογενειών στην πόλη του Κεμπέκ.
ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ
Τέλος, σε συνέντευξη Τύπου την Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου, οι διοργανωτές του κινήματος, ανακοίνωσαν ότι δημιούργησαν το μη κερδοσκοπικό οργανισμό «JUSTICECENTREFORCONSTITUTIONALFREEDOMS» δηλαδή «Κέντρο Δικαιοσύνης για τις ελευθερίες του Συντάγματος» όπου σύντομα τα έσοδα του εράνου θα μεταφερθούν εκεί.
Οι υπουργοί ανακοίνωσαν ότι σχεδιάζουν να καταργήσουν μια εντολή που αναγκάζει όλο το προσωπικό του NHS στην Αγγλία να εμβολιαστεί κατά του Covid, σε μια στροφή που θα αποτρέψει την έξοδο χιλιάδων εργαζομένων στον τομέα της υγείας πρώτης γραμμής. Ο Sajid Javid, ο υπουργός Υγείας, επιβεβαίωσε την κίνηση σε μια δήλωση προς τους βουλευτές το βράδυ της Δευτέρας 31/1, εγκαταλείποντας μια πολιτική που είχε υποστηρίξει, παρά την αυξανόμενη ανησυχία ότι θα έθετε σε κίνδυνο την ασφάλεια των ασθενών προκαλώντας την απώλεια βασικού προσωπικού από την ήδη υποστελεχωμένη υπηρεσία υγείας… Η κίνηση ήρθε τρεις ημέρες πριν από την προθεσμία της 3ης Φεβρουαρίου, σύμφωνα με την οποία οι μη εμβολιασμένοι εργαζόμενοι του NHS που είχαν πρόσωπο με πρόσωπο επαφή με ασθενείς, είχαν λάβει την πρώτη τους δόση, ή να απολυθούν. Στοιχεία που δημοσιεύθηκαν την περασμένη εβδομάδα από το NHS England δείχνουν ότι 127.515 προσωπικό του NHS και της οικιακής φροντίδας που εργάζονται σε εγγεγραμμένα περιβάλλοντα δεν είχαν λάβει την πρώτη δόση εμβολίου COVID-19 στις 23 Ιανουαρίου. Τη Δευτέρα 31/1 καταγράφηκαν 92.368 θετικά κρούσματα, καθώς και 51 θάνατοι. Ο κυλιόμενος αριθμός των περιπτώσεων επτά ημερών μειώθηκε κατά 5%. Ο Javid σχεδιάζει επίσης να καταργήσει τον εμβολιασμό ως προϋπόθεση για την εργασία σε οίκους φροντίδας, μια προσέγγιση που έχει ήδη οδηγήσει στην απώλεια περίπου 40.000 υπαλλήλων σε αυτόν τον τομέα. Είπε στους βουλευτές: «Ενώ ο εμβολιασμός παραμένει η καλύτερη γραμμή άμυνας μας, πιστεύω ότι δεν είναι πλέον αναλογικό να απαιτείται ο εμβολιασμός ως προϋπόθεση ανάπτυξης βάσει νόμου». «Θα ξεκινήσω μια διαβούλευση για τον τερματισμό του εμβολιασμού ως προϋπόθεση ανάπτυξης στην υγεία και σε όλα τα περιβάλλοντα κοινωνικής φροντίδας. Με την επιφύλαξη της απάντησης και της βούλησης αυτού του Σώματος, η κυβέρνηση θα ανακαλέσει αυτούς τους κανονισμούς», πρόσθεσε. Το NHS England έγραψε αμέσως στους ηγέτες των υγειονομικών υπηρεσιών για να τους πει: «Αυτή η αλλαγή στην κυβερνητική πολιτική σημαίνει ότι ζητάμε από τους εργοδότες να μην κοινοποιούν ειδοποίηση απόλυσης σε εργαζόμενους που επηρεάζονται από τον εμβολιασμό ως προϋπόθεση για τους κανονισμούς ανάπτυξης». Οι οργανώσεις του NHS δήλωσαν ότι εκτιμάται, πως 60.000 υπάλληλοι θα είχαν απολυθεί εάν ο Javid δεν είχε υποχωρήσει. «Το γεγονός ότι η παραλλαγή Omicron του κορωνοϊού είναι πολύ πιο ήπια από την προκάτοχό της, τη Delta, και ότι η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού έχει πλήρως εμβολιαστεί, δικαιολογεί την αλλαγή», είπε ο Τζαβίντ στους βουλευτές. Ο Sir David Nicholson, ο διευθύνων σύμβουλος του NHS στην Αγγλία μέχρι το 2014, συνόψισε την απογοήτευση πολλών προϊσταμένων των υπηρεσιών υγείας σχετικά με την αντιστροφή της 11ης ώρας, λέγοντας: «Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μεγαλύτερη καταστροφή». Η κίνηση έρχεται μετά από εβδομάδες προειδοποιήσεων από ομάδες προσωπικού ότι, η συνέχιση της πολιτικής θα οδηγούσε σε ακόμη χειρότερες ελλείψεις προσωπικού, ιδιαίτερα στις μαιευτικές υπηρεσίες, και ειδικά στα νοσοκομεία στο Λονδίνο και το Μπέρμιγχαμ, που έχουν σημαντικό αριθμό μη εμβολιασμένου προσωπικού, ιδίως νοσοκόμες και μαίες. Οι πάροχοι του NHS και η Συνομοσπονδία NHS, που εκπροσωπούν και τα δύο νοσοκομεία στην Αγγλία, προειδοποίησαν ότι η απόφαση να επιτραπεί στους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας και της κοινωνικής περίθαλψης να συνεχίσουν να εργάζονται ακόμη και αν παραμένουν ανεμβολίαστοι, θα μπορούσε να επηρεάσει την προσπάθεια προώθησης της ευρύτερης απορρόφησης εμβολίων. Χαιρετίζοντας την κίνηση, πρόσθεσαν: «Θα υπάρξει ανησυχία για το τι σημαίνει αυτό για ευρύτερα μηνύματα σχετικά με τη σημασία του εμβολιασμού για τον πληθυσμό συνολικά». Ανώτερος αξιωματούχος του NHS πρόσθεσε: «Υπάρχει ο κίνδυνος το άλλο προσωπικό που έχει εμβολιαστεί ενώ μπορεί να μην το έχει κάνει, να αισθάνεται απογοητευμένο, δεδομένου ότι πρόκειται για αλλαγή πολιτικής την τελευταία στιγμή. Και αυτό θα κάνει τους συναδέλφους της κοινωνικής φροντίδας να αισθάνονται πολύ απογοητευμένοι, δεδομένου ότι έχουν ήδη περάσει από αυτό και πολλοί έχουν χάσει τη δουλειά τους». Οι ομάδες του προσωπικού καλωσόρισαν τη μετάβαση. Το Βασιλικό Κολλέγιο Νοσηλευτικής, το οποίο είχε αποκαλέσει την πολιτική «αυτο-σαμποτάζ», είπε: «Το να κινδυνεύεις να απολυθούν χιλιάδες ακόμη νοσηλευτικό προσωπικό εν μέσω κρίσης προσωπικού δεν ήταν ποτέ προς το συμφέρον της ασφάλειας των ασθενών».
