Την ώρα που οι πολίτες ανεβαίνουν Γολγοθά, οι εκπρόσωποι στις Βρυξέλλες απολαμβάνουν 18,5% μεγαλύτερες αποδοχές την τελευταία πενταετία

Ποσά που… ζαλίζουν, αποζημιώσεις που σοκάρουν, αλλά και αυξήσεις μισθών που εξοργίζουν, περιμένουν τους νέους ευρωβουλευτές που θα εκπροσωπήσουν και τη χώρα μας για την επόμενη πενταετία στις Βρυξέλλες.
Η θητεία των 720 νέο-εκλεγμένων βουλευτών ξεκινά με γενναιόδωρες αυξήσεις μισθών αλλά και αναβαθμισμένο πακέτο παροχών, την ίδια ώρα που οι λαοί της γηραιάς ηπείρου μαζεύουν τα κομμάτια τους από τις απανωτές κρίσεις. Μιλώντας όμως για τα του οίκου μας, οι 21 νέοι ευρωβουλευτές που θα εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στις Βρυξέλλες θα κληθούν να βγάλουν ξανά τα κομπιουτεράκια έξω, ώστε να επανακαθορίσουν τι έχουν λαμβάνειν από το Ευρωκοινοβούλιο.
Σύμφωνα με δημοσίευμα στο mononews, ακολουθώντας τη συνήθη πρακτική των τελευταίων ετών, το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προχώρησε προ ημερών σε αυξήσεις 3%, αναπροσαρμόζοντας τον ακαθάριστο μισθό κάθε ευρωβουλευτή από τα 10.075,18 ευρώ στα 10.377,43 ευρώ το μήνα. Συνεπώς, με τα νέα δεδομένα και σε ετήσια βάση (των 12 μισθών), οι ευρωβουλευτές θα λαμβάνουν καθαρά 97.075,56 ευρώ, από 94.246,68 ευρώ προηγουμένως. Όπως εξηγεί ωστόσο το δημοσίευμα, «το μισθολογικό μπόνους μπορεί να φαντάζει μικρό, αλλά πέρσι τέτοιον καιρό οι αποδοχές των ευρωβουλευτών είχαν αυξηθεί κατά 2,7%, σε συνέχεια των αυξήσεων στους μισθούς κατά 4,5% το 2022 και κατά 7,17% στην τριετία 2019-2021. Αν ληφθεί υπόψη ότι το καλοκαίρι του 2019 οι ευρωβουλευτές είχαν ακαθάριστο μισθό 8.757,70 ευρώ το μήνα (6.824,85 ευρώ καθαρά), τότε με τη νέα αναπροσαρμογή η σωρευτική αύξηση στην 5ετία είναι της τάξεως του 18,5%… Εξουδετερώνοντας επί της ουσίας τις επιπτώσεις του πληθωρισμού στην Ε.Ε. σε αυτό το διάστημα».
Φυσικά, τα έσοδα δεν εξαντλούνται στο μισθό, αλλά εκτείνονται και στις παρουσίες, καθώς οι ευρωβουλευτές λαμβάνουν και ημερήσια αποζημίωση 350 ευρώ για τη στέγαση, τη σίτιση και τις συναφείς δαπάνες για κάθε μέρα παρουσίας στις Βρυξέλλες ή στο Στρασβούργο.

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΜΟΝΗ
Το ύψος της «αποζημίωσης διαμονής» παραμένει στα επίπεδα της περσινής περιόδου, ενώ σε χρονικό ορίζοντα 5ετίας έχει αυξηθεί κατά 9,38%, καθώς το 2019 ήταν στα 320 ευρώ. Η εν λόγω αύξηση είναι σχεδόν η μισή σε σύγκριση με αυτήν που έχει γίνει στους μισθούς. Εκτιμάται ότι, ανάλογα με το πρόγραμμα, ένας συνεπής ευρωβουλευτής μπορεί να έχει περί τις 160 παρουσίες ετησίως στις εργασίες του Ευρωκοινοβουλίου, μεταφραζόμενες σε 56.000 ευρώ (160×350) το χρόνο. Στους ευρωβουλευτές χορηγείται ακόμη κατ’ αποκοπή το ποσό των 4.950 ευρώ ανά μήνα, προοριζόμενο να καλύψει τα γενικά έξοδα λειτουργίας των γραφείων τους στις χώρες όπου εκλέγονται.
Σε ετήσια βάση η αποζημίωση αυτή ανέρχεται σε 59.400 ευρώ, ενώ και σε τούτη την περίπτωση τα κόστη συντήρησης των πολιτικών γραφείων δεν είναι λίγα – εξαρτώνται βέβαια από τις επιλογές καθενός. Τα τελευταία 5 έτη, η συγκεκριμένη αποζημίωση για έξοδα γραφείου έχει αυξηθεί κατά 9,68%, ξεκινώντας από τα 4.513 ευρώ του 2019. Δίπλα στο βασιλικό ποτίζεται όμως και η γλάστρα, και έτσι στο πλαίσιο των νέων αυξήσεων στους μισθούς αναπροσαρμόστηκε ανοδικά κατά 3% και το κονδύλι που αφορά τις πληρωμές για τους βοηθούς στο Ευρωκοινοβούλιο, τους οποίους επιλέγουν οι ίδιοι οι ευρωβουλευτές. Το διαθέσιμο μηνιαίο ποσό γι’ αυτόν το σκοπό, από 28.896 ευρώ, ανέβηκε στα 29.557 ευρώ. Αξίζει να σημειωθεί πως, με βάση τους υπολογισμούς, σε μια 5ετή θητεία στο ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το ποσό για κάθε ευρωβουλευτή ξεπερνά το 1 εκατ. ευρώ, αλλά, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το δημοσίευμα, «το τι απ’ αυτά μπορεί να μένει στην άκρη μόνο οι ίδιοι το γνωρίζουν».

