Η νέο-οθωμανική θεώρηση του Κυπριακού δε διαφέρει ποιοτικά από την κεμαλική, όπως την εξέθεσα στο προηγούμενο άρθρο μου (σ.σ.: δημοσιεύτηκε στα ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΑ ΝΕΑ στο προηγούμενο φύλλο). Στο βιβλίο του «Το στρατηγικό βάθος» ο Νταβούτογλου είναι σαφέστατος: «Η Κύπρος, που κατέχει μια κεντρική θέση παγκοσμίως από την άπο¬ψη της ίσης σχεδόν απόστασης που απέχει από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, βρίσκεται μαζί με την Κρήτη πάνω σε έναν άξονα όπου τέμνονται και οι υδάτινες αρτηρίες.

Σταύρος Λυγερός*
© slpress.gr

»Η Κύπρος… επέ¬χει επίσης τόπο μιας σταθερής βάσης και αεροπλανοφόρου που είναι σε θέση να ελέγχει τις περιοχές του Περσικού κόλπου και της Κα¬σπίας και τις υδάτινες αρτηρίες του Άντεν και του Ορμούζ, οι οποίες αποτελούν τις σημαντικότερες υδάτινες περιοχές που συνδέουν Ευ¬ρασία και Αφρική. Δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει τη στρατηγική θέση της… Μια χώρα που παραμελεί την Κύπρο δεν είναι δυνατόν να έχει έναν αποφασιστικό λόγο στις παγκόσμιες και περιφερειακές πολιτι¬κές. Δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική στις παγκόσμιες πολιτικές, διότι αυτό το μικρό νησί κατέχει μια θέση που μπορεί να επηρεάσει άμεσα τους στρατηγικούς συνδέσμους μεταξύ Ασίας και Αφρικής, Ευρώπης και Αφρικής και Ευρώπης και Ασίας… Καθίσταται πασιφανές ότι η κεντρική θέση που κατέχει αυτή η περιοχή, από την άποψη των ενεργειακών αξόνων της, θα αποτελέσει στο μέλλον τη βασικότερη παράμετρο του παγκόσμιου ανταγωνισμού…
»Στο πλαίσιο αυτό το Κυπριακό δεν είναι ούτε ένα συνηθισμένο τουρκοελληνικό εθνοτικό ζήτημα ούτε απλώς μια χρονίζουσα τουρκοελληνική διένεξη. Η Τουρκία, που κατέχει μια θέση που επηρεάζεται άμεσα από όλες αυτές τις ισορροπίες, είναι υποχρεωμένη να αξιολογήσει την επί του Κυπριακού πολιτική της έξω από το περιορισμένο πλαίσιο των τουρκοελληνικών σχέσεων. Το Κυπριακό μετατρέπεται με μια συνεχώς και αυξανόμενη ταχύτητα σε ένα ζήτημα Ευρασίας και Μέσης Ανατολής-Βαλκανίων (Δυτικής Ασίας-Ανατολικής Ευρώπης). Η πολιτική επί του Κυπριακού πρέπει να τεθεί σε ένα νέο στρατηγικό πλαίσιο, σύμφωνο προς το ήδη διαμορφωμένο νέο (διεθνές) στρατηγικό πλαίσιο.
»Η σημασία του Κυπριακού από την οπτική της Τουρκίας μπορεί να μελετηθεί κατά βάση σε δύο κύριους άξονες: Ο πρώτος προκύπτει από την ιστορική ευθύνη της Τουρκίας για την εμπέδωση της ασφάλειας της μουσουλμανικής τουρκικής κοινότητας της νήσου και είναι ένας άξονας που έχει κοινωνικό χαρακτήρα… Ο δεύτερος σημαντικός άξονας του Κυπριακού ζητήματος είναι η σημασία της γεωγραφικής θέσης του νησιού από γεωστρατηγική άποψη. Ο άξονας αυτός καθ’ αυτόν είναι ζωτικής σημασίας, ανεξάρτητα από το ανθρώπινο στοιχείο που βρίσκεται εκεί. Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου».