Η αδιέξοδη κρίση στην Ουκρανία και η «γύμνια» της Ευρώπης
Μια κρίση, εγκλωβισμένη στην αδιέξοδη προβολή στρατηγικών επιδιώξεων της Ρωσίας, στις δομικές αδυναμίες της Ε.Ε. και στη δογματική επιμονή των ΗΠΑ για επέκταση της επιρροής προς Ανατολάς, κινδυνεύει να οδηγήσει σε μια περιορισμένη, όπως όλοι ελπίζουν, αντιπαράθεση στην Ουκρανία, και σε μια ψυχροπολεμική σύγκρουση με σοβαρές συνέπειες για την αρχιτεκτονική ασφάλεια αλλά και την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης.
Οι επιδιώξεις της Ρωσίας για την αποκατάσταση ενός νέου στάτους κβο που θα «διορθώσει» τις ανισορροπίες, που σύμφωνα με τη ρωσική αντίληψη προκάλεσε η απότομη κατάρρευση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της Σοβιετικής Ένωσης, ακούγονται απειλητικές σήμερα για τη Δύση. Από την άλλη όμως, η εμμονή της Ουάσιγκτον να δώσει περιεχόμενο και ουσία στο ΝΑΤΟ, το οποίο ήταν δημιούργημα του Ψυχρού Πολέμου, με τη διαδικασία διεύρυνσης προς Ανατολάς φθάνοντας μέχρι και την Ουκρανία και τη Γεωργία, εκλαμβάνεται ως ζωτική απειλή στη Ρωσία και πηγή μόνιμων συγκρούσεων. Και όλη αυτή η αντιπαράθεση, η οποία αφορά την ασφάλεια και την οικονομική ευημερία της Ευρώπης, γίνεται με την ίδια την Ε.Ε. να είναι απούσα από το τραπέζι της διαπραγμάτευσης, και να παραμένει εκτεθειμένη στις επιδιώξεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας, ευάλωτη στον ενεργειακό εκβιασμό της Μόσχας. Η υπόθεση της Ουκρανίας για τις ΗΠΑ έχει μετατραπεί σε μια συμβολική και εμβληματική επιχείρηση εμπέδωσης της Ανεξαρτησίας μιας μεγάλης πρώην Σοβιετικής Δημοκρατίας και απογαλακτισμού της από την επιρροή της Ρωσίας. Για τη Μόσχα πρόκειται για μια μείζουσα απειλή ασφαλείας… Η προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ είναι ένα περισσότερο θεωρητικό ενδεχόμενο, καθώς ακόμη και τώρα ο πρόεδρος Μπάιντεν και η αμερικανική κυβέρνηση θέλουν περισσότερο να μένει ανοικτή η προοπτική με την πολιτική των «ανοικτών θυρών», παρά να υπάρξει συγκεκριμένη δέσμευση για χρονοδιάγραμμα ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Εξάλλου, πολλές είναι οι χώρες της Συμμαχίας που δε θα επιθυμούσαν την ένταξη μιας τόσο μεγάλης χώρας με τόσα πολλά προβλήματα (από τη λειτουργία των θεσμών μέχρι τη συμβατότητα των εξοπλισμών) στην Ατλαντική Συμμαχία. Πολύ περισσότερο, όταν το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ προβλέπει την αμοιβαία συνδρομή σε περίπτωση επίθεσης εναντίον ενός κράτους – μέλους. Δηλαδή, η οποιαδήποτε εμπλοκή της Ρωσίας με μια «νατοϊκή» Ουκρανία θα οδηγούσε βάσει των συμβατικών υποχρεώσεων που θα είχαν αναλάβει οι χώρες, μια θερμή αντιπαράθεση της Ρωσίας με τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τον Καναδά, τη Γαλλία, τη Γερμανία και τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες – μέλη του ΝΑΤΟ. Η επέκταση του ΝΑΤΟ σε Ουκρανία και Γεωργία κέρδισε προεδρική στήριξη επί Τζορτζ Μπους το 2008 προκαλώντας την έντονη αντίδραση της Μόσχας. Η επιλογή αυτή δέχθηκε σφοδρή κριτική και από το εσωτερικό των ΗΠΑ, καθώς πρώην διαμορφωτές της εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας κυρίως συνεργάτες του Μπιλ Κλίντον, θεώρησαν λάθος αυτή την εμμονή στην προς Ανατολάς επέκταση του ΝΑΤΟ. Άλλοι μηχανισμοί, όπως ο Οργανισμός για τη Συνεργασία και Ανάπτυξη ή ακόμη και οι διμερείς σχέσεις, εγκαταλείφθηκαν χάριν της επιλογής του ΝΑΤΟ, το οποίο διαφορετικά δε θα έχει λόγο ύπαρξης… Ο πρόεδρος Κλίντον είχε προωθήσει τη θέσπιση του προγράμματος Partnership for Peace για να φέρει κοντά στο ΝΑΤΟ χώρες της ανατολικής Ευρώπης, εγκαινιάζοντας την πολιτική των ανοικτών θυρών το 1994 με χώρες όπως η Πολωνία, η Τσεχία και η Ουγγαρία να παίρνουν το προβάδισμα. Για πολλούς αναλυτές, αυτή η επιλογή διευκόλυνε τελικά τον Β. Πούτιν, προσφέροντάς του άλλοθι για να προβάλει την απειλή από τη Δύση, προκειμένου να εμπεδώσει τον αυταρχικό χαρακτήρα της διακυβέρνησης του και να δημιουργήσει έτσι ακόμη πιο σκληρά μέτωπα στην εξωτερική πολιτική. Ο Τζορτζ Κέναν, ο αρχιτέκτονας της στρατηγικής ανάσχεσης της και πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Σοβιετική Ένωση, έγραψε το 1997 ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ θα ήταν ένα «μοιραίο λάθος» επειδή θα «πυροδοτούσε τις εθνικιστικές, αντιδυτικές