Η κυβέρνηση, με πρόσχημα τις καταστροφές, ετοιμάζεται να «τρατάρει»
με δημόσιο χρήμα εργολάβους και να βολέψει ημετέρους

Η αντιμετώπιση της πρόσφατης κακοκαιρίας στη χώρα μας από το… επιτελικό κράτος της κυβέρνησης ανέδειξε, ακόμη μια φορά, πως στο περιεχόμενο και στη λειτουργία της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας συμπυκνώνονται – αλλά και διαιωνίζονται παρά τις πομπώδεις κυβερνητικές εξαγγελίες έπειτα από μεγάλες καταστροφές – όλες οι παθογένειες της Δημόσιας Διοίκησης, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα.

Νίκος Τσακανίκας
© dimokratia.gr

Τα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι αμείλικτα. Πριν από περίπου δύο χρόνια ψηφίστηκε ο πολυδιαφημισμένος νόμος (επί Χαρδαλιά) για την Πολιτική Προστασία. Γιατί ο νόμος αυτός δεν ενσωμάτωσε τις αναγκαίες προβλέψεις για το επιχειρησιακό σκέλος της Πολιτικής Προστασίας; Ακολούθησαν η «Μήδεια» και οι καταστροφικές πυρκαγιές του καλοκαιριού, όπου με… άπνοια κατακάηκαν η Αττική και η Εύβοια. Και τότε εντοπίστηκαν ζητήματα που αφορούσαν τον κακό συντονισμό.
Συνεχίζουμε: Όλα τα παραπάνω λένε σχεδιάζεται να γίνουν υπό την ομπρέλα του Εθνικού Προγράμματος Πολιτικής Προστασίας «ΑΙΓΙΣ», με προϋπολογισμό 1,7 δισ. ευρώ (Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων: 595.000.000 ευρώ, Ταμείο Ανάκαμψης: 408.000.000,
ΕΣΠΑ 2021-2027: 714.000.000), για την ολική αναβάθμιση του μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας στη χώρα μας. Μάλιστα, για να μπορέσει να λειτουργήσει το νέο Εθνικό Συντονιστικό Κέντρο Επιχειρήσεων και Διαχείρισης Κρίσεων (ΕΣΚΕΔΙΚ) σε αυτό το πρότυπο, απαιτούνται περίπου 500 άτομα προσωπικό! Και το κερασάκι στην τούρτα. Δρομολογείται η κατασκευή 13 Περιφερειακών Επιχειρησιακών Κέντρων Πολιτικής Προστασίας (ΠΕΚΕΠΠ), τα οποία θα πραγματοποιηθούν μέσω ΣΔΙΤ.
Για να μη μακρηγορούμε: Η κυβέρνηση, με πρόσχημα τις καταστροφές από φυσικά φαινόμενα και όχι μόνο εξαιτίας της εγκληματικής πολιτικής της, αντί να δώσει πραγματική λύση στο πρόβλημα, επιλέγει να φορτώσει την Πολιτική Προστασία με προσωπικό δικής της… επιλογής και να «τρατάρει» με δημόσιο χρήμα εργολάβους που θα έχουν τις κατάλληλες… πιστοποιήσεις που θα αναλάβουν μέσω ΣΔΙΤ (μια πρακτική που και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία την εισήγαγε ως μοντέλο, θεωρεί πλέον παρωχημένη) να φτιάξουν επιχειρησιακά κέντρα. Είναι φανερό, πως ακόμη ένα πάρτι διορισμών ημετέρων και ξεκοκάλισμα δημόσιου χρήματος ετοιμάζεται σε βάρος του λαού και του τόπου.
Το νομοθετικό πλαίσιο πάνω στο οποίο εδράζεται και λειτουργεί η Πολιτική Προστασία είναι εκ βάθρων σαθρό και παρά το νέο νόμο παραμένει δυστυχώς παρωχημένο και αναποτελεσματικό με σοβαρές επικαλύψεις και πλημμελή διάκριση αρμοδιοτήτων, που κάθε φορά τινάζουν στον αέρα όποιο επιχειρησιακό σχέδιο.
Σαθρό και παρωχημένο, γιατί δε λαμβάνει υπόψη του τη διεθνή πρακτική για το πώς αντιμετωπίζονται ολιστικά τα ζητήματα των φυσικών καταστροφών και όχι μόνο. Εξάλλου, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, «κάλλιον του θεραπεύειν το προλαµβάνειν». Αυτή η φιλοσοφία είναι έξω από το σχεδιασμό και τη λογική της Πολιτικής Προστασίας και της κυβέρνησης.

ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ:
1] Το Σύστημα Πολιτικής Προστασίας έχει περιορισμένη ικανότητα ανταπόκρισης σε ταυτόχρονα συμβάντα αυξημένου ρίσκου και πολυπλοκότητας. Η Πολιτική Προστασία είναι κατεξοχήν επιχειρησιακός μηχανισμός και για να φέρει σε πέρας την αποστολή της απαιτείται να υπάρχουν σύγχρονα, οργανωμένα και διαλειτουργικά κέντρα επιχειρήσεων σε κεντρικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο. Με το νόμο που ψηφίστηκε στις αρχές του 2020 το κέντρο επιχειρήσεων της Πολιτικής Προστασίας ταυτίστηκε με το αντίστοιχο της Πυροσβεστικής, γεγονός που αποτελεί μνημείο σύγχυσης αρμοδιοτήτων. Σε περιφερειακό επίπεδο, το συντονισμό θα τον κάνει… μετακλητός, διοριζόμενος από τον περιφερειάρχη, ο οποίος μάλιστα θα συντονίζει και τους δήμους της Περιφέρειας (!), γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων το Σύνταγμα σε ό,τι αφορά την αυτοτέλεια των ΟΤΑ. Για το τοπικό επίπεδο καμία πρόβλεψη. Πουθενά δεν αναφέρονται όργανα και διαδικασίες για το πώς θα λειτουργούν τα κέντρα αυτά.
Στην πράξη, λειτουργούν με χαμηλόβαθμα στελέχη, σε ρόλο συνδέσμου με τις υπηρεσίες τους (Αστυνομία, Ένοπλες Δυνάμεις κ.λπ.) για διαβίβαση αιτημάτων. Δεν έχουν αποφασιστική αρμοδιότητα και μέχρι να λειτουργήσει ο κύκλος (να πάρει τηλέφωνο ο χαμηλόβαθμος το μεσαίο, ο μεσαίος τον ανώτατο και πάλι πίσω) και να παρθούν όποιες αποφάσεις, ζήσε, Μάη μου… Όπως προκύπτει από το νέο νόμο, δεν προβλέπεται καν εκπρόσωπος της ΕΜΥ, του φορέα δηλαδή που από το νόμο έχει αρμοδιότητα για την πρόγνωση και την παρακολούθηση της εξέλιξης των καιρικών φαινομένων.
2] Η Πολιτική Προστασία με το νέο νόμο, ταυτίστηκε ουσιαστικά με το Πυροσβεστικό Σώμα. Η ταύτιση αυτή αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, προκαλεί σύγχυση ρόλων και αρμοδιοτήτων σε κρίσιμους τομείς, και εκτρέπει το Π.Σ. από την κύρια αποστολή του. Η χώρα, όπως άλλωστε και οι περισσότερες χώρες, αντιμετωπίζει ένα μακρύ κατάλογο. Τι σχέση μπορεί να έχει το Π.Σ. με τη διαχείριση της πανδημίας του Covid-19, για παράδειγμα;
3] Η διαχείριση των καταστάσεων έκτακτης ανάγκης σε κυβερνητικό επίπεδο, εστιάζει αποκλειστικά σχεδόν στη φάση της αντιμετώπισης. Όχι μόνο αγνοείται, αλλά παραβλέπεται συστηματικά το γεγονός ότι, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα, η διαχείριση των καταστάσεων έκτακτης ανάγκης περιλαμβάνει τέσσερις αλληλοτροφοδοτούμενους κύκλους: την πρόληψη, την ετοιμότητα, την αντιμετώπιση και την αποκατάσταση.

Ποιος νοήμων πολίτης θα μπορούσε να διαφωνεί, με το να εκλέγεται η ηγεσία κάθε κόμματος από όλα τα μέλη του και όχι μόνο από όσα πάνε στο Συνέδριο του; Θεωρητικά κανείς. Δημοκρατία έχουμε. Όση περισσότερη συμμετοχή τόσο το καλύτερο. Αλλά πρόκειται περί αυτού; Για να το δούμε…

Μάκης Γιομπαζολιάς*
© slpress.gr

Το θέμα ήρθε πάλι στην επικαιρότητα, με την πρόταση – «απόφαση» του Αλέξη Τσίπρα, να εκλέγονται ο πρόεδρος και αυτού του κόμματος (στον ΣΥΡΙΖΑ και η Κεντρική Επιτροπή) από όλα τα μέλη του κόμματος, που θέλουν να ψηφίσουν. Και όχι από τους αντιπροσώπους τους στο κομματικό Συνέδριο.

Και λέμε «ήρθε πάλι», γιατί αυτή τη διαδικασία την καθιέρωσε ο Γιώργος Παπανδρέου, μετά την ανάληψη της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ και την προδιαγεγραμμένη τότε ήττα στις εκλογές του 2004. Και στην αντιπαράθεση του με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, μετά την ήττα του 2007. Η ίδια διαδικασία ακολουθήθηκε στις μέχρι τώρα εκλογές ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ. Το μιμήθηκε η ΝΔ, εκλέγοντας πρόεδρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη με αυτόν τον τρόπο. Και τώρα ήρθε η σειρά και του Τσίπρα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τι συνέβη και τους έπιασε όλους αυτή η αγάπη για την εκλογή τους από την κομματική Βάση και όχι από το Συνέδριο, το ανώτατο όργανο κάθε κόμματος, όπου αντιπροσωπεύονται τα μέλη των κομματικών οργανώσεων; Είναι τόσο άδολη αυτή η αγάπη; Για να το δούμε…

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ – ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ

Όλα κρίνονται στην ουσία τους από το αποτέλεσμα τους. Ποια είναι λοιπόν τα αποτελέσματα της εκλογής κομματικής ηγεσίας από όλα τα μέλη που θέλουν να ψηφίσουν (και από φίλους, σε κάποιες περιπτώσεις) και όχι από το Συνέδριο ή την Κεντρική Επιτροπή;

1] Δημιουργείται ένα ακόμη όργανο, ο πρόεδρος του κόμματος. Ανώτερο μάλιστα και από το Συνέδριο καθώς είναι νομιμοποιημένο απ’ ευθείας από την κομματική Βάση και όχι μόνο από τους αντιπροσώπους των κομματικών οργανώσεων στο Συνέδριο.

2] Ο πρόεδρος, ως κυρίαρχο ανώτατο όργανο, γίνεται παντοκράτορας στο κόμμα. Και οι αποφάσεις του μπορούν να συζητηθούν κριτικά, αλλά όχι να ανατραπούν, ούτε καν από το Συνέδριο.

3] Όποια εσωκομματική αντιπολίτευση και κριτική στις βουλήσεις του προέδρου γίνεται άνευ ουσίας. Και όποιοι αντιτίθενται στις θέσεις του, έχουν δύο δρόμους. Είτε να υποταγούν στον πρόεδρο, είτε να φύγουν από την ενεργό κομματική δράση. Εκτός εάν τον περιμένουν, μετά από ήττα στις εθνικές εκλογές, για να τον αμφισβητήσουν ευθέως. Δύσκολο πράγμα, να περιμένεις ήττα του κόμματος σου. Οπότε;

ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΤΑ ΑΡΧΗΓΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ

Τα παραπάνω εξηγούν, νομίζουμε, αυτή την αγάπη υποψήφιων ή εν ενεργεία κομματικών ηγετών, να εκλέγονται ή να νομιμοποιούνται απ’ ευθείας από την κομματική Βάση. Γίνονται παντοκράτορες στο κόμμα τους, εξουδετερώνουν κάθε εσωκομματική αντίρρηση και αποχωρούν εθελουσίως, όταν θέλουν, συνήθως μετά από μία σοβαρή ήττα σε εθνικές εκλογές. Δεν το λες και τόσο δημοκρατική εσωκομματική λειτουργία όλο αυτό.

Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας προτείνει (και το Συνέδριο θα αποφασίσει βεβαίως) εκλογή από τη Βάση των μελών, όχι μόνο του προέδρου, αλλά και της Κεντρικής Επιτροπής. Ας σκεφτούμε, ότι τα κομματικά Συνέδρια έχουν, κατά βάση, τρία έργα να κάνουν: Διαμόρφωση πολιτικών θέσεων (χιλιάδες αντιπρόσωποι σε μία-δύο ημέρες έτοιμα κείμενα εγκρίνουν συνήθως), εκλογή Κεντρικής Επιτροπής και εκλογή προέδρου. Εάν τα δύο τελευταία αφαιρεθούν, τότε οι χιλιάδες σύνεδροι θα έρχονται από όλη τη χώρα, για να εγκρίνουν έτοιμα κείμενα θέσεων.

Γενικό συμπέρασμα: Τα κόμματα στην Ελλάδα ήταν πάντοτε αρχηγικά. Με τους προέδρους τους να «εκλέγονται» ακόμη και δια βοής, εάν ήταν αδιαμφισβήτητες ηγετικές προσωπικότητες. Τα τελευταία χρόνια, μας τελείωσαν οι αδιαμφισβήτητες ηγετικές προσωπικότητες. Τα κόμματα όμως, με επιλογές των προέδρων τους, θέλουν να παραμείνουν αρχηγικά. Με τη βούλα της Βάσης.

*Ο Μάκης Γιομπαζολιάς είναι δημοσιογράφος και πατέρας δύο παιδιών. Γόνος προσφυγικής οικογένειας, γεννήθηκε στο Περιστέρι Αττικής. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πρόσφερε ότι μπόρεσε στη δημοσιογραφία (ρεπόρτερ, αρχισυντάκτης και διευθυντικό στέλεχος σε εφημερίδες, ραδιόφωνα και κανάλια της δημόσιας και της ιδιωτικής τηλεόρασης), στο συνδικαλισμό (ΕΣΗΕΑ), στην πολιτική (δύο φορές υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, τρεις τετραετίες εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και σήμερα περιφερειακός σύμβουλος Αττικής) και στο δημόσιο χώρο. Συμμετέχει στον όμιλο πολιτικής σκέψης ΑΚΤΙΔΑ.

Το δημοσίευμα του Euractiv επιβεβαιώνει τις αποκαλύψεις της «δημοκρατίας» για αντιγραφή του μοντέλου Ντράγκι στην Ελλάδα

Παρά τη διάψευση σκοπιμότητας που ακολούθησε από τον εκπρόσωπο της Κομισιόν, το αποκαλυπτικό δημοσίευμα του Euractiv για τον επικείμενο σχηματισμό «τεχνοκρατικής κυβέρνησης» στην Αθήνα, στα χνάρια της περιόδου 2011-2012 με το Λουκά Παπαδήμο, βάζει «φωτιά» στις εγχώριες πολιτικές εξελίξεις!

Οι πληροφορίες που επικαλείται η έγκυρη ευρωπαϊκή ιστοσελίδα, έρχονται να επιβεβαιώσουν πανηγυρικά τις αποκαλύψεις τόσο της «δημοκρατίας» όσο και του newsbreak.gr για τις διεργασίες που συντελούνται εδώ και καιρό στα παρασκήνιο για την αντιγραφή του μοντέλου Ντράγκι και στην Ελλάδα, καθώς θεωρείται ότι η σημερινή κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη έχει κλείσει τον κύκλο της και «δεν αντέχει άλλο».

