«Δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για τις προεκλογικές εξαγγελίες» • «Η πιθανότητα να συμβεί κάτι στις ελληνικές τράπεζες είναι πολύ μικρή», υποστήριξε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος

Μπορεί τα κόμματα να τάζουν… λαγούς με πετραχήλια στους απανταχού ψηφοφόρους, προκειμένου να τσιμπήσουν τις πολυπόθητες ψήφους που θα τα οδηγήσουν στην εξουσία, ωστόσο, ως φαίνεται, λογαριάζουν χωρίς τον «ξενοδόχο».

Αυτό, αν μη τι άλλο, φανερώνουν οι νέες δηλώσεις του Γιάννη Στουρνάρα, ο οποίος προειδοποίησε ότι δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για να υλοποιηθούν οι προεκλογικές εξαγγελίες των κομμάτων. «Βεβαίως, καταλαβαίνω ότι προεκλογικά πολλοί λένε πράγματα, τα οποία δεν πρόκειται να εφαρμοστούν, διότι, αν κοστολογήσουμε ορθά αυτά τα οποία λέγονται, ξεπερνάμε κατά πολύ τον όποιο δημοσιονομικό χώρο», υπογράμμισε χαρακτηριστικά ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, σε συνέντευξή του στην «Ημερησία», σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Προέβλεψε, επίσης, νέες αυξήσεις επιτοκίων εντός του 2023, εκτιμώντας ότι τα επιτόκια θα παραμείνουν σε υψηλά επίπεδα έως το 2025, οπότε και αναμένεται να επιτευχθεί ο στόχος του πληθωρισμού που έχει θέσει η ΕΚΤ.

Για την επενδυτική βαθμίδα εκτιμά, ότι για τη σχετική απόφαση οι επενδυτικοί οίκοι θα λάβουν υπόψιν τους τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης. Συμπλήρωσε δε, ότι θα ήταν καλό να έχουμε μία σταθερή κυβέρνηση μακράς πνοής, η οποία θα λάβει γρήγορα τις αποφάσεις που απαιτούνται, ούτως ώστε να λάβουμε την επενδυτική βαθμίδα. Αποφάσεις που θα τις συμπεριλάβει στις προγραμματικές δηλώσεις της.

«Θα περιμένουν την επόμενη κυβέρνηση και θα κρίνουν εάν θα μας δώσουν την επενδυτική βαθμίδα, κυρίως από τις προγραμματικές δηλώσεις της επόμενης κυβέρνησης», ανέφερε χαρακτηριστικά.

ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ

ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΤΟΚΙΩΝ

Πιο αναλυτικά, για το θέμα των επιτοκίων ανέφερε ότι βρισκόμαστε κοντά στην κορύφωσή τους, ωστόσο, όπως είπε, δεν έχουμε φτάσει ακόμα. «Δεν μπορούμε να πούμε ακόμα πόσες αυξήσεις θα γίνουν. Αυτό θα εξαρτηθεί από τις προβλέψεις για τον πληθωρισμό, την οικονομική ανάπτυξη και τις χρηματοπιστωτικές συνθήκες. Όπως εξελίσσονται σήμερα τα πράγματα και, αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά, μπορούμε να πούμε ότι μέσα στο 2023 θα τελειώσουν οι αυξήσεις των επιτοκίων», πρόσθεσε.

Εκτίμησε, ωστόσο, ότι επειδή πρέπει να καλύψουμε ακόμη σημαντικό έδαφος μέχρι την αποκλιμάκωση του πληθωρισμού στα επίπεδα που έχει θέσει ως στόχο η ΕΚΤ, τα επιτόκια θα παραμείνουν εκεί που είναι σήμερα ή και παραπάνω, για ένα διάστημα το οποίο δε θα είναι μικρό. «Όπως τα πράγματα εξελίσσονται σήμερα, προβλέπουμε ότι ο πληθωρισμός στην ευρωζώνη θα μειωθεί στο 2% το 2025. Βέβαια και το 2024 θα πλησιάσει το 2%, αλλά δε θα φτάσει το στόχο του 2%…» είπε ο κ. Στουρνάρας.