και μιλιταριστικές τάσεις στη ρωσική γνώμη». Επρόκειτο περί ενός παράδοξου, με δεδομένο ότι όλη αυτή η αντιπαράθεση γινόταν για λόγους γοήτρου μια και η Δύση κάθε άλλο παρά είναι πρόθυμη να δεχθεί την Ουκρανία στους κόλπους της Συμμαχίας, ενώ και οι ίδιες οι ΗΠΑ είναι προσανατολισμένες περισσότερο προς την Ανατολή και την Κίνα, παρά θέλουν να εμπλακούν σε μια αναμέτρηση για την ασφάλεια της Ευρώπης. Μια αντιπαράθεση, που για την αμερικανική κυβέρνηση έχει και έντονα ιδεολογικά χαρακτηριστικά, καθώς εστιάζει στην «προώθηση της δημοκρατίας» σε πρώην σοβιετικές δημοκρατίες και στην ίδια τη Ρωσία. Αλλά και ο Ρώσος πρόεδρος πιο πολύ από μια νέα «κατάκτηση» ουκρανικού εδάφους, θα επιθυμούσε μια σαφή ζώνη ασφαλείας στα δυτικά της Ρωσίας. Σε αυτό το περίπλοκο σκηνικό, η μεγάλη απούσα είναι και πάλι η Ε.Ε. που βαδίζει χωρίς πυξίδα, διχασμένη στο εσωτερικό με αντιτιθέμενα συμφέροντα των κρατών – μελών σε σχέση με τη Ρωσία, και εμφανίζεται ως υποχρεωμένη να συμβαδίσει με τις επιλογές της Ουάσιγκτον που επιβάλλονται και στο ΝΑΤΟ, ενώ την ίδια στιγμή, οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις ζητούν και προκρίνουν το διάλογο με τη Μόσχα. Και η Ενέργεια είναι ένα από τα μεγάλα όπλα που έχει στα χέρια του ο Ρώσος πρόεδρος, προκειμένου να χειραγωγεί τις συμπεριφορές και τις επιλογές των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Η κρίση συμπίπτει με μια περίοδο σοβαρών κρίσεων στην Ευρώπη. Ο Μπόρις Τζόνσον μετράει εβδομάδες, αν όχι μέρες, στη θέση του, λόγω των «κορωνοπάρτι» στο πρωθυπουργικό γραφείο, ο Εμανουέλ Μακρόν περνάει δύσκολες στιγμές, ενόψει των προεδρικών εκλογών, ενώ η νέα γερμανική κυβέρνηση πελαγοδρομεί και ο κυβερνητικός συνασπισμός είναι διχασμένος για τη στάση έναντι της Ρωσίας. Η Ευρώπη δείχνει αναξιόπιστος και αδύναμος συνομιλητής έχοντας έτσι ντε φάκτο παραδώσει την «εξουσιοδότηση» εκπροσώπησης της στις συζητήσεις για την αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ευρώπη, στην Ουάσιγκτον. Και αυτή η υποχώρηση της Ευρώπης δεν είναι μόνο πολιτική – διπλωματική. Το 2008 η οικονομία της Ε.Ε. ήταν μεγαλύτερη από αυτή των ΗΠΑ, 16,2 τρις δολάρια έναντι 14,7 τρις δολάρια. Το 2020 η Αμερικανική οικονομία έφθασε τα 20,9 τρις δολάρια έναντι των 15,7 τρις δολαρίων της οικονομίας της Ε.Ε. Από το 2008 – 2020 οι αμυντικές δαπάνες των ΗΠΑ αυξήθηκαν από 656 δις δολάρια σε 778 δις δολάρια, ενώ οι δαπάνες της Ε.Ε. μειώθηκαν από 303 δις σε 292 δις δολάρια, με τις ΗΠΑ να δαπανούν σχεδόν επταπλάσια ποσά για νέες αμυντικές τεχνολογίες από ότι η Ε.Ε. Και έτσι, αδυνατώντας συγχρόνως να αρθρώσει ενιαία φωνή και να διαμορφώσει κοινή εξωτερική πολιτική, η Ευρώπη περιθωριοποιείται και γίνεται έρμαιο των διαθέσεων τής εκάστοτε αμερικανικής (ή και ρωσικής) ηγεσίας και αγωνιά, για το εάν θα συνεχίσει να υπάρχει αμερικανική εγγύηση ασφάλειας στη Γηραιά Ήπειρο από τις ΗΠΑ, την ώρα που η Ουάσιγκτον στρέφει τη στρατηγική πυξίδα της στην Ανατολή και στην Κίνα. Την ώρα που εκατομμύρια νοικοκυριά στην Ευρώπη αγωνιούν για τις τιμές της ενέργειας που καθιστούν την οικονομική επιβίωση τους δύσκολη, η Ευρώπη εναποθέτει τις ελπίδες της στη «μεγαλοψυχία» του Πούτιν ή στα «μπαλώματα» που επιχειρούν οι Αμερικανοί με την ανακατεύθυνση μερικών δεκάδων τάνκερ μεταφοράς αμερικανικού LNG από τον αρχικό προορισμό τους προς την Ανατολή, στην ευρωπαϊκή αγορά… Η κρίση της Ουκρανίας αναδεικνύει τις δομικές αδυναμίες της Ε.Ε., ώστε να μπορέσει να έχει ρόλο όχι μόνο για τα ζητήματα ασφαλείας στα ανατολικά σύνορα της, αλλά και το κομβικό σημείο στο οποίο έχει οδηγηθεί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Που, ή θα πρέπει να ζήσει και να επιβιώσει στις δύσκολες συνθήκες του παγκόσμιου ανταγωνισμού, ή θα παραμείνει παράρτημα των εκάστοτε αμερικανικών επιδιώξεων και έρμαιο των ρωσικών εκβιασμών και πιέσεων…
*Ο Νίκος Μελέτης γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά το 1962. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών της Νομικής Σχολής Αθηνών. Άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος το 1987. Από το 1990 καλύπτει το διπλωματικό ρεπορτάζ, αρχικά στην ΕΡΤ και κατόπιν και στην εφημερίδα «Έθνος». Αρθρογραφεί στο liberal.gr και στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος».