Το Euractiv προσθέτει μάλιστα και νέα ενδιαφέροντα στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία, η πολιτική αλλαγή σχετίζεται με τη διαχείριση των κονδυλίων του Ταμείου Διαχείρισης. Πιθανολογείται δε, ότι θα μπλοκαριστεί η επόμενη δόση του Ταμείου, ώστε να τη διαχειριστεί η επόμενη κυβέρνηση. Επίσης, έχει τεράστια σημασία η αναφορά και στο ενδεχόμενο οι εκλογές να γίνουν όχι στο τέλος της τετραετίας, αλλά το Σεπτέμβριο 2022, παρά τις έως σήμερα διαβεβαιώσεις του κ. Μητσοτάκη.

Το δημοσίευμα επικαλείται «πηγές της Κομισιόν», σύμφωνα με τις οποίες «υπάρχουν ισχυρές συζητήσεις και σκέψεις για την προώθηση του μοντέλου Ιταλίας τύπου Ντράγκι και για την Ελλάδα». Και όπως έχει αποκαλύψει η «δημοκρατία», το ρόλο αυτόν διεκδικούν να παίξουν δύο πρόσωπα, ο διοικητής της ΤτΕ Γιάννης Στουρνάρας και ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Μαργαρίτης Σχοινάς.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Με βάση το ρεπορτάζ του Euractiv, ο κ. Μητσοτάκης φαίνεται να έχει χάσει πλέον την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων, καθώς αναφέρεται ότι η υπάρχουσα κυβέρνηση είναι «έρμαιο ισχυρών πιέσεων και δεσμεύσεων σε μια περίκλειστη ομάδα Ελλήνων επιχειρηματιών». Επίσης, το σημερινό πολιτικό σύστημα «δεν είναι σε θέση να φέρει εις πέρας τις βαθιές τομές που απαιτείται προκειμένου η χώρα να αλλάξει σελίδα». Καταλυτικό ρόλο στον «έντονο προβληματισμό» των Ευρωπαίων έπαιξαν μάλιστα και τα κρούσματα διάλυσης του κρατικού μηχανισμού λόγω της χιονοθύελλας.

Συνολικά μεταδίδεται μια εικόνα κατάρρευσης της κυβέρνησης Μητσοτάκη, με αποτέλεσμα να επικρατεί ανησυχία στις Βρυξέλλες για τον «τεράστιο όγκο χρημάτων που θα εισρεύσουν στην ελληνική οικονομία μέχρι το 2026» και τη δημιουργία ενός «φαύλου κύκλου που δεν αφήνει να ανοίξει η οικονομία σε ευρωπαϊκές και ξένες επενδύσεις». Οι πηγές του δημοσιεύματος εκφράζουν μάλιστα την ανησυχία, ότι το ελληνικό κράτος θα δώσει προτεραιότητα σε «ασφαλείς» επενδύσεις – οι οποίες ούτως ή άλλως θα λάμβαναν χρήματα από τις τράπεζες – και όχι σε επενδύσεις υψηλού κινδύνου σε τομείς και μικρομεσαίες επιχειρήσεις που υπέστησαν σοβαρό πλήγμα κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Υπενθυμίζεται δε, ότι τον Ιούνιο του 2021 το ελληνικό σχέδιο ανάκαμψης ήταν το μόνο που άλλαξε κατόπιν απαίτησης των Βρυξελλών. Με δεδομένη και την αναφορά σε πιέσεις από «μια περίκλειστη ομάδα Ελλήνων επιχειρηματιών», όλα αυτά παραπέμπουν σε απειλή πλιάτσικου…

