Καταπατούν μόνοι τους τις κυρώσεις που επέβαλλαν • 406 εκατομμύρια ευρώ την ημέρα εισπράττει η ρωσική οικονομία

Παρά τα όσα λέγονται και ακούγονται, οι μεγάλες χώρες και ειδικότερα των G7, αποτελούν σημαντικές οικονομικές δυνάμεις που εξακολουθούν να εισάγουν ενεργειακά προϊόντα από τη Μόσχα, στηρίζοντας τα έσοδα του Κρεμλίνου (τελικά η επιβολή των κυρώσεων δεν είναι για όλους) με φθηνούς ορυκτούς πόρους και μάλιστα παραβιάζοντας ανοιχτά το ίδιο το πλαφόν που οι ίδιοι επέβαλλαν.

Τα ρωσικά έσοδα μάλιστα αναμένονται να ενισχυθούν ιδιαίτερα μετά την απόφαση του ΟΠΕΚ+ να μειώσει την παραγωγή και σε αυτό είχε συνηγορήσει και η Μόσχα.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΙΣΑΓΩΓΕΙΣ

Σύμφωνα με το Κέντρο Έρευνας για την Ενέργεια και τον Καθαρό Αέρα [CREA / THINK TANK ΜΕ ΕΔΡΑ ΤΟ ΕΛΣΙΝΚΙ], τον Ιούλιο η Κίνα αποτέλεσε το μεγαλύτερο εισαγωγέα ρωσικών ορυκτών καυσίμων, ακολουθούμενη από την Ινδία, την Τουρκία, την ΕΕ και τη Βραζιλία.

Οι εξαγωγές αργού πετρελαίου προς την Κίνα δια θαλάσσης μειώθηκαν κατά 20% τον Ιούλιο σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα, αν και αναμένεται να είναι πρόσκαιρη λόγο της επιστροφής στην ανάπτυξη. Τον ίδιο μήνα, οι εξαγωγές ρωσικού αργού στην Ινδία μειώθηκαν κατά 8% λόγω της περιόδου των μουσώνων που οδήγησε σε εποχική μείωση της ζήτησης.

Παράλληλα, σε ορισμένα διυλιστήρια πραγματοποιήθηκαν εργασίες συντήρησης που μείωσαν την ικανότητά τους να παράγουν διυλισμένα προϊόντα, ενώ ελαττώθηκαν και οι μειώσεις στο ρωσικό πετρέλαιο. Καθοδικά κινήθηκε και η εγχώρια ζήτηση.

Σύμφωνα με τη CREA, στις υπηρεσίες μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου κυριαρχούν η ευρωπαϊκή ναυτιλιακή βιομηχανία και η G7. 

Το μερίδιο των δεξαμενόπλοιων που δεσμεύονται από το ανώτατο όριο τιμών στα φορτία αργού πετρελαίου από τη Ρωσία παρέμεινε περίπου στο 50–55% τον Ιούλιο, σημειώνοντας πτώση περίπου 5% σε σύγκριση με τον προηγούμενο μήνα. Από το σύνολο των εξαγόμενων ρωσικών ορυκτών καυσίμων, μεγαλύτερη μείωση σημειώθηκε στον άνθρακα, με την αξία των εξαγωγών να υποχωρεί κατά 7 εκατ. ευρώ ημερησίως (-26%) τον Ιούλιο. Ακολούθησε το LNG, με την αξία των εξαγωγών να μειώνεται κατά 6 εκατ. ευρώ την ημέρα (-18%) σε σύγκριση με τον προηγούμενο μήνα. Υψηλότερα από τον Ιούνιο πάντως κινήθηκε η αξία των εξαγόμενων πετρελαϊκών προϊόντων (+7%).

Τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου της Ρωσίας βρίσκονται στα 406 εκατ. ευρώ την ημέρα τον Ιούλιο του 2023, 3% υψηλότερα από τον Ιούνιο και 5% χαμηλότερα από τα επίπεδα του Μαΐου.

ΟΙ ΕΞΑΓΩΓΕΣ ΑΝΑ ΕΙΔΟΣ ΚΑΥΣΙΜΟΥ

Άνθρακας: Από τα τέλη Δεκεμβρίου του 2022 η Κίνα αποτελεί το μεγαλύτερο εισαγωγέα άνθρακα από τη Ρωσία, ακολουθούμενη από την Ινδία (19%) και τη Νότια Κορέα (12%).

Αργό πετρέλαιο: Η Κίνα αποτελεί το μεγαλύτερο αγοραστή ρωσικού πετρελαίου (51%), ακολουθούμενη από την Ινδία (36%), την ΕΕ (8%) και την Τουρκία (3%). Από τις 5 Δεκεμβρίου 2022 στην ΕΕ εισάγονται ποσότητες ρωσικού πετρελαίου μέσω θαλάσσης στη Βουλγαρία και μέσω αγωγού στην Τσεχική Δημοκρατία, τη Σλοβακία και την Ουγγαρία. Η Βουλγαρία έχει λάβει εξαίρεση από την απαγόρευση εισαγωγής ρωσικού πετρελαίου και το πετρέλαιο αγωγών στην ΕΕ δεν υπόκειται σε κυρώσεις.

LNG: Από το Δεκέμβριο του 2022 η ΕΕ αποτελεί το μεγαλύτερο εισαγωγέα ρωσικού υγροποιημένου φυσικού αερίου, με ποσοστό 53%. Ακολουθεί η Κίνα (20%) και η Ιαπωνία (15%).

LPG: Η Τουρκία αποτέλεσε το μεγαλύτερο εισαγωγέα ρωσικού LPG, αγοράζοντας το 50% των εξαγωγών υγραερίου της Ρωσίας, ακολουθούμενη από την ΕΕ με 42%.

Πετρελαϊκά προϊόντα: Μετά την απαγόρευση εισαγωγής ρωσικού αργού πετρελαίου από την ΕΕ, η Τουρκία αποτελεί το μεγαλύτερο εισαγωγέα (αγοράζοντας το 24% των πετρελαϊκών προϊόντων της Ρωσίας), ακολουθούμενη από την Κίνα (12%) και τη Σαουδική Αραβία (10%).

Αέριο μέσω αγωγών: Η ΕΕ αποτέλεσε το μεγαλύτερο εισαγωγέα ρωσικού αερίου που εξάγεται μέσω αγωγών (43%), ακολουθούμενη από την Τουρκία (27%) και την Κίνα (21%).

ΑΛΛΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

• Τον Ιούλιο, η Κίνα ήταν ο μεγαλύτερος εισαγωγέας ρωσικών ορυκτών καυσίμων, εισάγοντας κυρίως αργό πετρέλαιο αλλά και άνθρακα, προϊόντα πετρελαίου, LNG και φυσικό αέριο αγωγών. Η Κίνα αγόρασε το ένα τρίτο (33%) όλων των ορυκτών καυσίμων που εξήχθησαν από τη Ρωσία τον Ιούλιο του 2023.

• Τον Ιούλιο, η Ινδία ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος εισαγωγέας, αγοράζοντας κυρίως αργό πετρέλαιο, προϊόντα πετρελαίου, άνθρακα και LNG.

• Τον ίδιο μήνα, η Τουρκία κατέστη ο τρίτος μεγαλύτερος εισαγωγέας ρωσικών ορυκτών καυσίμων, αγοράζοντας κυρίως προϊόντα πετρελαίου, φυσικό αέριο αγωγών, άνθρακα, αργό πετρέλαιο και υγραέριο.

• Η ΕΕ ήταν ο τέταρτος μεγαλύτερος εισαγωγέας ρωσικών ορυκτών καυσίμων τον Ιούλιο, αγοράζοντας αργό πετρέλαιο, φυσικό αέριο, LNG, προϊόντα πετρελαίου μέσω αγωγών και LPG.

• Η Βραζιλία, εισάγοντας μόνο προϊόντα πετρελαίου, κατέστη ο πέμπτος μεγαλύτερος αγοραστής ρωσικών ορυκτών καυσίμων.

• Οι μεγαλύτεροι εισαγωγείς ρωσικών ορυκτών καυσίμων στην ΕΕ τον Ιούλιο του 2023 ήταν η Ουγγαρία, η Βουλγαρία, η Σλοβακία, η Τσεχία και η Ισπανία.

ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΛΑΦΟΝ;

Όπως σημειώνει η CREA, οι τιμές του αργού Urals έχουν ξεπεράσει το πλαφόν των 60 δολαρίων ΗΠΑ, αγγίζοντας τον Ιούλιο ακόμα και τα 69 δολάρια ΗΠΑ ανά βαρέλι. Παρόλα αυτά, ο στόλος της G7 εξακολουθεί να μεταφέρει ρωσικό πετρέλαιο, κάτι που δείχνει ότι η πολιτική των πλαφόν παραβιάζεται.

Πάντως, τα έσοδα του Κρεμλίνου από τις πωλήσεις πετρελαίου έχουν μειωθεί, γεγονός που συνέβαλε στην πρόσφατη κατάρρευση του ρουβλιού. Σύμφωνα με τη CREA, το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Ρωσίας μειώθηκε κατά 85% τους πρώτους επτά μήνες του 2023 σε σύγκριση με την ίδια περίοδο του 2022.

Οι υψηλότερες στρατιωτικές δαπάνες και οι κυρώσεις που περιορίζουν τις εισροές κεφαλαίων, αποτελούν βασικούς παράγοντες που προκαλούν την αποδυνάμωση του ρουβλιού. Η αύξηση των τιμών του πετρελαίου όμως θα συμβάλει στην ενίσχυση των εσόδων του Κρεμλίνου τους επόμενους μήνες. / ΠΗΓΗ: PRONEWS.GR

Η Κλιματική Αλλαγή, στην οποία έχουν αποδοθεί τα πάντα, με τελευταίες τις πυρκαγιές που κατέκαψαν τη χώρα, δεν είναι κάτι καινούργιο. Στην πραγματικότητα, είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο, που εμφανίστηκε εδώ και εκατομμύρια χρόνια και μελετήθηκε από τους γεωλόγους του Τεταρτογενούς (Quaternary geologists). Αυτή η κατηγορία των γεω-επιστημόνων μελετούν το παλαιό-κλίμα και την παλαιό-εδαφολογία. Από τα τέλη του 17^ου αιώνα μελέτησαν τις παλινδρομικές κινήσεις των παγετώνων που γινόντουσαν κάθε περίπου 120.000 χρόνια, αρχής γενομένης από τα μέσα του Τεταρτογενούς, ήτοι, περίπου, πριν 1.000.000 χρόνια. Την αιτία δεν τη γνώριζαν.

Ανάλυση: Αντώνης Φώσκολος*
© slpress.gr

Το 1942 οι Γερμανοί συνέλαβαν και φυλάκισαν στο Βελιγράδι ένα διάσημο Σέρβο αστροφυσικό, ονόματι Milancovitch, ο οποίος μελέτησε τις τροχιές της Γης γύρω από τον ήλιο. Παρατήρησε ότι όταν η τροχιά της Γης μεταβάλλεται από κυκλική, που είναι σήμερα, σε ελλειψοειδή, έχουμε τους παγετώνες των 120.000 ετών. Όταν ο άξονας περιστροφής αλλάζει κλίση κάθε 40.000 χρόνια, έχουμε πάλι μια παγετώδη περίοδο. Όταν ο ημερήσιος άξονας περιστροφής της Γης αλλάζει τοποθεσία, επανέρχεται στην αρχική του θέση κάθε 20.000 χρόνια. Αυτός ο στροβιλισμός δημιουργεί κάθε 20.000 χρόνια μια παγετώδη περίοδο. Βλέπουμε ότι δεν υπάρχει η επίδραση ούτε του ανθρώπου, ούτε του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακα. Φυσικά, εκείνη την περίοδο, δεν κάναμε χρήση των υδρογονανθράκων. Παρόλα αυτά, είχαμε κλιματικές αλλαγές.

ΠΟΤΕ ΕΧΟΥΜΕ

ΚΛΙΜΑΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Το 1995 εκατοντάδες επιστήμονες από όλον τον κόσμο άρχισαν να κάνουν γεωτρήσεις στο Βόρειο και Νότιο Πόλο, όπως επίσης στη Γροιλανδία, για να πάρουν πάγο-κολώνες, που δείχνουν τις κλιματικές αλλαγές τα τελευταία 450.000 χρόνια. Αυτές οι πάγο-κολώνες, ορισμένες μήκους 3.200 μέτρων, φυλάγονται στο μουσείο του πανεπιστημίου Οχάιο των ΗΠΑ, ενώ οι πάγο-κολώνες από τη Γροιλανδία στο Ινστιτούτο Niels Bohr της Κοπεγχάγης στη Δανία.

Μελετώντας τις διακυμάνσεις της περιεκτικότητας του διοξειδίου του άνθρακος που υπήρχαν ως εγκλείσματα στις πάγο-κολώνες, όπως επίσης τα ισότοπα οξυγόνου 18 (δ 180) που βρίσκονται σε εγκλείσματα αέρος και είναι θερμοκρασιακοί δείκτες, κατασκεύασαν διαγράμματα διακύμανσης της θερμοκρασίας και του διοξειδίου του άνθρακος των τελευταίων 450.000 ετών.

Παρατηρούμε πόσες φορές η μέση γήινη θερμοκρασία υπερέβη τη σημερινή μέση γήινη θερμοκρασία των περίπου 15 βαθμών Κελσίου, ασχέτως της ατμοσφαιρικής περιεκτικότητας σε διοξείδιο του άνθρακος. Επιπροσθέτως, παρατηρούμε την επιβεβαίωση της θεωρίας του Milancovitch, δηλαδή ότι περίπου κάθε 120.000 χρόνια πρέπει και πράγματι έχουμε μέσο-παγετώδεις περιόδους, δηλαδή κλιματικές αλλαγές, όπως επίσης επιβεβαίωση των υπαίθριων παρατηρήσεων που έκαναν οι γεωλόγοι του Τεταρτογενούς πριν 200 χρόνια για τις κλιματικές αλλαγές.

ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ: ΕΕΜΙΟΣ ΚΑΙ ΟΛΟΚΑΙΝΙΚΗ

Το σημαντικό συμπέρασμα είναι, ότι κατά τη διάρκεια του Τεταρτογενούς, ιδιαίτερα τα τελευταία 450.000 χρόνια, είχαμε περιόδους με μέσες γήινες θερμοκρασίες πολύ μεγαλύτερες από ότι έχουμε σήμερα και για πολύ μεγάλες περιόδους, χωρίς να λιώσουν οι πάγοι στο Βόρειο και Νότιο Πόλο. Αυτή η περίπτωση καταγράφεται από την Εέμιο Περίοδο που κράτησε περίπου 10.000 χρόνια, διάρκεια σχεδόν όσης με την Ολοκαινική περίοδο, με μέση γήινη θερμοκρασία της Εεμίου περιόδου τους 18 βαθμούς Κελσίου έναντι της σημερινής των 15,8 βαθμών Κελσίου. Κατά την περίοδο αυτή των 10.000 ετών δεν έλειωσαν οι πάγοι και δεν πέθαναν οι αρκούδες στο Βόρειο Πόλο, ούτε οι πιγκουίνοι στο Νότιο Πόλο.

Άρα, οι ισχυρισμοί των περιβαλλοντολόγων ότι ο πλανήτης θα καταστραφεί, αν η μέση γήινη θερμοκρασία ανέβει κατά ένα βαθμό Κελσίου, δηλαδή αν φτάσει στους 16,8 βαθμούς Κελσίου, είναι ψευδείς.

Αυτό μαρτυράν οι μελέτες των 400 πάγο-κολώνων που βρίσκονται σήμερα στα μουσεία. Επίσης, οι τελευταίες μελέτες που αφορούν τα τελευταία 10.000 χρόνια, έδειξαν με βάση τις θερμοκρασίες που καταγράφηκαν σε ιζήματα του Βόρειου Ατλαντικού, μελέτη ισοτόπων δ 180, ότι είχαμε πάνω από 100 φορές κλιματικές αλλαγές, χωρίς να υπάρχει ανθρώπινη δραστηριότητα.

Παρατηρούμε επίσης, ότι η άνοδος της ατμοσφαιρικής περιεκτικότητας σε διοξείδιο του άνθρακος διαμέσου των αιώνων έπεται της ανόδου της θερμοκρασίας σε όλες τις μέσο-παγετώδεις περιόδους (περιόδους μεταξύ παγετώνων). Ήτοι παρουσιάζει χρονική υστέρηση έναντι της ανόδου της θερμοκρασίας, γεγονός που μας οδηγεί στο να συμπεράνουμε ότι η άνοδος της ατμοσφαιρικής περιεκτικότητας σε διοξείδιο του άνθρακος είναι το αποτέλεσμα της ανόδου της γήινης μέσης θερμοκρασίας.

ΕΠΙ ΗOMO SAPIENS

Πριν 14.000 χρόνια, η μέση γήινη θερμοκρασία στον πλανήτη ανέβηκε από 11 βαθμούς Κελσίου στους 15 βαθμούς χωρίς να γνωρίζουμε την αιτία. Μεταξύ 8.500 π.Χ. και 4.500 π.Χ. (παλαιολιθική περίοδος), η μέση γήινη θερμοκρασία ανέβηκε στους 17 βαθμούς. Αυτή την εποχή, που ονομάζεται η περίοδος του Ολοκαινικού μεγίστου, δημιουργήθηκε η Σαχάρα χωρίς να εξαφανιστούν οι πάγοι από τους Πόλους, ούτε οι αρκούδες και οι πιγκουίνοι.

Αυτή την περίοδο δε γινότανε χρήση των υδρογονανθράκων. Άρα, η αύξηση της γήινης θερμοκρασίας πρέπει να αποδοθεί σε εξωγενείς παράγοντες και όχι στην άνοδο του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακος, σε επίπεδα άνω των 400 ppm. Παρατηρούμε ότι οι υψηλές θερμοκρασίες για 4.000 χρόνια δεν οδήγησαν στην τήξη των πάγων. Δεν ισχύει ο ισχυρισμός των περιβαλλοντολόγων ότι η αύξηση της σημερινής γήινης θερμοκρασίας στους 16,5 βαθμούς Κελσίου θα επιφέρει απρόβλεπτες καταστροφές στη Γη.

Μεταξύ 4.500 π.Χ. και 500 π.Χ. είχαμε μικρές κλιματικές αλλαγές. Η μεγάλη άνοδο της θερμοκρασίας άρχισε κατά την εποχή του Περικλή και κράτησε περίπου μέχρι το 300 μ.Χ., ήτοι για 800 χρόνια, με μέση γήινη θερμοκρασία πάλι τους 17 βαθμούς Κελσίου. Αυτή η κορύφωση ονομάζεται Ρωμαϊκό ή ελληνορωμαϊκό μέγιστο.

Μεταξύ 100 π.Χ. και της γέννησης του Χριστού, ήτοι για 100 χρόνια, δεν είχαμε καμία βροχόπτωση στην Αθήνα και οι κάτοικοι γονυπετείς πήγαιναν στους ναούς του Όμβριου Διός (δύο ναοί, ένας στους πρόποδες του Υμηττού, περιοχή Αργυρούπολης, και ο άλλος στα Τουρκοβούνια) ψάλλοντας «Υσον, Υσον ώ φίλε Ζεύς κατά της Αρούρης των Αθηναίων και Πεδίων» και προσφέροντας κοχύλια σαν τάματα. Παρατηρούμε πάλι ότι οι υψηλές θερμοκρασίες για 800 χρόνια δεν οδήγησαν στην τήξη των πάγων. Τέτοιες προβλέψεις έχει κάνει και ο Ilya Pricogini θεωρητικός του Χάους.

ΟΙ ΔΙΑΚΥΜΑΝΣΕΙΣ ΤΗΣ ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑΣ

Από το 300 μ.Χ. μέχρι το 800 μ.Χ. είχαμε πτώση της μέσης γήινης θερμοκρασίας κάτω των 15 βαθμών. Μετά από αυτή την πτώση είχαμε πάλι μια άνοδο της μέσης γήινης θερμοκρασίας στους 17 βαθμούς από το 800 μ.Χ. έως το 1350 μ.Χ. χωρίς να λιώσουν οι πάγοι στους Πόλους. Το λένε και οι 400 πάγο-κολώνες που έχουν συλλεγεί. Σε αυτή τη θερμή περίοδο των 550 ετών είδαμε τις ακρίδες από την Υποσαχάριο ζώνη της Αφρικής να φθάνουν στη Βιέννη και να καταστρέφουν τα σιτηρά της Νότιας Ευρώπης.

Είδαμε την καλλιέργεια της αμπέλου να φθάνει και να εγκαθίσταται στη Σκωτία και είδαμε οι πάγοι να λιώνουν στο νότιο μέρος της Γροιλανδίας, με αποτέλεσμα να εποικιστεί από τους Δανούς. Και όμως, ο πλανήτης Γη δεν καταστράφηκε, όπως πολλοί ισχυρίζονται πως θα συμβεί.

Γιατί άραγε δεν μπαίνουν στις βιβλιοθήκες όλου του κόσμου, για να δουν τις διαχρονικές κλιματικές αλλαγές; Αυτή η παραπλάνηση πού αποσκοπεί άραγε;

Από το 1350 μ.Χ. έως το 1800 μ.Χ. είχαμε τη μικρή παγετώδη περίοδο που κράτησε 450 χρόνια και έφερε την πανώλη στην Ευρώπη, η οποία σκότωσε 40 εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτό αποδίδεται στην ψύξη των νερών. Οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να πλυθούν. Ναι, είχαμε κλιματικές αλλαγές, που δεν οφείλονται στη διακύμανση των συγκεντρώσεων του διοξειδίου του άνθρακος στην ατμόσφαιρα. Ας σημειωθεί ότι μέχρι το 1800 μ.Χ. δεν κάναμε χρήση υδρογονανθράκων.

*Ο Αντώνης Φώσκολος είναι ομότιμος καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης και ομότιμος ερευνητής της Γεωλογικής Υπηρεσίας του Καναδά.

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΜΕ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΙΝΑΚΕΣ ΕΔΩ:

slpress.gr/energeia/otan-i-klimatiki-allagi-ginetai-thriskeia/

Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να επαναβιομηχανοποιηθούν, χωρίς να ανατραπεί όλη η φιλοσοφία της μεταβιομηχανικής κοινωνίας • Μπορεί ο πρόεδρος Biden να ισχυρίζεται πως θέλει να επανέλθει η βιομηχανία στις ΗΠΑ, αλλά δεν πρόκειται να συμβεί, αφού δε θα την επιτρέψει η φιλοσοφία των δύο κυβερνώντων κομμάτων

«Πώς είναι δυνατόν να διατηρηθεί η αμερικανική ευημερία, χωρίς βιομηχανία; Πώς μπορούν να κυβερνήσουν οι ΗΠΑ τον πλανήτη, χωρίς να έχουν κάτι να εξάγουν, όπως βιομηχανικά αγαθά, γεωργικά προϊόντα, πρώτες ύλες ή κάτι που χρειάζονται οι άλλοι άνθρωποι; Οι ΗΠΑ έχουν μόνο ένα πράγμα να προσφέρουν – το οποίο όμως η Κίνα και η Ρωσία δεν μπορούν να αποδεχθούν.

Οι Αμερικανοί μπορούν να προσφέρουν το να μη βομβαρδίσουν άλλες χώρες, να μην ανατρέψουν τις κυβερνήσεις τους ή να μην προκαλέσουν «έγχρωμες» επαναστάσεις. Μπορούν να προσφέρουν δηλαδή τη ζωή στους άλλους ανθρώπους, έναντι αδρής αμοιβής – να μην ανατρέψουν τις κυβερνήσεις τους, να μην τους βομβαρδίσουν και να μην τους κάνουν ότι έκαναν στο Ιράκ, στη Λιβύη ή στη Συρία.

Εάν λοιπόν οι άλλες χώρες δεν το θέλουν, τότε οφείλουν να γίνουν «φίλοι» τους και μέλη του «ελεύθερου» κόσμου. Αυτό έχουν να προσφέρουν οι ΗΠΑ και οφείλουν να αποδεχθούν όλα τα άλλα κράτη – για να μην τα λεηλατήσουν ή/και τα καταστρέψουν». (M. Hudson)

Όπως πολύ σωστά αναφέρει ο παραπάνω αναλυτής, η οικονομία των ΗΠΑ έχει παραλύσει – με την έννοια πως βρίσκεται σε εξέλιξη ένας «αποπληθωρισμός χρέους» και επικρατεί μία οικονομική πόλωση που απλά μεταφέρει όλο τον πλούτο και το εισόδημα μακριά από την εργασία, μακριά από τη βιομηχανία, προς το χρηματοπιστωτικό τομέα και τις ελίτ του 1%. 

Εν προκειμένω, εμείς έχουμε ήδη αναφερθεί γενικότερα στην αποκεφαλαιοποίηση της μεσαίας τάξης, γράφοντας τα εξής:

«Οι εισοδηματικές ανισότητες συνεχίζουν να καταρρίπτουν το ένα ρεκόρ πίσω από το άλλο – αφού το 10% των Αμερικανών εισπράττει σήμερα το 97% του συνόλου των κεφαλαιακών εισοδημάτων στη χώρα, το 50% των εισοδημάτων που δημιουργήθηκαν μετά την κρίση του 2008 οδηγήθηκε στο πλουσιότερο 1%, ενώ οι τρεις πλουσιότεροι Αμερικανοί μαζί έχουν περισσότερο πλούτο από τα 160.000.000 φτωχότερους!

Πριν από το πρόγραμμα της Fed για τη χρηματοδότηση της οικονομίας, η μεσαία τάξη μπορούσε ακόμη να συγκεντρώσει εισόδημα από τα κεφάλαια που διέθετε – τοποθετώντας τα σε επενδύσεις χαμηλού ρίσκου και σταθερών αποδόσεων. Σήμερα είναι πια αδύνατο ενώ, ακόμη χειρότερα, η αξία της εργασίας της συνεχίζει να μειώνεται – οπότε αδυνατεί να αγοράσει περιουσιακά στοιχεία ή χάνει αυτά που ήδη είχε.

Η αποκεφαλαιοποίηση της είναι δηλαδή δραματική, χωρίς καμία προοπτική αλλαγής στον ορίζοντα – με επόμενο στάδιο τις ληστρικές επιθέσεις του κεφαλαίου, όταν δε θα βρίσκει πλέον συμφέρουσες αποδόσεις στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Επίσης, οι οικονομικοί πόλεμοι μεταξύ διαφόρων χωρών, όπως αυτός που βιώνουμε στην Ελλάδα – η οποία έχει χάσει όλες τις μάχες, έρμαιο πια των Γερμανών και των άλλων δανειστών της που έχουν καταλύσει την εθνική της κυριαρχία, με κυβερνήσεις υποχείρια τους».

Ο πρόεδρος Biden βέβαια έχει δηλώσει, πως επιθυμεί στο μέλλον να εκβιομηχανισθούν ξανά οι ΗΠΑ – σημειώνοντας πως από την εποχή της κυβέρνησης Clinton και μετά, το Δημοκρατικό Κόμμα βρίσκεται σταθερά πίσω από την αποβιομηχάνιση της υπερδύναμης. Στην πραγματικότητα φυσικά, η διαδικασία ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν – από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όπου οι οικονομολόγοι τότε πανηγύριζαν για μία ριζική αλλαγή, την οποία αποκαλούσαν «μεταβιομηχανική κοινωνία».

Μεταβιομηχανική κοινωνία σήμαινε, μία κοινωνία χωρίς χειρωνακτικό εργατικό δυναμικό, χωρίς «μπλε κολάρα» δηλαδή, με κέντρο βάρους τις υπηρεσίες και τα «λευκά κολάρα» – κάτι που ξεκίνησε να δρομολογείται, παράλληλα με την αποδυνάμωση των εργατικών συνδικάτων. Η «υπόσχεση» δε ήταν, πως η μεταβιομηχανική κοινωνία θα έκανε τους πάντες πλουσιότερους – εξασφαλίζοντας εύκολες συνθήκες εργασίας, λιγότερες ημέρες και ώρες δουλειάς, αυξημένη παραγωγικότητα και μεγάλη ευημερία.

Επειδή όμως όλα αυτά δεν επαληθεύθηκαν, το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι, γιατί οι ΗΠΑ αποφάσισαν να αποβιομηχανισθούν – κάτι που φαίνεται πως ήταν το αποτέλεσμα του συνδυασμού των δύο κυβερνώντων κομμάτων. Των Δημοκρατικών με τη φίλο-οικονομική πολιτική τους και των Ρεπουμπλικάνων – η πολιτική των οποίων ήταν επίσης φίλο-οικονομική, αλλά αντεργατική και καθαρά υπέρ των ιδιοκτητών κεφαλαίου. Δηλαδή υπέρ του 1% που επιθυμούσε μεγάλες φορολογικές περικοπές και εναντίον του 99%.

Ο πραγματικός στόχος τώρα της αποβιομηχάνισης από τον Clinton και μετά, ήταν μία επίσης αντεργατική πολιτική – επειδή η αποβιομηχάνιση σήμαινε στην ουσία μείωση της απασχόλησης και ως εκ τούτου μείωση της ζήτησης για εργασία, καθώς επίσης μείωση των μισθών. Γιατί όμως έπρεπε να μειωθούν οι (πραγματικοί) μισθοί και γιατί παραμένουν χαμηλότεροι σήμερα;

Για να απαντήσει κανείς σε αυτό το ερώτημα, οφείλει να ξεκινήσει από την κυβέρνηση Κάρτερ – από εκείνη την εποχή που προωθούσε τη μετανάστευση, ως μέσον περικοπής των μισθών στα νοτιοδυτικά της χώρας. Ο Κάρτερ ήταν λοιπόν αυτός που άρχισε να συνειδητοποιεί ότι, υπήρχε πολύ εργατικό δυναμικό που κέρδιζε πάρα πολλά χρήματα στα νοτιοδυτικά, εις βάρος των επιχειρήσεων – οπότε στήριξε τη μετανάστευση.

Ο Clinton αργότερα ήθελε να απορρυθμίσει την οικονομία, να προωθήσει το ελεύθερο εμπόριο, να αποεπενδύσουν οι εταιρίες από τις ΗΠΑ, να επενδύσουν στο εξωτερικό και να προσλάβουν χαμηλόμισθο εργατικό δυναμικό – ενώ πίεσε να γίνει δεκτή η Κίνα στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το 2001. Έτσι κατάφερε να διατηρήσει χαμηλά τους μισθούς και τον πληθωρισμό – ενώ αυτό συνεχίζει να είναι βασικά το πρόγραμμα των Δημοκρατικών σήμερα, για τη μείωση των μισθών της εργασίας και για στήριξη της Wall Street.

Χωρίς να επεκταθούμε εδώ σε άλλες λεπτομέρειες, το πρόβλημα είναι πως και τα δύο πολιτικά κόμματα των ΗΠΑ έχουν δεσμευθεί στην αποβιομηχάνιση – για τους λόγους που εξήγησε σχετικά πρόσφατα ο επικεφαλής της Fed. Όπως είπε, εάν προωθηθεί η εκβιομηχάνιση, θα υπάρχει περισσότερη απασχόληση – δηλαδή συμμετοχή του εργατικού δυναμικού στην αγορά εργασίας, η οποία μειώνεται συνεχώς στις ΗΠΑ από το 1995 κει μετά (στην Ελλάδα είναι πολύ χαμηλότερη, σε τρομακτικό επίπεδο).

Εάν υπάρχει λοιπόν περισσότερη απασχόληση, συνέχισε, θα πρέπει να αυξηθούν οι μισθοί – ενώ η φιλοσοφία μας είναι, των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων εξίσου, να διατηρούμε χαμηλούς τους μισθούς, έτσι ώστε τα εταιρικά κέρδη να είναι υψηλότερα. Επομένως, αξίζει να επιβληθεί ύφεση στις ΗΠΑ – αρκεί να μειώσει τους μισθούς και να ενισχύσει τη δύναμη του 1%, απέναντι στο 99%. Με απλά λόγια, το 1% είναι πρόθυμο να χάσει πωλήσεις και κέρδη, αφού αυτό συμβαίνει όταν μία οικονομία βυθίζεται στην ύφεση – αρκεί να αυξάνεται η δύναμη του απέναντι στο 99%.

Κλείνοντας, το συμπέρασμα είναι πως οι ΗΠΑ δεν μπορούν να επαναβιομηχανοποιηθούν, χωρίς να ανατραπεί όλη η φιλοσοφία της μεταβιομηχανικής κοινωνίας – ως «ταξικού» πολέμου απέναντι στην εργασία. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν και τα δύο – ο πόλεμος εναντίον της εργασίας και η επαναβιομηχάνιση, με το συνδικαλισμό που τη συνοδεύει.

Μπορεί λοιπόν ο πρόεδρος Biden να ισχυρίζεται πως θέλει να επανέλθει η βιομηχανία στις ΗΠΑ, αλλά δεν πρόκειται να συμβεί, αφού δε θα την επιτρέψει η φιλοσοφία των δύο κυβερνώντων κομμάτων – οπότε η χώρα δεν μπορεί να ανταγωνισθεί τις άλλες στο σημερινό κόσμο, εάν δεν αλλάξει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της. Εάν δεν το κάνει, τότε της απομένουν οι ληστρικές επιδρομές και οι πόλεμοι – κάτι που όμως έχει γίνει πια κατανοητό, από πολλά άλλα κράτη. / © analyst.gr

Το φθινόπωρο αρχίζει και επισήμως η κούρσα για την προεδρία των ΗΠΑ – οι εκλογές θα διεξαχθούν το Νοέμβριο του 2024. Με τις αλλεπάλληλες διώξεις που έχουν ασκηθεί στον Τραμπ, οι Δημοκρατικοί έχουν καταφέρει να τον καταστήσουν το απόλυτο φαβορί για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων. Από κομματικής απόψεως αυτό θα έβγαζε νόημα, εάν οι Δημοκρατικοί είχαν στο χέρι τη νίκη με αντίπαλο τον Τραμπ.

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός*
© slpress.gr

Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν υφίσταται, πολύ περισσότερο που ο Μπάιντεν έχει προσωπικά χρεωθεί την – από ό,τι φαίνεται – αδιέξοδη εμπλοκή στον πόλεμο στην Ουκρανία. Κατά συνέπεια, το ενδεχόμενο ο Τραμπ να ξαναβρεθεί στο Λευκό Οίκο είναι αρκετά πιθανό, με ό,τι αυτό θα σημαίνει και για το αμερικανικό πολιτικό σύστημα και για τις διεθνείς ισορροπίες.

Στις μέχρι πρότινος κατηγορίες εναντίον του Τραμπ, έχει προσφάτως προστεθεί και κατηγορία για συνωμοσία εναντίον του κράτους! Ο Τραμπ είναι πολιτικά τοξικός, αλλά οι εναντίον του διώξεις δεν έχουν προηγούμενο για πρώην πρόεδρο. Είναι εξόφθαλμο ότι απέναντί του, εκτός από το Δημοκρατικό Κόμμα, είναι και η μεγάλη πλειονότητα του αμερικανικού κατεστημένου, μη εξαιρουμένης και της παραδοσιακής κομματικής ηγεσίας των Ρεπουμπλικάνων.

Είναι προφανές πως εάν ο Τραμπ δεν ήταν πολιτική απειλή, κανένας εισαγγελέας δε θα ασχολείτο μαζί του. Η πολιτική εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης, όμως, όλα δείχνουν πως θα φέρει το αντίθετο από το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Οι διώξεις έχουν εκτοξεύσει τα ποσοστά του Τραμπ στη μάχη για το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Προηγείται με 30 μονάδες, γεγονός που ουσιαστικά έχει προκαθορίσει το αποτέλεσμα. Όσοι πίστευαν ότι με τις ποινικές διώξεις θα τον εξουδετέρωναν, διαψεύδονται.

ΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Οι διώξεις εναντίον του Τραμπ ενισχύουν τη σχεδόν φανατική σχέση πολιτικής εκπροσώπησης που έχει οικοδομήσει με τη «βαθιά Αμερική». Ο τραμπισμός έχει αποκτήσει κοινωνικό-οικονομικές ρίζες. Αποτυπώνει το βαθύ διχασμό της αμερικανικής κοινωνίας, ο οποίος έχει προσλάβει διαστάσεις υφέρποντος εμφυλίου πολέμου. Οι ΗΠΑ δεν έφθασαν σ’ αυτό το σημείο χωρίς αιτία. Ήταν οι οικονομικές – κοινωνικές διαφοροποιήσεις της τελευταίας 20ετίας που γέννησαν τον τραμπισμό, ως αμερικανική εκδοχή ενός πολιτικού φαινομένου που σαρώνει και τη Γηραιά Ήπειρο.

Το Brexit μπορεί να πάτησε στον παραδοσιακό βρετανικό ευρωσκεπτικισμό, αλλά πήγασε από τη μήτρα της αντισυστημικής ψήφου που αλλάζει τον πολιτικό χάρτη σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Είναι γεγονός ότι η παραδοσιακή πολιτική ηγεμονία του διδύμου της (νέο)φιλελεύθερης κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς αμφισβητείται εντόνως από τους πολίτες. Μικρομεσαία στρώματα στρέφουν μαζικά την πλάτη στις παραδοσιακά κυρίαρχες πολιτικές παρατάξεις, προσανατολιζόμενα κυρίως προς τη λεγόμενη «Νέα Δεξιά».

Η κύρια αιτία που αμφισβητούν την κατεστημένη τάξη πραγμάτων, είναι ότι αυτή περισσότερο ή λιγότερο ανατρέπει τις σταθερές του βίου τους, ενισχύοντας τις οικονομικές ανισότητες. Πρόκειται για τεκτονικές αλλαγές που συνεχίζει να προκαλεί στις δυτικές κοινωνίες η κρίση του 2008 και η οποία επιδεινώθηκε από τον πόλεμο στην Ουκρανία με την ενεργειακή κρίση και τον πληθωρισμό.

Η οικονομική και κατ’ επέκταση και κοινωνική κρίση, είναι αυθεντικό προϊόν της απληστίας της ολιγαρχίας του χρήματος. Η ανισοκατανομή του πλούτου έχει προσλάβει τρομακτικές διαστάσεις.

Σύμφωνα με τη New York Times, στη δεκαετία του 1990 το 1% των Αμερικανών προσποριζόταν το 45% της αύξησης του ΑΕΠ. Στην οκταετία του Μπους (2000-08) προσποριζόταν το 65% και στην οκταετία του Ομπάμα το 93%!

ΡΟΚΑΝΙΣΑΝ ΤΟ ΚΛΑΔΙ

Στην Ευρώπη, τόσο οι Χριστιανοδημοκράτες όσο και οι Σοσιαλδημοκράτες εδραίωσαν τη μακρόχρονη πολιτική ηγεμονία τους στο άρρητο κοινωνικό συμβόλαιο, με βάση το οποίο εξασφάλιζαν στα μικρομεσαία στρώματα ανάπτυξη, ευημερία και Κοινωνικό Κράτος. Από ένα χρονικό σημείο και πέρα, όμως, συνέκλιναν και λειτούργησαν σαν όχημα της παγκοσμιοποίησης και εφαρμοστές της ατζέντας του (νέο)φιλελευθερισμού.

Λειτουργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ροκάνισαν το κλαδί που κάθονταν. Για μία περίοδο η ευημερία συντηρήθηκε με δημόσιο δανεισμό, αλλά στη συνέχεια ήλθε αναπόφευκτα η λιτότητα. Με όργανο τις πολιτικές ελίτ, η ολιγαρχία του χρήματος αποδομεί τα αμορτισέρ που μεταπολεμικά όχι μόνο διατήρησαν την κοινωνική ειρήνη, αλλά και τροφοδότησαν την οικονομική ανάπτυξη.

Αυτά στην Ευρώπη, αλλά κάτι αντίστοιχο συνέβη στις ΗΠΑ. Αν και η κοινωνική πολιτική του Ομπάμα μετρίασε την κρίση, μεγάλο τμήμα του πληθυσμού δυσκολευόταν και εκεί να επιβιώσει αξιοπρεπώς. Δεν ήταν μόνο οι μειονότητες και οι παραδοσιακά περιθωριοποιημένοι. Η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το «τρένο» μικρομεσαίους άλλοτε νοικοκυραίους και ειδικά την παραδοσιακή λευκή εργατική τάξη της «βαθιάς Αμερικής» που έχει πληγεί καίρια από την αποβιομηχάνιση.

Η ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΚΑΙ

Η «ΒΑΘΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ»

Η εκλογή Τραμπ ήταν το προϊόν αυτής ακριβώς της κοινωνικής δυναμικής. Μία ματιά στον αμερικανικό εκλογικό χάρτη του 2016 δείχνει, ότι η Χίλαρι Κλίντον ψηφίσθηκε κατά κανόνα από την ανώτερη τάξη και τα μεσαία στρώματα που έχουν ενσωματωθεί στο πλαίσιο του οικονομικού (νέο)φιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Επίσης, ψηφίσθηκε από τις μειονότητες (μαύροι, ισπανόφωνοι, μουσουλμάνοι κ.α.) που φοβήθηκαν από την αντιμεταναστευτική ρητορική του Τραμπ.

Ο Τραμπ πήγε με το δικό του ιδιότυπο τρόπο κόντρα στο ρεύμα. Όταν υποσχόταν πως με την επιβολή δασμών θα φέρει πίσω μεγάλες εταιρείες και θέσεις εργασίας, άγγιζε ευαίσθητες χορδές εκατομμυρίων Αμερικανών. Το ίδιο και η ρητορική του εναντίον του μεταναστευτικού ρεύματος. Η είσοδος μεταναστών παροξύνει το ένστικτο αυτοσυντήρησης κοινωνιών που νοιώθουν ότι απειλούνται με φτωχοποίηση.

Στη λευκή και συντηρητική «βαθιά Αμερική» επικρατεί νοσταλγία για τις παλιές καλές ημέρες και ένα κράμα απόγνωσης και οργής για το σήμερα. Αυτά ακριβώς εξέφρασε ο Τραμπ, υποσχόμενος ότι θα καθαρίσει το «βάλτο» της Ουάσιγκτον. Είναι ειρωνεία της ιστορίας ότι το ρόλο αυτό τον έπαιξε ένας δισεκατομμυριούχος, δημιουργώντας κοινωνικό-πολιτικό κίνημα.

ΕΘΙΞΕ ΤΑ «ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΙΑ»

Ας σημειωθεί, ότι οι επαγγελίες Τραμπ απέκτησαν αξιοπιστία στα μάτια των οπαδών του, κυρίως από τον εχθρικό τρόπο που τον αντιμετώπισε το κατεστημένο. Υπενθυμίζω, ότι σύσσωμο σχεδόν το αμερικανικό και διεθνές κατεστημένο είχε στηρίξει με πάθος τη Χίλαρι και ταυτοχρόνως είχε προσπαθήσει με κάθε τρόπο να γελοιοποιήσει τον Ρεπουμπλικάνο υποψήφιο και στη συνέχεια πρόεδρο. Και τώρα, βεβαίως, το ίδιο κατεστημένο είναι πίσω από τις ποινικές διώξεις στον Τραμπ, ελπίζοντας να τον «κάψει».

Προφανώς, ο Τραμπ είναι και λαϊκιστής και τοξικός. Ο κύριος λόγος, ωστόσο, που εξόργισε το (νέο)φιλελεύθερο κατεστημένο ήταν ότι έθιξε – τουλάχιστον στα λόγια – τα «ιερά και τα όσιά» του, δηλαδή την παγκοσμιοποίηση. Από την άλλη, η περιφρόνηση των αρχουσών ελίτ προς τους «νεοπληβείους» έχει εξουδετερώσει τους παραδοσιακούς μηχανισμούς χειραγώγησης των μαζών. Όταν τα κατεστημένα Μίντια επιτίθενται με πάθος στον Τραμπ, η «βαθιά Αμερική» αντανακλαστικά παίρνει το μέρος του και η ποινική δίωξη μετατρέπεται σε μπούμερανγκ.

Στην πραγματικότητα, στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα έχει συντελεστεί τα τελευταία 10-15 χρόνια μία πρωτοφανής επανάσταση. Το παραδοσιακό δίπολο Δημοκρατικοί – Ρεπουμπλικάνοι που εξασφάλιζε παραδοσιακά τη συστημική πολιτική σταθερότητα έχει πάψει να λειτουργεί κατά τον ίδιο τρόπο, επειδή – λόγω των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών – ο τραμπισμός κατάφερε να μεταλλάξει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα σε κάτι που δεν ήταν. Η ρητορική Τραμπ ολοκλήρωσε μία ιδιότυπα αντισυστημική και συχνά ανορθολογική ιδεολογική τάση που είχε ήδη αρχίσει να αναπτύσσεται στη βάση των Ρεπουμπλικάνων. Ο τραμπισμός αποτελεί πλέον απτή πολιτική πραγματικότητα, που διχάζει συγκρουσιακά τις ΗΠΑ με απροσδιόριστες επιπτώσεις στο μέλλον της υπερδύναμης.

*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.