«Η κρίση για τη νησίδα Ίμια (1996) έχει πολλαπλές επιπτώσεις, που θα φανούν στο προσεχές μέλλον. Η Τουρκία όχι μόνο διεκδίκησε έδαφος, αλλά και ενέγραψε ισχυρή πολιτική υποθήκη». Με αυτή τη φράση αρχίζει άρθρο μου που γράφτηκε την επομένη της κρίσης στα Ίμια και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Επενδυτής». Η αναφορά σ’ αυτό, που συνέβη πριν 26 χρόνια, δεν έχει καθόλου να κάνει με την Ιστορία. Αφορά με τον πιο άμεσο τρόπο το παρόν της ελληνοτουρκικής διένεξης.
Εάν εκείνη η κρίση στα Ίμια (1996) είχε εξελιχθεί διαφορετικά, και η κατάσταση σήμερα στο μέτωπο με την Τουρκία θα ήταν πολύ διαφορετική. Πληρώνουμε όλα αυτά τα 26 χρόνια και θα πληρώνουμε εκείνη την ήττα. Αναδημοσιεύω εκείνο το άρθρο μου, επειδή το θεωρώ επίκαιρο και κυρίως επειδή δείχνει επιγραμματικά μία άλλη πολιτική και μάλιστα τότε, όχι με την απόσταση του χρόνου. Η συνέχειά του είχε ως εξής:
«Το αίσθημα ταπείνωσης της κοινής γνώμης και οι οξύτατες αντιθέσεις στους κόλπους της κυβέρνησης για τον επιμερισμό των ευθυνών, είναι η μία μόνο πλευρά του προβλήματος. Η πρόκληση θερμού επεισοδίου, με σκοπό η Ελλάδα να συρθεί σε διαπραγματεύσεις για το καθεστώς του Αιγαίου, είναι ένα ενδεχόμενο που συζητείται από το Σεπτέμβριο του 1994. Ο «Επενδυτής» είχε από τότε γράψει σχετικά, προειδοποιώντας ότι η νέα αμερικανική διπλωματία (και βεβαίως η Άγκυρα) αρέσκεται στο δόγμα «η κρίση είναι η μήτρα επιβολής ρυθμίσεων». Η τουρκική πλευρά δοκίμασε την αντοχή και την αποφασιστικότητα της νέας ελληνικής κυβέρνησης και εξήγαγε επικίνδυνα συμπεράσματα.
»Η πάγια τουρκική τακτική είναι να εγείρει επεκτατικές διεκδικήσεις και στη συνέχεια να μας καλεί να διαπραγματευθούμε, δηλαδή να μοιράσουμε τα δικά μας δικαιώματα. Το επεισόδιο στα Ίμια είναι κάτι περισσότερο: είναι η πρώτη φορά που η Άγκυρα όχι μόνο διεκδίκησε έδαφος, αλλά και δημιούργησε τετελεσμένο, εγγράφοντας ισχυρή πολιτική υποθήκη. Γι’ αυτό και ηχεί ειρωνικά η διαβεβαίωση του Κώστα Σημίτη στη Βουλή, ότι δεν άλλαξε τίποτα απ’ ό,τι ίσχυε πριν. Είναι προφανές ότι η τουρκική νίκη, που ταπείνωσε το ελληνικό έθνος, θα παροξύνει τις επεκτατικές πιέσεις της Άγκυρας και θα φέρει πιο κοντά τον κίνδυνο της αναμέτρησης.
»Η πείρα έχει αποδείξει, ότι κάθε υποχώρηση της Ελλάδας με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε κλιμάκωση των επεκτατικών προκλήσεων της Άγκυρας και φέρνει πιο κοντά τη σύρραξη. Κι αυτό, γιατί όσο υποχωρούμε τόσο εδραιώνουμε την εντύπωση της Άγκυρας ότι για να επιτύχει τον κάθε φορά στόχο της δεν έχει παρά να μας εκβιάζει με πόλεμο. Θα πρέπει να τονισθεί, ότι η Τουρκία είναι πολύ πιο απρόθυμη να κάνει πόλεμο, γιατί έχει ανοικτό το κουρδικό μέτωπο, αντιπάλους σ’ όλη την περίμετρο των συνόρων της και εκρηκτικές ταξικές αντιθέσεις. Ξέρει όμως άριστα, πως να χρησιμοποιεί την απειλή του πολέμου για να δημιουργεί τετελεσμένα και να προωθεί τις επεκτατικές επιδιώξεις του.
ΤΟ ΦΟΒΗΤΡΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΤΑ ΙΜΙΑ (1996)
»Η συνέπεια της θέσης, ότι η Ελλάδα πρέπει πάση θυσία να αποφύγει τον πόλεμο είναι η κατάργηση των ενόπλων δυνάμεων, αφού έχει αποκλεισθεί εξ αρχής η χρησιμοποίηση της αμυντικής ισχύος. Θέλουμε, όμως, να γίνουμε «φόρου υποτελείς» του σουλτάνου; Από οικονομικής απόψεως μπορεί να μας στοιχίσει και λιγότερο, αφού θα εξοικονομήσουμε τεράστια κονδύλια, που δίνουμε για αμυντικές δαπάνες και δε θα υπάρχει στρατιωτική θητεία. Εάν αυτή είναι η λογική της κυβέρνησης, ας το πει ευθέως.
»Όσο η Ελλάδα αποφεύγει να αναλάβει την ευθύνη μίας σθεναρής και αποφασιστικής αντίστασης, η Άγκυρα θα είναι ο καλύτερος προβοκάτορας, γιατί έχει μόνο να κερδίσει. Τη μέθοδο πρόκλησης κρίσης την ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά, γιατί την έχει εφαρμόσει επανειλημμένως. Μόνο η ελληνική πολιτική ηγεσία αιφνιδιάσθηκε. Αυτή ξέρει άριστα τη μέθοδο να μετακυλίει τις ευθύνες στις ένοπλες δυνάμεις.
