Σοκ έχει προκαλέσει στη Γαλλία μια απόρρητη έκθεση 73 σελίδων για τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, όπου γίνονται αναφορές για μεθοδική προσπάθεια ισλαμοποίησης της γαλλικής κοινωνίας, με εκατομμύρια χρημάτων από χώρες όπως το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία.

Το αποχαρακτηρισμένο κυβερνητικό έγγραφο που έχει τον τίτλο «Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και ο πολιτικός ισλαμισμός στη Γαλλία» και παρουσιάζει αποκλειστικά η Le Figaro – περιγράφει με ανησυχία τη σταδιακή διείσδυση της οργάνωσης του Πολιτικού Ισλάμ στο γαλλικό κοινωνικό ιστό.

Η έκθεση υποστηρίζει, πως οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι έχουν συγκροτήσει ένα εκτεταμένο δίκτυο επιρροής, με 139 επίσημα συνδεδεμένα τεμένη. Ταυτόχρονα, περισσότερες από 280 οργανώσεις δραστηριοποιούνται στο θρησκευτικό, φιλανθρωπικό, εκπαιδευτικό και οικονομικό τομέα, με έως 1.000 άτομα να αποτελούν το σκληρό πυρήνα.

Η έκθεση αναδεικνύει επίσης την ισχυρή παρουσία στο εκπαιδευτικό πεδίο, με 21 ιδιωτικά σχολεία και 815 σχολές Κορανίου, από τις οποίες τουλάχιστον 114 σχετίζονται με τη συγκεκριμένη ιδεολογία. Σοβαρές ανησυχίες εκφράζονται για τη χρηματοδότηση από το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία, ενώ διατυπώνεται προειδοποίηση για την «ψηφιακή προπαγάνδα» μέσω διαδικτυακών ιεροκηρύκων και οργανώσεων που, κάτω από φιλανθρωπικό μανδύα, φέρονται να χρηματοδοτούν ισλαμιστικές δομές.

Το εν λόγω έγγραφο εξετάζει την εξάπλωση του πολιτικού ισλαμισμού, ιδίως της ιδεολογίας των Αδελφών Μουσουλμάνων, στη Γαλλία και την Ευρώπη. Από τη δεκαετία του 1990 αναπτύσσονται τοπικά δίκτυα γύρω από τζαμιά, που προσφέρουν πλήρεις κοινωνικές δομές και ασκούν επιρροή στις τοπικές κοινότητες. Ο ισλαμισμός που προωθείται επιδιώκει την «επαναϊσλαμοποίηση» της κοινωνίας.

Η στρατηγική των οργανώσεων είναι διπλή: δημόσια συμμόρφωση με τους νόμους, αλλά και εσωτερική ιεραρχία με πολιτικούς στόχους. Η έννοια της «ισλαμοφοβίας» χρησιμοποιείται συχνά ως εργαλείο πίεσης. Διαπιστώνεται ανεκτικότητα ή σιωπή από τις τοπικές αρχές, ενώ η ιδεολογική δράση αυτών των ομάδων αποκτά αυξανόμενη κοινωνική νομιμοποίηση, κυρίως σε περιθωριοποιημένες περιοχές.

O Πρόεδρος της Γαλλίας, Emmanuel Macron, μετά την παρουσίαση του απορρήτου πορίσματος για τη δράση των Αδερφών Μουσουλμάνων στη Γαλλία, ανέβαλε τη λήψη αποφάσεων, ζητώντας νέες προτάσεις από τα υπουργεία. Παράλληλα, ανακοίνωσε τη δημοσιοποίηση του πορίσματος για λόγους διαφάνειας.

Ο Bruno Retailleau, Υπουργός Εσωτερικών και ηγετική μορφή των Ρεπουμπλικάνων, προτείνει ενίσχυση των υπηρεσιών πληροφοριών, δημιουργία ειδικής εισαγγελίας στο Υπουργείο Εσωτερικών και αυστηρότερους οικονομικούς ελέγχους σε ύποπτες οργανώσεις.