Για τις ελληνικές τράπεζες διαβεβαίωσε, ότι αυτή τη στιγμή είναι καλά κεφαλαιοποιημένες, έχουν καλούς δείκτες ρευστότητας, εποπτεύονται αυστηρά, υφίστανται συχνά δοκιμασίες ακραίων καταστάσεων. Εκτίμησε δε ότι η πιθανότητα να συμβεί κάτι στις ελληνικές τράπεζες είναι πολύ μικρή.

Συμπλήρωσε δε, ότι αυτό που χρειάζεται η ελληνική οικονομία είναι μια σταθερή κυβέρνηση μακράς πνοής, που να μπορεί να πάρει τις αποφάσεις που απαιτούνται. Και τούτο, όχι μόνο για να πάρουμε την επενδυτική βαθμίδα, αλλά, κυρίως, να τη διατηρήσουμε, αλλά και να πάμε πάνω από αυτή.

Για την πορεία της οικονομίας ανέφερε ότι «τη στιγμή, που η οικονομία πηγαίνει καλά, χρειαζόμαστε μια επιβεβαίωση της αξιόπιστης οικονομικής πολιτικής τα επόμενα χρόνια και σίγουρα χρειαζόμαστε σταθερότητα στην κυβέρνηση. Χρειαζόμαστε κυβέρνηση μακράς πνοής και βεβαίως μια κυβέρνηση αποφασιστική, η οποία θα πάρει και τις δημοσιονομικές αποφάσεις που απαιτούνται, διότι δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκεί που πρέπει».\ © Newsbreak.gr

Στις 14 Μαΐου κρίνεται η πορεία της σύγχρονης Τουρκίας στον 21^ο αιώνα. Το πρώτο 5^ο αυτού του αιώνα είχε τη σφραγίδα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Την επόμενη Κυριακή το βράδυ θα δούμε εάν η πορεία που χάραξε αυτή η ούτως ή άλλως χαρισματική πολιτική φυσιογνωμία θα συνεχιστεί, ή αν θα σημάνει μια νέα ημέρα για την τουρκική πολιτική.

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης*

Κατά πάσα πιθανότητα στις 14 Μαΐου δε θα κριθεί το ποιος θα καθίσει στην καρέκλα της Προεδρίας, όμως σίγουρα θα δούμε ποιοι θα είναι οι συσχετισμοί στο τουρκικό Κοινοβούλιο. Το ποιος θα είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας μάλλον θα κριθεί στις 28 Μαΐου, μία ημέρα πριν από την επέτειο της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης.

Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας και τα ελληνοτουρκικά, αν κερδίσει ο Ερντογάν δε θα πρέπει να περιμένουμε πολλές αλλαγές. Το «εκκρεμές» ανάμεσα σε Μόσχα και Ουάσινγκτον θα συνεχιστεί, όπως θα συνεχιστεί και η εξωστρεφής πολιτική των τριών πυλώνων: παντουρκισμός, πανισλαμισμός και νεο-οθωμανισμός.

Αν όμως κερδίσει τις εκλογές ο Κιλιτσντάρογλου, τότε θα πρέπει να περιμένουμε ριζικές αλλαγές, κυρίως στο θέμα του γεωπολιτικού προσανατολισμού της Τουρκίας, αλλά και της εξωστρέφειας της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Οι τρεις πυλώνες θα εγκαταλειφθούν και τη θέση τους θα πάρει το δόγμα που έχει αφήσει ως παρακαταθήκη στην τουρκική διπλωματία ο Μουσταφά Κεμάλ. Πρόκειται για το «Yurtta sulh, cihanda sulh», που σημαίνει «Ειρήνη στην πατρίδα, ειρήνη στον κόσμο». Με αυτό ο ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας ήθελε να δείξει ότι η χώρα θα έπρεπε πρώτα να εξασφαλίσει την ηρεμία στο εσωτερικό μεταξύ των εθνικών και θρησκευτικών ομάδων, το οποίο για να επιτευχθεί ήταν απαραίτητη η ηρεμία και με τις γειτονικές χώρες.