»Τα λάθη της Αθήνας σ’ αυτή την κρίση ήταν αλλεπάλληλα. Το πρώτο ήταν η στρατικοποίηση του προβλήματος με την αποστολή αγήματος. Θα αρκούσε να σταλεί εκεί κάποια πολιτική αρχή (λιμενικοί) για να υποδηλώσει ότι η βραχονησίδα είναι μέρος της ελληνικής επικράτειας. Από τη στιγμή, όμως, που έστειλε στρατιώτες, γιατί δεν έστειλε και στη διπλανή, όπου αποβιβάσθηκαν οι Τούρκοι κομάντος;
»Η κυβέρνηση γνώριζε ότι υπήρχε ενδεχόμενο αποβίβασης Τούρκων κομάντος. Το λάθος της ήταν ότι έθεσε ως στόχο των ελληνικών ναυτικών μονάδων να επιτηρήσουν την περιοχή για να αποτρέψουν την αποβίβαση. Κι αυτό, γιατί σε συνθήκες νύκτας και κακών καιρικών συνθηκών, είναι σχετικά εύκολο να ξεφύγει της προσοχής μία λέμβος με κομάντος και να δημιουργηθεί η εντύπωση τουρκικής στρατιωτικής επιτυχίας.
ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ ΣΦΑΛΜΑ ΣΤΑ ΙΜΙΑ (1996)
»Το μοιραίο σφάλμα ήταν ότι η κυβέρνηση Σημίτη εγκλωβίσθηκε στο ψευδές δίλημμα «πόλεμος ή υποχώρηση». Όταν αποβιβάσθηκαν οι Τούρκοι κομάντος, άλλωστε, η κυβέρνηση Σημίτη είχε ήδη δεχθεί τη φόρμουλα Χόλμπρουκ. Γι’ αυτό και απέρριψε την πρόταση Λυμπέρη να εκκαθαρίσει τη δεύτερη βραχονησίδα. Φοβήθηκε ότι μία τέτοια ενέργεια θα κλιμάκωνε καθέτως την αντιπαράθεση κι αυτό θα χρεωνόταν στην Ελλάδα.
»Κι όμως, στο δίλημμα «πόλεμος ή υποχώρηση», υπήρχε και τρίτη λύση, που θα έβγαζε την Ελλάδα νικήτρια, χωρίς να διακινδυνεύσει την πρόκληση σύρραξης. Στη θεωρία της διαχείρισης κρίσεων είναι «αλφαβήτα» ότι σ’ ένα τετελεσμένο απαντάς με ένα ισοδύναμο τετελεσμένο, για να διατηρήσεις την ισορροπία και να μην αποκτήσει η αντίπαλη πλευρά διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Αυτό ήταν εφικτό, επειδή κοντά στη θαλάσσια μεθοριακή γραμμή υπάρχουν εκατοντάδες ελληνικές βραχονησίδες και αρκετές τουρκικές. Ούτε οι μεν ούτε οι δε φυλάσσονταν.
»Μόλις η κυβέρνηση έμαθε την αποβίβαση των Τούρκων στη νησίδα Ίμια, θα έπρεπε να είναι έτοιμη να αποβιβάσει αμέσως ανάλογο αριθμό Ελλήνων κομάντος σε μία από τις γειτονικές τουρκικές βραχονησίδες, υποστηρίζοντάς τους με την παρουσία ναυτικών μονάδων. Με τον τρόπο αυτό, όχι μόνο θα είχε εξισορροπήσει τις πολιτικές εντυπώσεις, αλλά και θα είχε ανταποδώσει τα ίσα, χωρίς να κατηγορηθεί ότι κλιμάκωσε την αντιπαράθεση.
ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΙΜΙΑ (1996)
»Είναι κοινός τόπος ότι σε περιπτώσεις κρίσης, η τάση της διεθνούς κοινότητας είναι να πιέζει τα εμπλεκόμενα μέρη σε διάλογο και σε συμβιβασμό. Εάν η Αθήνα είχε αμέσως δημιουργήσει ισοδύναμο τετελεσμένο, θα είχε όλη την άνεση να αποδεχθεί και την αμερικανική μεσολάβηση και κάθε ισόρροπη αποκλιμάκωση, γιατί θα ήταν από διαπραγματευτικής απόψεως ακριβώς στην ίδια θέση με την Άγκυρα. Δυστυχώς, οι φοβισμένοι και σπασμωδικοί χειρισμοί της κυβέρνησης Σημίτη οδήγησαν τη χώρα σε ταπείνωση, τη στιγμή που υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις για το αντίθετο. Το ελληνικό Ναυτικό στην περιοχή είχε τακτικό πλεονέκτημα.
»Το επόμενο βήμα της Τουρκίας θα είναι να επεκτείνει την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας πέρα από τα Ίμια και σε βραχονησίδες του ανατολικού Αιγαίου, που απέχουν αρκετά από τη θαλάσσια μεθοριακή γραμμή. Στόχος της Άγκυρας δεν είναι να επεκτείνει κατά δύο-τρία μίλια δυτικότερα τα θαλάσσια σύνορά της με την Ελλάδα, αλλά να μετατρέψει σε αμφισβητούμενης κυριαρχίας ζώνη ένα σημαντικό τμήμα του Αιγαίου.
»Η δήλωση Τσιλέρ στη Χουριέτ ήταν σαφέστατη. Η διεκδίκηση ελληνικών βραχονησίδων αποσκοπεί στο να τις μετατρέψει σε περιοχές αμφισβητούμενης κυριαρχίας και κατ’ αυτόν τον τρόπο να ανοίξει το δρόμο για εφ’ όλης της ύλης συγκυριαρχία στο Αιγαίο. Συνδέεται, επίσης, με την τουρκική πίεση για αποστρατικοποίηση των νησιών του ανατολικού Αιγαίου. Με το θόρυβο που δημιουργεί επιχειρεί να φέρει από άλλο δρόμο στην επιφάνεια το θέμα της οχύρωσης των ανατολικών Σποράδων (Λέσβου, Χίου, Σάμου κ.λπ.) και της Δωδεκανήσου και κατ’ αυτό τον τρόπο να προωθήσει συνολικές ρυθμίσεις».
