Πρόσφατα ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη δήλωσε ότι «επέκταση των ελληνικών χωρικών στα 12 μίλια επιστρατεύει εθνικισμό».

Αλκιβιάδης Κ. Κεφαλάς*

Η δήλωση αυτή δεν αποτελεί έκπληξη, επειδή και αυτός αλλά και τόσοι άλλοι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη προέρχονται από το σημιτικό ΠΑΣΟΚ που αναγνώρισε στην Τουρκία ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο. Η δήλωση επίσης μπορεί να θεωρηθεί συνέχεια της προηγούμενης δήλωσης Τσίπρα «οι θάλασσες δεν έχουν σύνορα». Το σημαντικότερο, όμως, σημείο της υπουργικής δήλωσης είναι, ότι αυτή αποτελεί μια σαφή έκφραση της στρατηγικής άποψης και θέσης του συνόλου του πολιτικού φάσματος και των ελίτ, που δεν είναι άλλη από την καθολική αποδοχή τής μετατροπής τής χώρας σε γερμανικό και κατ’ επέκταση σε οθωμανικό προτεκτοράτο.

Η θέση αυτή ουσιαστικά άρχισε να διαμορφώνεται τη δεκαετία του 1950 και εκφράστηκε τη δεκαετία του 1970 μέσω των δογμάτων «η Ελλάς ανήκει εις την Δύσιν» και «η Κύπρος κείται μακράν». Η καθολική υιοθέτηση και των δύο δογμάτων από την πολιτική ηγεσία της χώρας και τις ελίτ, είχε ως συνέπεια συνεχείς εθνικές υποχωρήσεις με ταυτόχρονες παραχωρήσεις ζωτικών και ιστορικών ελληνικών συμφερόντων στις γειτονικές χώρες άνευ ουσιαστικών ανταλλαγμάτων.

Είναι, λοιπόν, δεδομένο, ότι η χώρα μας εξαναγκάζεται από τη «συμμαχία» να διεξαγάγει συνομιλίες με εχθρικές χώρες, όχι για να διαπραγματευτεί με βάση την αρχή της αμοιβαιότητας, αλλά για να υποχωρήσει σε όλα τα εθνικά θέματα. Η εθνική αναδίπλωση άρχισε αφενός μέσω της μηδενικής ελληνικής αντίδρασης στην τουρκική «νύχτα των κρυστάλλων» το Σεπτέμβριο του 1955 στην Κωνσταντινούπολη και αφετέρου διά της υπογραφής των συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου για το Κυπριακό τη δεκαετία του 1960.

Οι θέσεις αυτές έφεραν την Τουρκία στην Κύπρο το 1974 και μετά υλοποιήθηκαν με τα Ίμια, τις γκρίζες ζώνες και την αναγνώριση τουρκικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο από την κυβέρνηση Σημίτη, για να κορυφωθούν σήμερα με τις συνεχείς υποχωρήσεις στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο.

Η αποδοχή της θέσης των εθνικών παραχωρήσεων από το σύνολο του πολιτικού φάσματος είχε εκφραστεί από την πρόεδρο της Βουλής Άννα Ψαρούδα – Μπενάκη το 2005 όταν προσφώνησε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια ως εξής: «Αναλαμβάνετε, κ. Πρόεδρε, την Προεδρία της Δημοκρατίας για μία πενταετία, όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: H ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της συνταγματικής συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί, ενδεχομένως, από νέες μορφές διακυβέρνησης».

Προφανώς, η κυρία Μπενάκη εξέφρασε, εμμέσως πλην σαφώς, ότι μόνο τα σύνορα της Ελλάδας θα περιοριστούν επειδή μέχρι σήμερα καμία άλλη χώρα της Ευρώπης, πλην Ελλάδος, δεν έχει δεχτεί τον περιορισμό των συνόρων της.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα ήδη από την εποχή της δεκαετίας του 1950 αγνόησε συστηματικά το στρατηγικό δόγμα του Κλαούσεβιτς «περί ανάγκης δημιουργίας ισχύος ως αναγκαίας και ικανής συνθήκης εθνικής επιβίωσης», αναθέτοντας την άμυνα και την τύχη του Ελληνισμού σε πολυεθνικούς σχηματισμούς (ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Ένωση). Το αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών σήμερα είναι η οικονομική καταστροφή και η κατάρρευση της άμυνας της χώρας, λόγω του μονομερούς αφοπλισμού. Παρότι η αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας έχει εκφραστεί από το 2000, η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση παρουσιάστηκε ως πολλαπλασιαστής ισχύος μέσω της καλλιέργειας της ψευδαίσθησης, ότι σε περίπτωση εισβολής της Τουρκίας σε ελληνικό χώρο «οι Γερμανοί στρατιώτες θα υπερασπιστούν με το αίμα τους τα ελληνικά σύνορα».