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία προκάλεσε είτε άμεσα είτε μετέπειτα, την εκπομπή 175 εκατομμυρίων τόνων διοξειδίου του άνθρακα (CO2) στην ατμόσφαιρα, αναφέρει κοινή έκθεση, που δημοσιεύτηκε την Πέμπτη 13 Ιουνίου.

Η έκθεση, που δημοσιεύθηκε από το υπουργείο Περιβάλλοντος της Ουκρανίας και τις κλιματικές ΜΚΟ, ανέφερε ότι η εκτίμησή τους περιλαμβάνει τόσο τις εκπομπές που έχουν εκλυθεί όσο και εκείνες που θα παραχθούν κατά τη διάρκεια των εργασιών επισκευής, μετά την καταστροφή που προκάλεσε η εισβολή του Φεβρουαρίου του 2022. Κατέγραψε ορισμένες από τις κύριες δραστηριότητες που προκαλούν εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα λόγω των μαχών.

«Δισεκατομμύρια λίτρα καυσίμων που χρησιμοποιήθηκαν από τα στρατιωτικά οχήματα, σχεδόν ένα εκατομμύριο εκτάρια αγρών και δασών που πυρπολήθηκαν, εκατοντάδες δομές πετρελαίου και φυσικού αερίου που ανατινάχθηκαν και τεράστιες ποσότητες χάλυβα και τσιμέντου που χρησιμοποιήθηκαν για την οχύρωση εκατοντάδων χιλιομέτρων των γραμμών του μετώπου», ανέφερε.

Η εκτίμηση των 175 εκατομμυρίων τόνων ήταν ισοδύναμη με τις ετήσιες εκπομπές που παράγονται από 90 εκατομμύρια αυτοκίνητα, ή με το σύνολο της Ολλανδίας σε ένα χρόνο, ανέφερε.

Ο πόλεμος που εξαπέλυσε η Μόσχα έχει σκοτώσει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους και έχει εκτοπίσει εκατομμύρια, αλλά έχει επίσης προκαλέσει τεράστιες περιβαλλοντικές ζημιές, καθώς οι δύο στρατοί εμπλέκονται στο μεγαλύτερο ευρωπαϊκό χερσαίο πόλεμο των τελευταίων 80 ετών.

Η έκθεση, η οποία προσπαθεί να ποσοτικοποιήσει το αποτύπωμα άνθρακα του πολέμου, συντάχθηκε σε συνεργασία με το υπουργείο Περιβάλλοντος της Ουκρανίας και ερευνητές για το κλίμα από την Ουκρανία και άλλες χώρες. Η έκθεση χρησιμοποίησε ένα δείκτη που ονομάζεται Κοινωνικό Κόστος του Άνθρακα για να υπολογίσει το κατά προσέγγιση οικονομικό κόστος των πρόσθετων εκπομπών. «Η συνολική κλιματική ζημία που προκάλεσε η Ρωσική Ομοσπονδία μετά από 24 μήνες πολέμου ανέρχεται σε περισσότερα από 32 δισεκατομμύρια δολάρια», αναφέρεται στην έκθεση.

Η έκθεση σημειώνει επίσης, ότι οι πολεμικές εκπομπές θα μπορούσαν να χωριστούν περίπου σε τρία τρίτα: στρατιωτική δραστηριότητα, χάλυβας και σκυρόδεμα, που απαιτούνται για την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων υποδομών και το τελευταίο τρίτο που αποτελείται από διάφορους ανομοιογενείς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων των πυρκαγιών και της μετακίνησης των ανθρώπων.

«Κατά τους πρώτους μήνες του πολέμου, η πλειονότητα των εκπομπών προκλήθηκε από τη μεγάλης κλίμακας καταστροφή των μη στρατιωτικών υποδομών, που απαιτούσε μια μεγάλη μεταπολεμική προσπάθεια ανοικοδόμησης», ανέφερε η έκθεση. «Τώρα, μετά από δύο χρόνια πολέμου, το μεγαλύτερο μερίδιο των εκπομπών προέρχεται από ένα συνδυασμό πολεμικών επιχειρήσεων, πυρκαγιών σε τοπία και ζημιών στις ενεργειακές υποδομές».

Η στρατιωτική δραστηριότητα ήταν υπεύθυνη για 51,6 εκατομμύρια τόνους εκπομπών ισοδύναμου CO2, ανέφερε η έκθεση. Η πλειονότητα αυτών, τα 35,2 εκατομμύρια τόνοι ισοδύναμου CO2, προκλήθηκε από την κατανάλωση καυσίμων από το ρωσικό στρατό, ενώ άλλοι 9,4 εκατομμύρια τόνοι από τη χρήση καυσίμων από τον ουκρανικό στρατό.

Μεταξύ των μεγαλύτερων καταναλωτών καυσίμων στον κόσμο, οι στρατοί παγκοσμίως ευθύνονται για το 5,5% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, σύμφωνα με μια εκτίμηση του 2022.

Σύμφωνα με την έκθεση, ο πόλεμος έχει αυξήσει σημαντικά τη συχνότητα των πυρκαγιών τοπίου στις πληγείσες περιοχές. Είπε ότι ένα εκατομμύριο εκτάρια γης έχουν καεί από 27.000 πυρκαγιές που σχετίζονται με τον πόλεμο, προκαλώντας την ισοδύναμη ατμοσφαιρική ζημία 23 εκατομμυρίων τόνων CO2.

Η έκθεση υπολόγισε επίσης ότι το κλείσιμο του εναέριου χώρου πάνω από την Ουκρανία και ορισμένα τμήματα της Ρωσίας, καθώς και οι περιορισμοί στη χρήση του εναέριου χώρου της Ρωσίας από ορισμένους αερομεταφορείς, δημιούργησαν λίγο πάνω από 24 εκατομμύρια τόνους CO2 πρόσθετων εκπομπών.

«Οι περιορισμοί ή η επιφυλακτικότητα έχει σε μεγάλο βαθμό καθαρίσει τον ουρανό πάνω από περίπου 18 εκατομμύρια km2 της Ουκρανίας και της Ρωσίας, προσθέτοντας ώρες στα ταξίδια μεταξύ Ευρώπης και Ασίας που καταναλώνουν πρόσθετα καύσιμα», ανέφερε η έκθεση.

Οι αριθμοί που εξηγούν τι ακριβώς έγινε και πού οδηγείται η χώρα

Γράφει η δημοσιογράφος
Νατάσα Στασινού

Χάρη σε ένα εκλογικό σύστημα –που ισχύει εδώ και δεκαετίες και που κανείς δεν αμφισβητεί στη Γαλλία– το Νέο Λαϊκό Μέτωπο, μία συμμαχία άσπονδων αριστερών φίλων, κατάφερε να εξασφαλίσει τις περισσότερες έδρες στη Βουλή, αποτρέποντας την άνοδο της Εθνικής Συσπείρωσης της Λεπέν στην εξουσία.

Αλλά αυτό δε σημαίνει, ότι η συμμαχία αυτή (στην οποία τα δύο ισχυρότερα κόμματα είναι η Ανυπότακτη Γαλλία του πολωτικού Ζαν Λυκ Μελανσόν και οι πιο μετριοπαθείς Σοσιαλιστές) μπορεί να κυβερνήσει, θέτοντας σε εφαρμογή το πρόγραμμά της.

Έμειναν πολύ μακριά από την απόλυτη πλειοψηφία των 289 εδρών και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να συμβιβαστούν είτε με τον Εμανουέλ Μακρόν, είτε με την ιδέα μίας αδύναμης κυβέρνησης μειοψηφίας. Έως τα τέλη της εβδομάδας, τα 5 κόμματα του Μετώπου θα πρέπει να έχουν βάλει κατά μέρος τις διαφορές τους, ώστε να παρουσιάσουν έναν ενιαίο υποψήφιο για την πρωθυπουργία, ενώ ο Γάλλος πρόεδρος δεν προβλέπεται να εισέλθει σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις πριν από τις 18 Ιουλίου, όταν και θα συνεδριάσει με τη νέα σύνθεσή της η Εθνοσυνέλευση.

Ο Μακρόν ζήτησε από τον Γκαμπριέλ Ατάλ να παραμείνει στη θέση του πρωθυπουργού για όσο χρειαστεί, έχοντας το βλέμμα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, που αρχίζουν σε περίπου δύο εβδομάδες.

Μπορεί να ελπίζει σε μία κυβέρνηση δική του –με τη στήριξη Σοσιαλιστών, Οικολόγων και άλλων κομμάτων του Λαϊκού Μετώπου πλην εκείνου του Μελανσόν– από τη στιγμή που έχει και τις πρωτοβουλίες των κινήσεων;

Θα ήταν μάλλον απίθανο να δούμε κάτι τέτοιο, αφού όποιο κόμμα επιλέξει να στηρίξει τη δεδομένη στιγμή τον Μακρόν, μάλλον θα υπογράψει την πολιτική του αυτοκτονία.

ΤΟ ΡΕΥΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Η κάλπη μπορεί να μην έβγαλε πρωθυπουργό τον 28χρονο Ζορντάν Μπαρντελά, αλλά έβγαλε ένα άκρως ρευστό πολιτικό σκηνικό, που δεν αποκλείεται να οδηγήσει τη χώρα σε νέες κάλπες σε 12 μήνες από τώρα. Είτε έχουμε κυβέρνηση μειοψηφίας από το Νέο Λαϊκό Μέτωπο, είτε μία κυβέρνηση συνασπισμού (κάτι που αυτή τη στιγμή φαντάζει πολύ δύσκολο), είτε ακόμη και μία κυβέρνηση τεχνοκρατών (που φέρεται να σκέφτεται σοβαρά ο Μακρόν), υποσχέσεις για αύξηση κατώτατου μισθού, ανατροπή της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης, που αύξησε τα όρια στα 64 από τα 62 έτη, θα είναι σχεδόν απίθανο να υλοποιηθούν.

ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΗΤΟ ΑΡΘΡΟ 49

Η νέα κυβέρνηση θα έχει δε να αντιμετωπίσει μία δοκιμαζόμενη οικονομία με χρέος άνω του 110% του ΑΕΠ και έλλειμμα 5,5% και έναν πρόεδρο, που «κέρδισε» το προσωνύμιο «Βοναπάρτης» παρακάμπτοντας ουσιαστικά 12 φορές έως τώρα τη Βουλή (μία στην πρώτη θητεία και έντεκα στη δεύτερη) με την ενεργοποίηση του άρθρου 49, παρ. 3.

Η εφαρμογή του άρθρου έχει ως εξής: παρουσιάζεται στην Εθνοσυνέλευση το κείμενο του νομοσχεδίου. Εκκινεί προθεσμία 24 ωρών, κατά την οποία μπορεί να υποβληθεί πρόταση μομφής τουλάχιστον από το 1/10 των βουλευτών κατά την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου. Αν η πρόταση μομφής υπερψηφιστεί, τότε η κυβέρνηση οφείλει να παραιτηθεί και ο πρόεδρος είτε να σχηματίσει νέα κυβέρνηση είτε να διαλύσει τη βουλή. Αν αντίθετα η μομφή δεν ευδοκιμήσει, το νομοσχέδιο παίρνει το δρόμο για τη Γερουσία. Αυτό βέβαια είναι δυνατόν, όταν πρόεδρος και κυβέρνηση ανήκουν στο ίδιο κόμμα. Ο Μακρόν δε θα έχει στο εξής αυτή την «πολυτέλεια».

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΛΕΠΕΝ

ΚΑΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΑΧΗ

Και με τη Μαρίν Λεπέν τι γίνεται; Έχει ξοφλήσει ύστερα από αλλεπάλληλες ήττες τα τελευταία χρόνια; Κάθε άλλο. Η ίδια μπορεί να ισχυρίζεται ότι δεν έχασε (και ας έμεινε στην τρίτη θέση των εδρών), καθώς το κόμμα της ήταν πρώτο με διαφορά σε απόλυτο αριθμό ψήφων.