Εφαλτήριο συνειδησιακής ανάνηψης ως αντίβαρο στην «πανάκεια» του δημόσιου συμφέροντος
Εν τω πλαισίω της σημερινής πολιτικής δυστοπίας και της ταυτόχρονης θεσμικής καχεξίας, αναδύεται ως αφετηρία αντίστασης και όχι ως πανάκεια προσφυγής προς ανυπακοή των προβλέψεων του ιδίου του Συντάγματος, η ακροτελεύτια διάταξη αυτού, ήτοι το περιλάλητο άρθρο 120 παράγραφος 4, το οποίο συμπυκνώνει εύγλωττα, κατά το προσφυώς λεγόμενον, την επιτομή του Συνταγματικού Πατριωτισμού.
Αποπειρώμαι μίας ερμηνείας της εν θέματι διατάξεως, εξ όσων έχων αποκρυσταλλώσει, ως μαχόμενος Δικηγόρος, δίχως να αξιώνω ρήτρα αυθεντίας περί αυτής. Η ως άνω διάταξη της παραγράφου 4, του άρθρου 120 του Συντάγματος, αναγνωρίζει ως υπέρτερο αυτοτελές δικαίωμα – καθήκον και υποχρέωση, την αντίσταση, κατά οιουδήποτε επίβουλου τρίτου, ο οποίος αποπειράται να καταλύσει δια της βίας – σωρευτικώς – τη Συνταγματική έννομη τάξη, υπό άλλη διατύπωση, δίδει τη δυνατότητα εις τον καθ’ έκαστον Έλληνα Πολίτη, να μετέλθει οιοδήποτε, διαθέσιμο πρόσφορο και ικανό μέσο, – θεμιτό ή αθέμιτο – προκειμένου να υπερασπισθεί τη Συνταγματική νομιμότητα, η εύρυθμη λειτουργία της οποίας συνιστά ανυπερθέτως την ύστατη εγγύηση των μείζονων δημοσίων αγαθών, ήτοι αφενός του Πατριωτισμού και εξ ετέρου της Δημοκρατίας, η αφοσίωση εις τα οποία (ως άνω υπέρτερα δημόσια αγαθά), αποτελεί τη θεμελιώδη υποχρέωση των πολιτών, εν συνδυασμώ με το σεβασμό προς το Σύνταγμα και εις τους νόμους που συμφωνούν με αυτό (παράγραφος 2 του άρθρου 120). Ως εκ τούτου λοιπόν, η εν λόγω υποχρέωση – δικαίωμα – καθήκον, εναπόκειται, αμέτρως και ελευθέρως, εις τον πατριωτισμό του καθ’ εκάστου πολίτη, εν ολίγοις δεν υπάρχει δικαιοδοτικό όργανο ή θεσμοθετημένη αρχή εξαναγκασμού επιβολής της εκπλήρωσης της υποχρεώσεως αυτής, απλώς, εις τα άκρα όρια, θεσπίζεται μία ηθική και πνευματική υποχρέωση, δια της οποίας ο εκάστοτε Έλλην Πολίτης αναγορεύεται αυτοκλήτως θεματοφύλακας της Συνταγματικής εννόμου τάξεως, ο οποίος δικαιούται εμπράκτως να εναντιωθεί κατά του επίδοξου σφετεριστή της λαϊκής κυριαρχίας, προξένου την ανατροπής της Πολιτειακής ομαλότητας, τείνουσας προς τη Συνταγματική εκτροπή (παράγραφος 3 του άρθρου 120). Συνελόντι ειπείν, η ακροτελεύτια διάταξη αναγορεύει τη φιλοπατρία ως συστατικό στοιχείο της Συνταγματικής νομιμοφροσύνης, αναγκαίο προαπαιτούμενο δια τη θωράκιση της Δημοκρατίας και της Πατρίδας. Με γνώμονα τα ως άνω, συνάγεται κατά γραμματική ερμηνεία, ότι το εν λόγω άρθρο αποκτά οντότητα όταν υποσκάπτονται τα θεμέλια της μορφής, της οργάνωσης και της λειτουργίας των δομών του πολιτεύματός μας, ως Προεδρευομένη κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Ως εκ τούτου, η ερμηνεία του εν λόγω άρθρου έχει απλώς ένα θεωρητικό, διακηρυκτικό ενδιαφέρον, το οποίο άγει τους πολίτες σε εγρήγορση, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα αντίστασης, συλλογικής δράσης, με σκοπό τη βελτίωση της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας, δίχως να αμφισβητείται η δικαιοδοτική εξουσία των δικαστηρίων (κατ’ άρθρο 26 του Συντάγματος) διότι η ενεργοποίηση του δε συνιστά μία αδιάκριτη ή συλλήβδην πρόσκληση αυθαίρετης υπονόμευση των θεσμών ή κλυδωνισμού της Πολιτείας και εν γένει της υφιστάμενης νομιμότητας, διότι το ίδιο άρθρο αυτό καθ’ αυτό, προϋποθέτει πρωτίστως υπακοή προς το Σύνταγμα και τους Θεσμούς της Πολιτείας. Εις τον αντίποδα κατά διασταλτική ερμηνεία, θα ηδυνάμεθα να είπωμεν ότι η παραβίαση του άρθρου 120 παράγραφος 4, δίδει τη δυνατότητα πράγματι προς τους πολίτες, να αντιδράσουν με παν πρόσφορο μέσο κατά της οιονεί θεσμικής βίας, όταν το Σύνταγμα καταλύεται συστηματικώς και κατ’ εξακολούθηση, με αδιάκριτες παραβιάσεις σωρείας εκ των διατάξεών της, ή όταν η ιδία η Πολιτεία το καταφρονεί συνολικώς ή δια πράξεων και παραλείψεών της, εκδηλώνει πάγια βούληση προπετούς ελλείψεως σεβασμού προς αυτό