Δοθέντος ότι εκ πρώτης όψεως η «παραχώρηση ισχύος» σε τρίτους μπορεί να θεωρηθεί αφελής, στην πραγματικότητα αποτελεί σύνθετο προϊόν ενός ωφελιμιστικού τρόπου σκέψης και αντίληψης, που εμφανίστηκε στην Ελλάδα μεταπολεμικά και που θεωρεί ότι «οι άλλοι θα πρέπει να καούν για να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά».

Αντιθέτως, η Τουρκία δεν υιοθέτησε το παιδαριώδες δόγμα των ελληνικών ελίτ. Ο στόχος των πολιτικών και των ελίτ της γειτονικής χώρας είναι ο πολλαπλασιασμός της εθνικής ισχύος μέσω της ιδεολογικής αρχής του παντουρανισμού/παντουρκισμού. 

Με κυβερνήσεις στην Ελλάδα των οποίων τα μέλη έχουν αποποιηθεί κάθε εθνικής στρατηγικής και ιδεολογίας ή δε διστάζουν να υπηρετούν πολιτικά τις ΜΚΟ που μισθοδοτούνται από τη Γερμανία και την Τουρκία, η επιβίωση του Ελληνισμού είναι μάλλον ένα χαμένο στοίχημα.

*Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Η επιβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας βασίστηκε άλλωστε όχι σε κάποια ελάχιστη συναίνεση, αλλά στους βίαιους εξισλαμισμούς, στις μαζικές σφαγές, στο παιδομάζωμα και στην τρομοκρατία

Η κατανόηση της τουρκικής απειλής, του ιστορικού της βάθους και των κινήτρων της, είναι καταλυτική για τη χάραξη της ενδεδειγμένης ελληνικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Μόνον αποπροσανατολιστικά λειτουργούν οι επιφανειακές ερμηνείες της τουρκικής απειλής, όπως π.χ. ότι το νέο-οθωμανικό «όραμα» είναι προσωπική εμμονή του Ερντογάν και δεν αντανακλά τις πεποιθήσεις του μέσου φιλήσυχου Τούρκου.

Γράφει ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος
[Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών
Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης]