Η ΤΥΦΛΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΕΛΛΑΔΙΣΜΟΥ
Το νόημα των παραπάνω –μάλλον βαρύγδουπων ακαδημαϊκών διατυπώσεων– είναι απλό: η γεωπολιτική σημασία της Κύπρου είναι τόσο μεγάλη (όταν ο Νταβούτογλου έγραφε το βιβλίο του δεν είχαν ανακαλυφθεί τα ενεργειακά κοιτάσματα στην κυπριακή ΑΟΖ) που όποιος την ελέγχει, ή έχει βάλει πόδι, αποκτά πολύτιμο πλεονέκτημα. Όπως πολύ χαρακτηριστικά γράφει ο αρχιτέκτονας της νέο-οθωμανικής εξωτερικής πολιτικής, ακόμα και εάν δεν υπήρχε ούτε ένας Τούρκος στη Μεγαλόνησο, η Τουρκία έπρεπε να έχει δημιουργήσει κυπριακό πρόβλημα.
Έχει σημασία να συγκρίνουμε την τουρκική θεώρηση (και την κεμαλική και τη νέο-οθωμανική) με το μικροελλαδισμό των ελλαδικών αρχουσών ελίτ. Η μακραίωνη παρουσία του Ελληνισμού στην Κύπρο είναι ένα πολύτιμο δώρο της ιστορίας, το οποίο αναβαθμίζει ποιοτικά τη γεωπολιτική σημασία συνολικά του ελληνικού παράγοντα. Αντί να τη δουν έτσι, στην Αθήνα την είδαν παραδοσιακά σαν πρόβλημα, σαν βάρος! Κυριάρχησαν αντιλήψεις του τύπου «η Κύπρος είναι μακριά», «η Ελλάδα πρέπει να απαλλαγεί από το βάρος του Κυπριακού» και «τώρα που εντάξαμε την Κυπριακή Δημοκρατία στην ΕΕ εξοφλήσαμε το χρέος μας από το πραξικόπημα του 1974 και πια η Λευκωσία μπορεί να τραβήξει μόνη το δρόμο της»!
Ο λόγος που οι ελλαδικές άρχουσες ελίτ υιοθέτησαν τέτοια στάση, δεν οφείλεται μόνο σε πολιτική μικρόνοια. Οφείλεται και στο παραδοσιακό σύνδρομο εξάρτησής τους, το οποίο τις έκανε συχνά να προτάσσουν την ευθυγράμμιση με την πολιτική των ξένων προστατών από την εξυπηρέτηση ζωτικών εθνικών συμφερόντων. Έτσι, η αναγκαία ανάμειξη του «εθνικού κέντρου» στην Κύπρο εκφυλίστηκε σε παρεμβάσεις που, αντί να υπερασπίσουν τον κυπριακό Ελληνισμό και να τον ενσωματώσουν στον εθνικό κορμό, τον ακρωτηρίασαν και ταυτοχρόνως τραυμάτισαν καίρια το κύρος και τη διεθνή θέση της Ελλάδας.

Ο ΕΝΙΑΙΟΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ
Μόνη εξαίρεση ήταν η πολιτική των κυβερνήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου. Στη δεκαετία 1980 επιχείρησε να αντικαταστήσει το δόγμα αποστασιοποίησης «Η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται» με το δόγμα της «συναπόφασης – συμπαράταξης». Αργότερα, στη δεκαετία του 1990, υιοθέτησε το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, σε μία προσπάθεια να ενσωματώσει την ελεύθερη Κύπρο στην ελληνική αμυντική ομπρέλα. Ο Σημίτης άφησε αυτό το δόγμα να εκφυλισθεί.
Το τι αντιπροσωπεύει από γεωπολιτικής απόψεως η Κύπρος, μάς το λένε με λόγια και πράξεις οι Τούρκοι. Μας το δείχνει, όμως, και το Ισραήλ, που τραυματικά συνειδητοποίησε πόσο κρίσιμος παράγοντας ασφαλείας είναι ο έλεγχος του ομφάλιου λώρου που το συνδέει με τη Δύση. Η οδός που το συνδέει με την Ευρώπη πρέπει να είναι σταθερά ανοικτή. Πριν από μερικά χρόνια δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Στις νότιες ακτές της Ανατολικής Μεσογείου δέσποζε η απολύτως συνεργάσιμη Αίγυπτος. Στις βόρειες ακτές δέσποζε η Τουρκία, με την οποία το Ισραήλ είχε συνάψει μία στρατηγική σχέση.
Τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν, όταν για να προωθήσει το νέο-οθωμανικό όραμά του, ο Ερντογάν άνοιξε μέτωπο με το εβραϊκό κράτος. Η ρήξη με την Τουρκία υπενθύμισε στους Ισραηλινούς, ότι σε αυτή την περιοχή το γεωπολιτικό παιχνίδι επηρεάζεται καθοριστικά από το θρησκευτικό-πολιτισμικό κριτήριο. Αυτός είναι ο καθοριστικός γεωπολιτικός λόγος για τον οποίο στράφηκαν προς τον ελληνικό παράγοντα.
Η ανατροπή του καθεστώτος Μουμπάρακ και η εκλογική νίκη των Αδελφών Μουσουλμάνων, ενέτεινε την αβεβαιότητα και ενίσχυσε το συμπέρασμα των Ισραηλινών για την εγγενή αστάθεια των διευθετήσεών τους με μουσουλμανικές χώρες. Το γεγονός ότι στη συνέχεια ο στρατός ανέτρεψε τον πρόεδρο Μόρσι τους προκάλεσε ανακούφιση, αλλά δεν άλλαξε το συμπέρασμά τους.

ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ, Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΓΩΝΑ
Οι Ισραηλινοί ανακάλυψαν και πάλι την αξία που έχει για την εθνική ασφάλειά τους η ελεύθερη Κύπρος και η Ελλάδα ως ασφαλής οδός προς τη Δύση. Έτσι προέκυψε η τριγωνική συνεργασία, με την οποία η Ελλάδα ουσιαστικά επανήλθε στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό συνέβη με πρωτοβουλία του Ισραήλ και η Ελλάδα ανταποκρίθηκε στο άνοιγμα, επειδή είχε και τις ευλογίες των Αμερικανών.
Στη συνέχεια προστέθηκε σε παράλληλο τρίγωνο η Αίγυπτος και αργότερα τα Εμιράτα, η Ιορδανία, η Σαουδική Αραβία και τελευταία ο Λίβανος. Η πικρή αλήθεια είναι ότι για δεκαετίες η Ελλάδα είχε αυτοεγκλωβισθεί στο Αιγαίο. Για την ακρίβεια την ώθησαν οι Τούρκοι να αυτοεγκλωβισθεί ως αντίδραση – άμυνα στην πρωτοβουλία τους να ανοίξουν μέτωπο στο Αιγαίο.
Η ανακάλυψη των κοιτασμάτων φυσικού αερίου προσέθεσε στη γεωπολιτική διάσταση και τη γεωοικονομική. Οι τριγωνικές συνεργασίες στην Ανατολική Μεσόγειο, εμμέσως πλην σαφώς, αναδιατάσσουν τις γεωπολιτικές και γεωοικονομικές ισορροπίες στην κρίσιμης σημασίας θαλάσσια περιοχή που συνδέει τρεις ηπείρους. Για την ακρίβεια, πρόκειται για στρατηγικού χαρακτήρα αλλαγή, η οποία συντελείται σταδιακά, και εκ των πραγμάτων -εμμέσως πλην σαφώς- απομονώνει την Τουρκία.
Όπως προανέφερα, η Κύπρος είναι το πρώτο στρατηγικά κρίσιμο σκαλοπάτι στην οδό του Ισραήλ προς τη Δύση. Η χειρότερη εξέλιξη για τους Ισραηλινούς, λοιπόν, θα ήταν ολόκληρη η Κύπρος να περιέλθει υπό τον έλεγχο της Άγκυρας και πολύ περισσότερο να τουρκοποιηθεί. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το Ισραήλ, όπως και η Αίγυπτος, είναι δυνάμει σύμμαχοι του Ελληνισμού στο να αποτρέψει μία τέτοια εξέλιξη. Υπό τον όρο, ότι Λευκωσία και Αθήνα κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Όρος που αποδεικνύεται από τα γεγονότα καθόλου αυτονόητος.

*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός – διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.

Η θεσμική βία την οποία βιώνει ο Έλλην Πολίτης, ένεκεν της σωρείας καταστρατηγήσεων του Καταστατικού Χάρτη του Ελλαδικού Συντάγματος, ενεργοποιούν αυτοδικαίως την ακροτελεύτια διάταξη του άρθρου 120 παράγραφος 4 του Συντάγματος, ήτοι την, κατά το προσφυώς λεγόμενον, «Επιτομή του Συνταγματικού Πατριωτισμού», καθότι, η εν θέματι διάταξη, αναγνωρίζει ευθέως προς τον Έλληνα Πολίτη, το δικαίωμα και την υποχρέωση, να αντλήσει την εξουσία αυτή, εκ του ως άνω άρθρου, ίνα καταστεί αυτόκλητος θεματοφύλακας και άγρυπνος φρουρός της Συνταγματικής Νομιμότητας, δοθέντος ότι η παράγραφος 2 του άρθρου 120, απαιτεί από τον Έλληνα πολίτη τον σεβασμό προς το Σύνταγμα και τους Νόμους οι οποίοι συμφωνούν με αυτό, αλλά και την αφοσίωση εις την πατρίδα και την Δημοκρατία.

Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς
[Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω]
www.katsivardas-dimitriadou.gr