αθροιστικώς. Εις την ως άνω περίπτωση, όπως εν προκειμένω, όπου βιώνουμε, εκόντες άκοντες, επί μακρόν την αναστολή των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών μας (κατά το άρθρο 5 του Συντάγματος), άνευ εφαρμογής ελέγχου των καθολικών μέτρων αλλεπάλληλων εγκλεισμών, αν αντικειμενικώς αυτά καθίστανται απολύτως αναγκαία, κατάλληλα και τα ολιγότερα επαχθή προς τον περιορισμό του πυρήνα του δικαιώματος της ελευθέρας ανάπτυξης της προσωπικότητάς μας, αλλά και παραλλήλως αν και κατά πόσον τα εν λόγω μέτρα καθίστανται ικανά και πρόσφορα του περιορισμού της «πανδημίας» (κατ’ άρθρο 25 – αρχή της αναλογικότητας). Εντούτοις, η ρηματική επίκληση του άρθρου αυτού καθ’ αυτού, δεν αναιρεί την υποχρέωση των αστυνομικών οργάνων να προβούν σε τυχόν αυτόφωρη σύλληψη προς πολίτη, ο οποίος δε συμμορφώνεται με ισχύοντα νόμο του Κράτους, δυνάμει του οποίου προβλέπεται ρητώς και εκ των προτέρων, η επιβολή ποινής στερήσεως της προσωπικής ελευθερίας ή επιβολή διοικητικού προστίμου. Όλως τουναντίον δε, αποτελεί απλώς μία μορφή θεωρητικής πρότασης, επί της οποίας, απλώς δύναται, ο συλληφθείς επαγωγικώς να δομήσει υπερασπιστική «γραμμή», ενώπιον του ποινικού πλέον δικαστηρίου, προβάλλοντας ισχυρισμούς, αρχής γενομένης από τη λυσιτελή προβολή της ένστασης περί ασκήσεως συγκεκριμένου και παρεμπίπτοντος ελέγχου, περί της συγκεκριμένης διάταξης, η οποία διέπει της επίδικη διαφορά η οποία άγεται προς εκδίκαση, εις τα πλαίσια της δικαιοδοσίας άσκησης δικαστικού ελέγχου της Συνταγματικής νομιμότητας των εφαρμοστέων κανόνων δικαίων κατ’ εφαρμογή του άρθρου 93 παράγραφος 4 του Συντάγματος, υπό των δικαιοδοτικών των οργάνων, πάντοτε σε συνδυασμό με τους υπερασπιστικούς ισχυρισμούς οι οποίοι αρύονται εκ του Ποινικού Κώδικα, προς αποδόμηση του κατηγορητηρίου. Εν κατακλείδι, το άρθρο 120 του Συντάγματος, σε συνδυασμό με την παραβίαση του άρθρου 5 και των λοιπών εκφάνσεων του, αποτελεί απλώς μία προσέγγιση σχετικώς με την περιφρόνηση του Συντάγματος, μεσούσης της περιλάλητης «πανδημίας με αποκλειστικό γνώμονα την αόριστη και κατά το δοκούν πολύσημη επιστράτευση της έννοιας του δημοσίου συμφέροντος» πλην όμως η αναφυόμενη πολιτική ανυπακοή με την αμφισβήτηση της Συνταγματικότητας, ιδίως των επίμαχων νόμων περί των αλλεπάλληλων εγκλεισμών, δεν πρέπει να οδηγεί σε σύγχυση, αναρχία ή σε άτοπο, αλλά δέον όπως γίνεται λίαν συννόμως ούτως ώστε να παράξει το αναμενόμενο αποτέλεσμα επ’ ωφελεία της κοινωνίας. Σε διαφορετική περίπτωση, θα οδηγήσει σε αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, με συνέπεια η βιούμενη ωσεί μόνιμη κατάσταση εξαίρεσης και η άτυπη κήρυξη της Πατρίδος μας σε οιονεί κατάσταση «πολιορκίας» δια των επαχθών μέτρων έκτακτης ανάγκης, εν ονόματι της οποίας θυσιάζουμε τα θεμελιώδη δικαιώματά μας προς αποτροπή του επικείμενου κινδύνου, θα παραμείνει επάπειρον. Ως εκ τούτου, η τήρηση της νομιμότητας και η αποκατάσταση της θεσμικής ομαλότητας προς την κανονικότητα ανάγεται εις τον ορθό τρόπο χρήσης του νομικού οπλοστασίου, όπως το Σύνταγμα, οι Διεθνείς Συμβάσεις, οι Νόμοι, η Νομική Επιστήμη και η Νομολογία, όπως εγκύρως έχουν αποκρυσταλλωθεί, υπό τους ειδικούς, άλλως ο ακκίζων τον ειδικό ενώπιον του δικαστή, ευρίσκεται εκτεθειμένος, καθότι, σύμφωνα με τον Βολταίρο: «Ο δικάζων ανυπεράσπιστον δεν κρατεί ρομφαία Δικαιοσύνης αλλά εγχειρίδιο δολοφόνου».
Ο Ερντογάν, προφανώς σε συνεννόηση με ορισμένα δυτικά κέντρα, από το 2011 και εντεύθεν πρωτοστάτησε στην επιχείρηση καταστροφής ενός γειτονικού κράτους, της Συρίας. Άνοιξε το έδαφος της χώρας του σε λιποτάκτες του στρατού της Συρίας και σε δεκάδες χιλιάδες ισλαμιστές, ξένους και Σύριους, τους εκπαίδευσε, τους εξόπλισε και τους έστειλε στη γειτονική χώρα, να ανατρέψουν τη νόμιμη κυβέρνηση. Πέρα από την «εργολαβία» που ανέλαβε ο Ερντογάν για τα δυτικά κέντρα, είχε και τους δικούς του υπολογισμούς.