Τα προσωπικά οράματα του τούρκου προέδρου, όμως, παράγονται και αναπαράγουν τα συλλογικά οράματα της τουρκικής κοινωνίας, αλλιώς ο Ερντογάν θα ήταν γραφικός ηγέτης κάποιου περιθωριακού εθνικιστικού γκρουπούσκουλου. Αλλά δεν είναι. Αντιθέτως, είναι πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας, εκλεγμένος με μεγάλη πλειοψηφία εδώ και δεκαέξι χρόνια. Το άλλο επιχείρημα, ότι ο Ερντογάν πιέζεται πολιτικά και απευθύνεται στην εσωτερική κατανάλωση για εκλογικές σκοπιμότητες, είναι και αυτό έωλο. Δεν εξηγεί, γιατί ο βασικός μηχανισμός συσπείρωσης που χρησιμοποιεί ο Ερντογάν είναι η ανθελληνική υστερία και όχι κάτι άλλο.
Εξετάζοντας σε μακροϊστορική κλίμακα την πρωτοφανή πίεση που δέχεται σήμερα η Ελλάδα, εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι αυτή αποτελεί μία μόνο ιστορική στιγμή μιας μακράς χιλιετούς πορείας, που άρχισε με τη μάχη του Μαντζικέρτ (1071) και φτάνει μέχρι την εισβολή στην Κύπρο, τα Ίμια και το φετινό καλοκαίρι. Πρόκειται δηλαδή για τη συνεχή πίεση που ασκούν εδώ και αιώνες οι Τούρκοι στην ελληνική μεθόριο της Ευρώπης. Οι Τούρκοι, ένας λαός νομαδικής προέλευσης, μετακινούνταν επί αιώνες προς δυσμάς, εισβάλλοντας και καταστρέφοντας προηγμένους πολιτισμούς που κατά κανόνα βρίσκονταν ήδη σε αποσύνθεση (αραβικό χαλιφάτο, Βυζαντινή Αυτοκρατορία κ.λπ.). Το οθωμανικό κράτος, που υπεβλήθη σε λαούς υψηλού μορφωτικού και κοινωνικού επιπέδου (Έλληνες, Άραβες, Αιγύπτιους και άλλους), υπήρξε δυσλειτουργικό, διότι ήταν δημιούργημα ενός λαού νομάδων, που δεν είχαν εμπειρία διακυβέρνησης και οικονομικής οργάνωσης, παρά μόνον πολέμων και βίας. Ήταν μια δουλοκτητική κοινωνία, που έγινε αντιληπτή ως δυστοπία από τους κατοίκους των κατακτημένων περιοχών και τελικώς διαλύθηκε, μέσα από μια πρωτοφανή σειρά εθνικών επαναστάσεων, κάτι που δε συνέβη με καμία άλλη πολυεθνική αυτοκρατορία στον κόσμο (π.χ. Αυστροουγγρική, Ρωσική, Αραβική, Κινεζική κ.λπ.).
Η επιβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας βασίστηκε άλλωστε όχι σε κάποια ελάχιστη συναίνεση, αλλά στους βίαιους εξισλαμισμούς, στις μαζικές σφαγές, στο παιδομάζωμα και στην τρομοκρατία. Μετά την οριστική διάλυση του οθωμανικού κράτους το 1920, συγκροτήθηκε στα υπολείμματά του έλασσον τουρκικό κράτος με επίφαση νεωτερικότητας. Για τη δημιουργία του όμως συντελέστηκαν τρεις γενοκτονίες (Αρμενίων, Ελλήνων, Ασσυροχαλδαίων) και ένας διαρκής μέχρι σήμερα εσωτερικός πόλεμος με τους Κούρδους. Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πίεση προς την Ελλάδα επανήλθε. Προηγήθηκαν η εκρίζωση των ελληνικών πληθυσμών της Κωνσταντινουπόλεως, της Ίμβρου και της Τένεδου, η εισβολή στην Κύπρο, η αμφισβήτηση της κυριαρχίας στο Αιγαίο, η ανάμειξη στη Δυτική Θράκη, πριν φθάσουμε στο καλοκαίρι του 2020 και στην εκδίπλωση πλέον απαίτησης πλήρους υποταγής της Ελλάδας με «διάλογο» εφ’ όλης της ύλης.
Το ελληνικό έθνος έχει εμπειρία από απειλές μείζονος κλίμακας (περσική στην Αρχαιότητα, αραβική στο Μεσαίωνα, τουρκική στην Αναγέννηση). Τις αντιμετώπισε αντιπαρατάσσοντας στην αριθμητική υπεροχή την ευφυΐα του, την ποιότητά του, τη μαχητικότητά του, το δυναμισμό του και πριν από όλα, την αδιάλλακτη βούλησή του να παραμείνει ελεύθερο. Σήμερα χρειάζεται όχι μόνον ένας συνολικός και ρηξικέλευθος στρατηγικός ανασχεδιασμός αλλά και μια βαθιά συνειδητοποίηση της δυστοπίας που απειλεί την ελευθερία μας

Στο 10,5%, από 8,2%, αναθεωρεί τα επίπεδα της ύφεσης φέτος το σχέδιο Προϋπολογισμού 2021, ενώ ψαλιδίζει και τα επίπεδα της εκτιμώμενης ανάκαμψης για το 2021 από το 7,5%, στο 4,8%. Οι αναθεωρήσεις αυτές είναι απότοκο του δεύτερου κύματος της πανδημίας και του νέου lockdown. Aλλά και οι δημοσιονομικές προβλέψεις του προϋπολογισμού αποτυπώνουν τις επιπτώσεις της υγειονομικής κρίσης πάνω στα δημόσια έσοδα και στις δημόσιες δαπάνες.