Η στρατηγική περιλαμβάνει επιχειρησιακά και παιδαγωγικά μέτρα: ενημέρωση του κοινού, εκπαίδευση δημοσίων υπαλλήλων και αιρετών για την αναγνώριση της ισλαμιστικής διείσδυσης. Η κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι πρόκειται για μια μακρόχρονη, υπόγεια απειλή που απαιτεί πολιτική βούληση και συντονισμένη κρατική δράση.

ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΚΑΙ Η ΣΟΥΗΔΙΑ

ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΙΣΛΑΜ

Ο Σουηδός υπουργός Εργασίας και Ενσωμάτωσης δήλωσε πρόσφατα, ότι σκοπεύει να χαρτογραφήσει την κατάσταση της ισλαμιστικής διείσδυσης στη σκανδιναβική χώρα, υπό το φως της πρόσφατης έκθεσης για τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στη Γαλλία. «Η Σουηδία αναφέρεται στη γαλλική έκθεση και μοιράζεται με πολλούς τρόπους παρόμοιες προκλήσεις με αυτές της Γαλλίας στο θέμα της ενσωμάτωσης και καταπολέμησης των παράλληλων δομών της κοινωνίας, που θέτουν εν αμφιβόλω τη φιλελεύθερη δημοκρατία», έγραψε ο Ματς Πέρσον στην πλατφόρμα Χ. «Θα συγκαλέσω σύντομα ομάδα Σουηδών ειδικών, για να έχω μια εικόνα της κατάστασης, όσον αφορά την ισλαμιστική διείσδυση στη Σουηδία, στη συνέχεια αυτού που προέκυψε στη Γαλλία», πρόσθεσε ο υπουργός.

Το κίνημα των Αδελφών Μουσουλμάνων, που γεννήθηκε το 1928 στην Αίγυπτο, κομίζει το σχέδιο ενός συντηρητικού πολιτικού Ισλάμ. Έχει απαγορευτεί σε αρκετές χώρες, όπως στη Σαουδική Αραβία, στην Αίγυπτο και πολύ πρόσφατα στην Ιορδανία.

© SLPRESS.GR

«Η Ευρώπη ζει μια ιστορική στροφή» γράφουν οι New York Times ◘ Η σκληρή στάση απέναντι στους παράνομους μετανάστες δεν είναι πια αποκλειστικό προνόμιο της ακροδεξιάς, όλο και περισσότεροι τάσσονται υπέρ περιορισμών και μαζικών απελάσεων

Όταν ο Νικόλα Προκατσίνι εξελέγη για πρώτη φορά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, πριν από έξι χρόνια, έγραψαν προ ημερών σε άρθρο τους οι New York Times, πολλοί συνάδελφοί του δεν του έδιναν το χέρι και απέφευγαν ακόμη και να μοιραστούν το ασανσέρ μαζί του.
Ως μέλος ενός μικρού, περιθωριακού κόμματος της άκρας δεξιάς στην Ιταλία, οι θέσεις του για το μεταναστευτικό αντιμετωπίζονταν με καχυποψία και περιφρόνηση. «Το χέρι μου έμενε στον αέρα, γιατί δεν έδιναν το χέρι σε φασίστες» περιγράφει σαρκαστικά ο ίδιος, αναφερόμενος στον τρόπο που τον έβλεπαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Την ίδια ώρα, ακτιβιστές υπέρ των δικαιωμάτων των μεταναστών καλοδέχονταν στο Κοινοβούλιο και επευφημούνταν.

Σήμερα, όμως, το σκηνικό έχει αλλάξει δραματικά. Ο Προκατσίνι, στέλεχος των «Αδελφών της Ιταλίας», βλέπει πολλές από τις θέσεις του να γίνονται… mainstream. Η παράταξή του κυριαρχεί πολιτικά στην Ιταλία, με την Τζόρτζια Μελόνι στην πρωθυπουργία, ενώ ο ίδιος είναι πλέον πρόεδρος της ομάδας των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών – μιας ισχυρής φωνής στο Στρασβούργο και τις Βρυξέλλες.