Το δημοσίευμα επισημαίνει με νόημα επίσης, ότι «η εκταμίευση της πρώτης δόσης του Ταμείου ήδη έχει καθυστερήσει λόγω αργοπορίας των μεταρρυθμίσεων», ενώ «με βάση το σενάριο για εκλογές το Σεπτέμβριο που φαίνεται να έχει κλείσει και μέσα στην κυβέρνηση, φαντάζει απίθανο να υπάρξει εκταμίευση της δεύτερης δόσης μέσα στο καλοκαίρι, όπως ήταν ο αρχικός σχεδιασμός». Το «διά ταύτα» των διεργασιών αυτών, λαμβανομένης υπόψιν και της απλής αναλογικής, είναι ότι «μπροστά στο φάσμα ακυβερνησιμότητας και εκκρεμότητας πληρωμής της δεύτερης δόσης του Ταμείου η Κομισιόν, σε συνεννόηση με μεγάλα κράτη, όπως η Γερμανία και η Γαλλία, θα πιέσει για κυβέρνηση εθνικής ενότητας με τεχνοκράτες εγνωσμένου κύρους». Πάντως, άλλες πληροφορίες επιμένουν, ότι η δημιουργία μιας νέας «κυβέρνησης Παπαδήμου» συνδέεται και με τα σενάρια για καινούργια δημοσιονομικά μέτρα μνημονιακού τύπου. Όπως μάλιστα είχε αποκαλύψει εγκαίρως και το newsbreak.gr, εν όψει μιας νέας χρεοκοπίας το 2023, για τη θέση του νέου Παπαδήμου «ώστε να αναλάβει το σκληρό σχέδιο αποτροπής της νέας χρεοκοπίας και την επιβολή δρακόντειων μέτρων» προαλείφεται ο Μαργαρίτης Σχοινάς.

«Η Κομισιόν δε θα πέσει τόσο χαμηλά σχολιάζοντας ένα τόσο γελοίο και αβάσιμο δημοσίευμα» περιορίστηκε να δηλώσει – όχι και τόσο πειστικά, πάντως – ο εκπρόσωπός της Ερίκ Μαμέρ, όταν ρωτήθηκε σχετικά…

© dimokratia.gr

Έντονη ανησυχία έχει προκαλέσει στο ερντογανικό καθεστώς, η πρόσφατη εξοπλιστική ενίσχυση της Ελλάδας με τα γαλλικά Rafale – κι αυτό πια δεν το ομολογούν απλώς «Τούρκοι αξιωματούχοι», αλλά και οι πιο σκληρές φωνές στην Άγκυρα. Φωνές, που κατά καιρούς δεν έχουν διστάσει να κάνουν χολερικά και προκλητικά σχόλια σε βάρος της Αθήνας.

Μία από τις φωνές αυτές, είναι κι εκείνη του συμβούλου σε θέματα ασφάλειας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Μεσούτ Χακί Τζασίν, που παραδέχθηκε, πως η πλάστιγγα της αεροπορικής υπεροχής έγειρε προς την Ελλάδα με τα νέα μαχητικά αεροσκάφη που αγόρασε. Ενώ επισήμανε και τη συνεργασία της χώρας μας με το Ισραήλ και την εκπαίδευση που αυτό παρέχει σε μέλη της πολεμικής αεροπορίας στη βάση στην Καλαμάτα. «Δεν είναι ακόμη σαφές τι μπορεί να κάνει η Τουρκία έναντι μιας επίθεσης από τον Ελληνικό Στρατό, που ετοιμάζεται να επέμβει στη Θράκη και στο Αιγαίο» υποστήριξε.

Εκείνο που τρομάζει περισσότερο το σύμβουλο του Ερντογάν είναι «η εξοπλιστική βοήθεια προς την Ελλάδα», όπως είχε πει πρόσφατα μιλώντας στο Συνέδριο της Ισλαμικής Ένωσης. «Κοιτάξτε, πέρα από τα μαχητικά αεροσκάφη, δόθηκαν τέσσερις σύγχρονες αμερικανικές φρεγάτες στην Ελλάδα. Η Γαλλία έδωσε άλλες τέσσερις, ενώ εκσυγχρονίζονται και τέσσερις (γερμανικής ναυπήγησης) ΜΕΚΟ. Με αυτά τα πολεμικά πλοία η ελληνοαμερικανική συνεργασία εγείρει προκλήσεις για εμάς στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο. Βλέπουμε ότι η Τουρκία έχει δυσκολίες στην Αλεξανδρούπολη και την Κρήτη με τις αμερικανικές βάσεις» ανέφερε.

© dimokratia.gr