Home Blog Page 8

Τρεις στους τέσσερις κατοίκους του Τορόντο ανησυχούν για το κόστος ζωής

Ta NEA
-
0
Τρεις στους τέσσερις κατοίκους του Τορόντο ανησυχούν για το κόστος ζωής

Περισσότερα από τα τρία τέταρτα (76%) των κατοίκων του Τορόντο πιστεύουν ότι το κόστος ζωής είναι η πιο πιεστική οικονομική πρόκληση της πόλης για τους κατοίκους και έξι στους δέκα (59%) θέλουν το Δημαρχείο να κινηθεί πιο γρήγορα και να επιδιώξει νέες λύσεις που ενισχύουν την οικονομία του Τορόντο και διευκολύνουν την οικοδόμηση ενός μέλλοντος εδώ.
Ένα παρόμοιο ποσοστό θέλει μεγαλύτερη προθυμία να δοκιμάσει νέες λύσεις (57%). Το 45% είπε ότι το Τορόντο θα πρέπει να κινηθεί πιο γρήγορα για να αντιμετωπίσει τις μεγάλες προκλήσεις του, ακόμη και όταν οι λύσεις απαιτούν δύσκολους συμβιβασμούς, σε σύγκριση με μόλις το 15% που τάσσεται υπέρ μιας πιο προσεκτικής προσέγγισης.

ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΖΩΗ ΣΤΟ ΤΟΡΟΝΤΟ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ

Το 57% είπε ότι γίνεται όλο και πιο δύσκολο για τους ανθρώπους να προχωρήσουν τη ζωή τους στην πόλη. Οι κάτοικοι βλέπουν επίσης την οικονομική προσιτότητα και την οικονομική ανάπτυξη ως βαθιά συνδεδεμένες. Το 92% εξάλλου, είπε ότι το κόστος ζωής έχει αντίκτυπο στη μελλοντική ευημερία και ανταγωνιστικότητα του Τορόντο, ενώ παρόμοια ποσοστά είπαν το ίδιο για την οικονομική προσιτότητα της στέγασης (89%) και την πρόσβαση σε καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας (87%).

© Ipsos.com

Σχολείο και σύγχρονη κοινωνία

Michael Tellides
-
0
Σχολείο και σύγχρονη κοινωνία

Αντιδράσεις και αντίλογος

Έντονη δημόσια και πολιτική αντιπαράθεση έχει ξεσπάσει στην Ελλάδα τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή το περιεχόμενο νέων σχολικών βιβλίων του Δημοτικού. Η ένταξη αναφορών σε διαφορετικές μορφές οικογένειας, συμπεριλαμβανομένων των ομόφυλων ζευγαριών, στα εγχειρίδια της Γλώσσας της Β’ Δημοτικού και της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής της ΣΤ’ Δημοτικού, στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης του «Πολλαπλού Βιβλίου», έχει διχάσει την κοινή γνώμη και τους πολιτικούς φορείς.

Από τη μία πλευρά, συντηρητικοί κύκλοι, εκκλησιαστικοί παράγοντες και κόμματα της αντιπολίτευσης αντέδρασαν έντονα, ζητώντας την άμεση απόσυρση των συγκεκριμένων βιβλίων. Υποστηρίζουν ότι τέτοια θέματα δεν είναι κατάλληλα για την τρυφερή ηλικία των μαθητών του δημοτικού, ενώ κάνουν λόγο για προσπάθεια επιβολής μιας «woke ατζέντας» στα σχολικά εγχειρίδια. Παράλληλα, εκφράζεται ο φόβος ότι η εισαγωγή αυτών των εννοιών ενδέχεται να προκαλέσει σύγχυση στα παιδιά, ενώ ορισμένοι συνδέουν το ζήτημα και με το οξύ δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, θεωρώντας ότι αποδυναμώνεται το πρότυπο της παραδοσιακής οικογένειας.

Από την άλλη πλευρά, οι υποστηρικτές της μεταρρύθμισης και οι συντάκτες των προγραμμάτων σπουδών υπογραμμίζουν την ανάγκη το σχολείο να ανταποκρίνεται στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Όπως επισημαίνουν, ο στόχος δεν είναι η επιβολή κάποιου ιδεολογήματος, αλλά η καλλιέργεια του σεβασμού, της κατανόησης και της ισότητας. Παράλληλα, υποστηρίζουν ότι η εξοικείωση των παιδιών με τη διαφορετικότητα, συμβάλλει στην πρόληψη του σχολικού εκφοβισμού και στην προστασία των μαθητών από διακρίσεις και στερεότυπα.

Στο πλαίσιο αυτό, ο δημόσιος διάλογος στρέφεται συχνά σε διεθνή παραδείγματα, όπως αυτό του Καναδά, όπου η διδασκαλία της διαφορετικότητας είναι πλήρως ενσωματωμένη στο επίσημο εκπαιδευτικό πλαίσιο. Στο Κεμπέκ, η προσέγγιση καλύπτει πολλαπλές πτυχές της ποικιλομορφίας (πολιτισμική, κοινωνική, θρησκευτική, καθώς και τη διαφορετικότητα των φύλων και των οικογενειακών δομών).

Η διδασκαλία αυτή πραγματοποιείται μέσα από συγκεκριμένους άξονες:

Το μάθημα «Πολιτισμός και Ιθαγένεια», ένα υποχρεωτικό μάθημα που αντικατέστησε τα παλαιότερα Θρησκευτικά και την Ηθική, διδάσκει την αναγνώριση των δικαιωμάτων του ατόμου, την κατάρριψη των έμφυλων στερεοτύπων, την αποδοχή των διαφορετικών τύπων οικογένειας (όπως μονογονεϊκές και ΛΟΑΤΚΙ+) και την προώθηση του διαλόγου.

Στις μικρότερες τάξεις η διδασκαλία επικεντρώνεται στη συναισθηματική ζωή, την εικόνα του σώματος και τα όρια, ενώ στις μεγαλύτερες εισάγονται σταδιακά έννοιες που αφορούν το σεξουαλικό προσανατολισμό και την καταπολέμηση διακρίσεων, όπως η προκατάληψη και ο σεξισμός.

Το Υπουργείο Παιδείας του Κεμπέκ θέτει τις κατευθυντήριες γραμμές, παρέχοντας στα σχολεία την ελευθερία επιλογής εγκεκριμένου υλικού, με στόχο τη δημιουργία ενός ασφαλούς περιβάλλοντος για όλους τους μαθητές.

Το κεντρικό ερώτημα που παραμένει ανοιχτό στην ελληνική κοινωνία είναι ποια προσέγγιση θεωρείται η πλέον αποτελεσματική. Πρόκειται για μια διαμάχη που αγγίζει ευαίσθητες ισορροπίες: από τη μία πλευρά, την προστασία των παραδοσιακών δομών και την επιφυλακτικότητα απέναντι σε ταχείες κοινωνικές αλλαγές και από την άλλη, την ανάγκη για εκσυγχρονισμό του εκπαιδευτικού συστήματος και ευθυγράμμιση με τα διεθνή πρότυπα συμπερίληψης.