Έλαβε πάνω από 10 εκατ. ψήφους, όταν το Νέο Λαϊκό Μέτωπο έμεινε στα 7 εκατ. ψήφους. Η διαφορά αυτών των 3 εκατομμυρίων ψήφων τής δίνει την αυτοπεποίθηση να πει ότι η νίκη… απλώς αναβάλλεται. Ξέρει εξάλλου, ότι ίσως σε ένα χρόνο από τώρα κληθεί να δώσει νέα εκλογική μάχη. Και αν αυτό δε συμβεί, τότε υπάρχει πάντα ο μεγάλος στόχος – αυτός των προεδρικών εκλογών του 2027. Μέχρι να φτάσει εκεί, για να δούμε εάν για ακόμη μία φορά τα υπόλοιπα κόμματα θα ορθώσουν επιτυχώς τείχος εναντίον της, θα πρέπει ίσως να ξεπεράσει ακόμη ένα εμπόδιο. Τις φιλοδοξίες του πιο δημοφιλούς προστατευόμενού της, Μπαρντελά. Εκείνος λέει ότι δε θα διεκδικήσει υποψηφιότητα για την προεδρία και ότι με τη Λεπέν αποτελούν νικητήριο δίδυμο. Μένει να φανεί εάν το δίδυμο θα παραμείνει ενωμένο.

ΗΠΑ-Βρετανία-Γαλλία
Γράφει ο δημοσιογράφος
Μάκης Ανδρονόπουλος

Μία κρίσιμη παράμετρος της κρίσης αντιπροσώπευσης στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, η οποία οδήγησε στη γέννηση και στην άνοδο των αντισυστημικών κομμάτων και της Νέας Δεξιάς, είναι τα εκλογικά συστήματα, τα οποία έχουν προκύψει μέσα από την ιστορική σκοπιμότητα της σταθερότητας και του «ελέγχου των άκρων». Όμως, τα τελευταία είκοσι χρόνια, τα συστήματα αυτά αποκαλύπτουν στην κοινή γνώμη τη στρεβλωτική λειτουργία τους, σε ότι αφορά τους πραγματικούς αριθμούς των ψήφων.
Το πώς ο νικητής των ευρωεκλογών και του πρώτου γύρου των γαλλικών βουλευτικών εκλογών Rassemblement National ήρθε τρίτο κόμμα σε έδρες στο δεύτερο γύρο και το πώς οι Tories εξαϋλώθηκαν στη Βρετανία είναι από τα παράξενα, αν όχι ακατανόητα, για τους Ευρωπαίους πολίτες. Η αποσπασματική περιγραφή των περίπλοκων εκλογικών συστημάτων που γίνεται από τα διεθνή μέσα στις κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις στις σημαντικές χώρες, δεν καλύπτουν το δημοκρατικό αίσθημα των πολιτών, με αποτέλεσμα τα εκλογικά συστήματα να περιβάλλονται από την αχλή τής μεταφυσικής τής εξουσίας.
Για παράδειγμα, το εκλογικό σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής διαφέρει σημαντικά από τα συστήματα που υιοθετούνται σε άλλες δημοκρατίες. Έτσι, ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος δεν εκλέγονται άμεσα από το λαό, αλλά έμμεσα μέσω ενός σώματος 538 εκλεκτόρων. Κάθε πολιτεία έχει έναν προκαθορισμένο αριθμό εκλεκτόρων, ίσο με τον αριθμό των μελών της στο Κογκρέσο. Για να κερδίσει ένας υποψήφιος, πρέπει να συγκεντρώσει την πλειοψηφία των εκλεκτόρων (270). Το σύστημα είναι πλειοψηφικό και ο υποψήφιος που λαμβάνει τις περισσότερες ψήφους κερδίζει όλους τους εκλέκτορες της Πολιτείας (the winner-take-all). Το σύστημα αυτό οδήγησε στην κυριαρχία των δύο κομμάτων, του Ρεπουμπλικανικού και του Δημοκρατικού, τα οποία διεξάγουν εσωτερικές προκριματικές εκλογές για να επιλέξουν τον υποψήφιό τους για Πρόεδρο.
Το υψηλό κόστος των εκλογικών εκστρατειών ευνοεί τους πλούσιους υποψηφίους και τα συμφέροντα των μεγάλων εταιρειών.
Το δικομματικό σύστημα περιορίζει τις επιλογές των ψηφοφόρων και δυσκολεύει την εκπροσώπηση μειονοτικών ομάδων. Ο θεσμός του Κολλεγίου των Εκλεκτόρων έχει δεχτεί σφοδρή κριτική, επειδή είναι δυνατόν κάποιος να κερδίσει τις εκλογές χωρίς να έχει λάβει την πλειοψηφία της λαϊκής ψήφου, όπως το 2000 και το 2016. Αυτό οφείλεται στο πλειοψηφικό σύστημα ανά πολιτεία. Επιπλέον, ορισμένες πολιτείες έχουν μεγαλύτερη εκπροσώπηση στο Εκλεκτορικό Κολλέγιο, σε σχέση με τον πληθυσμό τους.
Τέλος, κάθε πολιτεία, ανεξάρτητα από τον πληθυσμό της, έχει δύο γερουσιαστές. Αυτό δίνει στις αγροτικές και αραιοκατοικημένες πολιτείες μεγαλύτερη δύναμη έναντι των πυκνοκατοικημένων. Ακόμα διατυπώνονται προβληματισμοί για το αν η χάραξη των εκλογικών περιφερειών μπορεί να γίνει με τρόπο που ευνοεί ένα κόμμα έναντι του άλλου. Επίσης έχει επικριθεί η περίπλοκη, αν όχι αποτρεπτική για ορισμένους πολίτες, εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους. Τέλος, η ψηφοφορία σε μια μόνο ημέρα, δημιουργεί δυσκολίες σε πολλούς πολίτες.
Στη Βρετανία, ισχύει παραδοσιακά ένα πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα με μονοεδρικές περιφέρειες και βασικό χαρακτηριστικό, ότι μετατρέπει τις εκλογικές σχετικές πλειοψηφίες σε κοινοβουλευτικές απόλυτες πλειοψηφίες, αποθαρρύνοντας τον πολυκομματισμό. Οι πολλές μικρές μονοεδρικές περιφέρειες ευνοούν τα κόμματα που η απήχησή τους είναι τοπικά συγκεντρωμένη. Επίσης, το βρετανικό σύστημα ενισχύει τα συμπληρωματικά φαινόμενα της «τακτικής ψήφου». Η χαμένη ψήφος περιγράφει τις ψήφους σε υποψηφίους που δεν κατάφεραν να εκλεγούν λόγω του συστήματος, ενώ η τακτική είναι το φαινόμενο κατά το οποίο ο εκλογέας, αισθανόμενος πως αν ψηφίσει την πρώτη προτίμησή του η ψήφος του θα «χαθεί» και ψηφίζει τακτικά την υψηλότερη προτίμησή του που έχει κάποιες πιθανότητες να εκλεγεί.

Ο ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΓΡΙΦΟΣ
ΜΕ ΤΙΣ ΕΔΡΕΣ
Στη Γαλλία, οι βουλευτές της Εθνοσυνέλευσης προκύπτουν μετά από δύο γύρους ενός πλειοψηφικού συστήματος με μονοεδρικές περιφέρειες. Έτσι, στον α΄ γύρο οι πολίτες ψηφίζουν τον υποψήφιο της προτίμησής τους και έτσι, ο υποψήφιος που λαμβάνει την απόλυτη πλειοψηφία (πάνω από 50% των ψήφων) εκλέγεται βουλευτής. Εάν κανένας υποψήφιος δε λάβει την απόλυτη πλειοψηφία στον α’ γύρο, διεξάγεται β’ γύρος την επόμενη εβδομάδα, αλλά μόνο οι δύο υποψήφιοι με τις περισσότερες ψήφους από τον πρώτο γύρο έχουν δικαίωμα συμμετοχής στο δεύτερο, και ένας τρίτος, στην περίπτωση που έχει υπερβεί το 12,5% των εγγεγραμμένων. Ο υποψήφιος που λαμβάνει τις περισσότερες ψήφους στο δεύτερο γύρο εκλέγεται βουλευτής.
Το σύστημα ευνοεί μεγάλα κόμματα και περιορίζει δραστικά τις πιθανότητες επιτυχίας για ανεξάρτητους υποψηφίους ή μικρότερα κόμματα, ή ομάδες πληθυσμού ίσως δυσκολεύονται να εκλέξουν βουλευτές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο δεύτερος γύρος μπορεί να μην αντικατοπτρίζει την πραγματική βούληση του εκλογικού σώματος, καθώς ψηφοφόροι ίσως ψηφίζουν αρνητικά (π.χ. κατά του υποψηφίου που αντιπαθούν) αντί να ψηφίζουν θετικά για έναν υποψήφιο.
Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου αποσύρθηκαν στο β’ γύρο 218 τρίτοι σε ψήφους βουλευτές, εκ των οποίων 130 του Μετώπου και 82 της «Μακρονίας» για να μπλοκάρουν το κόμμα της Εθνικής Συσπείρωσης της Λεπέν. Έτσι, έγινε η ανατροπή, και ενώ το σύστημα τείνει να οδηγεί σε κυβερνήσεις με πλειοψηφία, αυτή τη φορά δεν προέκυψε πλειοψηφία, με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος ακυβερνησίας. Όχι συνταγματικά, αλλά εθιμικά, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ορίζει πρωθυπουργό από το πρώτο κόμμα. Πάντως, δε φαίνεται να δίνει εντολή στον Μελανσόν, οπότε ή θα δώσει στους Σοσιαλιστές την εντολή για να σπάσει το Μέτωπο, ή θα προσπαθήσει να φτιάξει μια πλειοψηφική συμμαχία, ή θα καταφύγει σε τεχνοκρατική κυβέρνηση. Σε κάθε περίπτωση οι πολιτικές εξελίξεις δε θα είναι γραμμικές…