ΤΟ ΝΕΟ ΔΟΓΜΑ: ΠΙΟ ΑΥΣΤΗΡΗ

ΓΡΑΜΜΗ ΑΠΟ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
Η Ευρώπη ζει μια ιστορική στροφή. Η σκληρή στάση απέναντι στους παράνομους μετανάστες δεν είναι πια αποκλειστικό προνόμιο της ακροδεξιάς. Από τους κεντρώους μέχρι και τους παραδοσιακά αριστερούς ηγέτες, όλο και περισσότεροι τάσσονται υπέρ περιορισμών, αυστηρών συνόρων και μαζικών απελάσεων. Όπως λέει ο ειδικός Μάρτιν Χόφμαν, «υπάρχει πλέον μια ευρεία συναίνεση σχεδόν σε όλα τα πολιτικά στρατόπεδα: θα είμαστε πιο σκληροί».
Μετά το μεγάλο κύμα του 2015, όταν πάνω από 1.000.000 πρόσφυγες – Σύροι, Ιρακινοί, Αφγανοί – έφτασαν στην Ευρώπη, η πολιτική ατζέντα μετατοπίστηκε. Η άνοδος εθνικιστικών και λαϊκιστικών κομμάτων σε πολλές χώρες έσπρωξε ακόμη και παραδοσιακούς κεντρώους να σκληρύνουν τις θέσεις τους. Και παρόλο που οι αφίξεις μειώθηκαν – περίπου 20% φέτος σύμφωνα με τα στοιχεία της Frontex – το θέμα παραμένει εκρηκτικό.

Σήμερα, κράτη-μέλη και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι επιδιώκουν νέες λύσεις, για να περιορίσουν τις ροές. Η Δανία, υπό την κεντροαριστερή Μέτε Φρεντέρικσεν [σ.σ.: ανέλαβε την προεδρία της ΕΕ την 1^η Ιουλίου], πρωτοστατεί με την πολιτική «μηδενικών» προσφύγων, που πλέον παρουσιάζεται ως πρότυπο ακόμη και από το Γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς.
Η ιδέα της εξωτερικής ανάθεσης των αιτήσεων ασύλου σε τρίτες χώρες δε θεωρείται πια ταμπού: η Ιταλία της Μελόνι θέλει να κρατά τους αιτούντες άσυλο στην Αλβανία, μέχρι να εξεταστούν τα αιτήματά τους, παρά το μπλοκάρισμα από Ιταλούς δικαστές. Ακόμη και η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν χαρακτήρισε την προσέγγιση αυτή «παράδειγμα δημιουργικής σκέψης».
Παράλληλα, η ΕΕ ενισχύει τη συνεργασία με χώρες όπως η Λιβύη και η Τυνησία. Όμως… οργανώσεις δικαιωμάτων προειδοποιούν για το τίμημα: το 2023 οι τυνησιακές αρχές εγκατέλειψαν μετανάστες στην έρημο, αναδεικνύοντας το «τεράστιο κόστος για τα ανθρώπινα δικαιώματα», όπως σημειώνει η Καμίλ Λε Κοζ του Migration Policy Institute Europe.