Ως εκ τούτου επαφίεται εις τον Πατριωτισμό των Ελλήνων, η σύννομη κατά την υποκειμενική μου γνώμη, κατά διασταλτική ερμηνεία της ως άνω διάταξης, αντίδραση του πολίτη, εν προκειμένω, κατά των σφετεριστών της λαϊκής κυριαρχίας, οι οποίοι πραξικοπηματικά καταλύουν θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος, φαλκιδεύοντας δυσανάλογα των αντικειμενικών περιστάσεων μείζονα δικαιώματα των πολιτών (κατά κατάφωρη παραβίαση δηλαδή της περίπτυστης αρχής της αναλογικότητας, ειδικότερης έκφανσης του Κράτους Δικαίου κατ’ άρθρο 25 του Συντάγματος), όπως η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας ως προς το σύνολο των επιμέρους πτυχών και εκφάνσεώς της (ατομική-επαγγελματική δράση, απρόσκοπτη μετακίνηση) αλλά και την μείζονα αποστέρηση της ελευθέρας βούλησης αποφάσεως περί της αυτοδιάθεσης της υγείας αυτής καθ’ αυτήν των πολιτών, αλλά και της ανεπηρέαστης αλλά και κατόπιν ρητής εμφατικής αξιώσεως τους (νοείται των πολιτών), δια ειδικής έγκυρης και εμπεριστατωμένης ιατρικής πληροφόρησης περί της πανδημίας και των παρενεργειών της υπό της Πολιτείας, ούτως ώστε εν τέλει να συγκαταθέσουν συνειδητά, προς πάσα επιγενόμενη Ιατρική πράξη.
Η ανεδαφική και στερούμενη, επαρκούς τεκμηριώσεως, θεμελίωση του όρου «δημόσια υγεία» και ο δογματικός και άκρατος μονισμός ενημέρωσης από μία συγκεκριμένη μερίδα Λοιμοξιολόγων εν Ελλάδι, περί του αντικειμενικώς ή επιστημονικώς κατά το μάλλον ή ήττον, «ορθώς λαμβάνειν» ως προφυλακτικό μέτρο εξουδετερώσεως διασποράς του σύγχρονου επάρατου ιού, εν συνδυασμώ με τον σιδηρούν αποκλεισμό της ανεμπόδιστης ελευθερίας εκφράσεως, αντιφρονούντων ιατρών εις τα, εν Ελλάδι, συστημικά Μ.Μ.Ε, ελεγχόμενα απεριφράστως υπό τους μη διαυγείς μηχανισμούς, ορισμένου εσμού συμφερόντων, ήγειραν ευλόγως υποψίες προς τους γρηγορούντες πολίτες, περί της φυόμενης, εις τον αντίποδα, οιονεί «επιδημίας», καθολικής ποδηγέτησης των Μ.Μ.Ε, περί καλλιέργειας συλλογική φόβου, δια μέσου της παράνομης κατακράτησης και βιαίας στέρησης της προσωπικής ελευθερίας των πολιτών, δια των αλλεπάλληλων εγκλεισμών, υπό την «ιδιώνυμη» επαχθή απειλή επιβολής διοικητικού προστίμου και απηνούς ασκήσεως ποινικής διώξεως.
Ως εκ τούτου, την κατηγορία των σκεπτικιστών πολιτών, περί του τρόπου επιβολής της πανδημίας και των επιπτώσεων εις τα δημοκρατικά τους δικαιώματα, άρχισαν, οι διάφοροι μηχανισμοί, να τους στιγματίζουν με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς, κατονομάζοντας τους αορίστως ως «σεσημασμένους εγκληματίες του νεοπαγούς ιού, ψεκασμένους, συνομωσιολόγους, ακροδεξιούς», δια τον απλούστατο λόγο ότι τόλμησαν, να αμφισβητήσουν την αυθεντία της εξουσίας, η οποία επιβάλλει δια πυρός και σιδήρου, την ιατρικώς αναιτιολόγητη υποχρέωση, διαρκούς λογοδοσίας των πολιτών δια πάσα κίνηση τους, η την δια νόμου επιβολή αμφίβολης αποτελεσματικότητας προφυλακτικών μέτρων.
Η συλλογική αυτή αντίδραση νέων επιστημόνων προς την Νέα Τάξη Πραγμάτων προς μία άκρως ιατρικώς αβάσιμη αλλά και νομικώς αντισυνταγματική και καθόλα έκνομη, επιβολής συλλήβδην και κατά συρροή μέτρων, τα οποία προσβάλλουν ευθέως την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, προϊόν επεξεργασίας επιβολής υπερεθνικών αλλότριων συμφερόντων της, προφανώς ανησύχησε τους κρατούντες.
Η πατερναλιστική αυτή υπερ-εξουσία της κυβέρνησης, ομοιάζει με αστυνομικό κράτος ολοκληρωτικού τύπου, το οποίο υπό τον μανδύα της επίφασης της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, επιχειρεί να περιάγει την χώρα, προς μία μόνιμη κατάσταση πολιορκίας, η οποία δήθεν δικαιολογείται και συγχωρείται, από την πολύκροτη πανδημία ως παγίως επαπειλούμενο κίνδυνο της δημόσιας υγείας, εξ αυτού του λοιπόν του λόγου ο πολίτης σήμερα απολύεται εκδικητικά από την εργασία του, ακόμη και τα παιδιά στερούνται της εκπαιδεύσεως, άνευ ετέρου τινός εν είδει τιμωρίας, ως αντιφρονούντες και μη συμμορφούμενη προς την άλογη κρατική βία.
Η διχοστασία εις τους κόλπους της κοινωνίας καθώς και η ρατσιστική βία προς τους έχοντες μία τεκμηριωμένα διαφορετική άποψη αμφισβήτησης του ως άνω επιβεβλημένου «αφηγήματος» διώκεται καθοιονδήποτε τρόπο, με την μομφή του αρνητή της αυθεντίας της δεσποτείας του αδιαμφισβήτητου κύρους του «Ηγεμόνα».
Εν τω πλαισίω αυτό, νύκτωρ, βεβιασμένα, εν κρυπτώ και παραβύστω, ψηφίστηκε, στις 22-4-2021, άρον άρον, το ανεύθυνο των «Λοιμοξιολόγων», μία θεσμικώς πραξικοπηματική ενέργεια, η οποία σηματοδοτεί εκκωφαντικά, τον ενταφιασμό της Δημοκρατίας και την πρόδηλη κατάλυση των Δημοκρατικών Θεσμών.
Η περί ης ο λόγος ψήφιση άπτεται της περί της αφέσεως της ποινικής ευθύνης των μελών της Εθνικής Επιτροπής Προστασίας της Δημόσιας Υγείας έναντι του Κορωνοϊού COVID-19, της Επιτροπής Αντιμετώπισης Εκτάκτων Συμβάντων Δημόσιας Υγείας από Λοιμογόνους Παράγοντες της Επιτροπής Εμβολιασμών, οι οποίοι εφεξής δεν ευθύνονται, δεν διώκονται και δεν εξετάζονται για γνώμη που διατύπωσαν ή ψήφο που έδωσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους στο πλαίσιο λειτουργίας των ως άνω Επιτροπών. Δίωξη επιτρέπεται μόνο για συκοφαντική δυσφήμιση ή εξύβριση.
Πρόκειται για το άρθρο 4, της επίμαχης τροπολογίας προσθήκης του Σχεδίου Νόμου του Υπουργείου Δικαιοσύνης «Κώδικα Δικαστικών Υπαλλήλων» όπου το άρθρο 32ο του Ν. 4771/2021 (Α’ 16) αντικαθίσταται με βάσει τα ως άνω προρρηθέντα, υπογεγραμμένο υπό των Υπουργών Οικονομίας και Υγείας.