Το Politico προσπαθεί να εξηγήσει τις αποφάσεις του Γάλλου προέδρου

Ως μοναχική, τραγική φιγούρα, του οποίου η περίεργη προσωπικότητα έφερε χάος στη γαλλική πολιτική σκηνή, περιγράφει τον Γάλλο πρόεδρο, Εμμανουέλ Μακρόν, άρθρο του Politico.
Η ευρωπαϊκή έκδοση του περιοδικού Politico εξαπολύει ευθεία επίθεση προς τον Εμμανουέλ Μακρόν, με άρθρο που φέρει την υπογραφή του Τζαμίλ Αντερλίνι, διευθυντή σύνταξης του ιστότοπου με ειδίκευση σε ευρωπαϊκά θέματα. Είναι γραμμένο στο μεγαλύτερό του μέρος σε πρώτο πρόσωπο, παρουσιάζοντας την προσωπική εμπειρία τού δημοσιογράφου με τον Γάλλο πρόεδρο.

ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ
ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ
Στην ερώτηση σε ποιον λέει τα μυστικά του ο Μακρόν και με ποιον μοιράζεται τα βαθύτερα συναισθήματά του, η απάντηση είναι «με τον εαυτό του», λέει ο δημοσιογράφος Τζαμίλ Αντερλίνι, που ταξίδεψε πέρυσι με τον Μακρόν στην Κίνα. «Ένα υπέροχο μυαλό», αλλά και «μια φιγούρα μοναχική, τραγική, της οποίας η παράξενη προσωπικότητα έχει προκαλέσει χάος και σφαγή στη γαλλική πολιτική», συμπληρώνει.

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΧΑΣΜΕΝΗ Η ΓΑΛΛΙΑ
Ο δημοσιογράφος τονίζει ότι «βασιζόμενος σχεδόν εξ ολοκλήρου στις δικές του συμβουλές, ο απίστευτα αντιδημοφιλής πρόεδρος πήρε ένα μεγάλο ρίσκο, το οποίο έριξε την πολιτική της χώρας στο χάος», ενώ προσθέτει ότι «την Κυριακή 7 Ιουλίου, με μια συμμετοχή-ρεκόρ, ο γαλλικός λαός αψήφησε τις δημοσκοπήσεις που έδειχναν ότι η ακροδεξιά θα ήταν η μεγαλύτερη δύναμη στο κοινοβούλιο της χώρας. Αντί αυτού, μια αριστερή συμμαχία, που περιλαμβάνει ένα μεγάλο ποσοστό ακροαριστερών βουλευτών, συγκέντρωσε τις περισσότερες έδρες. Το αποτέλεσμα αφήνει τον κεντρώο συνασπισμό τού Μακρόν κουρελιασμένο, καθώς έχασε περίπου το ένα τρίτο των εδρών. Η Γαλλία είναι πλέον πολιτικά πιο διχασμένη από ό,τι ήταν εδώ και δεκαετίες».
Ο δημοσιογράφος εκτιμά, ότι ο Γάλλος πρόεδρος προχώρησε σε προκήρυξη εκλογών, έχοντας πειστεί ο ίδιος για την τόλμη του, τις ικανότητες αποπλάνησης και τα χαρακτηριστικά χαμαιλέοντα που διαθέτει, ότι «θα τον έβγαζαν από κάθε πολιτικά δύσκολη θέση».

ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ
ΚΑΙ ΜΙΣΕΙ ΤΟ ΝΑ ΧΑΝΕΙ
«Ο Μακρόν δεν ακούει κανέναν» και «πραγματικά μισεί να χάνει», είπε πει πέρυσι στο ταξίδι στην Κίνα ένας σύμβουλος τού Μακρόν στο δημοσιογράφο του Politico. Επικαλείται μάλιστα έναν άλλον σύμβουλό του: «Είναι μεγάλος σαγηνευτής, θέλει να σαγηνεύσει τους πάντες. Αλλά μεγάλο μέρος της Γαλλίας τρέφει ένα προσωπικό, βίαιο μίσος γι’ αυτόν… είναι πολύ νέος, πολύ όμορφος και πολύ έξυπνος για πολλούς Γάλλους – και είναι στο DNA μας να θέλουμε να αποκεφαλίσουμε τον ηγέτη μας».

