Το ποσοστό ανεργίας στον Καναδά μειώθηκε στο 5,2% τον Απρίλιο του 2022 από 5,3% το Μάρτιο, σύμφωνα με τις προσδοκίες της αγοράς. Ήταν το χαμηλότερο ποσοστό που έχει καταγραφεί από τότε που έγιναν διαθέσιμα συγκρίσιμα δεδομένα το 1976, επεκτείνοντας την ισχυρή ανάκαμψη για την αγορά εργασίας από την πανδημία Covid-19.
Τα επίπεδα απασχόλησης ήταν σχετικά σταθερά, τόσο στους κλάδους παραγωγής αγαθών όσο και στους κλάδους παραγωγής υπηρεσιών, με κέρδη συγκεντρωμένα στο New Brunswick, στη Nova Scotia, στο Newfoundland και στο Labrador και στην Alberta.
Ο πληθυσμός των ανέργων συρρικνώθηκε κατά 14.400 χιλιάδες άτομα (-1,3% σε 1.085.000), ενώ η μακροχρόνια ανεργία παρέμεινε σχετικά αμετάβλητη στα 224.000 άτομα. Από την άλλη πλευρά, το ποσοστό ανεργίας των νέων αυξήθηκε στο 10,1% από 9,8% τον προηγούμενο μήνα. Εν τω μεταξύ, το ποσοστό συμμετοχής στο εργατικό δυναμικό μειώθηκε στο 65,3% από 65,4%.
ΚΕΜΠΕΚ: ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΧΑΜΗΛΟ
Μετά την αύξηση το Φεβρουάριο και το Μάρτιο, η απασχόληση μειώθηκε κατά 27.000 (-0,6%) στο Κεμπέκ τον Απρίλιο, εξ ολοκλήρου στην εργασία πλήρους απασχόλησης και λόγω της πτώσης των κατασκευών και των εκπαιδευτικών υπηρεσιών. Το ποσοστό ανεργίας είχε οριακή μείωση (3,9%) και παρέμεινε σε ιστορικό χαμηλό. Παρά τη μείωση κατά 0,7 ποσοστιαίες μονάδες στο 89,5% τον Απρίλιο, το ποσοστό των ατόμων ηλικίας 25 έως 54 ετών που συμμετέχουν στην αγορά εργασίας στην επαρχία, παρέμεινε πάνω από το εθνικό ποσοστό για τα άτομα αυτής της ηλικιακής ομάδας (88,4%).
ΚΕΡΔΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΓΙΑ 4 ΕΠΑΡΧΙΕΣ
Ο αριθμός των ατόμων που εργάζονται στο Νιού Μπράνζγουικ αυξήθηκε κατά 6.700 (+1,8%) τον Απρίλιο, ξεπερνώντας για πρώτη φορά το προ-COVID επίπεδό του το Φεβρουάριο του 2020. Το ποσοστό ανεργίας στην επαρχία μειώθηκε κατά 0,7 ποσοστιαίες μονάδες στο 7%.
Η Νέα Σκωτία (+5.900, +1,2%) και η Νέα Γη και το Λαμπραντόρ (+2.500, +1,1%) κατέγραψαν επίσης κέρδη απασχόλησης τον Απρίλιο. Και οι δύο επαρχίες κατέγραψαν επίσης μείωση του ποσοστού ανεργίας (2,1 ποσοστιαίες μονάδες σε 10,8% στη Νέα Γη και το Λαμπραντόρ / -0,5 ποσοστιαίες μονάδες σε 6% στη Νέα Σκωτία).
Στην Αλμπέρτα, η απασχόληση αυξήθηκε κατά 16.000 (+0,7%) τον Απρίλιο, η πρώτη αξιοσημείωτη αύξηση από το Δεκέμβριο του 2021. Τα κέρδη της απασχόλησης ήταν σε μεγάλο βαθμό στο χονδρικό και λιανικό εμπόριο. Το ποσοστό ανεργίας μειώθηκε κατά 0,6 ποσοστιαίες μονάδες στο 5,9%. Παρά την πτώση του επαρχιακού ποσοστού τον Απρίλιο, το Κάλγκαρι (7,2%) και το Έντμοντον (6,9%) ήταν μεταξύ των μητροπολιτικών περιοχών της απογραφής (CMAs) με τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας (κινητοί μέσοι όροι τριών μηνών).
Στο Οντάριο τέλος, τόσο η απασχόληση όσο και το ποσοστό ανεργίας (5,4%) άλλαξαν ελάχιστα.
Αναλυτικά τα ποσοστά ανεργίας στις 10 Επαρχίες για τον Απρίλιο (σε παρένθεση ο Μάρτιος):NFL 10,8% (12,9%) / PEI 8,1% (8,1%) / NS 6% (6,5%) / NB 7% (7,7%) / QC 3,9% (4,1%) / ONT 5,4% (5,3%) / MAN 5% (5,3%) / SASK 5% (5,3%) / ALB 5,4% (5,1%) / BC 5,4% (5,1%)
Οι μάσκες μίας χρήσης είναι κατασκευασμένες από πλαστικό | Μελέτες έχουν αποδείξει ότι η προσφορά τους είναι ασήμαντη
Καθώς αρκετοί ακόμα συνεχίζουν για κάποιο απροσδιόριστο λόγο – που μάλλον οι ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι γνωρίζουν – να φοράνε ακόμα μάσκες, μετά ειδικά τις εκατοντάδες μελέτες που αποδεικνύουν, ότι οι μάσκες αυτές όχι μόνο δε σταματούν τους ιούς αλλά είναι και επικίνδυνες για τους ίδιους, οι «συνειδητοποιημένοι» και «politically correct» αυτοί πολίτες μας θα πρέπει επίσης να καταλάβουν, ότι αυτές οι μάσκες καταστρέφουν και το περιβάλλον μας. Περιβαλλοντολόγοι μάλιστα μιλούν ήδη για ανεπανόρθωτη ζημιά, αρκετοί δε μιλούν για μη αναστρέψιμη πλέον κατάσταση.
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα «eyewideopen.org» την οποία διαχειρίζονται οι «Επιστήμονες για την Υγεία και την Ελευθερία», εκτιμάται ότι 1,6 δισεκατομμύρια μάσκες μιας χρήσης κατέληξαν στους ωκεανούς το 2020 – δηλαδή πάνω από 4 εκατομμύρια την ημέρα. Μέχρι το τέλος του 2021, ο κόσμος είχε δημιουργήσει περίπου 8 εκατομμύρια τόνους πλαστικών αποβλήτων που σχετίζονται με την COVID, μεγάλο μέρος των οποίων ήταν χειρουργικές μάσκες και μάσκες N95, με περίπου 26.000 τόνους να καταλήγουν στη θάλασσα.
Αυτό που μας κάνει βέβαια εντύπωση είναι, γιατί δε μιλάει καμία περιβαλλοντολογική οργάνωση για το τεράστιο αυτό πρόβλημα; Που είναι όλες αυτές οι «πράσινες οργανώσεις»; Οι περισσότερες δεν καταπιάνονται με την πραγματικότητα ότι ναι, οι περισσότερες μάσκες είναι πλαστικές, ή διστάζουν να μιλήσουν για το πρόβλημα.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της επιδημίας, οι ειδικοί σε θέματα υγείας και οι πράσινες ομάδες μάς είπαν να επιμείνουμε σε επαναχρησιμοποιούμενα υφασμάτινα καλύμματα (ή να φτιάξουμε τα δικά μας από ένα παλιό μπλουζάκι). Καθώς η πιο μεταδοτική μετάλλαξη της omicron εξαπλώθηκε, λίγοι μίλησαν για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της «αναβάθμισης» σε μάσκες N95. Ίσως είναι εύλογο, ότι ο πλανήτης έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, μπροστά στο φόβο για την ανθρώπινη υγεία και ασφάλεια. Και δεν έχει βοηθήσει το γεγονός ότι οι συζητήσεις για τις μάσκες έχουν γίνει τόσο εριστικές και πλέον χωρίς νόημα.
Η επιστήμη είναι ξεκάθαρη: Οι μάσκες δε συνεισφέρουν απολύτως σε τίποτα.
Αλλά τώρα που οι πολιτειακές και τοπικές κυβερνήσεις εγκαταλείπουν την υποχρέωση χρήσης μάσκας, πρέπει επιτέλους να αναλογιστούμε τι θα κάνουμε με τους τόνους σκουπιδιών που έχουμε δημιουργήσει εδώ και 2,5 χρόνια. Η ρύπανση από τις μάσκες, η καταστροφή που προκλήθηκε από την ανυπολόγιστη παραγωγή πλαστικού για να «προστατευτούμε», θα είναι ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση που θα έχουν να αντιμετωπίσουν οι επόμενες γενεές.
Ένα δυσάρεστο αλλά αναπόφευκτο γεγονός είναι, ότι οι χειρουργικές μάσκες και οι μάσκες N95 (καθώς και ο εξοπλισμός ατομικής προστασίας και τα test kits) είναι πλαστικά μιας χρήσης ή, στην καλύτερη περίπτωση, πλαστικά διπλής ή τριπλής χρήσης. Οι χειρουργικές μάσκες και οι περισσότερες μάσκες κατασκευάζονται από πολυπροπυλένιο, μια συνθετική πλαστική ίνα η οποία, όπως όλα τα πλαστικά, παράγεται από πετρέλαιο. Παρόλο που μπορούν και συχνά χρησιμοποιούνται περισσότερες από μία φορές, οι ειδικοί δε συνιστούν να τις φορούν για περισσότερες από δύο ή τρεις ημέρες.