726 ασθενείς παραμένουν στα νοσοκομεία περιμένοντας μια θέση σε CHSLD

Dimitris Ilias
-
0
726 ασθενείς παραμένουν στα νοσοκομεία περιμένοντας μια θέση σε CHSLD

Δε χρειάζονται πλέον νοσηλεία, αλλά δεν μπορούν να επιστρέψουν στο σπίτι ◙ 30 από αυτούς βρίσκονται μόνο στο Jewish General Hospital του Μόντρεαλ

Σε 726 κλίνες νοσοκομείων του Κεμπέκ βρίσκονται σήμερα άνθρωποι που δε χρειάζονται πλέον νοσηλεία. Οι γιατροί τούς έχουν δώσει εξιτήριο από ιατρικής πλευράς, αλλά δεν μπορούν να επιστρέψουν με ασφάλεια στο σπίτι και δεν υπάρχει ακόμη διαθέσιμη θέση σε μονάδα μακροχρόνιας φροντίδας CHSLD. Έτσι παραμένουν στο νοσοκομείο — όχι επειδή είναι ο κατάλληλος χώρος γι’ αυτούς, αλλά επειδή το σύστημα δεν έχει πού αλλού να τους στείλει.

Τα στοιχεία, τα οποία εξασφάλισε η Canadian Press μέσω αιτήματος πρόσβασης στην πληροφορία και δημοσιεύθηκαν στις 3 Σεπτεμβρίου, αποτυπώνουν μια πίεση που αυξάνεται χρόνο με το χρόνο.

Στις 3 Αυγούστου υπήρχαν 726 ασθενείς σε αυτή την κατάσταση. Το οικονομικό έτος 2023-2024 ήταν 568. Έκτοτε, σύμφωνα με τα διαθέσιμα δεδομένα, προστίθενται περίπου 50 άτομα κάθε χρόνο. Η μεγάλη πλειονότητα έχει ήδη περιμένει περισσότερο από επτά ημέρες.

ΤΡΙΑΝΤΑ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΣΤΟ JEWISH GENERAL

Το πρόβλημα δε βρίσκεται σε κάποια μακρινή περιοχή. Στο Jewish General Hospital του Μόντρεαλ, 30 ασθενείς καταλάμβαναν νοσοκομειακές κλίνες περιμένοντας θέση σε CHSLD. Πρόκειται για έναν αριθμό που αφορά άμεσα την πόλη και ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους και τις οικογένειές τους. Κάθε κλίνη που παραμένει δεσμευμένη με αυτόν τον τρόπο δεν είναι διαθέσιμη για έναν ασθενή που φθάνει στα επείγοντα, χρειάζεται χειρουργείο ή πρέπει να εισαχθεί για οξεία θεραπεία. Σε άλλα νοσοκομεία η κατάσταση είναι ακόμη βαρύτερη.

ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΠΙΤΙ

Για έναν ηλικιωμένο που έχει ολοκληρώσει τη θεραπεία του, η παραμονή σε νοσοκομειακό θάλαμο δεν είναι ουδέτερη λύση. Το νοσοκομείο είναι οργανωμένο για οξεία φροντίδα, εξετάσεις και επείγουσες παρεμβάσεις — όχι για μια αξιοπρεπή καθημερινότητα εβδομάδων ή μηνών. Ο ασθενής μπορεί να μένει πολλές ώρες στο κρεβάτι, να χάνει την αυτονομία του και να βρίσκεται μακριά από τις συνήθειες και τα προσωπικά του αντικείμενα. Η οικογένεια, στο μεταξύ, ζει σε συνεχή αβεβαιότητα, χωρίς να γνωρίζει πότε και πού θα γίνει η μεταφορά.

Η ΛΥΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

Οι οργανώσεις προστασίας ασθενών και οι φορείς κοινωνικής οικονομίας που προσφέρουν κατ’ οίκον υπηρεσίες, επιμένουν ότι ένα μέρος της πίεσης μπορεί να αποτραπεί. Όταν ένας ηλικιωμένος δέχεται τακτικές επισκέψεις, βοήθεια με την προσωπική φροντίδα, τα γεύματα, τη φαρμακευτική αγωγή και τις καθημερινές ανάγκες, μπορεί να παραμείνει περισσότερο στο σπίτι και να αποφύγει μια επιδείνωση που θα τον οδηγήσει στα επείγοντα.

Η κατ’ οίκον φροντίδα δεν αντικαθιστά το CHSLD για κάποιον που χρειάζεται συνεχή επίβλεψη. Μπορεί όμως να καθυστερήσει ή να αποτρέψει την ιδρυματοποίηση για πολλούς άλλους. Μπορεί επίσης να επιτρέψει σε έναν ασθενή να φύγει νωρίτερα από το νοσοκομείο, εφόσον υπάρχει πραγματικό δίκτυο στήριξης και όχι η σιωπηρή προσδοκία, ότι ένας εξαντλημένος σύζυγος ή ένα ενήλικο παιδί θα αναλάβει μόνο του όλο το βάρος.

ΟΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΟ ΚΕΝΟ

Πίσω από τον αριθμό 726 βρίσκονται οικογένειες που προσπαθούν να πάρουν αποφάσεις χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα. Συχνά πρέπει να επισκέπτονται καθημερινά το νοσοκομείο, να μιλούν με κοινωνικούς λειτουργούς, να αξιολογούν μονάδες και να αποφασίζουν αν μπορούν να δεχθούν μια θέση μακριά από τη γειτονιά τους.

Η συζήτηση δεν μπορεί επομένως να περιοριστεί στο πόσες κλίνες «μπλοκάρονται». Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι εμπόδιο στη λειτουργία των νοσοκομείων. Είναι ασθενείς που το σύστημα έχει αφήσει ανάμεσα σε δύο υπηρεσίες: πολύ καλά για να χρειάζονται νοσηλεία, αλλά πολύ ευάλωτοι για να επιστρέψουν μόνοι στο σπίτι.

ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ

Με τον αριθμό να αυξάνεται σταθερά, η προσωρινή διαχείριση δεν αρκεί. Η Santé Québec και η επαρχιακή κυβέρνηση χρειάζεται να δημοσιοποιούν συστηματικά τον αριθμό των ασθενών που περιμένουν, τη διάρκεια της αναμονής και τις διαφορές ανά περιοχή. Χρειάζεται επίσης συγκεκριμένο σχέδιο για νέες θέσεις, στελέχωση των CHSLD και ενίσχυση των CLSC και της κατ’ οίκον φροντίδας.

11 Σεπτεμβρίου 2001: Μια ημέρα που άλλαξε τον κόσμο και ανέδειξε την καναδική αλληλεγγύη

George Guzmas
-
0
11 Σεπτεμβρίου 2001: Μια ημέρα που άλλαξε τον κόσμο και ανέδειξε την καναδική αλληλεγγύη

Κάθε χρόνο, η επέτειος της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 μάς καλεί να θυμηθούμε, όχι μόνο μια από τις πιο τραγικές ημέρες της σύγχρονης ιστορίας, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο η ανθρωπότητα ανταποκρίθηκε μπροστά στον πόνο, το φόβο και την αβεβαιότητα. Φέτος είναι η 25η επέτειος από εκείνη την τραγωδία. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών στοίχισαν τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους και σημάδεψαν ανεξίτηλα μια ολόκληρη γενιά. Ήταν μια ημέρα που άλλαξε την Αμερική, αλλά και τον κόσμο ολόκληρο.

Θυμάμαι εκείνη την Τρίτη. Από τις λίγες φορές που είχα πάει στο γραφείο μου πριν τις 9 το πρωί. Το γραφείο έβλεπε προς το πάρκινγκ της υπεραγοράς ADONIS. Ενώ έβλεπα τις τραγικές εικόνες στην τηλεόραση, ρίχνοντας μια ματιά προς το πάρκινγκ είδα αστυνομικούς να καταγράφουν τις πινακίδες των σταθμευμένων αυτοκινήτων. Ρωτώντας την αστυνομία έμαθα ότι ενεργοποιήθηκε σε όλο τον Καναδά το μέτρο αντιτρομοκρατίας των αστυνομικών αρχών.

Για όσους ήταν αρκετά μεγάλοι ώστε να θυμούνται εκείνο το πρωινό, οι εικόνες παραμένουν ζωντανές. Οι δίδυμοι πύργοι του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη να φλέγονται και τελικά να καταρρέουν μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων τηλεθεατών. Το χτύπημα στο Πεντάγωνο. Η πτήση 93 που συνετρίβη στην Πενσυλβάνια. Ολόκληρος ο κόσμος παρακολουθούσε σοκαρισμένος, αδυνατώντας να πιστέψει αυτό που εκτυλισσόταν σε ζωντανή μετάδοση.

Οι συνέπειες εκείνης της ημέρας υπήρξαν τεράστιες. Στο πολιτικό επίπεδο, άλλαξαν οι διεθνείς σχέσεις, οι στρατηγικές ασφάλειας και η αντίληψη για την τρομοκρατία. Οι πόλεμοι στο Αφγανιστάν και αργότερα στο Ιράκ συνδέθηκαν άμεσα ή έμμεσα με τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου. Δισεκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν για στρατιωτικές επιχειρήσεις, υπηρεσίες πληροφοριών και νέα μέτρα ασφαλείας. Η έννοια της «εθνικής ασφάλειας» απέκτησε νέα διάσταση σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο.

Οι αλλαγές έγιναν αισθητές ακόμη και στην καθημερινότητα των πολιτών. Τα αεροδρόμια μετατράπηκαν σε χώρους αυστηρών ελέγχων. Τα διαβατήρια, τα βιομετρικά δεδομένα, οι σαρώσεις αποσκευών και οι πολύωρες διαδικασίες επιβίβασης, θεωρούνται πλέον δεδομένες, ενώ πριν από το 2001 πολλά από αυτά θα φαίνονταν υπερβολικά. Η παγκόσμια αεροπορία μπήκε σε μια νέα εποχή, στην οποία η ασφάλεια έπαψε να είναι μια απλή διαδικασία και έγινε ύψιστη προτεραιότητα.

Παράλληλα, η 11η Σεπτεμβρίου επηρέασε βαθιά την ψυχολογία των κοινωνιών. Εκατομμύρια άνθρωποι άρχισαν να βλέπουν διαφορετικά τις διεθνείς απειλές, τα ζητήματα μετανάστευσης, τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και τον κίνδυνο της τρομοκρατίας. Σε πολλές χώρες αναπτύχθηκαν συζητήσεις για την ισορροπία μεταξύ ασφάλειας και ατομικών ελευθεριών, μια συζήτηση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Ωστόσο, μέσα σε αυτή την τραγωδία, αναδύθηκαν και αμέτρητες ιστορίες ανθρωπιάς. Μία από τις σημαντικότερες και λιγότερο γνωστές ιστορίες αφορά τον Καναδά και την ανιδιοτελή βοήθεια που προσέφερε στον αμερικανικό λαό εκείνες τις κρίσιμες ώρες.

Όταν οι αμερικανικές αρχές αποφάσισαν να κλείσουν τον εναέριο χώρο των Ηνωμένων Πολιτειών, εκατοντάδες αεροσκάφη που βρίσκονταν ήδη καθ’ οδόν προς τη Βόρεια Αμερική δεν μπορούσαν να προσγειωθούν στους προορισμούς τους. Τότε τέθηκε σε εφαρμογή η Επιχείρηση Κίτρινη Κορδέλα (Operation Yellow Ribbon), μέσω της οποίας ο Καναδάς δέχθηκε εκατοντάδες αεροσκάφη που εκτράπηκαν από τον αμερικανικό εναέριο χώρο. Πάνω από διακόσιες πτήσεις προσγειώθηκαν σε καναδικά αεροδρόμια, μεταφέροντας δεκάδες χιλιάδες επιβάτες που βρέθηκαν ξαφνικά μακριά από τον προορισμό τους.

Το πιο συγκινητικό παράδειγμα ήταν η μικρή πόλη Γκάντερ της Νέας Γης. Με πληθυσμό περίπου 10.000 κατοίκων, βρέθηκε ξαφνικά να φιλοξενεί χιλιάδες επιβάτες και μέλη πληρωμάτων, που δεν μπορούσαν να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Οι κάτοικοι άνοιξαν τα σχολεία, τις εκκλησίες, τα κοινοτικά κέντρα, ακόμη και τα σπίτια τους(!) για να προσφέρουν καταφύγιο, φαγητό, κουβέρτες και ψυχολογική υποστήριξη, σε ανθρώπους που βρίσκονταν σε κατάσταση σοκ και αγωνίας.

Οι ιστορίες που ακολούθησαν έμειναν στην ιστορία. Οικογένειες που φιλοξένησαν αγνώστους, εθελοντές που εργάστηκαν ασταμάτητα για ημέρες, κάτοικοι που μοιράστηκαν ό,τι είχαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Σε μια εποχή που ο κόσμος παρακολουθούσε συγκλονισμένος την καταστροφή, η μικρή αυτή καναδική κοινότητα έδωσε ένα μάθημα ανθρωπιάς που ξεπέρασε τα σύνορα.

Η στάση του Καναδά δεν περιορίστηκε μόνο στις πρώτες εκείνες ημέρες. Οι δύο χώρες συνεργάστηκαν στενά σε θέματα ασφάλειας, ανταλλαγής πληροφοριών και προστασίας των συνόρων. Η τραγωδία ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη σχέση ανάμεσα στους δύο γείτονες, οι οποίοι μοιράζονται όχι μόνο το μεγαλύτερο ανεμπόδιστο σύνορο στον κόσμο αλλά και βαθιούς ιστορικούς, οικονομικούς και πολιτιστικούς δεσμούς.

Σήμερα, ένα τέταρτο του αιώνα σχεδόν μετά τα γεγονότα, η 11η Σεπτεμβρίου εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς. Οι νεότερες γενιές ίσως να μην έχουν προσωπικές αναμνήσεις από εκείνη την ημέρα, όμως ζουν σε έναν κόσμο που διαμορφώθηκε σε μεγάλο βαθμό από τις συνέπειές της. Από τις διαδικασίες στα αεροδρόμια μέχρι τη διεθνή πολιτική και από τις αντιλήψεις για την ασφάλεια μέχρι τις παγκόσμιες γεωπολιτικές ισορροπίες, τα ίχνη της παραμένουν ορατά.

Σε μια εποχή όπου οι διεθνείς σχέσεις δοκιμάζονται συχνά από πολιτικές διαφωνίες, εμπορικές συγκρούσεις και γεωπολιτικές εντάσεις, η μνήμη εκείνων των ημερών μάς θυμίζει ότι οι πραγματικοί δεσμοί μεταξύ των λαών χτίζονται στις δύσκολες στιγμές. Οι κυβερνήσεις μπορεί να αλλάζουν πολιτικές, αλλά η ανθρώπινη συμπόνια παραμένει διαχρονική.

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μάθημα της 11ης Σεπτεμβρίου. Ότι ο τρόμος μπορεί να διχάσει, αλλά η ανθρωπιά έχει τη δύναμη να ενώνει. Και καθώς τιμούμε τη μνήμη των θυμάτων, αξίζει να θυμόμαστε όχι μόνο την τραγωδία, αλλά και την αλληλεγγύη που αναδείχθηκε μέσα από αυτήν. Γιατί τελικά, η ιστορία δε γράφεται μόνο από τις στιγμές του πόνου, αλλά και από τις πράξεις καλοσύνης που ακολουθούν. Οι πράξεις των απλών Καναδών πολιτών στη Νέα Γη και σε δεκάδες άλλες κοινότητες, απέδειξαν ότι η καλοσύνη δε γνωρίζει σύνορα. Τη στιγμή που η Αμερική θρηνούσε, ο Καναδάς στάθηκε δίπλα της ως φίλος, γείτονας και σύμμαχος. Το παράλογο και αδιανόητο είναι που ο πρόεδρος της Αμερικής το έχει ξεχάσει…

Ta NEA volume 20-32

NEA Staff
-
0
Ta NEA volume 20-32

The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 20-32 published September 11th, 2026.
Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events.

Οι Ισλανδοί πανηγυρίζουν το ΟΧΙ [52,8%] στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Ta NEA
-
0
Οι Ισλανδοί πανηγυρίζουν το ΟΧΙ [52,8%] στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Κατά πολλούς, μόνο ένας παράλογος άνθρωπος θα κοιτούσε την ΕΕ και θα σκεφτόταν: «Ναι, αυτό το θέλουμε». Στην ίδια πλευρά συντάχθηκε και η πλειοψηφία των Ισλανδών!

Η Ισλανδία λοιπόν, «αποφάσισε να διαφυλάξει την κυριαρχία, τα σύνορα, τα αλιεύματα, την οικονομία και το νόμισμά της. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι διέσωσε τον πολιτισμό και το κοινωνικό της συμβόλαιο…» θα γράψει ο James Farquharson στο X.

Οι Ισλανδοί ψήφισαν 52,8% ΟΧΙ στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων ένταξης στην ΕΕ, έναντι 47,2% ΝΑΙ, σε δημοψήφισμα, με προσέλευση περίπου 85%.

Το Reykjavík ήταν η μόνη περιοχή που υποστήριξε τις διαπραγματεύσεις, ενώ η αντιπολίτευση κυριάρχησε αλλού. Η εθνική κυριαρχία και ο έλεγχος της ζωτικής αλιευτικής βιομηχανίας της Ισλανδίας ήταν σημαντικά ζητήματα. Η Ισλανδία υπέβαλε αίτηση ένταξης στην ΕΕ το 2009, ξεκίνησε διαπραγματεύσεις το 2010 και τις ανέστειλε το 2013.
Περίπου το 47,2% των ψηφοφόρων υποστήριξε την πρόταση της κυβέρνησης, ενώ το 52,8% είπε όχι, σύμφωνα με εκτιμήσεις του τοπικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα RUV. Η Ισλανδία απέρριψε την πρόταση της κυβέρνησης για διεξαγωγή ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ανέφερε την Κυριακή ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας RUV, με μόνο ένα μικρό αριθμό ψήφων να απομένει για καταμέτρηση.

Με βάση τις πρώτες 188.500 καταμετρημένες ψήφους από τους 270.000 επιλέξιμους ψηφοφόρους του δημοψηφίσματος του Σαββάτου, το 52,8% τάχθηκε κατά της πρότασης της κυβέρνησης για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, ενώ το 47,2% τάχθηκε υπέρ, ανέφερε το RUV σε μια προσέλευση που ήθελε το 85% των ψηφορόρων να συμμετέχουν στη κάλπη.

Οι υποστηρικτές του «Όχι» υποστήριξαν ότι η ένταξη στην ΕΕ θα απειλούσε την κυριαρχία και τα αλιευτικά ύδατα του νησιού. «Σήμερα είναι η συνάντησή μας με την ιστορία», δήλωσε σε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο πρώην πρόεδρος της Ισλανδίας, Olafur Ragnar Grimsson, ακτιβιστής κατά της ένταξης στην ΕΕ.

Η Ισλανδία υπέβαλε για πρώτη φορά αίτηση ένταξης στην ΕΕ το 2009, εν μέσω μιας οικονομικής κρίσης που έπληξε ιδιαίτερα σκληρά τη μικρή, εκτεθειμένη οικονομία της χώρας. Οι συνομιλίες έληξαν το 2013 όταν μια ευρωσκεπτικιστική κυβέρνηση ανέβαλε τη διαδικασία. Η ανανεωμένη γεωπολιτική αναταραχή έφερε νέο επείγον, σε ένα ζήτημα που οι Ισλανδοί συζητούν κατά διαστήματα εδώ και δεκαετίες.

© PRONEWS.GR

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Michael Tellides
-
0
Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Στους διαδρόμους της εξουσίας στην Οτάβα, η πολιτική ηγεσία, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση, ενορχηστρώνει το τελευταίο διάστημα μια συστηματική επίκληση του πατριωτικού συναισθήματος των Καναδών. Το αφήγημα είναι σαφές και προβάλλεται με ένταση: απαιτείται άμεση εθνική συσπείρωση απέναντι στις εξωτερικές πιέσεις και τις εμπρηστικές δηλώσεις του Αμερικανού Προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, περί μετατροπής του Καναδά σε 51η πολιτεία των ΗΠΑ.

Αναμφίβολα, η προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων και της οικονομικής σταθερότητας, αποτελεί πρωταρχικό και αδιαμφισβήτητο καθήκον κάθε σοβαρού κράτους. Κανείς πολίτης που σέβεται την ιστορία, τους θεσμούς και την υπόσταση της χώρας του, δε θα διαφωνούσε με την ανάγκη περιφρούρησης των εθνικών συμφερόντων απέναντι σε εξωτερικές επιβουλές. Ωστόσο, πίσω από αυτή τη βιτρίνα της εθνικής ομοψυχίας, αποκαλύπτεται ένα θεσμικό και πολιτικό παράδοξο που εκθέτει την κρατική ηγεσία, σε κατηγορίες για βαθιά υποκρισία και αδικαιολόγητη διορατικότητα.

Την ίδια στιγμή που το πολιτικό σύστημα ζητά από τους πολίτες να περιφρουρήσουν την ακεραιότητα του Καναδά, η ίδια η πολιτεία επιδεικνύει μια πρωτοφανή ανοχή, απέναντι σε δυνάμεις που εργάζονται ανοιχτά για τη διάλυσή του. Η θεσμική παρουσία κομμάτων, όπως το ομοσπονδιακό Bloc Québécois και το επαρχιακό Parti Québécois, συνιστά μια πολιτική αντίφαση με βαρύτατο τίμημα. Ο αποκλειστικός λόγος ύπαρξης και η βασική πολιτική ατζέντα αυτών των σχηματισμών, δεν είναι άλλος από την πλήρη απόσχιση του Κεμπέκ και την οριστική κατάργηση της Καναδικής Συνομοσπονδίας.

Το πλέον προκλητικό στοιχείο αυτής της εξίσωσης είναι, ότι οι εν λόγω μηχανισμοί διάσπασης χρηματοδοτούνται, στελεχώνονται και συντηρούνται απευθείας από το υστέρημα των ίδιων των Καναδών φορολογούμενων. Εκατομμύρια δολάρια διοχετεύονται ετησίως από τα δημόσια ταμεία για να καλύψουν τη λειτουργία, τις εκστρατείες και την προπαγάνδα κομμάτων, που ως μοναδική προγραμματική πρόταση έχουν τη διάλυση της χώρας με οποιοδήποτε κόστος.

Η κρατική εξουσία επιλέγει να μη θεωρεί τις τάσεις αυτές ως απειλή για την εθνική υπόσταση, εφαρμόζοντας μια απροκάλυπτη πολιτική δύο μέτρων και δύο σταθμών: αυστηρή εγρήγορση για τις ρητορικές απειλές πέραν των νοτίων συνόρων, αλλά πλήρης θεσμική ανοχή και επιδότηση στην εσωτερική υπονόμευση.

Η κατάσταση αυτή λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις, αν αναλογιστεί κανείς τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και τις δημοσκοπικές τάσεις. Το Parti Québécois, το οποίο καταγράφει προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις, έχει ήδη καταστήσει σαφές ότι η ανάληψη της εξουσίας θα σημάνει την έναρξη διαδικασιών για τη διεξαγωγή νέου δημοψηφίσματος απόσχισης. Η απειλή αυτή δεν είναι θεωρητική, αλλά άμεση και θεσμικά δρομολογημένη.

Η πολιτική ηγεσία οφείλει να αναλογιστεί την ευθύνη της απέναντι στην ιστορία και τους πολίτες. Δεν είναι δυνατόν να απαιτείται από τους πολιτικά υπεύθυνους Καναδούς να επιδείξουν εθνική συνείδηση απέναντι σε εξωτερικούς παράγοντες, όταν το ίδιο το σύστημα επιδοτεί, νομιμοποιεί και συντηρεί την αποδόμησή του εκ των έσω. Οι Καναδοί ψηφοφόροι καλούνται πλέον να αναλύσουν τα δεδομένα και να βγάλουν τα δικά τους αμείλικτα συμπεράσματα…

Συμφωνία «μαμούθ» για 65 δις βαρέλια

Ta NEA
-
0
Συμφωνία «μαμούθ» για 65 δις βαρέλια

Ο Ντόναλντ Τραμπ χαρακτήρισε τη συμφωνία ως τη μεγαλύτερη στην ιστορία και δεσμεύθηκε στους Αμερικανούς για φτηνότερα καύσιμα

Η Ουάσιγκτον και το Καράκας ανακοίνωσαν την Παρασκευή 28 Αυγούστου ότι έκλεισαν «ιστορική» πετρελαϊκή συμφωνία, με την οποία εκχωρείται στις ΗΠΑ ο πλειοψηφικός έλεγχος στην εκμετάλλευση επιβεβαιωμένων αποθεμάτων 65 και πλέον δισεκατομμυρίων βαρελιών αργού στη χώρα της Λατινικής Αμερικής.

Ο Aμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, χαρακτήρισε μέσω Truth Social τη συμφωνία αυτή τη «μεγαλύτερη στην παγκόσμια ιστορία», διαβεβαιώνοντας πως «υπερδιπλασιάζει» – κατ’ αυτόν – τα πετρελαϊκά αποθέματα των ΗΠΑ. Ανέφερε ακόμη, ότι η συμφωνία κλείστηκε «σε στενή συνεργασία» με την υπηρεσιακή πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ντέλσι Ροδρίγκες, και όμιλο «ιδιωτικών εταιρειών». Το Καράκας επιβεβαίωσε πως υπέγραψε «ιστορική» πετρελαϊκή συμφωνία με την Ουάσιγκτον, με την Ροδρίγκες να τονίζει πως «ευχαριστεί θερμά» τον αμερικανό ομόλογό της Ντόναλντ Τραμπ, με ανακοίνωση που δημοσιοποίησε μέσω Telegram.

17 ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΑ

Σύμφωνα με την ίδια, η συμφωνία προβλέπει την «ανάπτυξη 17 στρατηγικών κοιτασμάτων», που περιέχουν δυνητικά ως και «65 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου» και θα έχει αποτέλεσμα «επένδυση 100 και πλέον δισεκατομμυρίων δολαρίων» στη χώρα και «φορολογικά έσοδα υψηλότερα από 209 δισεκατομμύρια για το κράτος».

«Για το λαό της Βενεζουέλας, η συμφωνία αυτή θα προσελκύσει σχεδόν 100 δισεκατομμύρια δολάρια σε ιδιωτικές επενδύσεις, θα υποστηρίξει χιλιάδες καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας και θα ευνοήσει την ανοικοδόμηση της οικονομίας» της χώρας της Λατινικής Αμερικής, ανέφερε εξάλλου ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, μέσω της πλατφόρμας «X».

Η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα επιβεβαιωμένα αποθέματα πετρελαίου στον πλανήτη – υπολογίζεται πως ξεπερνούν τα 303 δισεκατομμύρια βαρέλια. Όμως η παραγωγή της παραμένει συγκριτικά περιορισμένη το τρέχον διάστημα.

Παράλληλα, τα αμερικανικά στρατηγικά αποθέματα («strategic petroleum reserve», SPR) έχουν υποχωρήσει στο χαμηλότερο επίπεδο από το Νοέμβριο του 1982, κατά τα δεδομένα της αμερικανικής υπηρεσίας πληροφόρησης για την ενέργεια (EIA).

Η Ουάσιγκτον δεσμεύτηκε να αποδεσμεύσει προοδευτικά 172 εκατομμύρια βαρέλια από τα 415 εκατ. που διέθετε στα SPR στα τέλη Φεβρουαρίου 2026, προκειμένου να αμβλυνθούν τα προβλήματα, εξαιτίας της διατάραξης του εφοδιασμού και της ανόδου των τιμών του πετρελαίου έπειτα από το ξέσπασμα του πολέμου σε εξέλιξη στη Μέση Ανατολή.

Σύμφωνα με τον Ντόναλντ Τραμπ, η «ιστορική» συναλλαγή των δύο χωρών θα οδηγήσει σε «σημαντική μείωση των τιμών» των καυσίμων «για όλους τους Αμερικανούς» τώρα και στο μέλλον. Ο Αμερικανός πρόεδρος υποστήριξε ακόμη, ότι η συμφωνία αυτή «δε θα κοστίσει τίποτα στους αμερικανούς φορολογούμενους».

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ

Μετά την αιματηρή αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση στις αρχές της χρονιάς, που οδήγησε στην αιχμαλώτιση του μέχρι τότε προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, ο Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει να εντατικοποιηθεί εκ νέου η αξιοποίηση των αποθεμάτων πετρελαίου και αερίου της χώρας αυτής, υπό δική του πατρονία.

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ προσπαθεί τελευταία να πιέσει αμερικανικές εταιρείες να δραστηριοποιηθούν στο κράτος της Λατινικής Αμερικής, ωστόσο τα αποτελέσματα είναι πενιχρά, καθώς θα απαιτούνταν πολύ βαριές επενδύσεις για την αποκατάσταση των πετρελαϊκών υποδομών της χώρας και για να εντατικοποιηθεί η εξόρυξη μαύρου χρυσού. Δισταγμούς προκαλούν επίσης οι κρατικοποιήσεις που είχαν κάνει κυβερνήσεις της Βενεζουέλας στο παρελθόν. Είχαν γίνει ιδίως δύο εθνικοποιήσεις που έπληξαν την ExxonMobil.

«Το κυριότερο πρόβλημα στη Βενεζουέλα είναι η ασφάλεια», σχολίασε μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Τζον Κίλνταφ, αναλυτής της Again Capital. Κατά την άποψή του, η Ουάσιγκτον πιθανόν να επιδιώξει να δημιουργήσει «ένα είδος κρατικής ζώνης όπου θα μπορούν να εγκατασταθούν αμερικανικές εταιρείες, να ασκούν τις δραστηριότητές τους χωρίς να υφίστανται συνέπειες» και να «εξαλείψει τον πολιτικό κίνδυνο που συνοδεύει συνήθως τις επενδύσεις στη Βενεζουέλα».

Σύμφωνα με τον Χόρχε Πινιόν, ερευνητή στο Ινστιτούτο Ενέργειας του πανεπιστημίου του Τέξας στο Όστιν, εξακολουθούν ακόμη να υπάρχουν αρκετά «σκοτεινά σημεία», ιδιαίτερα όσον αφορά τον κίνδυνο κάποια μελλοντική κυβέρνηση της Βενεζουέλας να αλλάξει απρόσμενα τους «κανόνες του παιγνιδιού», θέτοντας υπό αμφισβήτηση οποιαδήποτε συμφωνία που υπογράφεται σήμερα.

Για τον ίδιο, οι πετρελαϊκοί κολοσσοί χρειάζονται «σταθερότητα» και εγγυήσεις για τις πελώριες επενδύσεις που κάνουν, όπως σημείωσε σε δηλώσεις του στο AFP.

Πολιτικός «θρίαμβος» για τον Κάρνεϊ!

Ta NEA
-
0
Πολιτικός «θρίαμβος» για τον Κάρνεϊ!

Οι Φιλελεύθεροι σάρωσαν στις ενδιάμεσες εκλογές σε Κεμπέκ, Οντάριο και Βρετανική Κολομβία

Σε μια καθοριστική εκλογική αναμέτρηση που εξελίχθηκε σε άτυπο δημοψήφισμα για την κυβέρνηση, το κυβερνών Φιλελεύθερο Κόμμα του Καναδά πέτυχε έναν ανέλπιστο εκλογικό θρίαμβο, κερδίζοντας και τις τρεις ομοσπονδιακές αναπληρωματικές εκλογές που διεξήχθησαν τη Δευτέρα 31 Αυγούστου 2026.

Οι νίκες στο Οντάριο, το Κεμπέκ και τη Βρετανική Κολομβία όχι μόνο εδραιώνουν την εύθραυστη κυβερνητική πλειοψηφία του Πρωθυπουργού Μαρκ Κάρνεϊ στην Οτάβα, αλλά στέλνουν και ένα ηχηρό μήνυμα στους πολιτικούς του αντιπάλους, εν μέσω ενός κλιμακούμενου εμπορικού πολέμου με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Με τα τελικά αποτελέσματα να επιβεβαιώνουν την επικράτηση των Φιλελευθέρων με ποσοστά που ξεπέρασαν το 50% και στις τρεις περιφέρειες, ο Κάρνεϊ δήλωσε χαρακτηριστικά: «Σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή για τον Καναδά, οι ψηφοφόροι έδειξαν εμπιστοσύνη στο σχέδιο της κυβέρνησής μας. Δεχόμαστε τη στήριξή τους με ταπεινότητα και αποφασιστικότητα».

Ο ΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Η εκλογική βραδιά εξελίχθηκε σε επίδειξη δύναμης για τους Φιλελεύθερους, οι οποίοι κατάφεραν να διατηρήσουν τα παραδοσιακά τους προπύργια και, παράλληλα, να αποσπάσουν μια σημαντική έδρα από την αξιωματική αντιπολίτευση.

Κεμπέκ (Chicoutimi–Le Fjord): Ήταν αναμφίβολα η μεγαλύτερη έκπληξη και το πιο στρατηγικό αποτέλεσμα της βραδιάς. Ο Φιλελεύθερος Ντανιέλ Γκομπέιγ (Daniel Gobeil) κατάφερε να ανατρέψει τα προγνωστικά και να κερδίσει την περιφέρεια με 51,3% των ψήφων. Η έδρα αυτή ανήκε από το 2018 στους Συντηρητικούς (υπό τον πρώην βουλευτή Ρισάρ Μαρτέλ), και η απώλειά της αποτελεί βαρύ πλήγμα για την αντιπολίτευση.

Οντάριο (Beaches–East York): Στο παραδοσιακό αυτό οχυρό των Φιλελευθέρων στο Τορόντο, ο Τανβίρ Σαχναβάζ (Tanveer Shahnawaz) εξασφάλισε μια άνετη και αναμενόμενη επικράτηση, διατηρώντας την έδρα για το κυβερνών κόμμα.

Βρετανική Κολομβία (North Vancouver–Capilano): Ο Μπρέιντεν Κέιλι (Braeden Caley) σημείωσε μια εμφατική νίκη, συγκεντρώνοντας το 58,4% των ψήφων. Οι Συντηρητικοί περιορίστηκαν στη δεύτερη θέση με 28,6%, ενώ το Πράσινο Κόμμα κατετάγη τρίτο με 9%, αφήνοντας το σοσιαλδημοκρατικό NDP στην τέταρτη θέση με μόλις 3,4%.

ΤΟ «ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΡΑΜΠ»

ΚΑΙ Ο ΕΜΠΟΡΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Πολιτικοί αναλυτές επισημαίνουν, ότι το αποτέλεσμα αυτό δεν ήταν απλώς μια τοπική ψήφος, αλλά μια ξεκάθαρη συσπείρωση των πολιτών γύρω από την εθνική κυβέρνηση («rally-around-the-flag effect»). Η αιτία βρίσκεται στις πρόσφατες γεωπολιτικές εξελίξεις. Ο Μαρκ Κάρνεϊ αποφάσισε πρόσφατα να αποχωρήσει από τις εμπορικές διαπραγματεύσεις με την Ουάσιγκτον, κατηγορώντας την κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ για «άδικους» όρους. Η κίνηση αυτή, παρά την επιβολή οριζόντιων δασμών 50% από τις ΗΠΑ σε καναδικά προϊόντα, αντιμετωπίστηκε με θέρμη από την κοινή γνώμη, η οποία ζητούσε σθεναρή στάση απέναντι στις αμερικανικές πιέσεις.

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Abacus Data, η δημοτικότητα του Κάρνεϊ κατέγραψε άνοδο τεσσάρων μονάδων τις τελευταίες εβδομάδες, ιδιαίτερα στο Κεμπέκ, το οποίο πλήττεται άμεσα από τους δασμούς, σε τομείς όπως η γεωργία και η μεταποίηση. Οι ψηφοφόροι που προσήλθαν στις κάλπες δήλωσαν στα αμερικανικά και καναδικά δίκτυα, ότι η προστασία της καναδικής οικονομικής ανεξαρτησίας ήταν το βασικό κίνητρο της ψήφου τους.

ΒΑΡΥ ΠΛΗΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΙΕΡ ΠΟΛΙΕΒΡ

Στον αντίποδα, το αποτέλεσμα προκαλεί έντονους τριγμούς στο στρατόπεδο των Συντηρητικών. Ο ηγέτης τους, Πιερ Πολιέβρ, ο οποίος είχε κερδίσει με εσωκομματικό θρίαμβο τον Ιανουάριο, βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με έντονη εσωτερική κριτική για τη στρατηγική του. Η συντριβή στο Κεμπέκ, όπου οι Συντηρητικοί κατρακύλησαν στην τρίτη θέση, αποδεικνύει ότι το πολιτικό αφήγημα του Πολιέβρ αδυνατεί να συγκινήσει τους γαλλόφωνους ψηφοφόρους.

Όπως σχολίασε ο Σκοτ Ρέιντ, πρώην διευθυντής επικοινωνίας του Πρωθυπουργού Πολ Μαρτέν, «Αυτό που κάνει ο Πιερ Πολιέβρ απλώς δε λειτουργεί στο Κεμπέκ. Απαιτείται ριζική αναθεώρηση στρατηγικής».

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

Με τη νίκη αυτή, οι Φιλελεύθεροι φτάνουν τις 173 έδρες. Παρότι η πλειοψηφία τους παραμένει οριακή, τους επιτρέπει να νομοθετούν αυτόνομα χωρίς την ανάγκη διαρκών συμμαχιών με τα μικρότερα κόμματα της αριστεράς ή τους αυτονομιστές του Bloc Québécois.

Ωστόσο, η κυβέρνηση Κάρνεϊ δεν μπορεί να εφησυχάζει. Έξι ακόμη αναπληρωματικές εκλογές αναμένεται να προκηρυχθούν τους επόμενους μήνες λόγω πρόσφατων παραιτήσεων βουλευτών. Τρεις από αυτές τις αναμετρήσεις θα διεξαχθούν εκ νέου στο Κεμπέκ και δύο στο Οντάριο, αποτελώντας το επόμενο μεγάλο crash test για την αντοχή της κυβέρνησης.

Προς το παρόν, ο Μαρκ Κάρνεϊ απολαμβάνει έναν καθαρό πολιτικό διάδρομο, έχοντας μετατρέψει μια διεθνή κρίση σε εγχώριο εκλογικό θρίαμβο. Ο Καναδάς δείχνει να επιλέγει τη σταθερότητα, σε μια περίοδο παγκόσμιας οικονομικής αβεβαιότητας.

Αλέξης Τσίπρας: Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης 7,39 δισ. στη Θεσσαλονίκη ◙ Το στοίχημα της κοστολόγησης

Ta NEA
-
0
Αλέξης Τσίπρας: Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης 7,39 δισ. στη Θεσσαλονίκη ◙ Το στοίχημα της κοστολόγησης

Κοστολογημένο το σύνολο των μέτρων, σύμφωνα με την ΕΛ.Α.Σ. ◘ Η «Πατριωτική Εισφορά» και το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης

Με ένα οικονομικό σχέδιο τετραετίας, συνολικού μικτού κόστους 7,39 δισ. ευρώ, ανέβηκε την Τετάρτη 2/9 στο βήμα του Porto Palace στη Θεσσαλονίκη ο Αλέξης Τσίπρας, επιχειρώντας να συγκεκριμενοποιήσει το περιεχόμενο της πρότασης διακυβέρνησης για την επόμενη μέρα που έχει προαναγγείλει.

Κεντρική θέση στην παρουσίαση ήταν η κοστολόγηση των εξαγγελιών. Επιδιώκοντας, προφανώς, να προλάβουν και την κριτική περί παροχολογίας που αναμένεται να ακολουθήσει, από την ΕΛ.Α.Σ. σημειώνουν ότι το σύνολο των μέτρων που ανακοίνωσε ο πρώην πρωθυπουργός είναι κοστολογημένο και συνοδεύεται από προσδιορισμένες πηγές χρηματοδότησης.

Στο επίκεντρο της ομιλίας του Αλέξη Τσίπρα βρέθηκε το «Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης», με βασικούς άξονες την παραγωγική ανασυγκρότηση, την αποκέντρωση και την αναδιανομή. Ο ορίζοντάς του εκτείνεται στην επόμενη δεκαετία, ενώ το πολιτικό μήνυμα συμπυκνώνεται στο τρίπτυχο «Παράγουμε περισσότερο, Μοιράζουμε Δικαιότερα, Ζούμε καλύτερα».

«ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΥΠΟΣΧΟΜΑΣΤΕ

ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ»

Σύμφωνα με την κοστολόγηση που παρουσίασε η ΕΛ.Α.Σ., για την τετραετία 2027-2030 το μικτό κόστος των μέτρων ανέρχεται σε 7,39 δισ. ευρώ, ενώ προβλέπονται μόνιμα νέα έσοδα ύψους 1,92 δισ. ευρώ. Η καθαρή δαπάνη υπολογίζεται έτσι στα 5,47 δισ. ευρώ, έναντι διαθέσιμου δημοσιονομικού χώρου 5,6 δισ. ευρώ. Με βάση, επομένως, τους υπολογισμούς του οικονομικού επιτελείου, οι παρεμβάσεις που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας κινούνται εντός του δημοσιονομικού χώρου που εκτιμά ότι έχει στη διάθεσή του, αφήνοντας παράλληλα ένα μικρό αποθεματικό.

«Η πολιτική διαφορά της ΕΛ.Α.Σ. δεν είναι ότι υποσχόμαστε περισσότερα. Είναι ότι ξέρουμε τι υποσχόμαστε και από πού πληρώνεται», σημειώνουν από το οικονομικό επιτελείο της Αμαλίας και υπογραμμίζουν ότι «θα ακούσετε μόνιμα μέτρα μόνο εκεί όπου υπάρχουν μόνιμα έσοδα». 

Το πρόγραμμα έχει καταρτιστεί στη λογική ότι καμία μόνιμη παροχή δε θα χρηματοδοτείται από έκτακτα έσοδα. Από την ΕΛ.Α.Σ. αναφέρουν ακόμη ότι κάθε μέτρο θα εφαρμόζεται σταδιακά, θα ελέγχεται πριν από την επέκτασή του και θα επανεκτιμάται σε ετήσια βάση.

Η «ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΕΙΣΦΟΡΑ»

Σημαντικό κομμάτι του σχεδιασμού αποτελεί η θέσπιση της λεγόμενης «Πατριωτικής Εισφοράς», η οποία, σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, θα έχει υποχρεωτικό χαρακτήρα και θα εντάσσεται σε μία ευρύτερη αναδιάταξη των φορολογικών βαρών.

Το σχέδιο προβλέπει παράλληλα εξορθολογισμό των επιβαρύνσεων για μισθωτούς και ελεύθερους επαγγελματίες. Οι υπόχρεοι, τα εισοδηματικά όρια και το ύψος της νέας εισφοράς μένει, πάντως, να προσδιοριστούν.

Αξιοσημείωτο είναι ότι τα έσοδα που το επιτελείο του πρώην πρωθυπουργού προσδοκά από την «Πατριωτική Εισφορά» δεν περιλαμβάνονται στο δημοσιονομικό χώρο των 5,6 δισ. ευρώ, πάνω στον οποίο έχει στηριχθεί η κοστολόγηση των μέτρων. Από την ΕΛ.Α.Σ. εκτιμούν ότι η εισφορά θα δημιουργήσει πρόσθετο δημοσιονομικό χώρο, το ύψος του οποίου, ωστόσο, μένει επίσης να προσδιοριστεί.

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΣΥΓΚΛΙΣΗΣ

Ο δεύτερος βασικός χρηματοδοτικός πυλώνας αφορά τις επενδύσεις και τον παραγωγικό μετασχηματισμό, με τον Αλέξη Τσίπρα να αναμένεται να προτείνει τη δημιουργία «Εθνικού Ταμείου Σύγκλισης», το οποίο θα διαδεχθεί το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.

Στο συγκεκριμένο πεδίο αναμένεται να εκδηλωθεί και η ευθεία αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, καθώς από το επιτελείο του πρώην πρωθυπουργού χαρακτηρίζουν το Ταμείο Ανάκαμψης «μεγάλη χαμένη εθνική ευκαιρία της κυβέρνησης Μητσοτάκη» και αντιπαραβάλλουν ένα διαφορετικό μοντέλο χρηματοδότησης της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της περιφερειακής ανάπτυξης. Στους υπολογισμούς για το Ταμείο Σύγκλισης δεν έχουν ενταχθεί, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ευρωπαϊκοί πόροι που δεν έχουν ακόμη προσδιοριστεί, όπως εκείνοι του επόμενου ΕΣΠΑ ή του SAFE.

ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Πέρα, πάντως, από την αριθμητική, η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη ενέχει ένα σαφώς ευρύτερο πολιτικό ζητούμενο. Ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να περάσει από τις γενικές διακηρύξεις περί εναλλακτικής διακυβέρνησης σε ένα συγκεκριμένο οικονομικό πλαίσιο και, ταυτόχρονα, να χαράξει τη διαχωριστική γραμμή με την κυβέρνηση Μητσοτάκη ενόψει και της παρουσίας του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ.

Η επιλογή να προβληθεί εξαρχής η κοστολόγηση κάθε εξαγγελίας δείχνει και το πεδίο στο οποίο αναμένει το επιτελείο Τσίπρα να δοθεί σημαντικό μέρος της πολιτικής αντιπαράθεσης. Η ΕΛ.Α.Σ. θέλει να εμφανίσει ένα πρόγραμμα στο οποίο, όπως υποστηρίζει, κάθε μέτρο έχει συγκεκριμένο κόστος και κάθε μόνιμη δαπάνη αντίστοιχη μόνιμη πηγή χρηματοδότησης. 

Αμέσως μετά την παρουσίαση της Τετάρτης 2/9, ωστόσο, αναμένεται -αναπόφευκτα- να ανοίξει μία δεύτερη συζήτηση: κατά πόσο οι αριθμοί και οι παραδοχές πάνω στις οποίες έχει οικοδομηθεί αυτή η εξίσωση αντέχουν στον έλεγχο.

© ΕΘΝΟΣ

1...789...441Page 8 of 441