Αθανάσιος Κουκάκης

Σύμφωνα με τα στοιχεία της εκτέλεσης του Προϋπολογισμού, το πρωτογενές αποτέλεσμα της Γενικής Κυβέρνησης για το έτος 2020 εκτιμάται ότι σε όρους ενισχυμένης εποπτείας θα διαμορφωθεί σε έλλειμμα ύψους 11,76 δισ. ευρώ ή 7,22% του ΑΕΠ. Σε όρους ESA εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί σε έλλειμμα ύψους 11,14 δισ. ευρώ ή 6,8% του ΑΕΠ. Αυτή η διαφορά προκύπτει κυρίως από τις μειωμένες εισπράξεις από φόρους και ασφαλιστικές εισφορές κατά 2,3 δισ. ευρώ, κυρίως λόγω της χαμηλότερης πρόβλεψης αύξησης του πραγματικού ΑΕΠ, αλλά και τις υψηλότερες δημόσιες δαπάνες για την αντιμετώπιση της πανδημίας.
Για το έτος 2021, το πρωτογενές αποτέλεσμα της Γενικής Κυβέρνησης σε όρους ενισχυμένης εποπτείας, προβλέπεται να διαμορφωθεί σε έλλειμμα ύψους 6,670 δισ. ευρώ ή 3,88% του ΑΕΠ. Αντίστοιχα, σε δημοσιονομική βάση το πρωτογενές αποτέλεσμα της Γενικής Κυβέρνησης προβλέπεται να διαμορφωθεί σε έλλειμμα ύψους 6,59 δισ. ευρώ ή 3,8% του ΑΕΠ.
Το στίγμα της σχεδιαζόμενης δημοσιονομικής πολιτικής, συνεχίζει να δείχνει την κυβερνητική προτεραιότητα για βαθμιαία δημοσιονομική σταθεροποίηση. Το σχέδιο του Προϋπολογισμού προβλέπει σημαντική αύξηση των εσόδων, κυρίως λόγω της προβλεπόμενης οικονομικής μεγέθυνσης και της αύξησης της απασχόλησης.
Το χρέος της Κεντρικής Διοίκησης εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί στα 370,8 δισ. ευρώ ή 227,8% ως ποσοστό του ΑΕΠ στο τέλος του 2020, έναντι 356,15 δισ. ευρώ ή 194,1% ως ποσοστό του ΑΕΠ το 2019.
Το 2021 το ύψος του χρέους της Κεντρικής Διοίκησης προβλέπεται ότι θα διαμορφωθεί στα 376,2 δισ. ευρώ ή 218,8% ως ποσοστό του ΑΕΠ, παρουσιάζοντας μείωση κατά 9% έναντι του 2020. Το χρέος της Γενικής Κυβέρνησης εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί στα 340 δισ. ευρώ ή 208,9% ως ποσοστό του ΑΕΠ στο τέλος του 2020, έναντι 331,07 δισ. ευρώ ή 180,5% ως ποσοστό του ΑΕΠ το 2019.
Το 2021 το χρέος της Γενικής Κυβέρνησης προβλέπεται ότι θα διαμορφωθεί στα 343,20 δισ. ευρώ ή 199,6% ως ποσοστό του ΑΕΠ, παρουσιάζοντας μείωση κατά 9,3 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ έναντι του 2020.
Οι ταμειακές χρηματοδοτικές ανάγκες του Κρατικού Προϋπολογισμού 2021, προβλέπεται να ανέλθουν στα 17,85 δισ. ευρώ, ενώ ο καθαρός δανεισμός του Κρατικού Προϋπολογισμού θα διαμορφωθεί στα 16,36 δισ. ευρώ.

ΕΣΟΔΑ ΚΑΙ ΔΑΠΑΝΕΣ
Συγκεκριμένα, τα φορολογικά έσοδα του Κρατικού Προϋπολογισμού αναμένεται να ανέλθουν σε 47,83 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά 3,571 δισ. ευρώ σε σχέση με το 2020 (+8,1%). Η αύξηση αυτή προέρχεται κυρίως από την αύξηση των εσόδων από το ΦΠΑ (+2,46 δισ. ευρώ), τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης (+139 εκατ. ευρώ), τους φόρους εισοδήματος φυσικών προσώπων (+163 εκατ. ευρώ) και νομικών προσώπων (+830 εκατ. ευρώ). Η σταδιακή αποπληρωμή μέρους των φορολογικών και ασφαλιστικών υποχρεώσεων, που είχαν ανασταλεί κατά το 2020, θα συνεισφέρει στα έσοδα 224 εκατ. ευρώ.
Επίσης, προβλέπεται αύξηση κατά 709 εκατ. ευρώ (+3,5%) των εσόδων των ΟΚΑ από ασφαλιστικές εισφορές, λόγω αύξησης της απασχόλησης. Εκτιμούμε ότι μπορούν να εγερθούν ορισμένες επιφυλάξεις ως προς την έκταση των προαναφερόμενων αυξήσεων.
Το σύνολο των προσδοκώμενων εσόδων από αποκρατικοποιήσεις το 2021 αναμένεται στα 1,7 δισ. ευρώ, από μόλις 54 εκατ. ευρώ φέτος.
Οι συνολικές δαπάνες του Κρατικού Προϋπολογισμού για το έτος 2021 προβλέπεται να διαμορφωθούν στα 67,184 δισ. ευρώ, μειωμένες κατά 2,148 δισ. ευρώ σε σχέση με εκτιμώμενο ύψος τους για το 2020. Η μείωση αυτή ουσιαστικά προκαλείται από τη μεγάλη μείωση του λογαριασμού «μεταβιβάσεις» κατά 5,756 δισ. ευρώ και αφορά σε χαμηλότερες δαπάνες αντιμετώπισης της πανδημίας, λόγω της αναμενόμενης ύφεσης του υγειονομικού φαινομένου, καθώς και στην εφάπαξ καταβολή ύψους 1,4 δισ. ευρώ για τα αναδρομικά των συνταξιούχων που έλαβε χώρα το 2020. Οι δαπάνες που αφορούν στην αντιμετώπιση της πανδημίας το 2021 είναι της τάξης των 2,5 δισ. ευρώ και συμπεριλαμβάνονται στο λογαριασμό «μεταβιβάσεις».
Επιπλέον, 3 δισ. ευρώ συμπεριλαμβάνονται στο λογαριασμό «πιστώσεις υπό κατανομή» και θα εκταμιευθούν, εφόσον απαιτηθεί. Αφορούν δηλαδή σε πρόβλεψη η οποία μπορεί να μην υλοποιηθεί αν η επιδημία καταγράψει σημαντική ύφεση το 2021.
Όπως αποφάσισε η διάσκεψη των προέδρων της Βουλής, η συζήτηση του Προϋπολογισμού 2021 θα γίνει σε 4 συνεδριάσεις στην Επιτροπή στις 24, 25 και 26 Νοεμβρίου και η συζήτηση στην Ολομέλεια θα ξεκινήσει στις 11 Δεκεμβρίου και θα ολοκληρωθεί στις 15 Δεκεμβρίου.