ΡΩΓΜΕΣ ΣΤΙΣ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ

ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Η αλλαγή αυτή αγγίζει ακόμη και τη βάση του ευρωπαϊκού νομικού οικοδομήματος. Πρόσφατα, η Μελόνι και η Φρεντέρικσεν παρουσίασαν κοινή επιστολή, την οποία συνυπέγραψαν ηγέτες από Αυστρία, Βέλγιο, Πολωνία και άλλες χώρες, ζητώντας να επανεξεταστεί η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επειδή, όπως λένε, «περιορίζει υπερβολικά» το δικαίωμα των κρατών να αποφασίζουν ποιοι θα απελαύνονται.
Την ίδια στιγμή, χώρες όπως η Πολωνία, αναστέλλουν το δικαίωμα ασύλου στα σύνορά τους, επικαλούμενες «υβριδικό πόλεμο» από Λευκορωσία και Ρωσία, που ενθαρρύνουν μεταναστευτικές ροές για να αποσταθεροποιήσουν την Ευρώπη.
Η αυστηρή ρητορική προκαλεί ανησυχία σε τοπικούς ηγέτες. Στο Σόποτ της Πολωνίας, η δήμαρχος Μαγδαλένα Τσαρζίνσκα-Γιάχιμ επισημαίνει πως η πόλη της στηρίζει εδώ και χρόνια Ουκρανούς εργάτες και πρόσφυγες πολέμου. «Συμφωνώ ότι τα σύνορα πρέπει να προστατεύονται», λέει, «αλλά κινδυνεύουμε να παρουσιάζουμε τους μετανάστες συλλήβδην ως εγκληματίες. Οι νόμιμοι μετανάστες είναι γείτονές μας – δεν είναι κακοποιοί».
Η ανησυχία αυτή αγγίζει ακόμη και παλιούς υπέρμαχους των σκληρών μέτρων. Ο Αλεξάντερ Ντάουνερ, πρώην ΥΠΕΞ της Αυστραλίας, θυμάται πώς η ΕΕ επέκρινε την Αυστραλία για το σχέδιο μεταφοράς αιτούντων άσυλο σε κέντρα κράτησης στην Παπούα Νέα Γουινέα. «Μου έκαναν διαλέξεις για το πόσο κακοί ήμασταν» λέει. «Σήμερα, η Φον ντερ Λάιεν το έχει υιοθετήσει».

ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ: ΣΥΝΟΡΑ ΑΣΦΑΛΗ

ή ΑΞΙΕΣ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ;

Η Ευρώπη αλλάζει. Τα σύνορα ασφαλίζονται όλο και πιο σφιχτά. Τα αιτήματα ασύλου μεταφέρονται μακριά από το ευρωπαϊκό έδαφος. Το μεταναστευτικό, για χρόνια σημείο αιχμής μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, γίνεται τώρα κοινό έδαφος για κυβερνήσεις κάθε χρώματος.
Η μεγάλη ερώτηση είναι αν η ήπειρος θα μπορέσει να κρατήσει τις θεμελιώδεις αξίες της ανοιχτής κοινωνίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ώρα που σηκώνει φράχτες και κλείνει περάσματα. Ίσως η απάντηση να φανεί όχι στα σύνορα, αλλά στις πλατείες, στα χωριά και στις πόλεις, όπου οι μετανάστες -νόμιμοι ή όχι- ζουν, εργάζονται και μεγαλώνουν παιδιά. Για πολλούς Ευρωπαίους, ο διάλογος αυτός έχει μόλις αρχίσει. / Πηγή: Protothema.gr

Το 2024, η καταστροφή των μεγαλύτερων δασών του κόσμου έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί ποτέ, με στοιχεία που οι ειδικοί χαρακτηρίζουν «τρομακτικά». Ο κύριος λόγος ήταν η αύξηση των πυρκαγιών που προκαλούνται από την υπερθέρμανση του πλανήτη, σύμφωνα με ανάλυση του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ.

Τα δάση σε όλο τον κόσμο συρρικνώθηκαν σε πρωτοφανή βαθμό πέρυσι, χάνοντας έκταση ίση με το μέγεθος της Ιταλίας. Η μείωση αυτή δεν οφείλεται μόνο στις πυρκαγιές, αλλά και στη γεωργία, τη δασοκομία και την εξόρυξη. Σε τροπικές περιοχές όπως ο Αμαζόνιος, οι πυρκαγιές έχουν γίνει η κύρια αιτία απώλειας δασικών εκτάσεων, για πρώτη φορά από τότε που άρχισαν οι παγκόσμιες καταγραφές.

Για τους ερευνητές που συμμετείχαν σε αυτήν την έρευνα, τα στοιχεία που αποκαλύπτονται τώρα είναι «τρομακτικά». Ο συν-διευθυντής της πλατφόρμας Global Forest Watch, η οποία δημοσίευσε την έκθεση, δήλωσε στον Guardian ότι τα στοιχεία είναι «αντίθετα με οτιδήποτε έχουμε δει εδώ και περισσότερα από 20 χρόνια».

Το 2024, η απώλεια δασών στη Βραζιλία έφτασε σε ποσοστά πολύ υψηλότερα από εκείνα που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια της θητείας του προέδρου Jair Bolsonaro, κυρίως λόγω των πυρκαγιών και της χειρότερης ξηρασίας που έχει καταγραφεί ποτέ στον Αμαζόνιο. Η χώρα ήταν υπεύθυνη για το 42% της συνολικής απώλειας δασών στις τροπικές περιοχές, καθώς εξαφανίστηκαν περισσότερα από 25.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Τα στοιχεία αυτά διαφέρουν, ωστόσο, από τις επίσημες στατιστικές της Βραζιλίας, οι οποίες χρησιμοποιούν ένα διαφορετικό ορισμό της αποψίλωσης των δασών που δεν περιλαμβάνει τη φωτιά.

«ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ, ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ

ΚΑΙ ΑΥΞΑΝΟΜΕΝΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ»

Στη Βολιβία, η απώλεια δασών κατέλαβε για πρώτη φορά τη δεύτερη θέση, μόνο πίσω από τη Βραζιλία, όσον αφορά τη συνολική απώλεια. Και εδώ, η μείωση οφείλεται σε ξηρασίες, πυρκαγιές και κυβερνητικές πολιτικές, που προωθούν την επέκταση της γεωργίας για σόγια, βοοειδή και ζαχαροκάλαμο. Η απώλεια των πρωτογενών δασών στη Βολιβία έχει σχεδόν πενταπλασιαστεί από το 2020, φθάνοντας σε περισσότερα από 14.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Επίσης, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και στο Κονγκό-Μπραζαβίλ, η απώλεια παρθένων τροπικών δασών έχει φθάσει στα υψηλότερα επίπεδα που έχουν καταγραφεί ποτέ. Στις χώρες αυτές βρίσκεται το τροπικό δάσος της λεκάνης του Κονγκό, το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο μετά τον Αμαζόνιο. «Αυτό που αποκαλύπτουν αυτά τα δεδομένα είναι ιδιαίτερα τρομακτικό», προειδοποίησε ο Matt Hansen, επικεφαλής της μελέτης. «Η άνοδος της παγκόσμιας θερμοκρασίας καθιστά τα δάση θερμότερα και ξηρότερα και, ως εκ τούτου, πιο ευάλωτα στην καύση. Με την ανθρώπινη ανάφλεξη, ακόμη και απομακρυσμένα τροπικά δάση μπορούν να καούν ανεξέλεγκτα». Ο εμπειρογνώμονας τόνισε επίσης, ότι «έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε μια τόσο εκτεταμένη, καταστροφική και αυξανόμενη δυναμική πυρκαγιάς».

Υπήρχαν, ωστόσο, κάποια σημάδια ελπίδας σε αυτή τη μελέτη: η απώλεια δασών στην Ινδονησία και τη Μαλαισία παρέμεινε σχετικά χαμηλή και, στην τελευταία περίπτωση, για πρώτη φορά βγήκε από το «TOP 10» του καταλόγου με τις μεγαλύτερες μειώσεις δασών.

Στη σύνοδο κορυφής για το κλίμα COP26 το 2021, περισσότεροι από 140 παγκόσμιοι ηγέτες δεσμεύτηκαν να σταματήσουν την αποψίλωση των δασών, μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Σχεδόν τέσσερα χρόνια αργότερα, ωστόσο, απέχουν ακόμη πολύ από την επίτευξη του στόχου. Η απώλεια δασών θα πρέπει να μειωθεί κατά 20% ετησίως σε σύγκριση με τα επίπεδα του 2024 για να επιτευχθεί ο στόχος μέχρι το 2030.

© EUROPEANPERSPECTIVE.NET