Η ως άνω, διάταξη, αποτελεί βραδυφλεγή βόμβα εις τα θεμέλια του Δημοκρατικού μας Πολιτεύματος αναγνωρίζοντας συλλήβδην προληπτική ασυλία προς τους «πρωταγωνιστές» της Πανδημίας με ό,τι τούτο συνεπάγεται της δημόσιας υγείας, των πλημμελειών (ιατρικών και διοικητικών) ως προς την διαχείριση αυτής, με αποτέλεσμα δηλαδή, να αμνηστεύεται εκ των προτέρων και να καθαγιάζεται ως αυθεντικά ανεπίδεκτη, ποινικής διερεύνησης οιαδήποτε τυχόν μη ορθή λήψη αποφάσεως, η οποία αντικειμενικά δεν επέφερε το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα αλλά ενδεχομένως να αποτέλεσε γενεσιουργό αιτία, πολλαπλών άστοχων ενεργειών και παραλείψεων ως προς την ιταμή διαχείριση της περιλάλητης πανδημίας.
Η εν λόγω ανεκδιήγητη πράξη, όζει ολοκληρωτισμό, και συνιστά ανυπερθέτως εκκωφαντική ομολογία αφενός αποτυχίας της κυβερνήσεως, η οποία φοβούμενη τυχόν, παρέμβαση της Δικαιοσύνης, ως έδει, _καθότι φρονούμε ότι ζούμε σε Συντεταγμένο Κράτος Δικαίου, όπου η λειτουργική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, δύναται να παρέμβει, κατόπιν ελευθέρας ασκήσεως του προσήκοντος, νομικού και ουσιαστικά βάσιμου ένδικου βοηθήματος, υπό οιονδήποτε πολίτη προς τυχόν διαλεύκανση της υποθέσεως της πανδημίας και αφετέρου απερίφραστη παραδοχή ότι ημείς οι πολίτες καθιστάμεθα ανυπόληπτα ενεργούμενα ψεκασμένοι, οι οποίοι στερούμεθα οιασδήποτε προστασίας, ακόμη και της δικαστικής προστασίας, καθότι, απλώς αποτελούμε μία διανοητικώς λοβοτομημένη, ευκαταφρόνητη και ανυπόληπτη υδαρή μάζα, προκειμένου η ελίτ να πειραματίζεται εις την αντοχή της υγείας μας.
Η θέσπιση της ποινικής ανευθυνότητας συνεπάγεται εις το διηνεκές ατιμωρησία των πρωταγωνιστών διαχείρισης της πανδημίας και πηδαλιουχήσεως της κοινωνίας περί της λήψεως των προσηκόντων κατά το δοκούν μέτρων, δηλαδή, εν άλλοις λόγοις, η διάταξη αυτή, απαλλάσσει τα μέλη, κατά τρόπο πρόδηλα αντισυνταγματικό διότι παραβιάζει το άρθρο 4 του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο «οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου», καθόσον με το ακαταδίωκτο και επί δολίων πράξεων ή παραλείψεών τους επέρχεται αδικαιολόγητη ευνοϊκή μεταχείριση υπέρ αυτών και μη εφαρμογή των ελληνικών ποινικών νόμων υπέρ της συγκεκριμένης κατηγορίας, ως υπαλλήλων εν ευρεία εννοία, έναντι άλλων κατηγοριών υπαλλήλων, δοθέντος ότι η άνω διάταξη του Συντάγματος κατοχυρώνει όχι μόνο την ισότητα των Ελλήνων πολιτών έναντι του νόμου αλλά και την ισότητα του νόμου έναντι αυτών.
Είναι γεγονός, ότι ο νομοθέτης μπορεί να προβαίνει σε διαφορετική ρύθμιση, όταν τούτο επιβάλλεται από λόγους γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος, για τους οποίους είναι δυνατό να κάμπτεται νομοθετικώς η προεκτεθείσα αρχή της ισότητας των πολιτών έναντι του νόμου (Ολ. Α.Π. 4/2012, 11/2008, 3/2006, 38/2005).
Τούτο, όμως, δεν μπορεί να ισχύσει στην περίπτωση τελέσεως εκ δόλου αξιόποινων πράξεων παρά οιουδήποτε, αφού επί τέτοιου είδους πράξεων δεν είναι νοητή ύπαρξη λόγων γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος, που να δικαιολογούν συνταγματικώς τη διαφορετική ρύθμιση με τη θέσπιση ακαταδίωκτου υπέρ των ανωτέρω προσώπων κατά την εκφορά γνώμης ή διενέργεια πράξεως, που ανάγονται στα καθήκοντά τους
Έτι περαιτέρω και συμπληρωματικώς προς την εθνική νομοθεσία λειτουργεί και η ευρωπαϊκή και ειδικότερα το άρθρο 14 της ΕΣΔΑ που καθιερώνει την αρχή της ισότητας και απαγορεύει τις διακρίσεις ορίζοντας ότι «η χρήσις των αναγνωριζομένων εν τη παρούση Συμβάσει δικαιωμάτων και ελευθεριών δέον να εξασφαλισθεί ασχέτως διακρίσεως φύλου, φυλής, χρώματος, γλώσσης, θρησκείας, πολιτικών ή άλλων πεποιθήσεων, εθνικής ή κοινωνικής προελεύσεως, συμμετοχής εις εθνική μειονότητα, περιουσίας, γεννήσεως ή άλλης καταστάσεως».
Ειδικότερα, στόχος της ευρωπαϊκής νομοθεσίας κατά των διακρίσεων είναι να εξασφαλίσει σε όλα τα άτομα ισότιμες και δίκαιες προοπτικές πρόσβασης στις ευκαιρίες που παρουσι¬άζονται στην κοινωνία.
Μάλιστα, αυτή η νομοθεσία δεν παρουσιάζει μόνο μια μονόπλευρη διάσταση αξιώνοντας την απαγόρευση των διακρίσεων στις σχέσεις κράτους πολίτη, αλλά ταυτόχρονα τριτενεργεί και στις σχέσεις μεταξύ των ιδιωτών.
Εξειδικεύοντας παρατηρούμε ότι η απαγόρευση των διακρίσεων αναλύεται ως εξής:
Προβλέπει ότι τα πρόσωπα που βρίσκονται σε όμοιες καταστάσεις πρέπει να τυγχάνουν όμοιας μεταχείρισης και να μην υφίστανται δυσμενέστερη μετα¬χείριση λόγω κάποιου ιδιαίτερου «προστατευόμενου» χαρακτηριστικού το οποίο διαθέτουν. Αυτές είναι οι «άμεσες» διακρίσεις που υπόκεινται σε ένα γενικό κριτήριο αντικειμενικής αιτι¬ολόγησης. Ειδικότερα το ΕΔΔΑ έχει κρίνει ότι «[…] διαφορετική μεταχείριση ατόμων που βρίσκονται σε σχετικά όμοιες κα¬ταστάσεις […] μπορεί να θεωρηθεί διάκριση εάν στερείται αντικειμενικής και εύλογης αιτιολογίας, με άλλα λόγια εάν δεν επιδιώκει την επίτευξη ενός θε¬μιτού σκοπού ή εάν δεν υπάρχει εύλογη σχέση αναλογικότητας μεταξύ των χρησιμοποιούμενων μέσων και του σκοπού που επιδιώκεται να επιτευχθεί».
Συνελόντι ειπείν, η κυβέρνησις, τελεί εις ρόλο ωσεί «Ποντίου Πιλάτου», ο οποίος ναι μεν θεσπίζει την ατιμωρησία, κατά τον πιο ιταμό, Αντισυνταγματικό και αντιδημοκρατικό τρόπο, δια ένα τόσο καίριο, ακανθώδες και ιστορικό ζήτημα, καταφάσκοντας όμως δε, εμμέσως πλην σαφώς, ενδεχόμενο δόλο ως προς την αποτυχία της μέχρι τούδε διαχείρισης της πανδημίας αλλά εν ταυτώ και δια το μέλλον, νίπτοντας ανενδοιάστως, τας χείρας της, αποτινάσσοντας οιαδήποτε ανάληψη ουσιαστικά πολιτικής ευθύνης, πλήττοντας όμως τοιουτοτρόπως, εκ βάθρων τα θεμέλια της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας μας.