Έτσι, οι εκατομμύρια μάσκες N95 που οι κυβερνήσεις πρόσφατα διέθεσαν στους πολίτες, και τα εκατομμύρια «υψηλής ποιότητας» μάσκες που διανέμει στα παιδιά, θα χρησιμοποιηθούν το πολύ λίγες ημέρες πριν καταλήξουν στα σκουπίδια. Από εκεί και πέρα, πολλές θα καταλήξουν σε χωματερές, όπου θα διαρρεύσουν τοξικά χημικά στα υπόγεια ύδατα, ή θα αποτεφρωθούν, απελευθερώνοντας διοξείδιο του άνθρακα και τοξικά αέρια. Πολλά άλλα θα καταλήξουν τελικά σε ποτάμια και ωκεανούς, και θα μπουν στο στόμα θαλασσοπουλιών, όπως το άλμπατρος, που εκ παραδρομής τρέφονται με πλαστικό και το δίνουν στους νεοσσούς τους. Αυτό επιτείνει ένα ήδη ανησυχητικό πρόβλημα, καθώς πιστεύεται ότι περίπου το 90% των θαλασσοπουλιών έχουν ήδη καταπιεί πλαστικό σε κάποια μορφή. Το επίβουλο υλικό θα καταναλωθεί επίσης από τις φάλαινες, ορισμένες από τις οποίες έχουν κοιλιές γεμάτες με πλαστικά απορρίμματα. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, το πλαστικό στους παγκόσμιους ωκεανούς θα μπορούσε να ξεπεράσει τα ψάρια μέχρι το 2050, ένα πρόβλημα που οι μάσκες απλά επιδεινώνουν.
Οι μάσκες στη θάλασσα μπορεί να χρειαστούν έως και 450 χρόνια για να διασπαστούν, δημιουργώντας όλο και μικρότερα κομμάτια πλαστικού κατά τη διαδικασία, σύμφωνα με την οργάνωση προστασίας της θάλασσας OceansAsia. Αυτά τα μικροπλαστικά επηρεάζουν όλο και περισσότερο τους ωκεάνιους μικροοργανισμούς και συσσωρεύονται στην τροφική αλυσίδα – μια μελέτη του 2018 διαπίστωσε ότι το 100% των θαλάσσιων χελωνών που εξετάστηκαν είχαν μικροπλαστικά στο πεπτικό τους σύστημα.
Ένα άλλο πράγμα που πρέπει να λάβετε υπόψη σας: Όπως όλα τα πλαστικά μιας χρήσης, οι μάσκες ενισχύουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου σε κάθε σημείο του κύκλου ζωής τους.
Οι περιβαλλοντικές ομάδες έχουν αναγνωρίσει εδώ και καιρό, ότι ο περιορισμός των πλαστικών που πετιούνται είναι το μόνο αποτελεσματικό μέσο για τη μείωση των επιπτώσεών τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ορισμένες χώρες και πόλεις έχουν απαγορεύσει τις πλαστικές σακούλες και τα καλαμάκια.
Όσοι από εμάς νοιαζόμαστε και αγαπάμε ακόμα τη φύση και τον πλανήτη, πρέπει να αγωνιστούμε για τη διαμόρφωση μιας πιο βιώσιμης μακροπρόθεσμης προσέγγισης. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι και οι ειδικοί σε θέματα δημόσιας υγείας θα συνεχίσουν να συζητούν τις συστάσεις, αλλά οι περιβαλλοντολόγοι και οι απλοί άνθρωποι που σέβονται τη φύση, μπορούν και πρέπει να υπερασπιστούν τη γη μας.
Τώρα που ο ιός φαίνεται να κάνει… καλοκαιρινές διακοπές και τα περισσότερα μέτρα αποσύρονται προσωρινά, υπό ποιες συνθήκες δικαιολογείται να φοράμε ή να απαιτούμε από τους άλλους να φορούν μάσκες, που είναι επιβλαβείς για τον πλανήτη και την υγεία τους; Πόση ζημιά θα προκληθεί στους ωκεανούς, τη θαλάσσια ζωή και το κλίμα, αν εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια άνθρωποι συνεχίσουν να τις φορούν σε τακτική βάση; Πόση ζημιά έχουμε ήδη προκαλέσει; Τι θα χρειαστεί για να ελαχιστοποιήσουμε τη ζημιά στο μέλλον; Αναπάντητα ερωτήματα, που φαίνεται όλοι αυτοί οι «ειδικοί» να μην μπορούν να απαντήσουν.
Έκτακτο σχέδιο για ενεργειακό μπλακ άουτ με τηλεργασία και Κυριακές χωρίς αυτοκίνητα
Σχέδιο έκτακτης ανάγκης για τις πρωτοβουλίες στις οποίες πρέπει να προχωρήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση το επόμενο διάστημα για την εξοικονόμηση ενέργειας, ως αντιμετώπιση μιας πιθανής απότομης διακοπής των ρωσικών προμηθειών φυσικού αερίου, εξετάζει η Κομισιόν.
Με τον πόλεμο στην Ουκρανία να είναι σε πλήρη εξέλιξη και να μη διαφαίνονται σημεία σύγκλισης για τον τερματισμό του από τις δύο πλευρές, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επεξεργάζεται σειρά προτάσεων για να αποφευχθεί ένα ενεργειακό μπλακ άουτ. Το σχέδιο αυτό αναμένεται να το παρουσιάσει στις 18 Μαΐου, σύμφωνα με την ισπανική εφημερίδα «EL PAIS».
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ, ΟΙ ΔΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΞΕΤΑΖΟΝΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΞΗΣ:
-Τηλεργασία έως τρεις φορές την εβδομάδα. Αυτό, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Κομισιόν, μπορεί να οδηγήσει σε εξοικονόμηση 500.000 βαρελιών πετρελαίου, καθώς μια ημέρα τηλεργασίας ισοδυναμεί με 170.000 λιγότερα βαρέλια πετρελαίου ημερησίως.
-Κοινή χρήση αυτοκινήτου με άλλους ανθρώπους και ήπια οικονομική ενίσχυση σημαίνει 470.000 λιγότερα βαρέλια.
-Μείωση ορίων ταχύτητας στους αυτοκινητόδρομους τουλάχιστον κατά 10 χιλιόμετρα ανά ώρα, κάτι που ισούται με 430.000 βαρέλια λιγότερα.
-Κυριακές χωρίς αυτοκίνητα στις πόλεις, που σύμφωνα με τις εκτιμήσεις θα αποφέρει 380.000 βαρέλια πετρελαίου λιγότερα, ενώ η χρήση μονών – ζυγών στις πόλεις εξοικονομεί 210.000 βαρέλια.
-Παράλληλα, προτείνεται ο περιορισμός του αριθμού των αεροπορικών ταξιδιών για επαγγελματικούς λόγους, καθώς και η χρήση ηλεκτρικών οχημάτων και τρένων αντί για αεροπλάνα.
Στόχος, όπως επισημαίνουν, είναι να διασφαλιστεί η ενεργειακή επάρκεια πρωτίστως για τα νοικοκυριά και τις βασικές δημόσιες υπηρεσίες, όπως επίσης και για τους κλάδους της παραγωγής που έχουν ζωτική σημασία (όπως συνέβη και με τα πρώτα lockdown του 2020, αφότου ξέσπασε η πανδημία της Covid-19).
Ενδεικτικό του πόσο η υπόθεση κάθε άλλο παρά απλή είναι, αποτελεί το γεγονός πως από τα περίπου 155 δισ. κυβικά μέτρα που αγόρασαν πέρυσι τα κράτη – μέλη της ΕΕ από τη Ρωσία, εκτιμάται ότι μόνο τα δύο τρίτα μπορούν να καλυφθούν εντός του έτους από άλλες πηγές. Κάτι που σημαίνει, πρακτικά, ότι μένει ένα κενό της τάξης των 50 και πλέον δισ. κυβικών, ποσότητα η οποία ισοδυναμεί με το σύνολο της κατανάλωσης Ρουμανίας, Ουγγαρίας, Αυστρίας, Τσεχίας, Σλοβακίας, Εσθονίας, Λετονίας και Λιθουανίας – ή με πάνω από το μισό του αερίου που έχει ανάγκη η Γερμανία.
Την ίδια στιγμή, οι Βρυξέλλες καλούνται να διασφαλίσουν ότι καμία χώρα της ΕΕ δε θα αποκτήσει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι κάποιας άλλης, επειδή θα έχει πρόσβαση σε μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου. Κάτι τέτοιο σημαίνει ότι θα υπάρξει ένας μηχανισμός αναδιανομής ανάμεσα στα κράτη – μέλη, με ευθύνη της Κομισιόν, ο οποίος αρχικά προβλέπεται να λειτουργεί σε εθελοντική βάση και, εφόσον κριθεί αναγκαίο, να είναι υποχρεωτικός και να συνοδεύεται από τις ανάλογες ρήτρες.
«Οι εταίροι μας ζητούν να υπάρξει ένα συντονισμένο σχέδιο, με σκοπό να αποφασίζεται από κοινού ποιες βιομηχανίες θα επηρεαστούν σε μια τέτοια περίπτωση, ώστε να αποφευχθεί η πρόκληση προβλημάτων ανταγωνισμού μεταξύ τους» σημειώνει πηγή της Κομισιόν στην «el Pais». Μόνο που, όπως δείχνει η μέχρι σήμερα εμπειρία, στις μεγάλες κρίσεις συχνά υπερτερεί ανάμεσα στους εταίρους το «εθνικό» έναντι του «ευρωπαϊκού», με αποτέλεσμα πολύ συχνά να προκαλούνται αδιέξοδα.
Παράλληλα με τα όσα εξετάζονται σε θεσμικό επίπεδο, η ΕΕ έχει ξεκινήσει και μια εκστρατεία προκειμένου να μειωθεί η κατανάλωση ενέργειας – τόσο σε επίπεδο κρατών αλλά και πολιτών.
«Κάθε κιλοβατώρα μετράει», είπε ο Γερμανός αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομίας, Ρόμπερτ Χάμπεκ, ο οποίος δημοσιοποίησε πρόσφατα μια σειρά κατευθυντήριες γραμμές για τη μείωση της κατανάλωσης. Άλλωστε η κυβέρνηση του Βερολίνου αποφάσισε να μειώσει στα 9 ευρώ για το επόμενο τρίμηνο την τιμή της μηνιαίας κάρτας για τα δημόσια μέσα μεταφοράς, ώστε οι πολίτες να ενθαρρυνθούν να χρησιμοποιούν αυτά αντί των αυτοκινήτων τους.
Στην Ιταλία έχει τεθεί σε εφαρμογή από την κυβέρνηση η «Επιχείρηση Θερμοστάτης», με την οποία ελπίζει να εξοικονομήσει 2.000 – 4.000 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως. Σύμφωνα με τα μέτρα που έχουν εγκριθεί για τα δημόσια κτίρια, δίνοντας ανάλογες συστάσεις και για τα ιδιωτικά, το χειμώνα η θερμοκρασία δεν μπορεί να ρυθμίζεται πάνω από τους 19 βαθμούς Κελσίου, με μέγιστη απόκλιση δύο βαθμών και το καλοκαίρι δε θα μπορεί να πέφτει κάτω από τους 27 βαθμούς, με ανάλογη απόκλιση.
Αυτή την περίοδο και άλλες χώρες της ΕΕ εξετάζουν αντίστοιχα μέτρα, όπως η Γαλλία, η Ολλανδία, η Αυστρία και η Πορτογαλία. Στην πρώτη, μάλιστα, το Μάρτιο η κυβέρνηση είχε ζητήσει από τους πολίτες να συμμετέχουν στην προσπάθεια κατεβάζοντας τους θερμοστάτες στα σπίτια κατά ένα βαθμό – «αυτό ισοδυναμεί με 12-15 λιγότερα τάνκερ μεθανίου στα γαλλικά λιμάνια» είχε δηλώσει τότε η CEO του ενεργειακού ομίλου της Engie.
Η ΚΟΜΙΣΙΟΝ ΕΞΕΤΑΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟ
ΔΑΝΕΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχεδιάζει να εκδώσει νέο χρέος της ΕΕ για να καλύψει τις βραχυπρόθεσμες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ουκρανίας τους επόμενους τρεις μήνες, που υπολογίζεται σε 15 δισεκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με δημοσίευμα του POLITICO.
Το αν θα πραγματοποιηθεί ή όχι κάτι τέτοιο θα γίνει και αυτό γνωστό στις 18 Μαΐου, σύμφωνα με το δημοσίευμα που επικαλείται τρεις διπλωματικές πηγές.
Σύμφωνα με την ουκρανική κυβέρνηση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ουκρανία χρειάζεται 5 δισεκατομμύρια ευρώ το μήνα για να διατηρήσει την οικονομία της ζωντανή — από την πληρωμή μισθών και συντάξεων, μέχρι τη φροντίδα των εκτοπισμένων πληθυσμών, καθώς και άλλα έξοδα που σχετίζονται με τον πόλεμο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δεσμευτεί να παράσχουν το ένα τρίτο αυτού του ποσού, το οποίο θα αφήσει, ωστόσο, ακάλυπτα 10 δισεκατομμύρια ευρώ.
Η Κομισιόν ενημέρωσε τους πρεσβευτές της ΕΕ την Παρασκευή 6/5 για ένα σχέδιο γεφύρωσης αυτού του κενού, το οποίο θα συνεπαγόταν την έκδοση χρέους από την Κομισιόν με βάση τις εγγυήσεις που παρέχονται από τις χώρες της ΕΕ. Αυτό είναι παρόμοιο με το λεγόμενο πρόγραμμα SURE που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας για τη συγκέντρωση κεφαλαίων για τους βραχυχρόνια ανέργους, όπως αναφέρουν οι διπλωμάτες. Τότε, η Επιτροπή ζήτησε 25 δισ. ευρώ σε εγγυήσεις για να συγκεντρώσει 100 δισ. ευρώ.
Αν και το οικονομικό «κενό» της Ουκρανίας είναι πολύ μικρότερο, η Επιτροπή δεν έχει παράσχει λεπτομέρειες για το πόσα θα χρειαζόταν και πώς θα κατανεμηθεί μεταξύ των χωρών, είπαν οι διπλωμάτες.
Μερικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, της Αυστρίας και της Ελλάδας, ζήτησαν από την Επιτροπή να παράσχει εναλλακτικές επιλογές χρηματοδότησης πριν από την παρουσίαση του σχεδίου της στις 18 Μαΐου.
Εάν άλλες χώρες εκτός ΕΕ, όπως η Ιαπωνία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Νορβηγία και άλλες συμμετάσχουν, θα μείωναν το ποσό που καλείται να καλύψει η ΕΕ. Και αυτό θα μπορούσε να συμβεί με διμερείς δωρεές, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές. Η γαλλική Προεδρία θέλει να θέσει το θέμα στους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων προς συζήτηση στα τέλη Μαΐου.
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν στην επέτειο της Ημέρας της Νίκης εξέφρασε το πώς βλέπει τα πράγματα η ρωσική ηγεσία, τις δυσκολίες που συναντά και την επιμονή στην εδαφική νίκη
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν στην επέτειο της Ημέρας της Νίκης εξέφρασε το πώς βλέπει τα πράγματα η ρωσική ηγεσία, τις δυσκολίες που συναντά και την επιμονή στην εδαφική νίκη
Ένα από τα χειρότερα πράγματα στην πολιτική γενικά και στη διεθνή πολιτική ειδικότερα, είναι κανείς να πιστέψει ένα ιδεολόγημα που κάποια στιγμή του φάνηκε χρήσιμο στο πλαίσιο κάποιας ρητορικής στρατηγικής. Και ακόμη χειρότερο λάθος είναι, να προσπαθήσει να το διορθώσει με ένα ακόμη μυθολογικό αφήγημα.
Η Δύση κάποια στιγμή χρειάστηκε να φτιάξει έναν ιδιότυπο ρωσικό «μπαμπούλα» και για να νομιμοποιήσει το γεγονός ότι συνέβαλε στη διαμόρφωση του κλίματος του «Νέου Ψυχρού Πολέμου» και για να αποφύγει να πάρει θέση στο ερώτημα που έθεταν τα διάφορα διαβήματα της Ρωσίας σε σχέση με τη δυνατότητα να υπάρξει μια «συμπεφωνημένη» νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ευρώπη που να απαντά στις ρωσικές ανησυχίες. Τμήμα αυτής της μυθολογίας ήταν μια Ρωσία που ούτως ή άλλως θα έκανε πόλεμο και μάλιστα πολύ γρήγορα θα καταλάμβανε την Ουκρανία, οπότε το θέμα δεν ήταν να αποτραπεί ο πόλεμος, αλλά να τιμωρηθεί η Ρωσία με όσο το δυνατόν περισσότερες κυρώσεις.
Όταν ο πόλεμος όντως ξεκίνησε και φάνηκε ότι δε θα ήταν ακριβώς ένας «πόλεμος αστραπή», αλλά μια μάλλον παρατεταμένη σύγκρουση, η αντίδραση της Δύσης ήταν ότι όλα αυτά απλώς δείχνουν τον παραλογισμό και την «παραφροσύνη» του Πούτιν που ξεκίνησε έναν πόλεμο που δε θα μπορούσε με τίποτα να κερδίσει.
Δηλαδή, ουσιαστικά από τη μια πρόβαλαν την εικόνα μιας Ρωσίας που ούτως ή άλλως θα κέρδιζε τον πόλεμο και από την άλλη την εικόνα μιας Ρωσίας που σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσε να τον κερδίσει. Και τότε ήταν που πέραν των κυρώσεων ως πρώτη προτεραιότητα, τέθηκε το να ενισχυθούν ακόμη περισσότερο οι ουκρανικές δυνάμεις μέχρι την πλήρη ήττα της Ρωσίας.
Πλευρά της αντίληψης περί του παραλογισμού και της παραφροσύνης της ρωσικής ηγεσίας και ο τρόπος που διάφορα δυτικά ΜΜΕ ανέμεναν ότι ο Πούτιν, με την ευκαιρία της «Ημέρας της Νίκης», περίπου θα κήρυττε την έναρξη του πυρηνικού πολέμου. Πράγμα το οποίο γνωρίζουμε ότι δεν έγινε.
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ
ΠΕΡΑΝ ΤΩΝ «ΜΥΘΟΛΟΓΙΩΝ»
Στην πραγματικότητα, η ομιλία του Πούτιν στην Κόκκινη Πλατεία παρουσίασε τον τρόπο που σκέφτεται αυτή τη στιγμή τον πόλεμο στην Ουκρανία η ρωσική ηγεσία. Έναν τρόπο στον οποίο μπορεί κανείς να εντοπίσει αντιφάσεις, ή λανθασμένες εκτιμήσεις, αλλά σίγουρα όχι παραλογισμό ή «παραφροσύνη».
Ουσιαστικά, επανέλαβε πράγματα που έχουν ειπωθεί ξανά. Η Ρωσία εκτίμησε ότι η ουκρανική πλευρά ετοιμαζόταν να κάνει μια μεγάλη επίθεση στο Ντονμπάς και την Κριμαία, ότι ετοιμαζόταν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και ότι οι δυτικές χώρες την προμήθευαν διαρκώς με τελευταίας τεχνολογίας όπλα. Απέναντι σε αυτό η Ρωσία έκανε, σύμφωνα με το Ρώσο πρόεδρο, μια προληπτική επίθεση. Παράλληλα, υπενθύμισε ότι προηγουμένως η Ρωσία είχε προτείνει στη Δύση ένα διάλογο για μια νέα αμοιβαία αποδεκτή αρχιτεκτονική συλλογικής ασφάλειας στην Ευρώπη.
Ουσιαστικά, αυτό αναλογεί στις άλλες δημόσιες τοποθετήσεις που έχει κάνει η ρωσική πλευρά: επίδικο του πολέμου είναι το Ντονμπάς στο βαθμό που δεν υπήρχε κάποια άλλη πρόταση για συνολικότερη διευθέτηση. Μπορεί να επιτέθηκε η Ρωσία αλλά ουσιαστικά αμύνθηκε σε επίθεση που θα ερχόταν. Η Δύση αρνήθηκε να υπάρξει πολιτική λύση και ενίσχυσε την ουκρανική πλευρά.
Δεν υπήρξαν, προφανώς, αναφορές ούτε σε πυρηνικά όπλα, ούτε σε συντέλεια του κόσμου.
Από την άλλη, προφανώς και η ρωσική τοποθέτηση έχει στοιχεία «αφηγήματος» και ενίοτε ιδεολογικής πρόσληψης των πραγμάτων.
Παρότι όντως υπήρξε δυτική ενίσχυση της Ουκρανίας, πριν το ξέσπασμα του πολέμου και όντως η ουκρανική πλευρά είχε αρχίσει να κάνει διάφορες παραβιάσεις της ανακωχής σε όλη τη «γραμμή επαφής», εντούτοις δεν είναι δεδομένο ότι ετοιμαζόταν μια μεγάλη επίθεση. Ούτε είναι δεδομένο ότι ακόμη και σε μια περίπτωση ουκρανικής κλιμάκωσης θα εμπλέκονταν και δυτικές δυνάμεις. Αντίστοιχα θα μπορούσε να πει κανείς, ότι η ρωσική πλευρά υποεκτίμησε την ικανότητα αντίστασης της ουκρανικής πλευράς και επίσης επένδυσε σε μια γρήγορη κατάρρευση της ουκρανικής κυβέρνησης (κάτι που εμφανώς προς στιγμή εκτίμησαν και δυτικές κυβερνήσεις). Όπως επίσης δεν είναι δεδομένο, ότι στις εκτάσεις που διεκδικεί να «απελευθερώσει» η Ρωσία όντως οι τοπικοί πληθυσμοί θα έχουν μια αντίδραση ανάλογη με αυτή του πληθυσμού στην Κριμαία, που σε γενικές γραμμές νομιμοποίησε την εκ νέου ενσωμάτωση στη Ρωσική Ομοσπονδία.
Όμως, την ίδια στιγμή, όντως στην Ουκρανία υπάρχει μια ανοιχτή πολιτική σύγκρουση από το 2014, όντως δεν υπήρξε η αναγκαία ενθάρρυνση και από τη Δύση ώστε να εφαρμοστούν οι συμφωνίες Μινσκ ΙΙ και όντως η Δύση αρνήθηκε να δώσει κάποιες πιο συγκεκριμένες εγγυήσεις ασφάλειας, όταν τέθηκε το ερώτημα από τη μεριά της Ρωσίας.
Όλα αυτά δεν παραπέμπουν σε παραλογισμό ή «παραφροσύνη», αλλά σε ζητήματα που αφορούν την εκτίμηση της συγκυρίας και το πόσο ορθή είναι αυτή και σε τακτικές επιλογές που μπορεί να στηρίχτηκαν σε εκτιμήσεις που μπορεί να μην αντιστοιχούσαν σε αυτή την εκτίμηση.
Είναι επίσης προφανές, ότι η Ρωσία εκτιμούσε από καιρό ότι δεν μπορεί να υπάρξει συνεννόηση με τη Δύση, ότι ο κόσμος πήγαινε σε νέες διαιρέσεις και ότι έπρεπε να κατοχυρώσει ένοπλα ότι δε θα αποδεχτεί τετελεσμένα. Εκτίμησε ταυτόχρονα, ότι σε έναν πιο κατακερματισμένο κόσμο θα μπορούσε να αντέξει ακόμη και το βάρος των κυρώσεων.
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΥΣΚΟΛΙΑ
ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Πίσω από τις διαρκείς επικλήσεις των αναλογιών με το Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, έναν πόλεμο με μεγάλο ηρωισμό αλλά και τεράστιο κόστος σε ζωές για τη Σοβιετική Ένωση, μπορούσε κανείς να διακρίνει και την επίγνωση των δυσκολιών στον πόλεμο στην Ουκρανία.
Η «διόρθωση» της στρατηγικής, με την εγκατάλειψη της πίεσης στο Κίεβο, την επικέντρωση στο Ντονμπάς, με όρους πρώτα πολέμους φθοράς και μετά κινήσεων, τα πιο προσεκτικά βήματα, η επίγνωση ότι υπάρχουν αντιστάσεις, όλα αυτά παραπέμπουν σε έναν πόλεμο που θα κρατήσει αρκετά.
Στο βαθμό που συνεχίζουν να έρχονται ενισχύσεις από τη Δύση σε εξοπλισμό, η ουκρανική πλευρά δε δείχνει διατεθειμένη να συνθηκολογήσει, αν και όλα δείχνουν ότι η Ρωσία, έστω και αργά, μάλλον προχωράει ως προς τους στόχους της, έχει περιορίσει τις απώλειες και σιγά – σιγά έχει κάποια εδαφικά κέρδη. Το εάν θα μπορέσει να ολοκληρώσει αυτή την κίνηση είναι κάτι που θα φανεί το επόμενο διάστημα. Όταν θα φανεί και εάν όλο αυτό αντιστοιχούσε στο βαρύ τίμημα και σε έμψυχο υλικό και σε εξοπλισμό που έχει καταβάλει η Ρωσία μέχρι τώρα.
Σε τελικά ανάλυση, αυτό ακριβώς το στοιχείο, το εάν και σε ποιο βαθμό μπορεί να υπάρξει ένας τέτοιου τύπου νικηφόρος εδαφικός πόλεμος, και μάλιστα με όρους μεσοπρόθεσμης κατίσχυσης (γιατί στο βραχύ χρόνο οι ΗΠΑ για παράδειγμα κατίσχυσαν στο Αφγανιστάν για να αποχωρήσουν είκοσι χρόνια μετά, με τους Ταλιμπάν πάλι στην εξουσία), είναι που θα κρίνει το εάν και σε ποιο βαθμό η ρωσική τακτική ήταν ένας «παραλογισμός».
Βεβαίως υπάρχει πάντα και η φράση που αποδίδεται, μάλλον εσφαλμένα στον Ταϊλεράνδο: «είναι χειρότερο από ένα έγκλημα, είναι ένα λάθος», που στην περίπτωση που συζητάμε θα γινόταν «ήταν χειρότερο από έναν παραλογισμό, ήταν ένα λάθος».
Ο Σαμαράς ως πιθανός λόγος επίσπευσης των εκλογών!
Το παρασκήνιο της εκλογής του Κυριάκου Μητσοτάκη στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, τον Ιανουάριο του 2016, δεν έχει γραφτεί ακόμη. Και θα αργήσει ενδεχομένως, καθώς οι βασικοί πρωταγωνιστές και πρωτοστάτες της υποστήριξής του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, κατά πάσα πιθανότητα δε θα μιλήσουν.
-Δε θα μιλήσει σίγουρα ο τραπεζίτης που διέθεσε το call center της τράπεζάς του για να στηθεί εκεί το στρατηγείο του πρωθυπουργού, από το οποίο γίνονταν δεκάδες τηλέφωνα προς τα μέλη του κόμματος.
-Δε θα μιλήσει ο υψηλόβαθμος Αμερικανός διπλωμάτης που παρότρυνε υπερφιλόδοξο πολιτικό να κατέλθει υποψήφιος αρχηγός, προκειμένου να σπάσει το καραμανλικό μπλοκ σε συγκεκριμένη περιοχή, πράγμα το οποίο επετεύχθη.
-Δε θα μιλήσουν οι δύο επιχειρηματίες καναλάρχες, οι οποίοι αμέσως μετά τον πρώτο γύρο, όταν είδαν ότι η επιλογή τους απέτυχε, ρώτησαν τότε τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα ποιον να στηρίξουν οι θύρες τους, και εκείνος μέσω αντιπροσώπου υπέδειξε τον κύριο Μητσοτάκη.
-Δε θα μιλήσουν τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ που ενέγραψαν μαζικά 10.000 μέλη του κόμματός τους στη Νέα Δημοκρατία υπέρ του κυρίου Μητσοτάκη – μόνο ο κύριος Βενιζέλος, άφησε πρόσφατα μια αιχμή…
-Δε θα μιλήσουν οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, που ανέλαβαν την έκδοση των αποτελεσμάτων – ούτε η πρώτη, του Νοεμβρίου, που τίναξε στον αέρα τις εκλογές όταν ο Μεϊμαράκης προηγείτο με 50%, ούτε η δεύτερη, του Ιανουαρίου, η οποία στο παρελθόν είχε συλληφθεί να παρακολουθεί τον πρώην πρωθυπουργό και πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κώστα Καραμανλή.
-Δε θα μιλήσει, βεβαίως, γιατί από εκεί που βρίσκεται δεν μπορεί, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος έκανε τα «μαγικά» του στην τελική ευθεία και αδρανοποίησε κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, πολιτικά του παιδιά, που επιθυμούσαν συγκεκριμένη εξέλιξη. Κάποτε θα μάθουμε γιατί έγινε λευκή απεργία και από ποιους την τελευταία εβδομάδα.
Υπάρχει όμως κάποιος που μπορεί να μιλήσει – αν δεν άρχισε ήδη να μιλά. Ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος, Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος τότε, προς έκπληξη όλων των πολιτικών του φίλων, κινητοποίησε τις δυνάμεις του σε όλη την επικράτεια υπέρ της εκλογής του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και εδώ δεν έχουν γραφτεί τα βαθύτερα κίνητρα αυτής της πρωτοβουλίας του, για την οποία δείχνει να μετανιώνει σήμερα. Ουδείς γνωρίζει αν ο πρώην πρωθυπουργός, πριν δώσει τα χέρια με τον κύριο Μητσοτάκη, αποτάθηκε σε άλλον υποψήφιο, αν του ζήτησε ανταλλάγματα και ποια είναι αυτά. Είναι προφανές από την εξέλιξη των πραγμάτων και από όσα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, ότι η στήριξη του κυρίου Σαμαρά προς τον κύριο Μητσοτάκη δε βασίστηκε σε αμιγώς πολιτικά κριτήρια – υπήρχε μετά βεβαιότητας και προσωπικό σκέλος.
Η στήριξη που παρείχε το κόμμα στον κύριο Σαμαρά, όταν του επιτέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ για το σκάνδαλο Novartis, υπήρξε καταλυτική για την πολιτική του επιβίωση. Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν τον είχε στηρίξει και τον είχε αφήσει ακάλυπτο, όποια και αν ήταν η αλήθεια, σήμερα δε θα μιλούσαμε. Κατά τούτο, ο πρωθυπουργός πιστεύει ότι έχει εξοφλήσει τα γραμμάτιά του στα βασικά! Προφανώς, όμως, όπως διεφάνη από την ομιλία τού πρώην πρωθυπουργού στο συνέδριο, η άρνηση των δικαστικών Αρχών να αποκαλύψουν τα πρόσωπα των προστατευόμενων μαρτύρων που έκαναν λόγο για τις τροχήλατες βαλίτσες, θεωρείται αθέτηση συμφωνίας από τον κύριο Σαμαρά. Όπως επίσης αθέτηση θεωρείται και η επιλογή του Μαργαρίτη Σχοινά για τη θέση του επιτρόπου και αντιπροέδρου της Κομισιόν από τον κύριο Μητσοτάκη, αξίωμα το οποίο λέγεται ότι είχε υποσχεθεί στον κύριο Σαμαρά ο πρωθυπουργός.
Ακόμη κι αν δεν έβαζε βέτο στο διορισμό του κυρίου Σαμαρά σε θέση επιτρόπου η καγκελάριος Μέρκελ – βολική δικαιολογία για τον κύριο Μητσοτάκη –, το βέβαιο είναι ότι ο πρωθυπουργός δε θα ήθελε τον προκάτοχό του στα πόδια του, και μάλιστα σε μια θέση κομβική, στην καρδιά των ευρωπαϊκών εξελίξεων. Η έκρηξη του κυρίου Σαμαρά στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας δεν ήταν, λοιπόν, κεραυνός εν αιθρία – αναμενόταν. Τα παράπονά του ήταν γνωστά από καιρό και τα διαβίβαζε στο Μέγαρο Μαξίμου μέσω του διευθυντή και γενικού γραμματέα της κυβέρνησης, Γρηγόρη Δημητριάδη, ο οποίος επισκέπτεται τακτικά, για λόγους σεβασμού και αβρότητας, το πολιτικό του γραφείο στην οδό Δημοκρίτου, ως απεσταλμένος του κυρίου Μητσοτάκη. Ο κύριος Σαμαράς, άλλωστε, ήταν φίλος με τον εκλιπόντα πατέρα τού κυρίου Δημητριάδη.
Ωστόσο, μετά την εκφώνηση της ομιλίας του κυρίου Σαμαρά στο συνέδριο, σήμανε συναγερμός στο Μέγαρο Μαξίμου. Γιατί αυτή τη φορά, πέρα από τις γνωστές διαμαρτυρίες που έχουν ειπωθεί και στο παρελθόν, ότι ο κύριος Μητσοτάκης μετατρέπει τη Νέα Δημοκρατία σε Ποτάμι (μα, αυτό το κόμμα δεν ιδρύθηκε για να κόψει ψήφους από τον κύριο Τσίπρα στις ευρωεκλογές του 2014, προς όφελος της Νέας Δημοκρατίας;) και ότι με τον πειρατή Τούρκο δεν κάνεις διάλογο, ο κύριος Σαμαράς απηύθυνε αυτή τη φορά μια πολύ συγκεκριμένη απειλή προς τον ίδιο τον πρωθυπουργό: ότι δε θα επιτρέψει να υπογραφεί συνθηκολόγηση με την Τουρκία στο Αιγαίο.
Ότι θα αποτρέψει «Πρέσπες του Αιγαίου». Ότι θα πολεμήσει το λόμπι του κατευνασμού που έχει διεισδύσει και στις τάξεις της Νέας Δημοκρατίας. Ότι δεν πρέπει ο κύριος Μητσοτάκης να υποτιμά τους Έλληνες! Αυτό είναι κάτι πολύ καινούργιο και ξεπερνά κατά πολύ τα παράπονα του κυρίου Σαμαρά για τη θέση του επιτρόπου, για τους προστατευόμενους μάρτυρες, για το Ποτάμι, για τις διερευνητικές επαφές. Σύμφωνα με κορυφαία πηγή της Νέας Δημοκρατίας, με την οποία ο ίδιος συνομίλησα, ο κύριος Μητσοτάκης αναστατώθηκε από την αποστροφή αυτή του κυρίου Σαμαρά, γιατί γνωρίζει πως, ακόμη κι αν υλοποιηθούν όλες του οι απαιτήσεις για την υπόθεση Novartis, είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποστεί από την απειλή που διατύπωσε για το συμβιβασμό στο Αιγαίο. Που αποτελεί, όπως οι πιστοί αναγνώστες αυτής της στήλης γνωρίζετε, το μείζον πολιτικό διακύβευμα που θα κληθεί να διαχειριστεί η επόμενη κυβέρνηση μετά τις εκλογές. Που θα αποτελέσει ίσως και ένα από τα θέματα συζήτησης του πρωθυπουργού με τον πρόεδρο Μπάιντεν, στη συνάντηση που πρόκειται να έχουν στον Λευκό Οίκο την επόμενη εβδομάδα.
Η πρώτη αντίδραση του κυρίου Μητσοτάκη, όπως αυτή εκφράστηκε σε ιδιωτικές συνομιλίες του μετά την ομιλία του κυρίου Σαμαρά, δείχνει ότι ο πρωθυπουργός δε θα ήθελε, δεδομένης της οριστικής διάρρηξης των σχέσεων του με το Μεσσήνιο, να δοθεί χρόνος στον πρώην πρωθυπουργό να στήσει -αφανώς από το παρασκήνιο- ισχυρό πολιτικό κόμμα στα δεξιά της Ν.Δ. Γνωρίζει, βλέπετε, άριστα τι μπορεί να κάνει ο Καλαματιανός αν θεωρήσει ότι κάποιος τον κορόιδεψε και τον ενέπαιξε, όπως όντως συνέβη στην προκειμένη περίπτωση. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, ο πρωθυπουργός έδειξε να ταλαντεύεται τις πρώτες ώρες που ακολούθησαν μετά την ομιλία του κυρίου Σαμαρά, για το αν θα έπρεπε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές στην Ελλάδα τον Ιούνιο, αμέσως μετά το ταξίδι του στις Ηνωμένες Πολιτείες και την οριστικοποίηση στο παρασκήνιο της έλλειψης ομοφωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για επιβολή πλαφόν στις τιμές του φυσικού αερίου.
Ωραίο το σχέδιο για την εξάντληση της τετραετίας και για την προκήρυξη εκλογών μετά 12 μήνες, λοιπόν, αλλά οι εξελίξεις περιέχουν μια δυναμική. Δεν πέρασε, άλλωστε, απαρατήρητο από το Μέγαρο Μαξίμου το γεγονός, ότι ο παλιός συμμαθητής του κυρίου Σαμαρά, Γιώργος Κύρτσος, προσχώρησε στην ευρωομάδα του προέδρου Μακρόν και κανείς δε θέλει να σκέφτεται τι θα συνέβαινε εάν ο κύριος Κύρτσος κατερχόταν στις εκλογές ως αρχηγός κόμματος με την παρασκηνιακή υποστήριξη του συμμαθητή του, κυρίου Σαμαρά. Έως τώρα, ο ευρωβουλευτής έχει δείξει με τα σχόλιά του στο Twitter ότι είναι ο μόνος που μπορεί να πονά τον κύριο Μητσοτάκη με σχόλια, τα οποία τον πλήττουν στο φιλελεύθερο μαλακό πολιτικό του υπογάστριο.
Λέτε, λοιπόν, να αποδειχτεί ο Ιούνιος μήνας πρόωρων εκλογών και ο κύριος Σαμαράς ο καταλύτης τους; Η πείρα λέει ότι οι πρωθυπουργοί, αφού διατυπώσουν ενθέρμως κάποιες σκέψεις, συνήθως το ξανασκέφτονται. Πιο πιθανός μήνας είναι ο Σεπτέμβριος, ανεξαρτήτως των προθέσεων του κυρίου Σαμαρά, καθώς οι επιδοτήσεις Μητσοτάκη στους λογαριασμούς ρεύματος είναι σωστές μεν, αλλά δεν αρκούν. Και, όταν καταστεί συνείδηση ότι ο πόλεμος θα διαρκέσει και ότι τα σπασμένα του θα τα πληρώσει ο Ευρωπαίος Έλλην πολίτης, τότε οι ορθόδοξοι νεοδημοκράτες θα καταστούν καθολικώς διαμαρτυρόμενοι. Αλλά, επειδή ζούμε σε μια εποχή που δεν είναι πλέον τίποτα δεδομένο, όλα επείγουν, οι εξελίξεις τρέχουν και ο κόσμος αποκτά νέα δυναμική, θεωρώ ότι καλό είναι να έχουμε καταγράψει την έκρηξη του κυρίου πρωθυπουργού εναντίον του ανθρώπου ο οποίος βοήθησε καταλυτικά στην ανάδειξή του στην αρχηγία του κόμματος. Μπορεί να σημαίνει πολλά αυτή η έκρηξη, μπορεί και τίποτα! Ποιος ξέρει η ζωή τι θα μας φέρει…
Καναδός μισθοφόρος επέστρεψε από την Ουκρανία και μιλά για «σφαγή»…
Έφυγε άρον – άρον από το μέτωπο όπου δρούσε ως ελεύθερος σκοπευτής | «Οι μισθοφόροι έφταναν με υπερηφάνεια και έφευγαν με την ουρά στα σκέλια»…
Ο Wali (φωτ.), πρώην στρατιώτης του Βασιλικού Συντάγματος του Καναδά, επέστρεψε στο Κεμπέκ, αφού πέρασε δύο μήνες στην Ουκρανία. Η συνέντευξη του στην ιστοσελίδα La Presse και η έρευνα που τη συνοδεύει είναι εξαιρετικά αποκαλυπτική για την πραγματική κατάσταση στην Ουκρανία.
Δύο μήνες αφότου ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του προέδρου Volodymyr Zelensky, ο ελεύθερος σκοπευτής Wali επέστρεψε στο Κεμπέκ – αλώβητος, αν και παραλίγο να πεθάνει εκεί «αρκετές φορές». Αλλά οι περισσότεροι ξένοι μαχητές που έχουν επισκεφτεί την Ουκρανία σαν κι αυτόν, έχουν φύγει πικρά απογοητευμένοι, βυθισμένοι στην ομίχλη του πολέμου, χωρίς να έχουν πάει ούτε μια φορά στην πρώτη γραμμή…
«Είμαι τυχερός που είμαι ακόμα ζωντανός, έφτασα πολύ κοντά στο θάνατο», είπε ο πρώην στρατιώτης του Βασιλικού Συντάγματος, σε συνέντευξή του στη La Presse, που δόθηκε στο σπίτι του στην ευρύτερη περιοχή του Μόντρεαλ.
Η τελευταία του αποστολή που έγινε στην περιοχή του Ντονμπάς, σε μια ουκρανική μονάδα προς υποστήριξη Ουκρανών στρατιωτών, επιτάχυνε την απόφαση για την επιστροφή του.
Τα ξημερώματα, όταν μόλις είχε πάρει θέση κοντά σε μια τάφρο εκτεθειμένη στα πυρά των ρωσικών τανκς, δύο από τους στρατεύσιμους Ουκρανούς άφησαν τις κουβέρτες τους για να καπνίσουν ένα τσιγάρο. «Τους είπα να μην εκτίθενται έτσι, αλλά δε με άκουσαν», διηγείται ο Wali. Στη συνέχεια, δίπλα τους έσκασε μια «οβίδα ακριβείας» από ρωσικό τανκ.
Η σκηνή που περιέγραψε ο Καναδός μισθοφόρος, σου κόβει το αίμα. «Έσκασε δίπλα μας. Είδα τα σκάγια να διαπερνούν τα σώματα σαν λέιζερ. Το σώμα μου πάγωσε. Δεν άκουγα τίποτα, αμέσως με έπιασε πονοκέφαλος. Ήταν πραγματικά βίαιο…».
Κατάλαβε αμέσως ότι δεν υπήρχε τίποτα που μπορούσε να κάνει για τους δύο Ουκρανούς «αδερφούς» του που είχαν χτυπηθεί. «Μύριζε θάνατο, είναι δύσκολο να το περιγράψω. Είναι μια μακάβρια μυρωδιά απανθρακωμένης σάρκας, θείου και χημικών. Είναι τόσο απάνθρωπη αυτή η μυρωδιά…».
Ο WALI ΕΦΤΑΣΕ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΜΑΡΤΙΟΥ
Η σύζυγός του, που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία της, λέει ότι της τηλεφώνησε στη μέση της νύχτας περίπου μία ώρα αργότερα από το συμβάν. «Προσπαθούσε να μου εξηγήσει ότι υπήρξαν δύο θάνατοι», και μου τόνισε ότι: «Νομίζω ότι έχω κάνει αρκετά, ε; Έχω κάνει αρκετά…». Φαίνεται ότι ήθελε να του πω να επιστρέψει, λέει. «Ήταν απόκοσμα ήρεμος».
Στο τέλος, ήταν η οικογενειακή του ζωή που κέρδισε την επιθυμία του να βοηθήσει τους Ουκρανούς, λέει ο Wali. «Η καρδιά μου ήθελε να επιστρέφω στο μέτωπο. Έχω ακόμα μέσα μου τη φλόγα. Μου αρέσει το θέατρο των επιχειρήσεων. Αλλά πίεσα την τύχη μου. Δεν έχω τραυματισμούς. Λέω μέσα μου: μέχρι πού μπορώ να ρισκάρω; Δε θέλω να χάσω ό,τι έχω εδώ», λέει ο νεαρός πατέρας, ο οποίος έχασε τα πρώτα γενέθλια του γιου του ενώ ήταν στο μέτωπο.
Αφού πέρασε δύο μήνες στην Ουκρανία, ο Wali κάνει μια «μάλλον απογοητευτική» αξιολόγηση για την ανάπτυξη δυτικών εθελοντών – μισθοφόρων, η οποία ξεκίνησε στις αρχές Μαρτίου, μετά από κλήση του προέδρου Volodymyr Zelensky. Ο αριθμός των εθελοντών που εμφανίστηκαν – περισσότεροι από 20.000, σύμφωνα με διαφορετικές εκτιμήσεις – ήταν τόσο μεγάλος, που η ουκρανική κυβέρνηση χρειάστηκε να ιδρύσει επειγόντως τη Διεθνή Λεγεώνα για την Εδαφική Άμυνα της Ουκρανίας στις 6 Μαρτίου. Αλλά για τους περισσότερους από τους εθελοντές που εμφανίστηκαν στα σύνορα, η ένταξη σε μια στρατιωτική μονάδα ήταν μια απίστευτη ταλαιπωρία.
Ο Ζελένσκι έκανε έκκληση σε όλους, αλλά στο πεδίο οι αξιωματικοί ήταν εντελώς αβοήθητοι. Δεν ήξεραν τι να κάνουν μαζί μας.
Αυτός και αρκετοί άλλοι πρώην Καναδοί στρατιώτες προτίμησαν αρχικά να ενταχθούν στην Ταξιαρχία Νόρμαν, μια ιδιωτική εθελοντική μονάδα που εδρεύει για αρκετούς μήνες στην Ουκρανία, με επικεφαλής έναν πρώην στρατιώτη του Κεμπέκ, του οποίου το όνομα είναι Hrulf.
Γρήγορα ξέσπασε διχόνοια μεταξύ των στρατευμάτων και μεγάλος αριθμός μαχητών εγκατέλειψε τη συγκεκριμένη Ταξιαρχία.
Τρία άτομα που ζήτησαν να τηρηθεί η ανωνυμία τους, περιέγραψαν στη La Presse υποσχέσεις για όπλα και προστατευτικό εξοπλισμό που δόθηκαν από τον αρχηγό της Ταξιαρχίας Norman, οι οποίες δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Μερικοί από τους εθελοντές βρέθηκαν περίπου 40 χιλιόμετρα από το ρωσικό μέτωπο, χωρίς κανένα προστατευτικό εξοπλισμό. «Αν υπήρχε μια ρωσική επίθεση, όλοι θα ήταν σε κίνδυνο. Ήταν μια ανεύθυνη στάση από την πλευρά της Ταξιαρχίας», λέει ένας από τους πρώην στρατιώτες της, ο οποίος ζήτησε να μην αποκαλυφθεί το όνομά του για λόγους ασφαλείας.
ΑΠΑΤΗ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑ
Ο διοικητής της Ταξιαρχίας Norman, ο οποίος μας ζήτησε επίσης να μην αποκαλύψουμε το πραγματικό του όνομα για λόγους ασφαλείας, επιβεβαιώνει ότι περίπου εξήντα μαχητές εγκατέλειψαν την ταξιαρχία από την αρχή της σύγκρουσης. Αρκετοί από αυτούς ήθελαν να υπογράψουν ένα συμβόλαιο, που θα τους έδινε καθεστώς στρατιώτη σύμφωνα με τις Συμβάσεις της Γενεύης, καθώς και εγγυήσεις ότι θα τους περιθάλψει το ουκρανικό κράτος σε περίπτωση τραυματισμού. Ο Hrulf υποστηρίζει ότι ορισμένοι επιχείρησαν ακόμη και να του αφαιρέσουν ένα φορτίο όπλων 500.000 δολαρίων που προμήθευσαν οι Αμερικανοί, προκειμένου να δημιουργήσουν τη δική τους μονάδα μάχης.
«Υπάρχουν τύποι που βιάζονταν να πάνε στο μέτωπο, χωρίς καν να έχουν κάνει τον παραμικρό έλεγχο ασφαλείας. Οι Ουκρανοί μάς δοκίμασαν και μόλις τώρα αρχίζουμε να παίρνουμε περισσότερες αποστολές. Υπάρχει ένα στοιχείο εμπιστοσύνης που πρέπει να οικοδομηθεί, και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό», λέει ο Hrulf.
ΜΙΑ «ΤΡΟΜΕΡΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ»
«Πολλοί εθελοντές μαχητές περιμένουν ότι θα τα βρουν όλα έτοιμα και θα πέσουν άμεσα στη μάχη, αλλά ο πόλεμος είναι το αντίθετο, είναι μια τρομερή απογοήτευση», συνοψίζει ο Wali από την πλευρά του.
Μαζί με έναν άλλο πεζικάριο του Κεμπέκ, με το παρατσούκλι Shadow, ο ελεύθερος σκοπευτής του Κεμπέκ εντάχθηκε τελικά σε μια ουκρανική μονάδα που πολεμούσε στην περιοχή του Κιέβου. Σύμφωνα με τον Wali, η ένταξη σε μια ουκρανική στρατιωτική μονάδα ήταν μια απίστευτη ταλαιπωρία για την πλειοψηφία των δυτικών εθελοντών. Αλλά και πάλι, το να βρεις ένα όπλο για να πολεμήσεις, ήταν μια καφκική άσκηση. «Έπρεπε να ξέρεις κάποιον που ήξερε κάποιον που σου είπε ότι σε αυτό το παλιό κουρείο θα σου έδιναν ένα AK-47. Έπρεπε να φτιάξεις μόνος σου ένα κιτ στρατιωτικού εξοπλισμού όπως το δικό του, μαζεύοντας εξαρτήματα και πυρομαχικά δεξιά και αριστερά, σε πολλές περιπτώσεις με όπλα σε κακή κατάσταση».
Ακόμη και για τα γεύματα, τα παρέχουν συχνά οι πολίτες. Το ίδιο και τη βενζίνη σε ένα όχημα. Πρέπει συνεχώς να οργανώνεσαι, να γνωρίζεις κάποιον που ξέρει κάποιον.
Μετά από μερικές εβδομάδες στο ουκρανικό έδαφος, μερικοί από τους πιο έμπειρους δυτικούς στρατιώτες κατέληξαν να στρατολογούνται από τη Διεύθυνση Στρατιωτικών Πληροφοριών της Ουκρανίας και θα συμμετείχαν τώρα σε ειδικές επιχειρήσεις πίσω από τις εχθρικές γραμμές, σύμφωνα με έναν από αυτούς.
Άλλοι, λιγότερο έμπειροι, «πηδούν από το ένα Airbnb στο άλλο» ενώ περιμένουν να στρατολογηθούν από μια μονάδα που θα τους οδηγήσει στο μέτωπο, λέει ο Wali.
Η πλειοψηφία, ωστόσο, έχει αποφασίσει να πάει σπίτι, λένε αρκετοί άνθρωποι που πήραν συνέντευξη γι’ αυτό το άρθρο. «Πολλοί φτάνουν στην Ουκρανία με το στήθος τους φουσκωμένο, αλλά φεύγουν με την ουρά ανάμεσα στα σκέλια», λέει ο Wali.
Στο τέλος, ο ίδιος είπε ότι έριξε μόνο δύο σφαίρες σε παράθυρα «για να τρομάξει τον εχθρό» και δεν μπήκε ποτέ στην εμβέλεια των Ρώσων. «Είναι ένας πόλεμος μηχανών», όπου οι «εξαιρετικά γενναίοι» Ουκρανοί στρατιώτες υφίστανται πολύ βαριές απώλειες από τους βομβαρδισμούς, αλλά «χάνουν πολλές ευκαιρίες» να αποδυναμώσουν τον εχθρό επειδή δε διαθέτουν τεχνικές στρατιωτικές γνώσεις. «Αν οι Ουκρανοί είχαν τις διαδικασίες που είχαμε στο Αφγανιστάν για να επικοινωνήσουν με το πυροβολικό, θα μπορούσαμε να είχαμε προκαλέσει σφαγή».
Ευρωπαϊκή Ένωση: Ψηφίστηκε νέος νόμος για τον περιορισμό της ελευθερίας στο διαδίκτυο!
Γεμάτος «αγνές» προθέσεις δείχνει ότι είναι ο νέος νόμος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ψηφίστηκε τη Μεγάλη Εβδομάδα και έχει ως στόχο τον έλεγχο του διαδικτύου. Ο συγκεκριμένος νόμος περιπλέκει με ύποπτο τρόπο τις πράγματι χρήσιμες ρυθμίσεις (π.χ. καταπολέμηση παιδικής πορνογραφίας ή κακοποίησης στο διαδίκτυο) με μέτρα που έρχονται να απειλήσουν την ελευθερία του λόγου.
Ο λόγος για τον DSA νόμο για τις ψηφιακές υπηρεσίες (Digital Services Act) η έγκριση του οποίου ανακοινώθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή τα ξημερώματα του Μεγάλου Σαββάτου μετά από μία συνεδρίαση – θρίλερ.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση συμφώνησε σε νέους ψηφιακούς κανονισμούς, οι οποίοι υποστηρίζει ότι θα αναγκάσουν τους τεχνολογικούς γίγαντες όπως η Google και η Meta να ελέγχουν πιο επιθετικά το «παράνομο περιεχόμενο» στις πλατφόρμες τους, διαφορετικά θα κινδυνεύουν με ενδεχόμενα πρόστιμα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα κράτη – μέλη της ΕΕ κατέληξαν σε συμφωνία για το Νόμο για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες (DSA), ένα νομοσχέδιο ορόσημο που στοχεύει να αντιμετωπίσει το παράνομο και επιβλαβές περιεχόμενο, αναγκάζοντας τις πλατφόρμες να το καταργήσουν γρήγορα.
Η Μαργκρέτε Βεστάγκερ, επικεφαλής του ανταγωνισμού της ΕΕ και βασικός αρχιτέκτονας των ψηφιακών μεταρρυθμίσεων του μπλοκ, είπε ότι η συμφωνία είναι «καλύτερη από την πρόταση που καταθέσαμε» το 2020.
«Δεν είναι πλέον μόνο σλόγκαν το ότι, οτιδήποτε είναι παράνομο εκτός σύνδεσης πρέπει επίσης να φαίνεται και να αντιμετωπίζεται διαδικτυακά», είπε η Βεστάγκερ σε ένα βίντεο που αναρτήθηκε στο Twitter. «Τώρα είναι πραγματικότητα. Η δημοκρατία επέστρεψε […]».
Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, χαρακτήρισε τη συμφωνία «ιστορική».
«Το DSA θα αναβαθμίσει τους βασικούς κανόνες για όλες τις διαδικτυακές υπηρεσίες στην ΕΕ», είπε. «Θα διασφαλίσει ότι το διαδικτυακό περιβάλλον θα παραμείνει ένας ασφαλής χώρος, προστατεύοντας την ελευθερία έκφρασης […] και τις ευκαιρίες για τις ψηφιακές επιχειρήσεις».
Ένα βασικό μέρος της νομοθεσίας θα περιορίζει τον τρόπο με τον οποίο οι ψηφιακοί γίγαντες στοχεύουν χρήστες με διαφημίσεις στο διαδίκτυο. Το DSA θεωρητικά θα εμποδίζει αποτελεσματικά τις πλατφόρμες να στοχεύουν χρήστες με αλγόριθμους που χρησιμοποιούν δεδομένα με βάση το φύλο, τη φυλή ή τη θρησκεία τους. Θα απαγορευτεί επίσης η στόχευση παιδιών με διαφημίσεις.
Τα λεγόμενα σκοτεινά μοτίβα – παραπλανητικές τακτικές που έχουν σχεδιαστεί για να ωθήσουν τους ανθρώπους προς ορισμένα προϊόντα και υπηρεσίες – θα απαγορευθούν επίσης.
Ο νόμος περιλαμβάνει μέτρα που υποχρεώνουν τους τεχνολογικούς γίγαντες να είναι πιο διαφανείς σχετικά με τους αλγόριθμους που χρησιμοποιούν για να προτείνουν περιεχόμενο στους χρήστες. Μια άλλη διάταξη θα απαιτούσε από πολύ μεγάλες διαδικτυακές πλατφόρμες και μηχανές αναζήτησης να λαμβάνουν ορισμένα μέτρα σε περίπτωση κρίσης, όπως η επέμβαση της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Η μη συμμόρφωση με τους κανόνες μπορεί να οδηγήσει σε πρόστιμα έως και 6% των παγκόσμιων ετήσιων εσόδων των εταιρειών. Για μια εταιρεία όπως η Meta, η μητρική εταιρεία του Facebook, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ποινή έως και 7 δισεκατομμύρια δολάρια με βάση τα στοιχεία πωλήσεων του 2021.
Ο νόμος υπόκειται πλέον σε επίσημη έγκριση από τα θεσμικά όργανα της ΕΕ. Αναμένεται να τεθεί σε ισχύ το 2024.
Δεν είναι λίγοι ωστόσο, αυτοί που υποστηρίζουν, ότι αυτή η νομοθεσία θα μπορούσε να περιορίσει σε μεγάλο βαθμό την ελευθερία της έκφρασης στο διαδίκτυο.
Καναδάς και Μεξικό ετοιμάζονται να υποδεχθούν Αμερικανίδες που θέλουν να κάνουν άμβλωση
Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ στερεί από τις Αμερικανίδες το δικαίωμα στην άμβλωση, ωστόσο Καναδάς και Μεξικό δηλώνουν ετοιμότητα να υποδεχθούν όλες όσες επιθυμούν να διακόψουν την κύησή τους. Σύμφωνα με τις πληροφορίες του Politico, η αμερικανική δικαστική Αρχή έχει ήδη ψηφίσει να ακυρωθεί η ιστορική απόφαση του 1973 που νομιμοποιούσε την άμβλωση σε εθνικό επίπεδο. Σε περίπτωση που επιβεβαιωθεί και περάσει η ακύρωση, τότε ανοίγει ο δρόμος για δεκάδες πολιτείες να απαγορεύσουν τις αμβλώσεις. Υπολογίζεται πως συνολικά 26 πολιτείες θα προχωρήσουν σε σχετικές αποφάσεις, σύμφωνα με την έρευνα που έχει διενεργήσει το Guttmacher Institute, ένας αμερικανικός ερευνητικός οργανισμός για τα δικαιώματα στη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία. Μεταξύ αυτών και το Μίσιγκαν, το οποίο είναι δίπλα στο Οντάριο του Καναδά, όπου οι αμβλώσεις δεν αποτελούν ποινικό αδίκημα από το 1988. Η Καναδή Carolyn Egan, πρόεδρος του Steelworker Toronto Area Council και μέλος του «Respect Toronto», είχε βιώσει τις εποχές που οι συμπατριώτισσές της αναγκάζονταν να κάνουν ταξίδι στις ΗΠΑ για να κάνουν έκτρωση και πλέον εκτιμά πως αυτή τη φορά θα αντιστραφούν οι ροές. Η υπουργός Οικογένειας του Καναδά, Karina Gould, διαβεβαίωσε πως οι Αμερικανίδες θα μπορούν να εισέρχονται στη χώρα για να λαμβάνουν τις επιθυμητές υπηρεσίες. «Εάν έρθουν και χρειάζονται πρόσβαση, σίγουρα, είναι μία υπηρεσία πως θα τους παρέχεται» σημείωσε. Αλλά τα ταξίδια αυτά δεν είναι φθηνά και πληθαίνουν οι προειδοποιήσεις που θα έχει η ακύρωση του ιστορικού νομοσχεδίου στην υγεία όσων δεν έχουν τα μέσα να λάβουν την κατάλληλη φροντίδα. Η άμβλωση κοστίζει περί τα 500 καναδικά δολάρια – 388 αμερικανικά – σε κλινική του Καναδά. Την ίδια ώρα, στο Μεξικό προετοιμάζονται για την αύξηση των Αμερικανών επισκεπτών. Νοσοκομεία σε Τιχουάνα και Κοαχουίλα ετοιμάζονται για την αύξηση των ασθενών. Το 2021 το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας είχε κηρύξει αντισυνταγματική την απαγόρευση αμβλώσεων, αλλά ορισμένες πολιτείες διατηρούν ακόμα τους περιορισμούς.
Η παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας ή όπως έχουμε συνηθίσει να τη λέμε «Γιορτή της Μητέρας», θεωρείται μία παγκόσμια γιορτή όπου τιμούμε τις μητέρες όλου του κόσμου.
Είναι κινητή εορτή όπως και η εορτή του πατέρα. Φυσικά, τους γονείς μας πρέπει να τους τιμάμε κάθε μέρα του χρόνου, αλλά οι παγκόσμιες αυτές ημέρες μάς δίνουν την ευκαιρία να τους πούμε και να τους δείξουμε για μία ακόμη φορά, πόσο τους σεβόμαστε και τους αγαπάμε.
Η Ημέρα της Μητέρας θεωρείται ένας καλός λόγος για εκδηλώσεις ειλικρίνειας για την αγάπη και την εκτίμηση που τρέφουμε προς το πρόσωπο που μας έφερε στη ζωή.
Η ιστορία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1850, όταν μια εθελοντική ομάδα γυναικών από τη δυτική Βιρτζίνια πρωτοστατούσε για την καλυτέρευση των συνθηκών υγιεινής, την προσπάθεια μείωσης της παιδικής θνησιμότητας και τον περιορισμό μόλυνσης του γάλακτος.
Μέλημα των γυναικών ήταν παράλληλα η φροντίδα των τραυματισμένων στρατιωτών και από τα δύο μέτωπα του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου.
Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά τον πόλεμο, η ακτιβίστρια Anna Jarvis με άλλες γυναίκες, οργάνωναν πικνίκ «Φιλίας» και πραγματοποιούσαν συμβολικές εκδηλώσεις, με σκοπό την ενεργό πολιτική δράση του γυναικείου πληθυσμού για την προώθηση της ειρήνης και τη συμφιλίωση των δύο πλευρών.
Με στόχο ακριβώς έναν ενεργό πολιτικό ρόλο από την πλευρά των γυναικών, η Anna αγωνίστηκε για την καθιέρωση μιας Ημέρας αφιερωμένη στη Μητέρα, ορμώμενη από τους μακρόχρονους αγώνες της μητέρας της Ann Reeves Jarvis για ίσα δικαιώματα. Έτσι, οργάνωσε τον πρώτο εορτασμό της Ημέρας της Μητέρας το 1908. Στις 10 Μαΐου της ίδιας χρονιάς, είχαν προγραμματιστεί εκδηλώσεις στον τόπο όπου είχε γεννηθεί η Jarvis, στο Grafton της δυτικής Βιρτζίνια.
Μέσω των προσπαθειών της Anna Jarvis, η Ημέρα της Μητέρας άρχισε να γιορτάζεται σε περισσότερες πόλεις μέχρι που ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Woodrow Wilson, το 1914 καθιέρωσε ως επίσημη ημέρα τη δεύτερη Κυριακή του Μάη.
Όταν η επέτειος άρχισε να εμπορευματοποιείται, η μεγαλύτερη υποστηρίκτρια της ιδέας, Anna Jarvis εναντιώθηκε με όλα τα μέσα, καταλήγοντας να πεθάνει μόνη και χωρίς χρήματα σε ένα σανατόριο.
Ωστόσο, η Γιορτή της Μητέρας, ημέρα εορτασμού της μητρότητας και ευχαριστιών προς τη μητέρα, έχει αρχαιοελληνική προέλευση. Ήταν Γιορτή της Άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της η Ρέα, η σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και θεά της γονιμότητας. Με τα χρόνια και καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη, η Γιορτή μεταβλήθηκε προς τιμή της «Μητέρας Εκκλησίας» αλλά με τον καιρό οι δύο έννοιες συγχωνεύτηκαν. Έτσι, ο κόσμος τιμούσε ταυτόχρονα τη Μητέρα και την Εκκλησία. Παραδοσιακά δώρα όπως τα λουλούδια, τα φυτά και τα γλυκίσματα, προσφέρονταν στη «Μητέρα Εκκλησία».
Θρησκευτική ή κοσμική γιορτή, όπως και να έχει, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στις μητέρες όλου του κόσμου…
Ο όγκος και η διάδοση της πληροφορίας μέσω του διαδικτύου έχει δημιουργήσει ιλιγγιωδώς μία Νέα Τάξη Πραγμάτων, όπου η έννομη τάξη υπολείπεται να καλύψει το φαινόμενο της διασποράς ψευδών ειδήσεων αλλά και εν γένει το αδίκημα της προσβολής προσωπικότητας καθώς και της συκοφαντικής δυσφημίσεως.
Ναι μεν υφίσταται αρκούντως ικανοποιητικό νομικό πλαίσιο, εντούτοις όμως εις την πράξη καθίσταται ιδιαίτατα δυσχερής η επέμβαση περιστολής της διάδοσης μέσω ασφαλιστικών μέτρων, εις περίπτωση διάδοσης συκοφαντικών ή εξυβριστικών χαρακτηρισμών, δοθέντος ότι ένεκεν του ιλιγγιώδους της ταχύτητος της είδησης και της άμεσης, εν ριπή οφθαλμού αναπαραγωγής, ήδη ελλοχεύει ο κίνδυνος άμεσης μετάδοσης της προσβλητικής είδησης ή του υβριστικού δημοσιεύματος.
Πέραν των νομικών όπλων προστασίας της προσωπικότητας μέσω την σύγχρονων μέσων κοινωνικής δικτύωσης και την αστική η ποινική αντιμετώπιση των διαπραχθέντων αδικημάτων κατά της τιμής και της υπόληψης, καθώς και των εύθραυστων ορίων της πληροφόρησης εξαιτίας και συνεπεία του δημοσίου ενδιαφέροντος εν σχέσει προς τη μη καταχρηστική προβολή μίας είδησης η οποία παραβιάζει την κείμενη νομοθεσία, εγείρεται και μία νέα παράμετρος περί της ελευθερίας του λόγου.
Το διαδίκτυο καθίσταται απολύτως σαφές, ότι επέφερε μία μορφή τεχνολογικής επανάστασης και εξέγερσης εις την επικοινωνία καθότι ο κάθε πολίτης, σχεδόν ευχερώς αποκτάει πρόσβαση εις την τρέχουσα επικαιρότητα και μετέχει εις διάφορες συζητήσεις περί του κοινωνικού γίγνεσθαι.
Το ερώτημα το οποίο αναφύεται έγκειται εις το κατά πόσο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η διαδικτυακή πρόσβαση βελτιώνει τη δημοκρατία και την ελευθερία της σκέψης ή συνιστά μία σύγχρονη κεκαλυμμένη ειρκτή σκέψης, η οποία εν τέλει δημιουργεί την ψευδαίσθηση εις τον πολίτη ότι αντιδρά και εγείρεται αλλά κατ’ ουσίαν παθητικοποιείται και αδρανεί έτι περαιτέρω.
Είναι πρόδηλο ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η απεριόριστη ελευθερία του κυβερνοχώρου σου δημιουργούν την πεποίθηση ότι δύνασαι να εκθέσεις απρόσκοπτα οιαδήποτε γνώμη και άποψη, έχοντας την πεποίθηση της παντοδυναμίας αλλά και της δυναμικής, πλην όμως η αίσθηση αυτή καθίσταται παντελώς πλασματική, διότι εις την πραγματικότητα, η δια του διαδικτύου παράθεση απλώς απόψεων, ή αντιπαράθεση μέσω αυτού, αποτελεί μία δικλείδα εκτόνωσης, καθώς και μία μορφή εξωτερίκευσης της ιδιωτικής σκέψεως, διότι αγνοούμε επί τη πράξει, από ποιους παρακολουθούμαστε.
Η συλλογή πληροφόρησης και η οιονεί αστυνόμευση του ιδιωτικού βίου, συνιστά μία μορφή ελέγχου της σκέψεως μας, διότι ημείς δια της πλάνης της απολύτου ελευθερίας μας, εκθέτουμε απόψεις, με συνέπεια αφενός να γνωρίζουν οι τρίτοι ποιοι είμαστε και εξ ετέρου να περιοριζόμαστε εις την εικονική πραγματικότητα, περιπίπτοντας εν κατακλείδι εις την αδράνεια, εξαντλώντας την ικμάδα και την αγωνιστικότητά μας εις τον αγώνα του πληκτρολογίου.
Εν πάση περιπτώση, η ζωή μας εις το διαδίκτυο, η ελευθερία του τύπου, η νέα μορφή ελέγχου της σκέψεως και η επιβολή πολιτικής ορθότητας δια μέσου ορισμένων εφαρμογών κοινωνικής δικτύωσης, συνιστά μία σύγχρονη πραγματικότητα, η οποία κατ’ ουσίαν επιβεβαιώνει ότι η δημοκρατία μας δεν εξελίχθηκε χάριν του διαδικτύου αλλά ούτε και η ελευθερία μας, δια τον απλούστατα λόγο ότι, ο άνθρωπος καθίσταται αναντικατάστατος ως έμβιο ον, τόσο ο ίδιος ως πρόσωπο όσο και η δια ζώσης κοινωνική διαπροσωπική επαφή, ως εκ τούτου λοιπόν η πολύφερνη ψηφιοποίηση δέον όπου τεθεί εις ορισμένα εύλογα και θεμιτά μέτρα, προκειμένου να μην εξανδραποδίσει τον άνθρωπο καθιστώντας το άβουλο ρομπότ, χάριν του αφηγήματος της ταχύτητας και της προόδου.
Εν κατακλείδι, με όσες τεχνολογίες και αν δοκιμάσουμε και όσο και διευκολύνουμε τη ζωή μας, πολλές αρχές και αξίες παραμένουν διαχρονικά αναλλοίωτες και απαρασάλευτες, όπως η εκ του σύνεγγυς ανθρώπινη επαφή, η δια ζωής συναλλαγή και η πραγματική αντιπαράθεση, άλλως είμεθα εκουσίως καταδικασμένοι εις μία ανέκκλητη ψηφιακή ειρκτή ως ανθρωποειδή, υποτιμώντας την ανθρώπινη φύση μας και αμαυρώνοντας το οντολογικό κύρος του προσώπου μας δίχως την παραγωγή ουσιαστικού πολιτισμού.