Αλλά δεν ήταν βιώσιμο όταν έβαλαν την Ελλάδα στα Μνημόνια το 2010 με 126% του ΑΕΠ…

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας, εμφανίστηκε αισιόδοξος και τόνισε ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας παραμένει βιώσιμο, παρά την αύξηση του ως ποσοστό του ΑΕΠ. Δηλαδή το χρέος που θα φτάσει για φέτος το 207% είναι βιώσιμο, όταν το 2010 που μπήκε η Ελλάδα στα Μνημόνια, το χρέος ήταν στο 126%!

Να σημειώσουμε ότι αυτό το 207% είναι το χρέος που έφτασε από το Μάρτιο, όταν το χρέος που είχε στα «χέρια» της η κυβέρνηση ήταν στο 183% και αφού πρώτα η χώρα έχει περάσει από μνημόνια αλλά και το PSI μια κίνηση που ισοδυναμούσε με την πώληση της Ελλάδας με αντάλλαγμα την πώληση των «ασημικών».

Αυτό λοιπόν υποστήριξε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας, ο οποίος συνέστησε το ταμειακό απόθεμα ασφαλείας του Δημοσίου να διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα τα επόμενα χρόνια (αυτό που φώναζαν προεκλογικά ως λάθος κίνηση;), καθώς συμβάλλει στη διατήρηση χαμηλού κινδύνου αναχρηματοδότησης του δημόσιου χρέους, παρέχοντας εμπιστοσύνη στους επενδυτές.

Όπως ανέφερε ο πρώην ΥΠΟΙΚ και νυν Κεντρικός Τραπεζίτης Γιάννης Στουρνάρας, μιλώντας σε εκδήλωση του Οικονομικού Επιμελητηρίου, σε μεσο-μακροπρόθεσμο ορίζοντα, οι βασικοί κίνδυνοι βιωσιμότητας του χρέους σχετίζονται κυρίως με τους όρους χρηματοδότησης από τις αγορές, τους ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας, αλλά και με το ύψος των παρεχόμενων εγγυήσεων που έχουν δοθεί για την ενίσχυση της ρευστότητας των επιχειρήσεων, στα πλαίσιο των μέτρων στήριξης της οικονομίας κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

Για το λόγο αυτό, συνέστησε μετά την πανδημία η κυβέρνηση να συνεχίσει το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, προκειμένου η οικονομία να προετοιμαστεί όχι μόνο για μια ασφαλή και πλήρη επανεκκίνηση, αλλά πολύ περισσότερο για την επάνοδό της σε μια στέρεη αναπτυξιακή τροχιά, επενδύοντας στην ψηφιακή και πράσινη οικονομία.

Επίσης, οι ελληνικές αρχές, με δεδομένο ότι τα δημοσιονομικά μέτρα που έχουν ληφθεί είναι προσωρινού χαρακτήρα, θα πρέπει, όπως υπογράμμισε, να είναι έτοιμες να ενταχθούν πλήρως στους κανόνες του ευρωπαϊκού δημοσιονομικού πλαισίου, μόλις αυτοί ενεργοποιηθούν εκ νέου. Τέλος, θα πρέπει να αξιοποιηθούν αποτελεσματικά οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης της ΕΕ που θα λάβει η Ελλάδα.