Μπροστά σε νέες προκλήσεις βρίσκονται Αθήνα και Λευκωσία, μετά την άτυπη πενταμερή της Γενεύης, καθώς παρά το γεγονός ότι αποκρούσθηκε η προσπάθεια της Τουρκίας να επιβάλει στο τραπέζι τη λύση δύο κρατών, ο κίνδυνος «επιβίωσης» της νέας ακραίας τουρκικής απαίτησης είναι υπαρκτός. Ενώ δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι ο «χρόνος» που αγοράζει ο ΟΗΕ αλλά και η Ελλάδα και η Λευκωσία, θα συνοδευτεί και από την αποφυγή νέων προκλήσεων και μονομερών ενεργειών.

Νίκος Μελέτης*

© Liberal.gr

Τα Μόνιμα Μέλη του ΣΑ απέρριψαν, μετά τις επικοινωνίες που είχε ο Kύπριος ΥΠΕΞ Ν. Χριστοδουλίδης, την προσπάθεια της Τουρκίας για αλλαγή βάσης στη λύση του Κυπριακού, αλλά υπάρχουν γκρίζες ζώνες, που επιτρέπουν στην τουρκική πρόταση να συνεχίσει να είναι παρούσα το επόμενο διάστημα και να δηλητηριάζει το κλίμα, υπονομεύοντας τις προσπάθειες λύσης του Κυπριακού και ναρκοθετώντας τις προσπάθειες καταλλαγής στα ελληνοτουρκικά.

Ο ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, συγκάλεσε την άτυπη πενταμερή, γνωρίζοντας ότι η τουρκική στάση την οδηγεί σε αδιέξοδο, αλλά γνώριζε συγχρόνως ότι πρέπει να διατηρηθεί ζωντανή με κάθε τρόπο η διαδικασία για το Κυπριακό, όχι τόσο με την προσδοκία επίλυσής του, αλλά ως στοιχείο διευκόλυνσης των ευρωτουρκικών σχέσεων αλλά και ως βαλβίδα εκτόνωσης της έντασης και αποφυγής προκλήσεων και μονομερών ενεργειών, που θα αποτελούσαν απειλή ασφάλειας για ολόκληρη την περιοχή.

Με το ίδιο σκεπτικό, ο κ. Γκουτέρες βλέποντας το απόλυτο αδιέξοδο στη Γενεύη επέλεξε να κάνει το περισσότερο που μπορούσε: να αναγγείλει μια νέα πενταμερή σε 2-3 μήνες, έχοντας επίγνωση ότι δεν πρόκειται να υπάρξει διαφορετικό πλαίσιο από το υπάρχον, εφόσον μάλιστα η Τουρκία επιμένει δογματικά στην επιλογή των δύο κρατών.

Για την Αθήνα και τη Λευκωσία το διάστημα αυτό είναι απολύτως χρήσιμο, εφόσον φυσικά η Τουρκία αποφύγει προκλητικές ενέργειες, κάτι που αποτελεί προϋπόθεση για να συνεχισθεί έστω και αυτή η κλινικά νεκρή διαδικασία.

Η Αθήνα μάλιστα, μετά την επεισοδιακή συνάντηση Δένδια – Τσαβούσογλου στην Άγκυρα, σε συνδυασμό με αυτή την κατ’ όνομα ζωντανή διαδικασία για το Κυπριακό, ετοιμάζεται για παράλληλες κινήσεις στα ελληνοτουρκικά. Εκτιμώντας ότι η επίσκεψη της Άγκυρας είναι παρελθόν, έδωσε την ευκαιρία να ακουστούν τα πράγματα όπως είναι, αλλά δεν πρέπει να διαιωνισθεί ένα κλίμα εχθρότητας που θα έκοβε τους διαύλους επικοινωνίας και θα διευκόλυνε όσους στην Άγκυρα θεωρούν ως εργαλείο στην άσκηση πολιτικής την κλιμακούμενη ένταση σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Ο «κλήρος» έχει πέσει και πάλι στους δύο υπουργούς Εξωτερικών, Ν. Δένδια και Μ. Τσαβούσογλου, καθώς θα πρέπει μέχρι τα μέσα Ιουνίου να έχουν αποκαταστήσει τις σχέσεις, να έχουν κάνει προγραμματισμό για τα επόμενα βήματα και να έχουν το χρόνο έτσι να προετοιμάσουν μια συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν, εάν μάλιστα επιλεγεί να γίνει η συνάντηση αυτή στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ.

Εκκρεμεί η ανταπόδοση της επίσκεψης Δένδια, εκ μέρους του κ. Τσαβούσογλου, αν και δεν αποκλείεται να προηγηθεί και μια πιο άτυπου χαρακτήρα συνάντηση των δύο υπουργών, ώστε να αποφορτισθεί το κλίμα και να αποκατασταθεί η ατμόσφαιρα διαλόγου.

Την Αθήνα προβληματίζει ιδιαίτερα το γεγονός, της επιμονής και εμμονής του Τούρκου προέδρου στο θέμα της Θράκης, που τέθηκε και δημοσίως από τον κ. Τσαβούσογλου, αλλά και στην κατ’ ιδίαν συνάντηση Ερντογάν – Δένδια, καθώς το αφήγημα της προστασίας των «ομοεθνών» της Θράκης και των απανταχού μουσουλμάνων, η προβολή του οθωμανικού παρελθόντος πέραν των σημερινών συνόρων, αποτελεί πλέον ταυτοτικό ζήτημα για τον Τ. Ερντογάν και αυτή η ατζέντα ούτε αποσύρεται, ούτε αλλάζει.

Είναι προφανές, ότι για την Ελλάδα δεν υπάρχουν περιθώρια για βήματα υπαναχώρησης σε αυτά τα ζητήματα, ενώ μάλιστα και κάποιες κινήσεις που θα μπορούσαν να γίνουν από την Αθήνα, στη Θράκη, υπονομεύονται, καθώς θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι συνιστούν συμμόρφωση προς τις υποδείξεις και απαιτήσεις της Άγκυρας. Και σε αυτό συμβάλλουν και οι ακραίοι της μειονότητας, με τον τρόπο που προβάλλουν και επιχειρούν να επιβάλουν τα αιτήματα τους βάζοντας τους πάντα το… τουρκικό πρόσημο.