Ο Ερντογάν αντικατέστησε το δόγμα του Κεμάλ με τους τρεις προαναφερθέντες πυλώνες και σε ένα βαθμό άλλαξε και τη στοχοθεσία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Το ερώτημα είναι αν ο Κιλιτσντάρογλου, εκτός από την αλλαγή δόγματος, προχωρήσει και σε αλλαγή της στοχοθεσίας.

Για παράδειγμα, από το 2011 που ξεκίνησε η αναταραχή στη Συρία –η οποία εξελίχθηκε σε ένοπλη εξέγερση με την καθοριστική συμβολή της Τουρκίας– ο Κιλιτσντάρογλου και το κόμμα του εξέφραζαν την αντίθεσή τους, από την πρώτη στιγμή. Μάλιστα, έχει δηλώσει ξεκάθαρα, ότι η Τουρκία πρέπει να συνομιλήσει με τον Άσαντ και να λύσει και το προσφυγικό ζήτημα.

Την ίδια στάση τήρησε και στο θέμα της Λιβύης, παραφράζοντας ρήση του Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος είχε πει: «Τι δουλειά έχουμε στην έρημο της Υεμένης;». Έτσι το 2019, όταν γινόταν συζήτηση στη βουλή για την αποστολή στρατευμάτων στη Λιβύη, διερωτήθηκε: «Τι δουλειά έχουμε στην έρημο της Λιβύης;».

Όμως, μπορεί σε μια σειρά από ζητήματα να αλλάξουν ο τρόπος άσκησης ακόμα και η στοχοθεσία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, εντούτοις στα θέματα που αφορούν τον ελληνισμό, δηλαδή την Κύπρο, την Ελλάδα, την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο, η τουρκική πολιτική δεν πρόκειται να αλλάξει.

Ίσως μάλιστα η Ελλάδα υποχρεωθεί σε οδυνηρές υποχωρήσεις, πληρώνοντας το τίμημα της επιστροφής της Τουρκίας στο «δυτικό μαντρί».

Όσον δε αφορά την εξωτερική πολιτική της Εθνικής Συμμαχίας των έξι κομμάτων που υποστηρίζουν την υποψηφιότητα Κιλιτσντάρογλου, παραθέτουμε σχετικό άρθρο του Mehmet Ali Güller από την Cumhuriyet, με την υποσημείωση ότι ο αρθρογράφος είναι κεμαλιστής και η εφημερίδα «κάστρο» του κεμαλισμού:

ΤΙΤΛΟΣ: Η «ΔΥΤΙΚΟΣΤΡΟΦΗ» ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΕΞΙ

Η συμμαχία των Έξι ανακοίνωσε το 240 σελίδων «Μνημόνιο Συνεννόησης Κοινών Πολιτικών». Το 9^ο κεφάλαιο με τίτλο «Εξωτερική Πολιτική, Εθνική Άμυνα, Ασφάλεια και Καταπολέμηση της Τρομοκρατίας, Κυβερνοασφάλεια, Πολιτικές Μετανάστευσης και Αιτούντων Άσυλο», είναι μόνο 12 σελίδες!

Βέβαια, είναι πολύ δύσκολο έξι ανόμοια πολιτικά κόμματα να μπορέσουν να «συμφωνήσουν» σε οποιοδήποτε θέμα. Για το λόγο αυτό τα θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, με δύο εξαιρέσεις, καλύφθηκαν ως επί το πλείστον με στρογγυλεμένες εκφράσεις και αποφεύχθηκαν οι «γωνίες».

ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΝΑΤΟ-ΕΕ

Οι δύο εξαιρέσεις στις οποίες τα έξι κόμματα συμφώνησαν να δώσουν ξεκάθαρη έμφαση είναι το ΝΑΤΟ και η ΕΕ. «Συνεχίζουμε με το ΝΑΤΟ, στόχος είναι η πλήρης ένταξη στην ΕΕ» είναι συνοπτικά η θέση.

Αναμφίβολα αυτά τα δύο ζητήματα –ή για να το θέσω πιο σωστά, αυτοί οι δύο δεσμοί που αγκυρώνουν την Τουρκία στον Ατλαντικό– ισχύουν και για τη συμμαχία AKP-MHP. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει θεμελιώδης διαφορά μεταξύ της Λαϊκής και της Εθνικής Συμμαχίας όσον αφορά τον ατλαντισμό. Και τα δύο κόμματα βλέπουν προς τη Δύση. Ίσως η διαφορά να είναι εδώ: ενώ η Λαϊκή Συμμαχία στρέφεται προς την Ανατολή για να διαπραγματευτεί καλύτερα με τη Δύση, η Εθνική Συμμαχία με αυτό το κείμενο δηλώνει ότι θα κοιτάζει λιγότερο προς την Ανατολή.

Για παράδειγμα, η αναφορά στο μνημόνιο που λέει: «Θα αξιολογήσουμε τις σχέσεις μας με τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης σε ρεαλιστική βάση», στην ουσία δηλώνει ότι η προσέγγιση της σημερινής κυβέρνησης δεν είναι «ρεαλιστική».

ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΗ ΜΟΝΟΜΕΡΕΙΑ

Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι η εξής: Η κατεύθυνση της παγκόσμιας οικονομίας έχει ήδη μετατοπιστεί από τον Ατλαντικό σε Ασία-Ειρηνικό. Τώρα αλλάζει και η κατεύθυνση της πολιτικής. Με την Belt and Road (Πρωτοβουλία μιας ζώνης και ενός δρόμου), η Ασία, η Αφρική και η Ευρώπη ενσωματώνονται, η Ασία-Ευρασία ανεβαίνει, ένας πολυπολικός κόσμος χτίζεται – αυτή η εικόνα παρέχει την ευκαιρία για «πολυμερισμό» σε όλα τα κράτη.

Λόγω της ιδεολογίας και του προγράμματός του το AKP δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει, και δε χρησιμοποίησε, αυτήν την ευκαιρία. Αντιθέτως, προσπάθησε να την κάνει εργαλείο διαπραγμάτευσης με τη Δύση και μετέτρεψε την πολυμέρεια σε παραχωρήσεις προς πολλές κατευθύνσεις. Όσοι φιλοδοξούν να κυβερνήσουν την Τουρκία την επόμενη περίοδο, θα πρέπει να τοποθετηθούν σύμφωνα με το γεγονός, ότι η «πολυμερής στάση σε έναν πολυπολικό κόσμο» μπορεί να είναι επωφελής για τη χώρα από πολλές πλευρές.

Η «πολυμερής σχέση» δεν μπορεί να εφαρμοστεί λέγοντας «Θα κάνουμε προσπάθεια να επιστρέψουμε στο σχέδιο F-35», και παραμένοντας κολλημένοι στο όνειρο της «πλήρους ένταξης στην ΕΕ». Αντιστρόφως, το F-35 μετατρέπεται σε όχημα για πιο «μονόπλευρη» εμπλοκή.

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ

Στο κείμενο του μνημονίου αναφέρεται: «Θα δημιουργήσουμε δεσμούς με τις Ηνωμένες Πολιτείες σε θεσμική βάση και με σχέσεις ισότητας, και θα προωθήσουμε τη σχέση συμμαχίας που βασίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη».

Ωστόσο, δεν υπάρχει πρόβλημα «αμοιβαίας εμπιστοσύνης» μεταξύ της Τουρκίας και των ΗΠΑ. Δεν υπάρχει ούτως ή άλλως «αμοιβαία» κατάσταση, υπάρχει μια μονόπλευρη κατάσταση: οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τρομοκρατικές οργανώσεις κατά της Τουρκίας. Ενεργούν κατά της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τον Καύκασο, επιβάλλουν στρατιωτικές και οικονομικές κυρώσεις στην Τουρκία, προσπαθούν να παίξουν με τα «ρήγματα» της Τουρκίας. Άρα το θέμα της εμπιστοσύνης δεν είναι «αμοιβαίο».

Τα προβλήματα της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι στρατηγικά και ζωτικής σημασίας. Αυτά τα προβλήματα επιλύονται όχι με την αναζήτηση συναίνεσης, αλλά με την αποφασιστική αντίσταση.

Ως εκ τούτου, η κύρια ατζέντα της Τουρκίας είναι να οικοδομήσει εσωτερικά και εξωτερικά μέτωπα, για να επιδείξει και να ενισχύσει αυτή την αποφασιστικότητα.

*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής

Η Βουλή διαλύθηκε και η κλεψύδρα του επίσημου προεκλογικού χρόνου μετρά ήδη αντίστροφα, φέροντας στην επιφάνεια τους γρίφους που γεννά η απρόβλεπτη διαδικασία που προβλέπει δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις με δύο διαφορετικά εκλογικά συστήματα – της απλής αναλογικής και της ενισχυμένης με μπόνους εδρών για το πρώτο κόμμα – με το κάθε ένα από αυτά να κρύβει άγνωστες παραμέτρους και μεταβλητές, που προσδίδουν το απόλυτο σασπένς στις επικείμενες εκλογές.

Γράφει ο
Λάμπρος Σταυρόπουλος

[από το vima.gr]

1] Από τις πρώτες κάλπες που θα διεξαχθούν για πρώτη φορά με το σύστημα της απλής αναλογικής, δεν προκύπτει αυτοδυναμία, όποιο και να είναι το πρώτο κόμμα. Με το ίδιο ποσοστό των κομμάτων που έμειναν εκτός Βουλής στις εκλογές του 2019 (8%) η ΝΔ που κατέκτησε τότε την αυτοδυναμία με 39,85%, τώρα θα χρειαζόταν 46,27%. Άρα, όποιο και να είναι πρώτο κόμμα, αυτοδυναμία δεν υπάρχει. Αυτό, θεωρητικά, είναι και το βαθύτερο νόημα του εκλογικού συστήματος, το οποίο διευκολύνει τις κυβερνήσεις συνεργασίας, αποτρέποντας τις μονοκομματικές κυβερνήσεις. Μόνο που στην περίπτωσή μας τα πράγματα δε φαίνεται να είναι έτσι…

2] Στο ερώτημα ποιες πιθανότητες υπάρχουν να προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας, κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα. Όμως υπάρχουν κάποια δεδομένα με βάση τις εκπεφρασμένες θέσεις των κομμάτων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δηλώσει ότι στόχος του είναι η αυτοδυναμία, η οποία μπορεί να προκύψει μόνο από τις δεύτερες κάλπες και ότι επιδιώκει καθαρή εντολή. Από την άλλη ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει, παρά τις αντίθετες απόψεις που διατυπώνονται στον ΣΥΡΙΖΑ, ότι δεν προσβλέπει σε «κυβέρνηση ηττημένων», εάν έρθει δεύτερος, ακόμα και αν βγαίνουν τα «κουκιά» (με ΠΑΣΟΚ και ΜέΡΑ25 – για το ΚΚΕ ούτε λόγος). Ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει θέσει προϋποθέσεις («Άγνωστος Χ») που δεν αποδέχονται Μητσοτάκης και Τσίπρας.

3] Μήπως τα περί «κυβέρνησης ηττημένων» είναι «μπλόφα»; Εδώ και καιρό, από τότε που πρωτοδιατυπώθηκε η θέση του κ. Τσίπρα (στην περυσινή ΔΕΘ) ότι εφόσον είναι δεύτερο κόμμα δε θα δεχθεί «κυβέρνηση ηττημένων», διατυπώνονται σοβαρές επιφυλάξεις τόσο από την πλευρά της ΝΔ, όσο και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Μητσοτάκης έχει πει σε ανύποπτο χρόνο, πως ο ίδιος δεν έχει καμία αμφιβολία ότι «αν μπορούσε ο κ. Τσίπρας με κάποιον τρόπο, και ως ηττημένος, να βρει κάποια πλειοψηφία η οποία να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή, θα διερευνούσε αυτό το ενδεχόμενο». Τις τελευταίες μέρες το λέει πιο καθαρά, προειδοποιώντας πως «αν οι αριθμοί το επιτρέψουν δε θα διστάσουν να συνασπιστούν και να συγκροτήσουν μια κυβέρνηση ανοχής με ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και Βαρουφάκη», κάτι που χαρακτηρίζει «πολιτική τερατογένεση», αποδίδοντας στον κ. Τσίπρα ότι λέει ψέματα.

4] Πού εδράζεται η άρνηση του κ. Τσίπρα στο ενδεχόμενο «κυβέρνησης ηττημένων»; Στην άποψη ότι «δεν μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς τη συμμετοχή του νικητή των εκλογών». Και προφανώς δε θέλει να κάνει πίσω ούτε χιλιοστό από το στόχο που έχει θέσει για «πρωτιά» του ΣΥΡΙΖΑ – έστω και σε επίπεδο ρητορικό θα ήταν μια έμμεση παραδοχή αυτού που αποτυπώνουν όλες οι δημοσκοπήσεις και η Κουμουνδούρου αρνείται να αποδεχθεί. Θα ήταν άλλωστε ομολογία ήττας. Όμως το σκεπτικό Τσίπρα ακυρώνει επί της ουσίας το νόημα της απλής αναλογικής που εισηγήθηκε και ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2016 και έγκειται στο ότι με το σύστημα αυτό ανοίγει ο δρόμος για συγκλίσεις και συνεργασίες, όχι μόνο για όποιον είναι πρώτο κόμμα. Επί της ουσίας αυτό έλεγαν με τις παρεμβάσεις τους Γιάννης Δραγασάκης και Ευκλείδης Τσακαλώτος και παλαιότερα ο Πάνος Σκουρλέτης και ο Νίκος Φίλης, δηλώνοντας πως εάν οι συσχετισμοί είναι τέτοιοι και το επιτρέψουν και εάν υπάρχει το άθροισμα εδρών από τη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με άλλα κόμματα που θα έχουν μπει στη Βουλή, μπορεί να συγκροτηθεί κυβέρνηση («Άμα έχουν τρία κόμματα 47% ή 48% τι ηττημένοι θα είναι; Εδώ έχουμε κυβερνήσεις με πολύ μικρότερα ποσοστά…»), είπε πρόσφατα ο κ. Τσακαλώτος.

5] Οι δυνατότητες σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας που θα αναζητηθούν μέσω της συνταγματικής διαδικασίας των διερευνητικών εντολών θα δείξουν ποιος έχει δίκαιο και ποιος άδικο. Προς το παρόν αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι εφόσον πρώτο κόμμα έρθει η ΝΔ, το πιθανότερο σενάριο είναι η εντολή που θα λάβει ο κ. Μητσοτάκης για τη διακρίβωση της δυνατότητας σχηματισμού κυβέρνησης που να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Bουλής, θα επιστραφεί πάραυτα στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το ενδιαφέρον θα επικεντρωθεί στον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θα κληθεί να λάβει τη δεύτερη διερευνητική εντολή και μένει να δούμε αν και πώς θα την αξιοποιήσει. Με βάση την άρνηση της «κυβέρνησης ηττημένων», θα πρέπει λογικά να την επιστρέψει. Οπότε η σκυτάλη θα περάσει στα χέρια του τρίτου κόμματος, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να έχει δηλώσει ότι θα αξιοποιήσει την εντολή με τους όρους του, οι οποίοι ήδη δε γίνονται αποδεκτοί από τα άλλα δύο κόμματα.

6] Τι μπορεί να ανατρέψει αυτή την εικόνα; Προφανώς οι συσχετισμοί που θα αναδείξουν οι κάλπες: η πρωτιά, η διαφορά ανάμεσα στους δύο «μονομάχους», τα προγραμματικά θέματα που θα πέσουν στο τραπέζι στη φάση των διερευνητικών εντολών και βεβαίως οι στρατηγικές βλέψεις των πρωταγωνιστών με τα μάτια στραμμένα στις δεύτερες καθοριστικές, κατά τα φαινόμενα, εκλογές.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει πρώτο κόμμα, θα κάνει ό,τι μπορεί για να υπάρξει προοδευτική κυβέρνηση συνεργασίας. Το ερώτημα είναι με ποιους; Αν το ΠΑΣΟΚ επιμένει σε άλλο πρόσωπο για πρωθυπουργό, τότε οι προϋποθέσεις αλλάζουν, καθώς στην Κουμουνδούρου δεν το συζητούν. Και τι θα κάνει με το ΜέΡΑ25 που ήδη μιλά για σενάρια κλειστών τραπεζών και εναλλακτικές μορφές νομίσματος; Αν βεβαίως ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει δεύτερο κόμμα, όπως επιμένουν οι έρευνες της κοινής γνώμης, τότε τα περιθώρια στενεύουν ακόμα περισσότερο.

7] Πάντως, αν οι διερευνητικές εντολές δεν καρποφορήσουν, τότε μένει το τελευταίο συνταγματικό «χαρτί». Η ΠτΔ να καλέσει τους αρχηγούς των κομμάτων και, αν επιβεβαιωθεί η αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης, που να έχει την εμπιστοσύνη της Bουλής, τότε θα επιδιώξει το σχηματισμό εκλογικής κυβέρνησης από όλα τα κόμματα της Bουλής και σε περίπτωση αποτυχίας και αυτής της προσπάθειας, τότε θα αναθέσει στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Eπικρατείας ή του Aρείου Πάγου ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου το σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης, όπως και αναμένεται να συμβεί, για να διενεργήσει εκλογές και θα διαλύσει τη Bουλή. Πριν τη διάλυσή της, η νέα Βουλή θα κληθεί να ορκισθεί και να εκλέξει Πρόεδρο «της μιας ημέρας».

8] Θα ακολουθήσουν οι δεύτερες εκλογές της 2^ας Ιουλίου, με το σύστημα του κλιμακωτού μπόνους εδρών για το πρώτο κόμμα που ψήφισε η παρούσα κυβέρνηση το 2020. Δηλαδή, για ποσοστό μεγαλύτερο ή ίσο του 25% των έγκυρων ψηφοδελτίων, το πρώτο κόμμα λαμβάνει μπόνους 20 εδρών και για κάθε επιπλέον 0,5% παίρνει μία ακόμα έδρα, ενώ για να λάβει το maximum μπόνους των 50 εδρών χρειάζεται ποσοστό 40%.

9] Πού τοποθετείται ο πήχης της αυτοδυναμίας με το σύστημα αυτό; Αν ως βάση συζήτησης πάρουμε το ποσοστό που είχαν το 2019 τα κόμματα που δεν κατάφεραν να περάσουν το κατώφλι του 3%, δηλαδή 8%, τότε η αυτοδυναμία θέλει περίπου 37,5% – 38%. Αν το ποσοστό των κομμάτων που δε θα μπουν στη Βουλή είναι μεγαλύτερο, π.χ. 13%, τότε ο πήχης της αυτοδυναμίας πέφτει στο 36,5%. Αν δεν υπάρξει και τότε αυτοδυναμία, τότε μπαίνουμε σε νέο γύρο διερευνητικών εντολών, από τον οποίο ή θα προκύψει κάποιο σχήμα (οικουμενικό ή μη) συνεργασίας, ή στην αντίθετη (και απευκταία) περίπτωση θα πάμε σε τρίτη εκλογική αναμέτρηση θεωρητικά στα τέλη Ιουλίου (η τελευταία Κυριακή πέφτει 30 Ιουλίου), ενώ ήδη οι πολίτες θα βρίσκονται στις παραλίες…