Από την αρχή της λεγόμενης Αραβικής Άνοιξης, είχε αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στην οργάνωσης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, η οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξεγέρσεις που άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια στις αραβικές χώρες. Ο στόχος του Ερντογάν ήταν να ανατραπούν τα αυταρχικά καθεστώτα στις αραβικές χώρες και να αναλάβουν τη διακυβέρνησή τους στελέχη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Το ίδιο υπολόγιζε και για τη Συρία, να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας το επιτόπιο τμήμα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και η χώρα αυτή να μετατραπεί σε βιλαέτιο της νέας οθωμανικής αυτοκρατορίας που ήθελε να οικοδομήσει ο Ερντογάν, με όχημα την Αραβική Άνοιξη. Στο ίδιο πλαίσιο ήταν και η ανοικτή στήριξη που παρείχε η Τουρκία στη Χαμάς, η οποία επίσης κινείται στα χνάρια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Όμως, αυτή η πολιτική του Ερντογάν, τον έφερε αντιμέτωπο με τις χώρες που βρίσκονταν στο «στόχαστρο» της επιχείρησης αυτής, που διεξαγόταν με πολιορκητικό κριό τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Έτσι, πέραν της Συρίας, οι σχέσεις της Τουρκίας επιδεινώθηκαν σταδιακά με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, το Ομάν, την Αίγυπτο και φυσικά με το Ισραήλ, όπου στην υπόθεση του Μαβί Μαρμαρά προστέθηκε και η στήριξη που παρείχε ο Ερντογάν στη Χαμάς. Η κατάσταση αυτή οδήγησε την τουρκική εξωτερική πολιτική σε ένα τραγικό αδιέξοδο, αφού με τη μόνη χώρα της Μέσης Ανατολής και της Αραβικής Χερσονήσου που διατηρούσε καλές σχέσεις, ήταν το Κατάρ, το οποίο επίσης είναι ο βασικός υποστηρικτής της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, κυρίως στον οικονομικό και επικοινωνιακό τομέα, μέσω του διεθνούς τηλεοπτικού σταθμού Αλ Τζαζίρα. Παρά τις εκκλήσεις του διπλωματικού σώματος αλλά και της αξιωματικής αντιπολίτευσης προς τον Ερντογάν να αλλάξει πολιτική, να εγκαταλείψει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και να επανέλθει στην παραδοσιακή εξωτερική πολιτική, ξαναφέρνοντας τις σχέσεις της Τουρκίας με τον αραβικό κόσμο και το Ισραήλ στις παραδοσιακές τους «ράγες», ο ίδιος επέμενε με το γνωστό του πείσμα. Να σημειώσουμε ότι η πολιτική αυτή, πέραν του πολιτικού, είχε και τεράστιο οικονομικό κόστος για την Τουρκία. Όλα αυτά τα χρόνια που διαρκούσε η επιδείνωση στις σχέσεις με τον αραβικό κόσμο, κυρίως με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία, η τουρκική οικονομία στερήθηκε πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια, είτε από τη συρρίκνωση των εξαγωγών είτε από το μηδενισμό της εισαγωγής κεφαλαίων υπό μορφή επενδύσεων ή συμφωνιών ανταλλαγής νομισμάτων swap. Πότε λύγισε το πείσμα του Ερντογάν; Όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι στην τουρκική οικονομία, με την κατρακύλα της τουρκικής λίρας. Τότε ο Ερντογάν πείσθηκε να αποδεχτεί τις εισηγήσεις των διπλωματών, που του πρότειναν να εγκαταλείψει την πολιτική εμφανούς στήριξης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και να αναλάβει πρωτοβουλίες για αναθέρμανση των σχέσεων, με εκείνες τις χώρες που η Τουρκία είχε οικονομικό αλλά και πολιτικό κόστος από την επιδείνωση των σχέσεων μαζί τους. Να σημειώσουμε, ότι ως αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής του Ερντογάν, Ισραήλ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Αίγυπτος και Ισραήλ, στράφηκαν στην Ελλάδα και την Κύπρο, για να οικοδομηθούν οι περίφημες τριμερείς αλλά και διμερείς σχέσεις και συμφωνίες. Έτσι άρχισε το γαϊτανάκι της αναθέρμανσης των σχέσεων της Τουρκίας με τις παραπάνω χώρες, με δύο βασικούς στόχους: -Πρώτος στόχος είναι να πάψει να πληρώνει οικονομικό κόστος η Τουρκία και να αρχίσουν να ρέουν και πάλι τα πετροδόλαρα στην τουρκική οικονομία. -Δεύτερος στόχος είναι να εξαλειφθούν τα πολιτικά και γεωπολιτικά κέρδη της Ελλάδας και της Κύπρου από τις συμφωνίες με τις παραπάνω χώρες. Να σημειώσουμε επίσης, ότι η Τουρκία αποφάσισε να αρχίσει τη διαδικασία σύναψης σχέσεων με την Αρμενία, για διαφορετικούς λόγους από τους προαναφερθέντες. Στόχος της προσέγγισης με την Αρμενία, είναι η γεωγραφική ενοποίηση του λεγόμενου τουρκικού κόσμου, στην οποία μοναδικό εμπόδιο είναι μια λωρίδα γης της νότιας Αρμενίας, ο διάδρομος Ζεγκαζούρ. Ανακεφαλαιώνοντας, η Τουρκία, που ήταν σε αδιέξοδο, αποφάσισε να εγκαταλείψει την πολιτική που την οδήγησε σ’ αυτό και να αναθερμάνει τις σχέσεις της με εκείνες τις χώρες που πλήρωνε κόστος εξ αιτίας της πολιτικής της. Με ποιες χώρες δεν αναθεώρησε την πολιτική της: Με εκείνες που δεν είχε κόστος η συνέχιση της επιθετικής της πολιτικής. Ποιες είναι αυτές: Είναι εκείνες οι χώρες που οικειοθελώς ή κατόπιν πιέσεων, εγκατέλειψαν την πολιτική των κυρώσεων εναντίον της Τουρκίας. Μιλάμε φυσικά για την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, που αντί να συνεχίσουν την πολιτική επιβολής κυρώσεων στην Τουρκία, για να έχει κάποιο κόστος η πολιτική της, όχι μόνο της έδωσαν «αμνηστία», αλλά έβαλαν την υπογραφή τους για να της δοθούν δισεκατομμύρια ευρώ για το προσφυγικό, το οποίο δημιούργησε η ίδια, όπως η ίδια συνεχίζει να ενορχηστρώνει την εισβολή αλλοδαπών στο ελεύθερο τμήμα της Κύπρου και στην Ελλάδα. Έτσι έχουν τα πράγματα κύριοι στην Αθήνα και τη Λευκωσία και όχι όπως τα παρουσιάζουν διάφοροι. Ομολογία αδιεξόδου και αποτυχίας της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας, που επαινούν διάφοροι στην Ελλάδα, απόδειξη λανθασμένης επιλογής η εγκατάλειψη της πολιτικής των κυρώσεων από Αθήνα και Λευκωσία.
*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής