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΘΟΛΟΥ
ΦΙΛΟΥΣ – Ο ΛΑΟΣ ΤΟΝ ΜΙΣΕΙ
«Έχει τη φαντασία του Ντε Γκωλ, αλλά καθόλου τη βαρύτητα», ανέφερε ένα άτομο που συνεργάστηκε στο παρελθόν με τον Μακρόν. «Ίσως η προκήρυξη των πρόωρων εκλογών να ήταν το σωστό πολιτικό ένστικτο, αλλά δε θα λειτουργήσει για ένα λόγο – ότι τον Μακρόν η Γαλλία τον μισεί με πάθος».
Συνεχίζοντας, το Politico σημειώνει ότι «εκεί έγκειται το παράδοξο του Μακρόν – εμφανίζεται ταυτόχρονα ως παγκόσμιος πολιτικός με μεγάλο όραμα και ως ένα πρόθυμο κουτάβι που αναζητά απεγνωσμένα την αγάπη. Είναι ένας άνθρωπος με διαστρικό εγωισμό που είναι βαθιά ανασφαλής – ένας ευγενικός, γοητευτικός και ζεστός άνθρωπος που δεν έχει σχεδόν καθόλου φίλους – ένας πολιτικός του λιανικού εμπορίου που δεν μπορεί να συνδεθεί ή να σχετιστεί με το γαλλικό κοινό. Γιατί τον μισούν τόσο πολύ οι άνθρωποι, ιδίως ο “λαός” της Γαλλίας; Όπως λέει ένας από τους ειδικούς συναδέλφους μου, είναι παράξενος – τον θεωρούν αλαζόνα, ελιτιστή, μη σχετιζόμενο και ξένο προς τους Γάλλους».

ΘΕΩΡΟΥΣΕ ΟΤΙ ΘΑ ΑΠΟΤΡΕΨΕΙ ΤΟΝ
ΠΟΥΤΙΝ ΝΑ ΕΙΣΒΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ
«Καθώς η Ευρώπη προετοιμαζόταν για την πλήρους κλίμακας εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία στις αρχές του 2022, ο Μακρόν επέμεινε ότι μόνο αυτός θα μπορούσε να πείσει τον Βλαντιμίρ Πούτιν να μην πραγματοποιήσει το όνειρό του για την ανασύσταση της μεγάλης ρωσικής αυτοκρατορίας. “Η Γαλλία πίστευε μέχρι την τελευταία στιγμή ότι ο Πούτιν δε θα εισέβαλε στην Ουκρανία”, μου είπε στα τέλη του περασμένου έτους ένας ανώτερος αξιωματούχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης με πρόσβαση σε κορυφαίες ενημερώσεις των μυστικών υπηρεσιών», αναφέρει το άρθρο, ενώ συμπληρώνει ότι «Έχοντας κυριευτεί από την ύβρη και περιφρονώντας τις πληροφορίες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες, ακόμη και τους δικούς του διπλωμάτες, ο Μακρόν ταξίδεψε στη Μόσχα για να αποπλανήσει το Ρώσο δικτάτορα και να υποχωρήσει. Αντί αυτού, του επιφυλάχθηκε μια ταπεινωτική συμπεριφορά, βάζοντάς τον να κάτσει στην άλλη άκρη ενός αστεία τεράστιου τραπεζιού. “Ο Πούτιν ήταν άλλο ένα αποτυχημένο σχέδιο”, μου είπε ένας από τους συμβούλους του».

ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΧΩΡΑ Η ΓΑΛΛΙΑ
Το Politico σημειώνει ότι «πήρε τη μοιραία απόφαση να προκηρύξει πρόωρες εκλογές χωρίς να συμβουλευτεί κανέναν άλλον εκτός από τον εαυτό του – ένα ακόμη τολμηρό στοίχημα που ταιριάζει στον ονειρικό του ρόλο του τολμηρού, ηρωικού προέδρου της Γαλλίας. Στην πορεία, οδήγησε το πικραμένο γαλλικό εκλογικό σώμα στην ακροδεξιά και την ακροαριστερά. Ακόμη και αν καταφέρει να σχηματίσει μια λειτουργική κυβέρνηση τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες, άφησε τη γαλλική πολιτεία βαθιά διχασμένη. Στο παρελθόν, το κύριο επιχείρημα του Μακρόν προς το εκλογικό σώμα ήταν ότι μόνο επιλέγοντας αυτόν και το κόμμα του θα απέφευγαν αυτό που ο ίδιος περιγράφει ως τον τρόμο μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης νεοφασιστών. Μπορεί αυτή τη φορά να απέφυγε αυτό το αποτέλεσμα, αλλά δίχασε ακόμη περισσότερο τη Γαλλία και άφησε τη χώρα ακόμα πιο ακυβέρνητη».