Όπως εξήγησε ο διοικητής της ΤτΕ, η επίπτωση της πανδημίας στην οικονομική δραστηριότητα και τα επακόλουθα μέτρα δημοσιονομικής επέκτασης, αναμένεται να επιφέρουν «μια μόνιμη ανοδική μετατόπιση τόσο της καμπύλης του χρέους-προς-ΑΕΠ, όσο και της καμπύλης των Ακαθάριστων Χρηματοδοτικών Αναγκών-προς-ΑΕΠ σε σχέση με τις προ-πανδημίας εκτιμήσεις. Ωστόσο, παρά την αυξημένη αβεβαιότητα, οι κίνδυνοι για τη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους παραμένουν περιορισμένοι μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2030, λόγω της σύνθεσης του χρέους που αποτελείται κατά 81% από δάνεια του επίσημου τομέα, αλλά και της ευνοϊκής διάρθρωσης των αποπληρωμών, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί στο πλαίσιο των μεσοπρόθεσμων μέτρων ελάφρυνσης του χρέους».

Συγκροτείται οσονούπω από καραμανλικούς και άλλους που είναι παραγκωνισμένοι και βλέπουν ότι επιχειρείται «πασοκοποίηση» της Νέας Δημοκρατίας | Κίνηση και από τα δεξιά με «τρανταχτά» ονόματα και στόχο τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής

Στα σκαριά είναι το νέο κόμμα από τα σπλά­χνα της Νέας Δημοκρατίας με αμιγώς κεντρο­δεξιά χαρακτηριστικά, ενώ την ίδια στιγμή είναι σε εξέλιξη διεργασίες για τη δημιουργία και ενός καθαρόαιμου σκληρού δεξιού πολιτικού σχη­ματισμού, για να στεγάσει πολιτικά τους ψηφοφό­ρους της Χρυσής Αυγής.

Γιάννης Αναγνώστου

Αυτή τη χρονική περίοδο, κυοφορείται κυρί­ως το κόμμα με κεντροδεξιό προφίλ, που ενδέχε­ται να συνενώσει ετερόκλητες δυνάμεις που όμως έχουν ένα κοινό: είναι σε απόσταση από τον Πρω­θυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Αυτές οι δυνάμεις έχουν επίσης ένα άλλο σημείο που τις ενώνει, αν και υπάρχουν διαφορετικά συμφέροντα, εκ διαμέ­τρου αντίθετες φιλοδοξίες: ανήκουν στον καραμαν­λικό χώρο και θεωρούνται οπαδοί της θεωρίας του μεσαίου χώρου και της κεντροδεξιάς, ενώ διαφω­νούν κάθετα με την «πασοκοποίηση» της ΝΔ από τον Κυρ. Μητσοτάκη, τασσόμενοι κυρίως κατά των εκσυγχρονιστών.

Στον κεντρικό πυρήνα αυτού του εγχειρήματος, είναι ο πρώην Κυβερνητικός Εκπρόσωπος της τελευ­ταίας κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή και στενός συνεργάτης του επί χρόνια, ο Ευάγγελος Αντώνα­ρος, ο πρώην υπουργός και κεντρικό στέλεχος επί σειρά ετών, Άρης Σπηλιωτόπουλος, ο άλλοτε γραμ­ματέας Πολιτισμού Σχεδιασμού της ΝΔ και πολιτι­κός φίλος του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, ο Νίκος Καρα­χάλιος, πρόσωπα όπως ο Χρήστος Ζώης, πρώην υφυπουργός και στενός πολιτικός φίλος του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπου­λου, ο πρώην υπουργός Αργύρης Ντινόπουλος κ.ά.

ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Ο κύκλος των στελεχών που στηρίζουν μια νέα πολι­τική κίνηση είναι αρκετά μεγάλος και ήδη υπάρχει παρασκηνιακή ζύμωση και συμφωνία με πολλά πρώ­ην μέλη της Κ.Ε. της ΝΔ. Από μια τέτοια προσπάθεια λέγεται ότι δε μπορεί να απουσιάζει η Κατερίνα Παπα­κώστα, χρόνια βουλευτής και πρώην υφυπουργός, αλλά και στελέχη με μακρά διαδρομή, όπως ο πρώ­ην βουλευτής Μεσσηνίας Γιάννης Λαμπρόπουλος, σφοδρός πολέμιος επί χρόνια του Αντώνη Σαμαρά.

Είναι ενδεικτική η προ ημερών θετική δήλω­ση για τη Συμφωνία των Πρεσπών από τον άλλο­τε γραμματέα οργανωτικού της ΝΔ και μέλους του Πολιτικού Συμβουλίου του κόμματος και «καρα­μανλικού» Στέργιου Τσίφτη, ο οποίος διετέλε­σε και περιφερειάρχης επί ΝΔ στο Βόρειο Αιγαίο. Τέτοιες περιπτώσεις υπάρχουν πάρα πολλές ανά την Ελλάδα, καθώς πληθαίνουν τα πρόσωπα που είχαν θέσεις ευθύνης στο κόμμα της ΝΔ και πλέ­ον συζητούν και συμφωνούν, όπως π.χ. ο Θύμιος Δρόσος κ.ά., να υπάρξει νέο εγχείρημα.

ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ ΓΙΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Παρατηρούν πως κινείται ο Κυρ. Μητσοτάκης και εκτιμούν ότι είναι σε τροχιά αποδόμησης του καρα­μανλισμού. Μάλιστα τονίζουν με έμφαση την προ­σπάθεια ακύρωσης του υπουργού Οικονομικών και πρώτου βουλευτή Φθιώτιδας, του καραμανλι­κού Χρήστου Σταϊκούρα, ο πατέρας του οποίου διε­τέλεσε επί χρόνια διευθυντής του ιδιαίτερου πολι­τικού γραφείου του Κ. Καραμανλή.

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ – ΕΚΠΛΗΞΗ

Η κινητικότητα είναι έντονη και σε αυτό το σκηνι­κό λέγεται ότι υπάρχουν άλλα δυο πρόσωπα που πλέον είναι σε απόσταση από το Μέγαρο Μαξί­μου και δεν αποκλείεται να κάνουν κίνηση ή να συνταχθούν και να στηρίξουν μια νέα πρωτοβου­λία. Ο ένας είναι ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ Κωσταντί­νος Μίχαλος για τον οποίο το Μέγαρο Μαξίμου δεν έχει καλή εικόνα, με το επιχείρημα ότι ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν έπαιξε το παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ και ο άλλος είναι ο περιφερειάρχης Αττικής Γιώρ­γος Πατούλης για τον οποίο λένε ότι είναι υπέρ-φι­λόδοξος και έχει αρχηγικά σχέδια!

ΟΛΑ ΑΝΟΙΧΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ

Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες για το εγχείρημα στο χώρο της κεντροδεξιάς και ήδη ο Ευ. Αντώναρος συνεχίζει το σφυροκόπημα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όλοι θεωρούν ότι θα ηγη­θεί αυτός, αλλά τα πάντα είναι ανοικτά, ενώ αυτή τη στιγμή εμφανίζεται μόνο αυτός δημόσια, καθώς μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους υβρι­στές της νέας προσπάθειας.

ΚΑΙ ΣΚΛΗΡΟ ΔΕΞΙΟ ΚΟΜΜΑ

Παράλληλα όμως, είναι σε πλήρη εξέλιξη και άλλες, παρασκηνιακές διεργασίες για τη δημιουργία ενός νέου κόμματος στα δεξιά της ΝΔ ιδίως μετά την κυβίστηση του Κυρ. Μητσοτάκη στο θέμα της Συμ­φωνίας των Πρεσπών.

Εξάλλου, πλέον ο Κυρ. Μητσοτάκης άφησε στην άκρη τον ανένδοτο για το Μακεδονικό και μαλάκω­σε τη γραμμή του σε σχέση με το παρελθόν, όταν και προσπάθησε επιτυχημένα με την ακραία ρητο­ρική του να αποτρέψει τη δημιουργία κόμματος εκ δεξιών της ΝΔ.

Οι συνθήκες όμως άλλαξαν και πλέον έχει προ­χωρήσει αρκετά η συζήτηση για την αναγκαιότητα ή όχι της δημιουργίας ενός αμιγώς δεξιού κόμμα­τος που θα στεγάσει δυνάμεις που κινούνται είτε εντός, αλλά και εκτός ΝΔ.

Οι επαφές είναι σε πλήρη εξέλιξη για την ίδρυ­ση του νέου δεξιού κόμματος και σύμφωνα με πλη­ροφορίες, είναι πιθανό όσο ποτέ άλλοτε, να εμφανι­στεί ένας πολιτικός φορέας που θα έχει αμιγώς δεξιά, πατριωτικά χαρακτηριστικά και σε καμία περίπτω­ση δε θα μπορεί κανείς να τον ταυτίσει με την Χ.Α.

Επίσης, οι πιο μυημένοι λένε ότι αυτό το κόμ­μα μπορεί να αποτελέσει και την πολιτική ομπρέλα να συμπορευτούν και άλλοι παράγοντες που έχουν ιδρύσει κομματίδια και πολιτικούς φορείς, όπως π.χ. ο Φαήλος Κρανιδιώτης (Νέα Δεξιά), ο Βασίλης Καπερνάρος, ο Τάκης Μπαλτάκος, ο Νίκος Νικολό­πουλος με το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, αλλά και παλαιότεροι παράγοντες με μακρά διαδρομή.

«ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ 4-8%»

Όπως τονίζουν οι μυημένοι, ένα τέτοιο κόμμα, ανά­μεσα στη ΝΔ και στη Χρυσή Αυγή, εν είδη «σοβα­ρής σκληρής δεξιάς», μπορεί να πάρει 4-8% και να εκμεταλλευθεί και το γεγονός ότι οι επόμενες εκλο­γές θα γίνουν με την απλή αναλογική.

Παράλληλα, αναφέρουν ότι η ΝΔ υπό τη νέα ηγεσία της, εξελίσσεται σε ένα «κεντρώο», φιλε­λεύθερο και εκσυγχρονιστικό κόμμα και αφήνει χώρο προς στα δεξιά της, που θέλουν να καλύψουν με το δικό τους φορέα.

Οι θιασώτες της δημιουργίας του νέου κόμμα­τος, υποστηρίζουν ότι η ιδεολογική οπισθοχώρηση της ΝΔ είναι τόσο άτακτη, ώστε ακόμη και η χρήση της λέξης «Κεντροδεξιά» δεν την εκφράζει. Μάλι­στα, επικαλούνται τις δημοσκοπήσεις και λένε ότι αυτή τη στιγμή κερδίζει πόντους η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου, ενώ εάν υπήρχε σκλη­ρό δεξιό κόμμα, θα είχε μεγαλύτερη τύχη.

Ο ΡΟΛΟΣ ΝΥΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΚΑΙ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ

Σε αυτό το σκηνικό, οι μυημένοι λένε ότι μπορεί να παίξει ο Άδωνις Γεωργιάδης που έχει μείνει στο περιθώριο από τον Κυρ. Μητσοτάκη μετά τον ανα­σχηματισμό. Ήδη, ο κουμπάρος του, ιδιοκτήτης της «Βεργίνα TV» στη Βόρειο Ελλάδα, ο Στέργιος Καλόγηρος, έχει αρχίσει και ασκεί αντιπολίτευση στη ΝΔ, ενώ έδωσε βήμα και στον Γιώργο Τράγκα με εκπομπή, ενώ παράλληλα διατηρεί στήλη στην εφημερίδα «Δημοκρατία» και εκπομπή στον «Ελλά­δα FM» του Ομίλου Φιλιππάκη που στέκεται απέ­ναντι στον Κυρ. Μητσοτάκη και θα ήθελε νέο σκλη­ρό δεξιό κόμμα. Με αμιγώς δεξιά ατζέντα κινείται και ο Κων­σταντίνος Μπογδάνος, που λέγεται ότι δε θα ήταν αρνητικός να μπει μπροστά για ένα καθαρόαιμο δεξιό κόμμα.

ΣΤΗΝ ΕΞΙΣΩΣΗ ΚΑΙ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ

Σε αυτή την πολιτική εξίσωση δε μπορεί να βγει εκτός ο Αντώνης Σαμαράς που είναι ρυθμιστικός παράγοντας για τις εξελίξεις στη ΝΔ και στον ευρύ­τερο χώρο. Ο ίδιος είχε φροντίσει από το περασμένο 13ο συνέδριο της ΝΔ να θέσει το ιδεολογικό πλαίσιο, από το οποίο εκτιμά ότι βρίσκεται εκτός ο Κυρ. Μητσο­τάκης. Στο παρασκήνιο πολλά λέγονται ακόμα και για τη δημιουργία νέου κόμματος, διότι θεωρούν οι σαμαρικοί, πως πλέον υπάρχει ζωτικός πολιτικός χώρος να σχηματοποιηθεί νέος καθαρόαιμος δεξι­ός χώρος. Μάλιστα, λέγεται ότι πρόεδρος θα μπο­ρούσε να τοποθετηθεί από τη νεότερη γενιά στε­λεχών και συγκεκριμένα οι πιο μυημένοι αναφέ­ρονται στον Κώστα Κυρανάκη. Ο νεαρός βουλευ­τής της ΝΔ παραμένει στενός πολιτικός φίλος του Καγκελάριου της Αυστρίας, Σεμπάστιαν Κουρτς, από την εποχή που και οι δυο ήταν μέλη της Νεολαίας του Ευρωπαϊ­κού Λαϊκού Κόμματος.

Ο Αντ. Σαμαράς εκτιμά τον Κ. Κυρανάκη και δια­τηρεί ανοικτή επικοινωνία μαζί του, καθώς ο νεα­ρός υιοθετεί την σκληρή δεξιά ατζέντα και η φρασεολογία του είναι σε αυτή τη λογική. Επίσης, έχει μεταβεί στο εξωτερικό σε επιλεγμένες συναντήσεις, για τις οποίες φρόντισε ο ίδιος ο πρώην Πρωθυ­πουργός, ώστε να τον γνωρίσουν συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα.