The current issue of the Greek Canadian News “Ta NEA” volume 14-24 published June 19th, 2020.
Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events.
(Click on the image to read the paper.)
Ta NEA volume 14-24
Ελληνοτουρκικά: Πού βρισκόμαστε
Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες σημειώθηκαν 4,5 σοβαρές ελληνοτουρκικές κρίσεις, οι οποίες όλες κατέληξαν εις βάρος της Ελλάδος. Η πρώτη ήταν η κρίση της Κύπρου, που κατέληξε στην εισβολή και κατοχή περίπου του 40% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Παρότι υπήρχε η στρατηγική της Τουρκίας για διχοτόμηση του νησιού από το 1956, με βάση σχετικό πόνημα του συνταγματολόγου Νιχάτ Ερίμ, η εμπλοκή του διεθνούς παράγοντα, δηλαδή του Ηνωμένου Βασιλείου, των ΗΠΑ και του εβραϊκού παράγοντα, σε γεγονότα που κατέληξαν στην εισβολή και κατοχή της Κύπρου, το 1974, είναι πλέον αδιαμφισβήτητη.
Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης*
Η αναφορά του Κλίντον στην ομιλία του, κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα το 1999, στην εμπλοκή των ΗΠΑ στο πραξικόπημα του 1967, που οδήγησε στην εισβολή, αλλά και ο ολοφάνερος ρόλος του Κίσινγκερ στο έγκλημα που διαπράχθηκε στην Κύπρο, αποτελούν ιστορικές αποδείξεις.
Είχε πει ο Κλίντον τότε: «Όταν η χούντα κατέλυσε το πολίτευμα το 1967, οι ΗΠΑ επέτρεψαν στα γεωπολιτικά τους συμφέροντα εν μέσω Ψυχρού Πολέμου να κυριαρχήσουν των συμφερόντων τους –ή πιο σωστά των υποχρεώσεών τους– που θα ήταν η προάσπιση της δημοκρατίας, η οποία ήταν άλλωστε ο λόγος για τον Ψυχρό Πόλεμο. Είναι σημαντικό να το παραδεχθούμε».
Ο στρατηγικός στόχος του διεθνούς παράγοντα τότε ήταν να αποτραπεί η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και το νησί να οδηγηθεί στη διχοτόμηση, για να είναι ευκολότερος ο έλεγχός του μέσω του διαίρει και βασίλευε εσαεί από τους… επιτήδειους του είδους.
Δεν ξέρω αν εκείνοι που σχεδίασαν και διέπραξαν διά των Τούρκων το έγκλημα είναι ευχαριστημένοι με το νεοναζιστικό τέρας που εξέθρεψαν…
Όταν ο «διεθνής παράγων» τακτοποίησε την Κύπρο, ήλθε η σειρά του Αιγαίου. Η Τουρκία, ενθαρρυμένη από την κραυγαλέα στήριξη που είχε, αλλά και από τις εξαιρετικά αρνητικές συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί στην Ελλάδα, με την ακατανόητη απόφαση απόσυρσης από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, το 1976 έβγαλε το ερευνητικό σκάφος «Χόρα» για σεισμογραφικές έρευνες στο Αιγαίο, η έξοδος του οποίου προκάλεσε μια ελληνοτουρκική κρίση που οδήγησε στην υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Βέρνης. Εκεί άρχισε η εξίσωση Ελλάδας και Τουρκίας, όσον αφορά τα δικαιώματα έρευνας στο Αιγαίο.
Ακολούθησε η έξοδος του «Σισμίκ», που οδήγησε στην ελληνοτουρκική κρίση του Μάρτη του 1987, η οποία έφερε τη συμφωνία στο Νταβός και το mea culpa του Ανδρέα Παπανδρέου. Εκεί δεχτήκαμε να μην κάνουμε έρευνες πέραν των χωρικών μας υδάτων, εξισούμενοι και πάλι με την Τουρκία, όσον αφορά το Αιγαίο.
Το Νοέμβρη του 1994 είχαμε μια σιωπηρή κρίση, την οποία «έλυσαν» οι ΗΠΑ, με την καθοριστική τους παρέμβαση και πάλι. Η Ελλάδα αποκτούσε τότε και νομικά –ετίθετο σε ισχύ η συνθήκη του Μοντέγκο Μπέι– τη δυνατότητα να κάνει χρήση του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12νμ.
Οι ΗΠΑ άσκησαν αφόρητες πιέσεις στον Ανδρέα Παπανδρέου και η Ελλάδα δήλωσε, διά του τότε κυβερνητικού εκπροσώπου Βαγγέλη Βενιζέλου, ότι δε θα επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12νμ, αλλά διατηρεί το δικαίωμα να τα επεκτείνει, όποτε θεωρήσει σκόπιμο.
Η τελευταία κρίση, πριν φθάσουμε στην υπογραφή του μνημονίου Τουρκίας-Λιβύης και στην απόπειρα λεηλασίας της υφαλοκρηπίδας του συμπλέγματος Καστελόριζου, Ρόδου, Κάσου-Καρπάθου και Κρήτης, ήταν αυτή των Ιμίων. Μια κρίση κατά την οποία η Τουρκία αμφισβήτησε για πρώτη φορά ελληνικό έδαφος, τις νήσους Ίμια, που μέχρι τότε φαινόταν ως ελληνικό έδαφος σε επίσημους χάρτες της Τουρκίας και των ΗΠΑ. Και λέω φαινόταν, γιατί την επομένη της κρίσης, οι ΗΠΑ, που με το «no ships, no troops, no flags» στην ουσία υιοθέτησαν και κατοχύρωσαν τις τουρκικές θέσεις περί αμφισβήτησης του status quo που κατοχυρώνεται με τις διεθνείς συνθήκες στο Αιγαίο, δήλωσαν ότι για τις ΗΠΑ τα Ίμια είναι περιοχή αδιευκρίνιστης κυριαρχίας.
Μετά τα Ίμια ακολούθησε η Μαδρίτη, όπου η Ελλάδα αναγνώρισε ότι η Τουρκία έχει «νόμιμα ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο». Με άλλα λόγια, η Ελλάδα αναγνώρισε το δικαίωμα στην Τουρκία να τα υπερασπιστεί ακόμα και με πόλεμο, δηλαδή, νομιμοποιήσαμε από το «παράθυρο» το casus belli για τα 12 μίλια.
Για την Κύπρο ο στόχος του διεθνούς παράγοντα ήταν σαφής και τον περιγράψαμε. Για το Αιγαίο δεν είναι απολύτως σαφής, αν και υπάρχουν μαρτυρίες αξιωματούχων που λένε ότι οι ΗΠΑ επιδιώκουν την συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο, υπό τη δική τους εποπτεία.
Πάντως, υπάρχει πιθανότητα –ίσως σοβαρή– οι ΗΠΑ απλώς να κλήθηκαν να διαχειριστούν τα ελληνοτουρκικά με τον τρόπο που το έκαναν, υπό το πρίσμα των ευρύτερων γεωστρατηγικών τους συμφερόντων.
Δηλαδή, να θεωρούσαν και να συνεχίζουν να θεωρούν το χώρο που καταλαμβάνουν Ελλάδα και Τουρκία ως ενιαίο χώρο για την προστασία και προώθηση των συμφερόντων τους. Μάλιστα, ο χώρος που καταλαμβάνει η Τουρκία, και στον Ψυχρό Πόλεμο και τώρα, έχει μεγαλύτερη αξία από αυτόν της Ελλάδας.
Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τα χαρακτηριστικά που έχουν τα συστήματα εξουσίας στις δύο χώρες, με αυτό της Τουρκίας να είναι διεκδικητικό και επεκτατικό, και της Ελλάδας φοβικό και εύκολα χειραγωγήσιμο από ξένες δυνάμεις, ίσως να έπαιξε ρόλο και στη στάση που τήρησε ο διεθνής παράγων και οι ΗΠΑ στις ελληνοτουρκικές κρίσεις.
Φθάσαμε τώρα στην τελευταία εκκολαπτόμενη κρίση, η οποία όμως έχει άλλα χαρακτηριστικά, γιατί, πολύ απλά, άλλαξε η Τουρκία.
Η νέα Τουρκία δεν είναι πλέον ένας ευπειθής σύμμαχος, και το απέδειξε στην περίπτωση της Συρίας, όπου, όταν είδε τις ΗΠΑ να ασκούν πολιτική ίδρυσης ενός δεύτερου κουρδικού κράτους εκεί, αφενός μεν στράφηκε και συνεργάστηκε με τη Ρωσία και αφετέρου συγκρούστηκε με τις ΗΠΑ, οι οποίες υποχώρησαν, «άδειασαν» τους συμμάχους τους Κούρδους, και της επέτρεψαν όχι μόνο να εισβάλει στη ζώνη Σερεκάνιγιε – Γκίρε Σπι, αλλά και να διαπράξει εγκλήματα πολέμου και εθνοκάθαρση των Κούρδων της περιοχής.
Όλα αυτά είναι εξαιρετικής σημασίας, γιατί στην υπό εκκόλαψη κρίση, για πρώτη φορά από το 1974, οι ΗΠΑ παίρνουν ξεκάθαρη θέση υπέρ της Ελλάδας, με δηλώσεις αξιωματούχων ότι «τα νησιά έχουν τα ίδια δικαιώματα στην υφαλοκρηπίδα, με την ξηρά».
Είμαστε λοιπόν σε ένα κρίσιμο σημείο, όπου η Τουρκία φέρεται αποφασισμένη να πετύχει τους στόχους που έχει θέσει, κάνοντας έρευνες στα θαλάσσια οικόπεδα που έχει χαράξει σε Ρόδο, Κάρπαθο και Κρήτη, και η Ελλάδα δηλώνει αποφασισμένη να μην επιτρέψει τουρκικό ερευνητικό σκάφος ή γεωτρύπανο να δράσει σε ελληνική υφαλοκρηπίδα.
Στη διαχείριση αυτής της κρίσης, εκείνοι που έδωσαν όρκο να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της πατρίδας, θα πρέπει να δουλέψουν από τώρα πάνω σε διάφορα σενάρια και να έχουν υπόψη τους πώς χειρίστηκε και πώς έκαμψε τελικά η Τουρκία τις αντιρρήσεις των ΗΠΑ, για να επιτραπεί η εισβολή της στη βόρεια Συρία.
Επίσης, εκείνοι που έδωσαν όρκο να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της πατρίδας, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι από τη διαχείριση αυτής της κρίσης θα κριθεί η επιβίωση του ελληνισμού στην Κύπρο και την Ελλάδα.
*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής.
Ο Ερντογάν στρέφεται συνολικά κατά του Χριστιανισμού
Oι εντυπωσιακές (και κιτς) τελετές μπροστά στην Αγία Σοφία και η προσευχή εντός του κτηρίου, είναι το τελευταίο μίας σειράς επεισοδίων που έχουν ξεκινήσει εδώ και 70 χρόνια.
Το 1935 ο Κεμάλ Ατατούρκ μετέτρεψε την Αγία Σοφία από τέμενος σε μουσείο. Επί κυβερνήσεως Μεντερές δημιουργήθηκε το 1950 η «Εταιρεία Κατακτήσεως της Ιστανμπούλ», η οποία καθιέρωσε τον πανηγυρικό εορτασμό της 29ης Μαΐου ως ημέρας της Αλώσεως.
Γράφει ο Άγγελος Συρίγος*
Σε βυζαντινά μνημεία της πόλεως, περιλαμβανομένης και της Αγίας Σοφίας, αναρτήθηκαν πινακίδες που αναφέρονταν σε μία υποτιθέμενη προφητεία του Μωάμεθ: «Η Κωνσταντινούπολη θα κατακτηθεί. Τι λαμπρός ο στρατηλάτης και τι λαμπρός ο στρατός που θα την πάρει».
Το 1953 οι εορταστικές εκδηλώσεις για τα 500 έτη από την Άλωση προσέλαβαν θριαμβευτικό χαρακτήρα. Σε μία περίοδο που οι δύο χώρες είχαν πρωτομπεί στο ΝΑΤΟ και όλα εμφανίζονταν ειδυλλιακά, η στάση των τουρκικών αρχών προκάλεσε αλγεινή εντύπωση στην Αθήνα. Δεν είχε άλλωστε εμφανισθεί ακόμη το Κυπριακό. Με την επιβολή της δικτατορίας στην Τουρκία το 1960 απαγορεύθηκαν οι σχετικοί κρατικοί εορτασμοί.
Τα πράγματα ξανάλλαξαν μετά την εκλογή του Ερντογάν στη δημαρχία Κωνσταντινουπόλεως κατά τη δεκαετία του 1990. Έκτοτε οι Ισλαμιστές εορτάζουν κάθε χρόνο την 29η Μαΐου με αμφιβόλου αισθητικής αναπαραστάσεις της Αλώσεως. Αποκορύφωμα της αντιλήψεως ότι πρέπει να εορτάζεται η άλωση και καταστροφή μίας πόλεως, ήταν η ίδρυση το 2009 ενός εντυπωσιακού μουσείου με τρισδιάστατες εικόνες της Μητροπολιτικής Δημαρχίας Κωνσταντινουπόλεως μπροστά ακριβώς από τα βυζαντινά τείχη, κοντά στην πύλη του Ρωμανού.
Το μουσείο είναι αφιερωμένο στην Άλωση και ονομάζεται «Πανόραμα 1453». Το μουσείο εξυπηρετεί την ανάγκη των ισλαμιστών να απαντήσουν ιδεολογικά στον κεμαλισμό μέσω του νέο-οθωμανισμού. Ανατρέχουν στις απαρχές των Οθωμανών, τονίζοντας ένα ιστορικό επεισόδιο που οι ίδιοι οι κεμαλικοί ανέδειξαν ως κορυφαίο.
ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ
Ο πανηγυρικός εορτασμός μεγάλων ιστορικών γεγονότων δεν περιορίζεται μόνον στην Άλωση. Από τον Αύγουστο του 2013 η τουρκική κυβέρνηση εορτάζει και τη μάχη του Μαντζικέρτ του 1071, όπου ο Αλπ Αρσλάν, σουλτάνος των Σελτζούκων Τούρκων, νίκησε τον αυτοκράτορα Ρωμανό Διογένη και μπήκε στη Μικρά Ασία. Το 2015 το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού χρηματοδότησε με 800.000 ευρώ τη δημιουργία ενός μουσείου αντίστοιχου με το «Πανόραμα 1453» που θα αναπαριστά με τρισδιάστατες εικόνες τη μάχη.
Από το 2012 και μετά τελείται κατά την επέτειο της Αλώσεως πρωινή τελετουργική προσευχή (ναμάζι) στο χώρο μπροστά από την Αγία Σοφία. Η προσευχή συνδέεται με το αίτημα ισλαμικών οργανώσεων να χρησιμοποιείται η Αγία Σοφία και ως τέμενος κάποιες ημέρες της εβδομάδας.
Επικεφαλής της προσπάθειας είχε τεθεί για χρόνια ο πρώην αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβερνήσεως Μπουλέντ Αρίντς. Άλλωστε η ισλαμική αδελφότητα των Ναξμπαντίγια, στην οποία ανήκει και ο Ερντογάν, έχει ως έναν από τους στόχους της την επαναλειτουργία της Αγίας Σοφίας ως τεμένους.
Το 2016 ξεκίνησε η ανάγνωση του Κορανίου εντός της Αγίας Σοφίας κατά την περίοδο του Ραμαζανιού και σε ώρα που δε λειτουργεί ως μουσείο. Φέτος, το 2020, μας είχαν προετοιμάσει ότι κάτι θα συμβεί εν σχέσει προς την Αγία Σοφία με ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως του επικεφαλής της πανίσχυρης Διευθύνσεως Θρησκευτικών Θεμάτων, Diyanet. Τελικώς, βοηθούντος και του κορωνοϊού, μεταφέρθηκαν όλες οι εκδηλώσεις από τον Κεράτιο Κόλπο, μπροστά στο Φανάρι που παραδοσιακά διεξάγονταν, στο χώρο μπροστά στην Αγία Σοφία με ένα ψεύτικο τείχος ως ντεκόρ.
ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΖΕΡΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ
Στην προκειμένη περίπτωση ισχύει, ότι ο Ερντογάν θέλει να στρέψει την προσοχή του κοινού σε ένα θέμα μακριά από τη μίζερη καθημερινότητά του. Ο ίδιος είχε απορρίψει παλαιότερα τις σκέψεις μετατροπής της Αγίας Σοφίας λέγοντας ότι το τέμενος του Σουλτάν Αχμέτ (μπλε τζαμί) που βρίσκεται στον ίδιο μνημειακό χώρο είναι άδειο από πιστούς κατά τις ώρες της προσευχής. Φέτος, όμως, τα πράγματα είναι δύσκολα από οικονομικής πλευράς και χρειάζεται να γίνουν κινήσεις για να ανέβει η δημοφιλία του.
Σκέψεις για απόδοση της Αγίας Σοφίας στους πιστούς για μερικές ώρες, κατά την ώρα της μεγάλης προσευχής την Παρασκευή, ακούγονται ευχάριστα από το μέσο Τούρκο. Να μετατραπεί πλήρως η Αγία Σοφία σε τέμενος και να κλείσει για τους τουρίστες, θα είχε όμως οικονομικές συνέπειες. Το 2019 περίπου 3.000.000 τουρίστες επισκέφθηκαν την Αγία Σοφία αποφέροντας μόνον από τα εισιτήρια 25.000.000 ευρώ. Παράλληλα, όλη η περιοχή γύρω από την Αγία Σοφία είναι αποκλειστικώς προσανατολισμένη στον τουρισμό.
Τέλος, είναι λάθος να προσεγγίσουμε το θέμα μέσα από το πρίσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Ο Ερντογάν στρέφεται συνολικά κατά του Χριστιανισμού, επιλέγοντας να τονίσει μία συμβολική στιγμή θριάμβου του Ισλάμ με επίκεντρο μία εκκλησία που μετατράπηκε σε τέμενος το 1453. Πιο σημαντικό για εμάς στην Ελλάδα, είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι οι εορτασμοί γίνονται για ένα γεγονός αντικειμενικά θλιβερό και τραγικό: την άλωση μίας πόλεως.
Υ.Γ. Θύματα αυτής της ιστορίας είναι τα ψηφιδωτά των εξαπτέρυγων σεραφείμ που βρίσκονται στη βάση του τρούλου της Αγίας Σοφίας. Το 2009 είχε αποκαλυφθεί το πρόσωπο του ενός μετά την απομάκρυνση του γύψου και της καλύπτρας που είχε τοποθετηθεί από τους Οθωμανούς. Η ελπίδα ότι θα αποκαθιστούσαν τα πρόσωπα και των άλλων τριών σεραφείμ –εφ’ όσον έχουν διασωθεί κάτω από το γύψο– έχει απομακρυνθεί εδώ και χρόνια.
*Ο Άγγελος Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής διεθνούς δικαίου και εξωτερικής πολιτικής στο Πάντειο πανεπιστήμιο. Έχει ασχοληθεί εκτενώς με τα ελληνοτουρκικά και τη μεταναστευτική πολιτική από θέσεις ευθύνης. Σήμερα είναι βουλευτής Α’ Αθηνών της ΝΔ.
Ερντογάν, αύξηση κρουσμάτων, ύφεση, ανεργία και Ταμείο Ανάκαμψης οι μεγάλοι φάκελοι του Μαξίμου
Γράφει ο Γιάννης Καμπουράκης
Μας μεταφέρει ότι στελέχη της κυβέρνησης και συνομιλητές του κ. Μητσοτάκη συνεχίζουν να υποστηρίζουν, ότι οι πρόωρες εκλογές «είναι ευκαιρία που δεν πρέπει να χάσει», με το επιχείρημα ότι δε θα είναι για πάντα η αξιωματική αντιπολίτευση σε πολιτικό lockdown, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός όμως φέρεται να «κλείνει τα αυτιά στις σειρήνες που τον προτρέπουν να στήσει πρόωρες κάλπες».
Τις ημέρες αυτές, στο Μαξίμου δεν επικρατεί ηρεμία. Η αύξηση κρουσμάτων – έστω και μικρή – πριν ακόμα η χώρα ανοίξει τα σύνορά της και δεχθεί επισκέπτες, είναι πηγή ανησυχίας. Η επιστροφή της γραπτής καθημερινής ενημέρωσης και η προαναγγελία για τοπικά lockdown στις περιοχές που ενδεχομένως εμφανιστούν κρούσματα, ήταν οι πρώτες ενδείξεις αυτής της ανησυχίας. Ο συνομιλητής μας, σε αντίθεση με όσους λένε ότι αποκλείεται η χώρα να επιστρέψει σε γενική καραντίνα γιατί δεν το αντέχει η οικονομία, αντιτείνει ότι αν υπάρξει σύσταση των ειδικών, η κυβέρνηση δε θα διστάσει να πάρει ξανά δύσκολες αποφάσεις, προκειμένου να μην κινδυνεύσει η δημόσια υγεία και ότι αυτό παραμένει η Νο 1 προτεραιότητά της.
Πηγή ανησυχίας είναι και οι κινήσεις Ερντογάν. Τόσο η πολιτική όσο και η στρατιωτική ηγεσία της χώρας βρίσκονται σε συνεχή εγρήγορση και παρά τη στρατηγική επιλογή του Πρωθυπουργού να ενεργοποιήσει την υποστήριξη της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ προκειμένου να «κοπεί» η όρεξη στον Τούρκο πρόεδρο να καταστήσει τις ελληνοτουρκικές διαφορές διμερή ζητήματα, δεν υπάρχει κανένας εφησυχασμός.
Πίσω από την άγονη αντιπαράθεση με την αξιωματική αντιπολίτευση για το αν η στήριξη του Ταμείου Ανάκαμψης προϋποθέτει ενισχυμένη εποπτεία ή όχι (είμαστε σε καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας ως το 2023 ούτως ή άλλως, με τη συμφωνία του 2017) ή αν ο Πρωθυπουργός συνέβαλε στις διαπραγματεύσεις, στο Μαξίμου επικρατεί επίσης μεγάλη ανησυχία για τα ποσοστά της ύφεσης και της ανεργίας. Καθαρή εικόνα δε θα υπάρχει πριν τα μέσα του τελευταίου τριμήνου, έχει όμως πολύ μεγάλη σημασία η προσπάθεια για επανεκκίνηση του τουρισμού και γενικότερα της ελληνικής οικονομίας, όπως έχει και σημασία για το προφίλ της ελληνικής οικονομίας να πηγαίνουν καλά προσπάθειες όπως η πρόσφατη έξοδος στις αγορές.
Σε ό,τι αφορά την οικονομική στήριξη μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης, η εκτίμηση που υπάρχει στο επιτελείο του Πρωθυπουργού είναι ότι εφόσον εγκριθεί εγκαίρως και χωρίς μεγάλες αλλαγές στην πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι game changer για την Ελλάδα την οικονομία της, τις μεταρρυθμίσεις, το αναπτυξιακό μοντέλο.
Σημειώνεται πάντως, ότι η προσπάθεια που γίνεται είναι η ελληνική οικονομία να τελειώσει το 2020 με τις μικρότερες δυνατές απώλειες ώστε – αν δεν έχουν αλλάξει τα πανδημικά δεδομένα – το πρώτο τρίμηνο του 2021 να ξεκινήσει καλά και η οικονομική στήριξη να έρθει σε ανάπτυξη και όχι σε ύφεση.
Δύσκολο λοιπόν, να έχουμε πρόωρες εκλογές, από τώρα ως την άνοιξη του 2021. Όχι απίθανο, διότι στην πολιτική το πιο δύσκολο είναι να κάνεις προβλέψεις, αλλά με βάση το πραγματικό κλίμα, αλλά δύσκολο.
Δε συμβαίνει βεβαίως, το ίδιο με τον ανασχηματισμό. Αλλαγές στην κυβέρνηση θα υπάρξουν, αποτελούν άλλωστε και στοιχείο του επιτελικού κράτους, του μοντέλου που ακολουθεί ο κ. Μητσοτάκης, υπό την έννοια ότι όπου ο κεντρικός έλεγχος διαπιστώνει αρρυθμίες ή παραλείψεις, τις διορθώνει. Το πότε θα υπάρξουν κυβερνητικές αλλαγές, έχει να κάνει κυρίως με την πορεία του κορωνοϊού. Το πιο πιθανό είναι ο ανασχηματισμός να συνδεθεί χρονικά και συμβολικά με την ύφεση του κορωνοϊού και της επανεκκίνησης της χώρας.
Στις συνοικίες με μειονότητες ΚΑΘΕ ΜΑΥΡΟΣ είναι δυνάμει εγκληματίας
Του James Nolan*
Η κατάσταση στην Αμερική δεν είναι καινούργια. Από το 2014 παρακολουθούμε σκηνές όπου άοπλοι Αφροαμερικανοί σκοτώνονται από την αστυνομία. Το πρόβλημα είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η αστυνομία στις Ηνωμένες Πολιτείες, ως στρατιωτική δύναμη δηλαδή διατήρησης της τάξης.
Σα να ήταν η αστυνόμευση ένα παιχνίδι, ένα αθλητικό γεγονός, με λογική και κανόνες: οι αστυνομικοί μπαίνουν σε ένα αυτοκίνητο, πηγαίνουν στις συνοικίες και βάζουν χειροπέδες στους κακούς. Στον κόσμο αυτό, υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί.
Ιστορικά, οι πολιτικές ελίτ χρησιμοποιούσαν πάντα την αστυνομία ως μέσο για τη διατήρηση του στάτους κβο. Ακόμη και επί Κλίντον και Ομπάμα, συνέχισαν να ενισχύουν την αστυνομική παρουσία στις συνοικίες. Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί παραμένουν πεισμένοι, ότι η πρωταρχική αποστολή της αστυνομίας είναι να συλλαμβάνει όσους παραβιάζουν το νόμο. Η σημερινή νομοθεσία όμως, που στηρίζεται στην τιμωρία των μικρών αδικημάτων για να αποτρέπονται τα σοβαρά εγκλήματα, ενισχύει μια κουλτούρα, όπου όλοι είναι δυνάμει ύποπτοι. Κι αυτό είναι ιδιαίτερα έντονο στις συνοικίες με μειονότητες, όπου κάθε μαύρος είναι δυνάμει εγκληματίας.
Αν οι αστυνομικοί έπαιζαν ένα άλλο παιχνίδι, δε θα ήταν οπλισμένοι μέχρι τα δόντια. Γι’ αυτούς, όμως, η πραγματική τους αποστολή είναι ο πόλεμος. Επικεντρώνονται αποκλειστικά στη μάχη και επαινούνται για τις ηρωικές τους πράξεις στο πεδίο των μαχών. Το δόγμα της αστυνομίας είναι ότι όσο περισσότεροι εγκληματίες συλλαμβάνονται, τόσο ασφαλέστερη είναι μια περιοχή. Δεν τους ενδιαφέρει να αυξηθεί η εμπιστοσύνη προς την αστυνομία ή να ενισχυθούν οι δεσμοί στους κόλπους μιας κοινότητας. Και το παράδοξο είναι, ότι όσο περισσότερες είναι οι συλλήψεις, τόσο λιγότερο ασφαλής είναι μια περιοχή, αφού κλονίζεται η εμπιστοσύνη και η σχέση με την αστυνομία…
Όταν υπάρχουν καταγγελίες εναντίον αστυνομικών, η αίσθηση είναι ότι οι έρευνες γίνονται με αντικειμενικό τρόπο. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι αστυνομικοί βγαίνουν αλώβητοι. Ο δολοφόνος του Τζορτζ Φλόιντ ήταν επιθετικός, αλλά γι’ αυτό ακριβώς τον θεωρούσαν καλό αστυνομικό. Οι αστυνομικοί εκπαιδεύονται για να χρησιμοποιούν ωμή βία και να μην υποχωρούν ποτέ. Η αποπομπή των δολοφόνων του Φλόιντ από το σώμα δε θα εμποδίσει λοιπόν την επανάληψη τέτοιων γεγονότων. Ακόμη κι αν καταδικάζονταν σε θάνατο, η βία θα συνεχιζόταν, γιατί θεωρείται απαραίτητη, όπως στον πόλεμο.
Ο ρατσισμός αποτελεί ταυτοχρόνως αιτία και συνέπεια της κοινωνικής δομής. Οι περισσότεροι αστυνομικοί έχουν ζήσει όλη τους τη ζωή σε μια κοινωνία, όπου η αστυνομία στρέφεται κυρίως κατά των μαύρων. Αυτό δημιουργεί προκαταλήψεις και τις ενισχύει. Το βλέπουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου οι αστυνομικοί λένε: «Είχαμε δίκιο. Οι διαδηλωτές δε διαμαρτύρονται για τον Φλόιντ, αλλά για να βρουν ευκαιρία να λεηλατήσουν καταστήματα».
Οι αστυνομικοί θα μπορούσαν βέβαια να εκπαιδευτούν καλύτερα, να μάθουν να μη μισούν τους έγχρωμους. Αλλά αυτό δε θα άλλαζε πολλά. Θα ήταν σα να εκπαιδεύονταν καλύτερα οι παίκτες στο ράγκμπι, ώστε να μειωθούν οι τραυματισμοί. Η βία όμως είναι στη φύση του παιχνιδιού. Όσο δεν εγκαταλείπεται η ιδέα ότι η δουλειά της αστυνομίας είναι η διατήρηση της τάξης με καταστολή, δε θα αλλάξει τίποτα.
Ούτε η πρόσληψη περισσότερων αστυνομικών από τις μειονότητες θα αλλάξει κάτι. Γιατί όταν γίνεσαι αστυνομικός, γίνεσαι ένας από αυτούς, μοιράζεσαι τη νοοτροπία τους. Παίζεις το ίδιο παιχνίδι για να κάνεις καριέρα. Τα πέντε τελευταία χρόνια, αστυνομικοί έχουν σκοτώσει σε όλη τη χώρα πάνω από 5.000 ανθρώπους, στην πλειοψηφία τους μη λευκούς και άοπλους. Οι αστυνομικοί που ανοίγουν πυρ είναι συχνά Αφροαμερικανοί. Δεν είναι λοιπόν ρατσισμός, είναι ενσωμάτωση των κανόνων του παιχνιδιού.
Τη δεκαετία του ’80 και του ’90, όταν ήμουν αστυνομικός, είχαμε την υποχρέωση να κατοικούμε στην πόλη όπου εργαζόμασταν. Τα συνδικάτα κατάφεραν οι αστυνομικοί να μπορούν να κατοικούν αλλού, με το επιχείρημα ότι έτσι θα ήταν λιγότερο ευάλωτοι σε αντίποινα για τις συλλήψεις. Αυτό δε θα αποτελούσε όμως πρόβλημα, αν οι αστυνομικοί αντιμετωπίζονταν ως στηρίγματα της κοινότητας, και όχι ως εξωτερικοί παράγοντες, ως ξένοι, ως εχθροί.
- Ο Τζέιμς Νόλαν είναι (έγχρωμος) πρώην αστυνομικός, πρώην πράκτορας του FBI, και νυν καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Βιρτζίνια.
Ο Πόλεμος των εμβολίων: Παγκόσμιο αγαθό ή επιβολή ισχύος;
Γράφει ο Βαγγέλης Σαρακινός*
Αν και η επιστημονική κοινότητα, επισήμως τουλάχιστον, διαμηνύει ότι βρισκόμαστε ακόμη μακριά από τον τελικό στόχο, σε πολιτικό επίπεδο, ο αγώνας για την ανακάλυψη του εμβολίου έχει μετατραπεί ήδη σε έναν ανταγωνισμό ισχύος. Σε αντίθεση με τους επιστήμονες, οι οποίοι γνωρίζουν πόσο σημαντική είναι η ανταλλαγή τεχνογνωσίας, οι ηγέτες δείχνουν, ότι μόλις έχουν βρει άλλο ένα νέο πεδίο διεθνούς ανταγωνισμού.
Εξάλλου, η ίδια η εμφάνιση του ιού, η προέλευσή του και οι ενέργειες που ακολούθησαν σε διεθνές επίπεδο μέχρι η Covid-19 να εξελιχθεί σε πανδημία, έχουν γίνει μέρος της γενικότερης σύγκρουσης ΗΠΑ-Κίνας. Μια σύγκρουσης, στην οποία η Ουάσιγκτον έχει εμπλέξει και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.), από τον οποίο οι ΗΠΑ τελικά αποχώρησαν.
ΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ
Από αυτήν την αντιπαράθεση δε θα μπορούσαν να λείψουν βεβαίως και οι προσπάθειες που γίνονται σε παγκόσμιο επίπεδο για την ανακάλυψη εμβολίου. Οι ΗΠΑ έχουν επικρίνει την Κίνα αρκετές φορές για τους χειρισμούς της στην εξάπλωση του ιού και επιμένουν ότι το Πεκίνο αποκρύπτει στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων και των ερευνών για το εμβόλιο.
Στο θέμα επανήλθε με δηλώσεις του ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής, Ρικ Σκοτ, ο οποίος τόνισε σε δηλώσεις του ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να προηγηθούν πάση θυσία στην παρασκευή του εμβολίου. Και αυτό γιατί, όπως είπε, αν οι ΗΠΑ ή το Ηνωμένο Βασίλειο ανακαλύψουν το εμβόλιο θα το μοιραστούν, ενώ η «κομμουνιστική Κίνα δεν πρόκειται να το κάνει». Ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής δεν έμεινε όμως εδώ. Υποστήριξε πως οι ΗΠΑ έχουν αποδείξεις, ότι η Κίνα επιχειρεί να σαμποτάρει ή να καθυστερήσει τις Δυτικές χώρες στην ανάπτυξη ενός εμβολίου. Όταν ρωτήθηκε, ωστόσο, ποιες είναι αυτές οι αποδείξεις, αρνήθηκε να μπει σε λεπτομέρειες.
Την ίδια ώρα, η Κίνα διαμηνύει ότι θα αυξήσει τη διεθνή συνεργασία σε ό,τι αφορά τις μελλοντικές κλινικές δοκιμές εμβολίων για την Covid-19, επεκτείνοντας προηγούμενες συνεργασίες για την ανάπτυξη εμβολίων. Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι η Κίνα τρέχει αυτή τη στιγμή πέντε διαφορετικές και ασύνδετες μεταξύ τους κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους. Τις μισές δηλαδή από όσες γίνονται παγκοσμίως, σύμφωνα με τα δεδομένα που έχει συγκεντρώσει ο Π.Ο.Υ.
Σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε στο Πεκίνο, ο Κινέζος υπουργός Επιστήμης και Τεχνολογίας, Ουάνγκ Ζιγκάνγκ, παρουσίασε επίσημο κυβερνητικό έγγραφο, με το οποίο η κινεζική ηγεσία απευθύνει έκκληση για παγκόσμια συνεργασία στο θέμα του εμβολίου. Στο έγγραφο τονίζεται επίσης, ότι η διεθνής κοινότητα θα πρέπει να αντισταθεί στην πολιτικοποίηση του ιού και στις καταγγελίες για ευθύνες, χωρίς πάντως να κατονομάζει τις ΗΠΑ, οι οποίος είναι αυτές που κυρίως διατυπώνουν αυτές τις κατηγορίες. Στο ίδιο έγγραφο αναφέρεται, άλλωστε, ότι ο επικεφαλής του κινεζικού Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών ενημέρωσε τηλεφωνικά τον Αμερικανό ομόλογό του, ήδη από τις 4 Ιανουαρίου, για τον τότε άγνωστο ιό.
«ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΓΑΘΟ»
ΜΕ ΤΖΙΡΟ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ
Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί, ότι ο Κινέζος πρόεδρος, Σι Τζινπίνγκ, ενημέρωσε τη διεθνή κοινότητα, ήδη από τον περασμένο μήνα στην Παγκόσμια Συνέλευση για την Υγεία, ότι τα εμβόλια που αναπτύσσει η Κίνα θα γίνουν «παγκόσμιο δημόσιο αγαθό», όταν καταστούν έτοιμα να χρησιμοποιηθούν. Δεσμεύτηκε μάλιστα ότι το Πεκίνο θα φροντίσει οι αναπτυσσόμενες χώρες να έχουν πρόσβαση σε αυτά και να έχουν τη δυνατότητα να τα αποκτήσουν.
Την άποψη ότι ένα μελλοντικό εμβόλιο κατά του νέου κορωνοϊού πρέπει να θεωρείται «παγκόσμιο κοινό αγαθό» και να είναι «προσβάσιμο σε όλους» επανέλαβε και ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ στη διαδικτυακή σύνοδο κορυφής για το εμβόλιο (Συμμαχία Gavi), την Πέμπτη 4 Ιουνίου. Στη σύνοδο αυτή, στη διάρκεια της οποίας συγκεντρώθηκαν 8,8 δισεκατομμύρια δολάρια για τον εμβολιασμό γενικότερα, μετείχαν περισσότερες από 50 χώρες και περισσότεροι από 35 αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων. Οικοδεσπότης ήταν ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος χαιρέτισε την επιλογή της «ενότητας για τη χάραξη της πορείας μιας παγκόσμιας συνεργασίας». Στην «ενότητα» αυτή ο Τζόνσον επεδίωξε και τη συμμετοχή του Πούτιν, κάτι που, ωστόσο, δεν έγινε.
Η Βρετανία τρέχει, άλλωστε, ένα πρόγραμμα παρασκευής εμβολίου, το οποίο είναι συνεργασία του βρετανικού φαρμακευτικού ομίλου AstraZeneca και του πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Μάλιστα, αν και τα αποτελέσματα αναμένονται το Σεπτέμβριο, η παραγωγή του έχει αρχίσει ήδη, προκειμένου να υπάρχουν αποθέματα στην περίπτωση που αποδειχθεί αποτελεσματικό.
Παραλλήλως, έχουν συναφθεί συμφωνίες για τη δημιουργία παράλληλων αλυσίδων προμήθειας, όπως με την Serum institute of India (SII) για ένα δισεκατομμύριο δόσεις για χώρες με μέσα ή χαμηλά εισοδήματα. Ο Όμιλος έχει συνάψει όμως συμφωνία 750 εκατομμυρίων δολαρίων και με τους εξειδικευμένους διεθνείς οργανισμούς, Cepi και Gavi, για την παραγωγή και διανομή 300 εκατομμυρίων δόσεων, που αναμένεται να αρχίσουν να παραδίδονται στο τέλος του έτους.
Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΤΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΟΥ
Η σύνοδος κορυφής έγινε σε μια χρονική στιγμή που, εξαιτίας της πανδημίας, έχει επέλθει σημαντική ρήξη στην πολυμέρεια, με αποκορύφωμα τη σύγκρουση του Τραμπ με τον Π.Ο.Υ. η οποία για αρκετούς προοιωνίζεται την απόπειρα αμερικανικού ελέγχου επί των μελλοντικών εμβολίων κατά της Covid-19.
Την ίδια ώρα, Ρώσοι επιστήμονες έχουν κατοχυρώσει οκτώ υποψήφια εμβόλια, όπως δήλωσε η εκπρόσωπος του Π.Ο.Υ. στη Ρωσία. Ο αριθμός αυτός αφορά, ωστόσο, τις ρωσικές έρευνες που κατατέθηκαν επισήμως, καθώς τα τοπικά ΜΜΕ κάνουν λόγο για πολύ περισσότερες. Η Μόσχα είναι παραλλήλως σε συζητήσεις για μια συνεργασία επί του θέματος με την Τουρκία.
Τη δική του συμμαχία προωθεί όμως και το Βερολίνο, με τη συνεργασία άλλων τριών χωρών της ΕΕ (Γαλλία, Ιταλία και Ολλανδία). Μάλιστα, όπως αποκάλυψε πριν από ημέρες η γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt, οι υπουργοί Υγείας των τεσσάρων χωρών τονίζουν, σε κοινή επιστολή τους προς την Κομισιόν, ότι η πρόσβαση σε εμβόλια αποτελεί «ένα από τα πιο επείγοντα ζητήματα που έχει να αντιμετωπίσει η ΕΕ».
Το «κουαρτέτο», το οποίο συγκροτήθηκε με πρωτοβουλία του Βερολίνου, έχει ως στόχο την αποτροπή του ενδεχόμενου να καθυστερήσει η ΕΕ στην «κούρσα» του ανταγωνισμού με τις ΗΠΑ και την Κίνα. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που έχουν διαφανεί προθέσεις, ότι ο Τραμπ επιδιώκει την αμερικανική πρωτιά με στόχο το μελλοντικό έλεγχο. Η ΕΕ αντιμετωπίζει μάλιστα με καχυποψία κάποιες αμερικανικές κινήσεις, όπως σημείωσε η Handelsblatt.
Το «ευρωπαϊκό σχήμα» φέρεται να είναι σε επαφές με τη Νορβηγία, τη Σιγκαπούρη και την Ιαπωνία, αλλά και με το εγχείρημα της AstraZeneca, από το πειραματικό εμβόλιο του οποίου οι ΗΠΑ έχουν εξασφαλίσει περίπου το ένα τρίτο, από το πρώτο ένα δισεκατομμύριο δόσεις. Η άμεση πρόσβαση σε ένα μελλοντικό αποτελεσματικό εμβόλιο, αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την ουσιαστική επανεκκίνηση μιας οικονομίας και στο πλαίσιο αυτό, πέρα από τις διακηρύξεις περί οικουμενικού αγαθού, ο ανταγωνισμός στο παρασκήνιο είναι τεράστιος.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο, άλλωστε, το γεγονός ότι υπάρχουν ήδη τουλάχιστον 124 υποψήφια εμβόλια για τον κορωνοϊό SARS–CoV-2.
Δέκα είναι, όμως, αυτά που έχουν μπει στο στάδιο των κλινικών δοκιμών σε ανθρώπους, από τα οποία τα πέντε είναι κινεζικά και τα τρία αμερικανικά. Από τα υπόλοιπα δύο, το ένα είναι το βρετανικό της Οξφόρδης και το άλλο, αποτέλεσμα διεθνούς συνεργασίας.
*Ο Βαγγέλης Σαρακινός είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος με μακρά θητεία στον Τύπο και στα ηλεκτρονικά Μέσα
Γιατί οι Αφροαμερικανοί είναι πολίτες β’ κατηγορίας
Γράφει ο Στρατής Χωμενίδης*
Η νωπή δολοφονία του Αμερικανού πολίτη, Τζορτζ Φλόιντ, από αστυνομικό στη Μινεάπολη, καταγράφηκε και επικοινωνήθηκε στα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης, επιδεικνύοντας, για άλλη μια φορά σε όλους εμάς, το προφανές. Δηλαδή, το ότι η μεγαλύτερη πολιτική και οικονομική δύναμη του Δυτικού κόσμου, παραμένει ανίκανη να εξασφαλίσει σε όλους τους πολίτες της μια ισότιμη μεταχείριση, από την Πολιτεία και από τα σώματα ασφαλείας.
Δεν είναι πρωτότυπο συμπέρασμα αυτό, καθώς ανάλογες εκφράσεις βίαιης συμπεριφοράς, με κύρια θύματα Αφροαμερικανούς πολίτες, παρατηρούνται συχνά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θα επιχειρήσω λοιπόν να προτείνω μια ανάγνωση του κοινωνικού μηχανισμού, που συντηρεί και διαιωνίζει την αναπαραγωγή αυτής της κραυγαλέας πολιτικής και κοινωνικής ανισότητας, καθώς και τη συχνή βίαιη μετουσίωση της.
Η πολιτική και κοινωνική ισότητα στις ΗΠΑ, είναι ένα ζήτημα προς επίλυση από την κατάργηση ακόμη της δουλείας, το 1865. Φαντάζει μακρινή αυτή η ημερομηνία, ωστόσο, από τον Μάρκους Γκάρβεϊ, μέχρι τον Μ. Λ. Κινγκ, και τους σημερινούς αφροαμερικανούς ακτιβιστές, τα πολιτικά και κοινωνικά αιτήματα της αφροαμερικανικής κοινότητας δε φαίνεται να έχουν μεταβληθεί ιδιαίτερα. Δικαίως παρατηρείται αυτή η «στασιμότητα», εφόσον εξακολουθούν να υφίστανται οι αφροαμερικανοί πολίτες μια εντελώς άνιση θεσμική μεταχείριση, λόγω του χρώματος του δέρματος τους. Ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ θεώρησε θεμιτό να δηλώσει πως είναι πρόθυμος να κινητοποιήσει μονάδες της Εθνοφρουράς για να αντιμετωπίσει την κοινωνική αναταραχή που προκλήθηκε λόγω της δολοφονίας του Φλόιντ. Αναμενόμενη από τον Πρόεδρο μια τέτοια πρόχειρη αντιμετώπιση της κατάστασης. Στον αντίποδα όμως, θα περιμέναμε μια πολύ πιο δυναμική αντίδραση από τους Δημοκρατικούς.
Η πολιτισμική και οικονομική ανάπτυξη των ΗΠΑ βασίστηκε σε σημαντικό βαθμό σε μια ξένη – για εμάς στην Ευρώπη – έννοια της ελευθερίας και της κινητικότητας. Για περίπου μια εκατονταετία, η άλλη όχθη του Ατλαντικού συμβόλιζε μια αστείρευτη πηγή δυνατοτήτων, για μια καλύτερη ζωή. Κατά συρροή κύματα μεταναστών από την Ιρλανδία ή την Ιταλία κατέφθαναν στις αρχές του 20ου αιώνα και έσμιγαν με τις, ήδη εγκατεστημένες κοινότητες, μεταξύ των οποίων οι πρόσφατα απελευθερωμένοι Αφροαμερικάνοι.
Η αφετηρία του προβλήματος είναι ακριβώς αυτή η εκούσια εδραίωση μιας κοινωνίας κοινοτήτων. Δηλαδή, η θεσμοποίηση της έλλειψης ισότιμης πολιτικής διαβούλευσης, χάρη στην οποία θα μπορούσαν οι πολίτες να βρίσκουν προστασία στους θεσμούς, στους νόμους και στους εκλεγμένους αντιπροσώπους τους. Αντ’ αυτού, η κάθε κοινότητα φρόντιζε να σχηματίσει τη δικιά της οργάνωση – Cosa Nostra, ιρλανδική μαφία, Universal Negro Improvement Association για τους Αφροαμερικανούς – έτσι ώστε να διασφαλίζονται υποτυπωδώς τα δικαιώματα των πολιτών που ανήκαν στην εκάστοτε ομάδα. Στην εσχάτη των περιπτώσεων, το ζητούμενο ήταν να συγκροτούνται ομάδες πίεσης και να διαπραγματεύονται – δια απειλών ή βίας συνήθως – παροχές, καλύτερες συνθήκες εργασίας, κ.ο.κ.
Με άλλα λόγια, η κοινωνική συνοχή και η ενότητα των ΗΠΑ, υπήρξε πάντα ένα αντικείμενο εντάσεων, λόγω μιας θεμελιώδους έλλειψης κοινωνικού Κράτους και συμμετοχής των πολιτών στα κοινά. Εξ ου και, για παράδειγμα, η αδιαπραγμάτευτη – για πολλά ευρωπαϊκά κράτη – κρατική πρόνοια είναι σχεδόν αδύνατο να εδραιωθεί θεσμικά στις ΗΠΑ, λόγω της αντίστασης των εύπορων σε μια αύξηση της φορολογίας επί της περιουσίας ή του εισοδήματος, αύξηση που θα επέτρεπε τη δόμηση ενός δημοσίου και δωρεάν συστήματος υγείας.
Βέβαια, οι όποιες εξελίξεις και οι αναβαθμίσεις του κοινωνικού Κράτους στις ΗΠΑ πάντα υπήρξαν έργο των Δημοκρατικών. Ας σημειώσω τα εξής παραδείγματα: τη στενή συνεργασία Κένεντι – Λούθερ Κινγκ ή το περιβόητο ObamaCare. Ο πρώτος πλήρωσε πιθανώς το τίμημα των προοδευτικών του ιδεών με τη ζωή του. Ο δεύτερος προσωποποίησε μια αδιανόητη ελπίδα για την κοινωνικοπολιτική εξέλιξη των ΗΠΑ αλλά συνάντησε θηριώδεις κοινωνικές και θεσμικές αντιδράσεις.
Δυστυχώς, πολλές φορές, όπως και τώρα, το Δημοκρατικό Κόμμα πάσχει αφενός από μια διχαστική τάση και αφετέρου φαίνεται να εγκλωβίζεται σε κοινοτικές πολιτικές, που το περιθωριοποιούν και το απομακρύνουν από την κούρσα της πολιτικής εξουσίας. Σε ότι αφορά στο ζήτημα του εσωτερικού διχασμού, ή αλήθεια είναι πως ούτε ο Σάντερς, ούτε ο Τζο Μπάιντεν διαθέτουν μια προσωπικότητα και μια πειθώ επιπέδου Κένεντι, Ομπάμα, ακόμα και Κλίντον. Συνεπώς, ο καθένας τους διαμόρφωσε μια ατζέντα προκειμένου να απευθυνθεί μονάχα σε ένα κομμάτι των ψηφοφόρων του κόμματος.
Σε ό,τι αφορά στο πιο κρίσιμο ζήτημα των κοινοτικών πολιτικών, υπάρχει ένα θεμελιώδες ζήτημα. Η παλινδρόμηση σε κοινοτικές ταυτότητες είναι αποτέλεσμα μιας αδυναμίας του Κράτους να προστατέψει επαρκώς τους πολίτες και να αποτρέψει την αναπαραγωγή κοινωνικών δεσμών υποτέλειας. Μπροστά στην αδυναμία τους να ενισχύσουν την αυτόνομη πολιτεία, οι Δημοκρατικοί επιλέγουν να ενισχύσουν το κοινοτικό αίσθημα. Κατ’ επέκταση, με μαθηματική ακρίβεια, εντείνουν την κοινωνική σχάση και τις εντάσεις μεταξύ κοινοτήτων. Με αποτέλεσμα να μη συγκροτείται για θεμιτή και νόμιμη θεσμική εξουσία, που να έχει τη δυνατότητα να σπάσει την αλυσίδα υποτέλειας που έχει στηθεί και είναι υπεύθυνη για την κοινωνική υποβάθμιση και τη βία κατά των αφροαμερικανών πολιτών.
Εάν δε μπορέσει να συγκροτηθεί ένα κοινό μέτωπο, στο κόμμα των Δημοκρατικών, εάν δε μπορέσει η παράταξη αυτή να απεμπλακεί από δημοφιλείς για μια ελίτ, αλλά πλήρως ανούσιες, πολιτικές προτάσεις (π.χ. νομιμοποίηση της κάνναβης), ο εφιάλτης των κοινωνικών διακρίσεων σε βάρος των Αφροαμερικανών θα αναπαράγεται μέχρι να συγκροτηθεί ένα δίχτυ προστασίας από το Κράτος, που θα εγγυάται ισότιμα σε όλους τους πολίτες δωρεάν δημόσια παιδεία, υγεία και κοινωνικές παροχές. Για να δοθεί η ευκαιρία στην αφροαμερικανική κοινότητα να βγει από το περιθώριο. Και για να μην πανηγυρίζουμε για την εκλογή ενός επόμενου αφροαμερικανού προέδρου των ΗΠΑ, λες και πρόκειται για θαύμα. © Protagon.gr
*Ο Στρατής Χωμενίδης είναι κάτοχος Economics BA – Paris I Panthéon-Sorbonne και Political Philosophy MA – École des Hautes Études en Sciences Sociales
Οι εκμεταλλευτές των καταστάσεων
Κάθε φορά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε γεγονότα σαν τον Κορωνοϊό, δεν είναι λίγοι αυτοί που βρίσκουν την ευκαιρία να αισχροκερδήσουν σε κάθε ευκαιρία που τους παρουσιάζεται.
Πολλοί από εμάς, ειδικά οι παλαιότεροι, θυμούνται τον παγετώνα εδώ και 20 χρόνια. Εκείνη την εποχή μια μικρή μπαταρία φακού τσέπης, θέλαμε δε θέλαμε, την αγοράζαμε $10, όσο για το νερό και άλλα απαραίτητα και αυτά πουλιόντουσαν αισχροκερδώς.
Λίγο ή πολύ το ίδιο συνέβη μόλις άρχισε η πανδημία. Ανάρπαστο το χαρτί υγείας και ότι απολυμαντικό υγρό υπήρχε, λόγω μερικών κουτοπόνηρων, που είχαν σκοπό να γεμίσουν τα γκαράζ τους με προμήθειες του είδους και να τα πουλήσουν σαν… χαβιάρι στο διαδίκτυο. Ευτυχώς που οι εταιρείες του διαδικτύου τους έβαλαν φρένο κι έτσι έμειναν με τους… ρόλους στο χέρι, μια επίσης και τα καταστήματα δε δεχόντουσαν την επιστροφή των εκατοντάδων πακέτων.
Σχεδόν τρεις μήνες μετά, πολλά από τα συνηθισμένα αγαθά που αγοράζαμε παραμένουν σε υψηλές τιμές. Ως παράδειγμα, παλιά το κουτί με 100 γάντια πουλιόταν μεταξύ $9 και $12. Τώρα έφτασε σχεδόν στα $20. Ας μην πάμε στα κρέατα, που ακόμα και η… κότα άρχισε να πετά, με την τιμή που την πουλάνε. Αυτοί είναι ο πρώτος κλάδος των εκμεταλλευτών.
Στο δεύτερο κλάδο, έχουμε όλους τους τσαρλατάνους του διαδικτύου. Πολλοί απ’ αυτούς δημιουργούν ψεύτικα ντοκιμαντέρ και ειδήσεις, για να προσελκύσουν όσους μπορούν περισσότερο και να τα οικονομήσουν βάση των θεατών που είδαν τα ψέματά τους. Άλλοι όμως πιο πλανόδιοι, και έχετε σίγουρα δει ορισμένους απ’ αυτούς και από ορισμένα ελληνικά κανάλια της πατρίδας, το έριξαν στα γιατροσόφια πρόληψης και καταπολέμησης κατά του ιού και όλων των αρρωστιών. Από σκόνες, υγρά ως και πέτρες, μενταγιόν και μαγνήτες, που μας «προστατεύουν» απ’ όλα τα κακά.
Στον τρίτο κλάδο, έχουμε όλους αυτούς που παρουσιάζοντας τις δικές τους θεωρίες και συνομωσίες άρχισαν να το παίζουν υπερασπιστές της οικουμένης και να ζητούν τον όβολο μας, ούτως ώστε να επιτεθούν και να δικάσουν τις αποφάσεις των κυβερνήσεων. Δημιουργούν λοιπόν μη «κερδοσκοπικά» ιδρύματα και οργανισμούς -για να έχουν και όλες τις φορολογικές ελαφρύνσεις- μια και κόβουν φορολογικές αποδείξεις σε όσους τους ενισχύουν.
Μια παρόμοια οργάνωση δημιουργήθηκε και στο Κεμπέκ, όπου εκπρόσωπος είναι μια πρώην τηλε-περσόνα ειδήσεων τηλεοπτικού καναλιού που δεν υπάρχει σήμερα αλλά και ένας από τους πιο γνωστούς δικηγόρους του Κεμπέκ. Ο τελευταίος θα αναλάβει να πάρει όλα τα νομικά μέτρα κατά των κυβερνήσεων.
Χωρίς να αναφέρω το όνομα του ιδρύματος «Σωτηρίας του Λαού» καθώς κα τα ονόματα των συντελεστών, αξίζει να μάθετε ότι από τις πρώτες μέρες συγκέντρωσαν $350.000 για το σκοπό τους. Ήδη, τη Δευτέρα 8 Ιουνίου, κατατέθηκε αγωγή κατά της επαρχιακής κυβέρνησης για τα μέτρα που πήρε κατά της ελευθερίας των πολιτών.
Το ίδρυμα πιστεύει αυτά που πολλοί έχετε ακούσει και συζητάτε, αμφιταλαντευόμενοι καθημερινώς με τους γνωστούς σας:
-Το COVID-19 είναι μια πρόφαση για να συνηθίσουν οι λαοί την αστυνόμευση κα τα επίμονα περιοριστικά μέτρα που είναι κατά την ελευθερία και των δικαιωμάτων του ατόμου.
-Ο Κορωνοϊός είναι ένα «διεθνές πραξικόπημα» μιας κλίκας ελίτ κατά των λαών.
-Οι κυβερνήσεις θέλουν να επιβάλουν το εμβόλιο κατά του COVID- 19, το οποίο θα δημιουργήσει μεταλλασσόμενους γεννητικά ανθρώπους.
-Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.) διοικείται από έναν πρώην εγκληματία πολέμου και χρηματοδοτείται από το δισεκατομμυριούχο Bill Gates που θησαυρίζει με την παραγωγή εμβολίων.
-Τα συλλαλητήρια κατά του ρατσισμού δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένας «αντιπερισπασμός» των κυβερνήσεων.
-Τα ενημερωτικά μέσα είναι στο «χέρι» των κυβερνήσεων και διανέμουν «ψεύτικες ειδήσεις» στον κόσμο.
-Οι κυβερνήσεις είναι όλες διεφθαρμένες.
Στον τέταρτο κλάδο, έχουμε όλους αυτούς που θα εκμεταλλευτούν τις οποιεσδήποτε οικονομικές έκτακτες βοήθειες που παρέχουν, τόσο η Ομοσπονδιακή όσο και η Επαρχιακή κυβέρνηση, για την αντιμετώπιση της κατάστασης που δημιούργησε η πανδημία. Είναι αυτοί που αδίκως παρουσίασαν ή θα παρουσιάσουν πλαστά στοιχεία για να επωφεληθούν χρηματικώς από τα προγράμματα βοήθειας των δισεκατομμυρίων δολαρίων. Μόνο που εδώ θα υπάρχουν πρόστιμα και ποινικές συνέπειες.
Ήδη 190.000 απ’ αυτούς που τους δόθηκαν τα $2000 μηνιαίως, οικειοθελώς, ενημέρωσαν την κυβέρνηση και πρόκειται να τα επιστρέψουν.
Στον τελευταίο κλάδο, άφησα τις κυβερνήσεις. Έχοντας ως πρόφαση την πανδημία, προσπάθησαν και το κατάφεραν εν μέρη, να επιβάλουν σχεδόν «στρατιωτικό νόμο» στους πολίτες τους.
Πολλές απ’ αυτές έδωσαν περισσότερες αρμοδιότητες στα σώματα ασφαλείας τους, ξεκινώντας από την αστυνομία που ανακάλυψε νέα αιτία για πρόστιμα. Πρόστιμα, τα οποία είναι αρκετά αλμυρά για όσους τα λαμβάνουν. Σε ορισμένα κράτη – βλέπε Ρωσία – υπάρχουν και ποινές φυλάκισης για όσους παρακούσουν εντολές του κράτους.
Το παράξενο επίσης είναι, ότι τα δραστικά μέτρα που πήρε η κυβέρνηση στην Ελλάδα, με την επίσημη έναρξη της Πανδημίας από τον Π.Ο.Υ. στις 12 Μαρτίου, είχαν τυπωθεί «προφητικά» στην Εφημερίδα Της Κυβέρνησης την… προηγούμενη ημέρα 11 Μαρτίου!
Αλλά ας αφήσουμε τις άλλες κυβερνήσεις και ας έρθουμε στη δική μας. Είναι γνωστό, ότι όσοι δεν κρατούν τις αποστάσεις, όσοι συγκεντρώνονται παρανόμως και σε μεγάλο αριθμό, λαμβάνουν το πρόστιμο των $1.000 συν $546 για τα «γραμματόσημα». Από τους πρώτους που πήραν πρόστιμο ήταν δυο ηλικιωμένες, που πήγαιναν όπως πάντα μαζί στο παντοπωλείο. Επειδή ήταν πολύ κοντά η μία με την άλλη, έφαγαν το τσουχτερό πρόστιμο. Παρόμοια πρόστιμα έλαβαν άτομα στα σπίτια τους που είχαν επισκέπτες και που ο «καλός» τους γείτονας ειδοποίησε την αστυνομία για την παρανομία. Βλέπετε, οι ρουφιάνοι παραμονεύουν παντού…
Όμως, γιατί κύριοι αστυνομικοί, δε γεμίσατε το μπλοκ των προστίμων με τα ονόματα όλων αυτών που έκαναν τα συλλαλητήρια της περασμένης εβδομάδας και δεν κρατούσαν ούτε τα… δύο μέτρα απόσταση;
Πού είναι λοιπόν η δικαιοσύνη; Δηλαδή, στις γριούλες και στους καλεσμένους στα σπίτια τούς δίνεται πρόστιμο αλλά τους χιλιάδες διαδηλωτές τίποτα, ούτε… σέντσι;
Κι αν αυτοί που συγκεντρώθηκαν ήταν χιλιάδες, τότε γιατί όλες οι εκκλησίες όλων των θρησκειών παραμένουν κλειστές για τους πιστούς;
Εδώ είναι που λέει ο λαός: «δύο μέτρα και δύο σταθμά» και αυτό είναι μια ακόμη εκμετάλλευση των καταστάσεων.
Ta NEA volume 14-23
The current issue of the Greek Canadian News “Ta NEA” volume 14-23 published June 12th, 2020. Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events.
(Click on the image to read the paper.)
ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Νωπές οι μνήμες…
60 χρόνια συμπληρώθηκαν από τότε που η αστυνομία της Νοτίου Αφρικής πυροβόλησε εν ψυχρώ κατά μιας διαδήλωσης φοιτητών στην πόλη Σάρπβιλ της Νότιας Αφρικής, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 70 άνθρωποι.
Οι νεαροί διαδηλωτές διαμαρτύρονταν ειρηνικά κατά των νόμων του Απαρτχάιντ, που είχε επιβάλλει το καθεστώς της λευκής μειοψηφίας στη χώρα, εφαρμόζοντας τη θεωρία της ανισότητας ανάμεσα στις φυλές.
Το γεγονός αυτό καθιέρωσε την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού το 1966, σε ανάμνηση του τραγικού συμβάντος που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Έξι δεκαετίες αργότερα, το φαινόμενο του ρατσισμού είναι εντονότερο από ποτέ, με τους ανθρώπους να εξακολουθούν να θεωρούν πως η φυλή τους είναι ανώτερη από τις υπόλοιπες.
Όταν αναφερόμαστε στο φυλετικό ρατσισμό, η σκέψη μας συνήθως πηγαίνει στις διακρίσεις των λευκών κατά των μαύρων. Ωστόσο, ελάχιστοι γνωρίζουν τις δυσκολίες, τις κακουχίες και τον κοινωνικό ρατσισμό που αντιμετώπισαν οι Έλληνες μετανάστες στις ΗΠΑ και τον Καναδά, κατά τη διάρκεια της μαζικής μετανάστευσης την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα.
Σε πολλές περιοχές επιβάλλονταν οι «κανόνες» που εφάρμοζαν οι αρχές για τους «αλλοεθνείς», αφού διαχώριζαν τους δημόσιους χώρους σε σημεία στα οποία επιτρεπόταν να πάνε οι «καθαρόαιμοι» και σε πιο περιορισμένα σημεία οι «μη λευκοί», όπως αποκαλούσαν τους Έλληνες αλλά και άλλους μετανάστες.
Η έννοια «λευκός» δεν αναφερόταν απαραίτητα σε χρώμα δέρματος, αλλά στην κοινωνική τάξη που ανήκαν τα συγκεκριμένα άτομα. Ρατσιστές απέναντι στους Έλληνες ήταν ακόμα και οι Ιρλανδοί, που αποτελούσαν το πρώτο κύμα μεταναστών και αρχικά έχαιραν της ίδιας αντιμετώπισης, αλλά πλέον είχαν αφομοιωθεί από την αμερικανική κοινωνία.
Από την πλευρά τους, οι Έλληνες αρνούνταν να μάθουν αγγλικά και να ενταχθούν στο αγγλοσαξονικό περιβάλλον. Τα φθηνά εργατικά χέρια που πρόσφεραν τους εξασφάλιζαν δουλειά ακόμα και στη Μεγάλη Ύφεση του 1929. Το αποτέλεσμα ήταν, οι ντόπιοι να κατηγορούν τους Έλληνες ότι τους έπαιρναν τις δουλειές, αν και στην πραγματικότητα επρόκειτο για δουλειές που οι ίδιοι αρνούνταν να κάνουν γιατί τις θεωρούσαν υποδεέστερες και ευτελείς.
Στον Έλληνα μετανάστη απέδιδαν τότε οι τοπικές εφημερίδες όλα τα στερεότυπα, ότι οι Έλληνες είναι «βρώμικοι», «υπάνθρωποι», «απολίτιστοι», «άγριοι» και επιρρεπείς στο έγκλημα. Στην ιστορία έχει μείνει το πογκρόμ κατά των Ελλήνων μεταναστών στην πόλη Σάουθ Ομάχα της πολιτείας Νεμπράσκα στις 21 Φεβρουαρίου 1909 με τις βίαιες ανθελληνικές ταραχές. Ας μην ξεχάσουμε και το ρατσιστικό πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων μεταναστών τον Αύγουστο του 1918 στο Τορόντο, όπου επί τέσσερις ημέρες 10.000 Καναδοί βετεράνοι πολέμου μαζί με ένα πλήθος 40.000 «πατριωτών» Καναδών εξαπέλυσαν ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό σε βάρος των Ελλήνων, με αποτέλεσμα το θάνατο δεκάδων μεταναστών καθώς και υλικές ζημιές πάνω από 1.000.000 δολάρια.
Με τα ως άνω αποτρόπαια γεγονότα έχουν ήδη ασχοληθεί τα «Ελληνοκαναδικά Νέα» σε παλαιότερες εκδόσεις. Τα σχετικά άρθρα υπάρχουν στο ηλεκτρονικό αρχείο της εφημερίδας…