Θα πρέπει πάντως να αποφευχθούν αγκυλώσεις και θα πρέπει να προχωρήσει με πρωτοβουλία της Ελλάδας η αποκατάσταση μουσουλμανικών μνημείων στην Ελλάδα, όπως επίσης θα πρέπει σαν πρώτο βήμα να λήξει η εκκρεμότητα με τις Μουφτείες που παραμένουν με τοποτηρητές και να στηριχθεί ο χαρακτήρας του Δημοσίου Σχολείου έναντι του αναδρομικού θεσμού των μειονοτικών Σχολείων στη Θράκη.

Στο Κυπριακό είναι προφανές, ότι η Τουρκία έχει τσιμεντώσει την πολιτική των δύο κρατών, η οποία ξεκίνησε μεν ως διαπραγματευτική θέση, αλλά τελικά παίρνει μορφή «κόκκινης γραμμής» με τη συνεχή και διαρκή επανάληψη της από τον Τ. Ερντογάν.

Βεβαίως, η πολιτική των δύο κρατών μπορεί να απορρίπτεται από το διεθνή παράγοντα, όμως απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή σε ορισμένα στοιχεία της επιστολής Τατάρ που κατατέθηκε στη Γενεύη, που παρουσιάζουν την ουσία της τουρκικής απαίτησης μέσα στο περιτύλιγμα των «δύο κρατών».

Η «κυριαρχική ισότητα» και το «ισότιμο διεθνές στάτους των Τουρκοκυπρίων» είναι δύο πτυχές αυτής της πολιτικής, που αποτυπώνουν τη λογική των δύο κρατών χωρίς να αναφέρεται σε αυτά.

Ο κ. Γκουτέρες έχει πιθανότατα την πρόθεση να κρατήσει ζωντανή τη διαδικασία με καλές προθέσεις. Όμως αυτές θα κριθούν το αμέσως επόμενο διάστημα και κυρίως στην Έκθεση του προς το ΣΑ.

Γιατί εάν ο άτυπος χαρακτήρας της πενταμερούς, επέτρεψε στην τουρκική και τουρκοκυπριακή πλευρά να κινηθούν καθαρά εκτός πλαισίου λύσης στη βάση των ψηφισμάτων του ΣΑ του ΟΗΕ, αυτό θα πρέπει να αποτυπωθεί και στην έκθεση του Γ.Γ.

Να αναφέρεται ρητά δηλαδή, ότι η θέση που κατατέθηκε από την τουρκική και τουρκοκυπριακή πλευρά είναι εκτός πλαισίου και ότι αυτό μεγαλώνει ακόμη την απόσταση από το στόχο της λύσης του Κυπριακού. Δεν μπορεί δηλαδή ο άτυπος χαρακτήρας της διαδικασίας και η επιθυμία για συνέχιση του διαλόγου να οδηγήσει σε νομιμοποίηση της λύσης των δύο κρατών και να υπονομεύσει έτσι τη νομική και πολιτική βάση επίλυσης του Κυπριακού.

Το ερώτημα φυσικά είναι, εάν και ποιες δεσμεύσεις έχει αναλάβει ο κ. Γκουτέρες έναντι της Άγκυρας, προκειμένου να κρατηθεί αυτή η διαδικασία ζωντανή.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι η τουρκική πλευρά απέρριψε και την ουδέτερη ακόμη πρόταση του Γ.Γ. για διορισμό ειδικού απεσταλμένου, ο οποίος θα αναλάμβανε το ρόλο των επαφών με τα μέρη μέχρι την επόμενη άτυπη πενταμερή. Ο λόγος ήταν ότι ακόμη κι αν δεν υπήρχε αναφορά στους όρους εντολής του, υποχρεωτικά και αυτονόητα ο διορισμός του και η αποστολή του θα είχε ως νομιμοποιητική βάση την εντολής που έχει ο Γ.Γ. για αναζήτηση λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας στη βάση των ψηφισμάτων του ΣΑ του ΟΗΕ.

ΥΓ. Σε ότι αφορά την Ε.Ε. και τη Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου, εξυπακούεται ότι κριτήριο για τη συζήτηση της θετικής ατζέντας είναι φυσικά η αποφυγή προκλητικών μονομερών ενεργειών εκ μέρους της Τουρκίας και η σε βάθος χρόνου αποκλιμάκωση σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, αλλά δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τέτοιο απλώς και μόνο η… συμμετοχή στην πενταμερή. Η Τουρκία θα πρέπει να κριθεί από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και για τις θέσεις που προβάλει στη διαδικασία για το Κυπριακό. Οι οποίες προφανώς και δε δικαιολογούν ανταμοιβές και ανταλλάγματα…

*Ο Νίκος Μελέτης γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά το 1962. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών της Νομικής Σχολής Αθηνών. Άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος το 1987. Από το 1990 καλύπτει το διπλωματικό ρεπορτάζ, αρχικά στην ΕΡΤ και κατόπιν και στην εφημερίδα «Έθνος». Αρθρογραφεί στο liberal.gr και στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος».