Η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τις κυβερνήσεις, τους επικεφαλής των επιχειρήσεων και τα μέσα ενημέρωσης καταρρέει, εν μέσω της ερμηνευμένης κακής διαχείρισης της πανδημίας του κορωνοϊού καθώς και της ευρείας αίσθησης μεταξύ των πολιτών ότι παραπλανώνται.
Τα παραπάνω διαπίστωσε μια παγκόσμια δημοσκόπηση με τίτλο «Edelman Trust Barometer», που επί δύο δεκαετίες έχει καταγράψει τις απαντήσεις χιλιάδων πολιτών σχετικά με την εμπιστοσύνη τους σε βασικούς θεσμούς.
Βάσει των ευρημάτων της δημοσκόπησης, διαπιστώθηκε ότι το 57% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι οι κυβερνήσεις, οι επικεφαλής επιχειρήσεων και οι δημοσιογράφοι, διασπείρουν ψευδείς πληροφορίες ή υπερβάλλουν.
Κατανέμοντας τις απαντήσεις στη δημοσκόπηση με βάση τα μέσα ενημέρωσης που προτιμά ο κάθε ερωτηθείς και το τι ψηφίζει, η έρευνα κατέληξε ότι εκείνοι που είναι περισσότερο δύσπιστοι ως προς τα εμβόλια κατά του κορωνοϊού ήταν εκείνοι που ενημερώνονταν περισσότερο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Επιπλέον, τα συμπεράσματά της υπογραμμίζουν την πόλωση στην πολιτική ζωή των ΗΠΑ.
«Η βίαιη εισβολή στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ και το γεγονός ότι μόνο το ένα τρίτο των πολιτών προτίθεται να εμβολιαστεί κατά του κορωνοϊού, αποκρυσταλλώνουν τους κινδύνους της παραπληροφόρησης», λέει ο Ρίτσαρντ Έντελμαν, του οποίου η εταιρεία επικοινωνιών, η Edelman communications group, διενεργεί τη δημοσκόπηση.
Το ποσοστό που επικαλείται ο Έντελμαν αναφέρεται στο γεγονός ότι μόλις το 33%, κατά μέσο όρο, των ερωτηθέντων σε 27 χώρες που συμμετείχαν στη δημοσκόπηση απάντησε ότι θα εμβολιαστεί το συντομότερο δυνατό. Ένα 31% επιπλέον απάντησε ότι θα κάνει το εμβόλιο μέσα σε ένα χρόνο.
Η δημοσκόπηση διενεργήθηκε κατά το διάστημα 19 Οκτωβρίου – 18 Νοεμβρίου 2020, σε δείγμα μεγαλύτερο από 33.000 ερωτηθέντες και ένα συμπληρωματικό διενεργήθηκε το Δεκέμβριο 2020 μετά τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ.

ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ
ΣΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ
Οι κυβερνήσεις -που σε μια προηγούμενη δημοσκόπηση στις αρχές της πανδημίας εμφάνιζαν μια ανάκαμψη στο βαθμό εμπιστοσύνης των πολιτών που ήθελαν από αυτές να θέτουν ως προτεραιότητα τις ανθρώπινες ζωές αντί τις οικονομίες- εμφανίζουν μεγάλη πτώση στα επίπεδα εμπιστοσύνης με την πάροδο του χρόνου.
Συνολικά, η εμπιστοσύνη στο θεσμό της κυβέρνησης μειώθηκε από το υψηλότερο όλων των εποχών, 65% τον περασμένο Μάιο, στο 53% στο τέλος του χρόνου. Οι απώλειες ήταν ιδιαίτερα έντονες στη Νότια Κορέα, τη Βρετανία και την Κίνα. Η εμπιστοσύνη στα μέσα ενημέρωσης, η οποία μειωνόταν ήδη από το 2019, μειώθηκε περαιτέρω.
Η εμπιστοσύνη στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης έπεσε κατά οκτώ ποσοστιαίες μονάδες στο 53% παρότι τα μέσα αυτά συγκέντρωναν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη σε σχέση με τα social media, που έχασαν πέντε ποσοστιαίες μονάδες, πέφτοντας στο 35%.
Μεγάλα ποσοστά πολιτών σε όλες τις χώρες που συμμετείχαν θεωρούν ότι τα μέσα ενημέρωσης δεν είναι αντικειμενικά και αμερόληπτα με την Ιαπωνία στην Ασία, την Ιταλία στην Ευρώπη και την Αργεντινή στη Νότια Αμερική, να εμφανίζουν ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά έλλειψης εμπιστοσύνης.
Στις ΗΠΑ, τα επίπεδα εμπιστοσύνης διέφεραν ανάλογα με τις πολιτικές πεποιθήσεις των ερωτηθέντων: ενώ το 63% των ψηφοφόρων του Τζο Μπάιντεν έχει εμπιστοσύνη στους δημοσιογράφους, μόνο το 21% των ψηφοφόρων του Ντόναλντ Τραμπ τους εμπιστεύεται.
Ο απερχόμενος πρόεδρος άλλωστε χαρακτηρίζει εδώ και καιρό «ψευδείς ειδήσεις» ό,τι μεταδίδουν τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.
Παρά το γεγονός ότι οι ηγέτες επιχειρήσεων θεωρούνται ύποπτοι από μια πλειονότητα των ερωτηθέντων για υπερβολές και διασπορά ψευδών πληροφοριών, εμφανίζονται στη δημοσκόπηση με μεγαλύτερα επίπεδα εμπιστοσύνης, σε σχέση τόσο με τις κυβερνήσεις όσο και με τα ΜΜΕ.
Εννέα στους δέκα ερωτηθέντες απάντησαν ότι θέλουν οι διευθύνοντες σύμβουλοι να εκφράζονται ανοιχτά για τις επιπτώσεις της πανδημίας και για εργασιακά και κοινωνικά ζητήματα, και πάνω από τα δύο τρίτα των πολιτών θα ήθελαν οι διευθύνοντες σύμβουλοι να παρεμβαίνουν, όταν οι κυβερνήσεις δε διαχειρίζονται σωστά τα προβλήματα.

Οι ηλικιωμένοι που νιώθουν ότι η ζωή τους έχει σκοπό, έχουν λιγότερες πιθανότητες να πεθάνουν από καρδιακές, κυκλοφορικές και γαστρεντερικές ασθένειες και έχουν περισσότερες πιθανότητες να ζήσουν περισσότερο, σύμφωνα με νέα ερευνητικά δεδομένα.
Σε μια μελέτη που παρακολούθησε σχεδόν 7.000 άτομα άνω των 50 ετών για παραπάνω από μία δεκαετία, οι ερευνητές εντόπισαν ότι οι άνθρωποι που ήταν πιθανότερο να πεθάνουν σε νεότερη ηλικία, ένιωθαν πως η ζωή τους δεν είχε ένα σημαντικό σκοπό (ή και καθόλου σκοπό), σύμφωνα με την αναφορά που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό JAMA Network Open.
«Εντοπίσαμε μια ισχυρή συσχέτιση ανάμεσα στο σκοπό ζωής και στη θνησιμότητα», ανέφερε η Leigh Pearce από το Πανεπιστήμιο του Michigan. «Το ίδιο έχει αποδειχθεί και σε έναν αριθμό ερευνών που έχουν διεξαχθεί σε αρκετούς πληθυσμούς και φαίνεται ότι εδώ υπάρχει μια ισχυρή σύνδεση».

ΤΙ ΣΥΝΙΣΤΑ ΟΜΩΣ
«ΣΚΟΠΟ ΖΩΗΣ»;
«Πιστεύω πως είναι αυτό που οι άνθρωποι νιώθουν ότι είναι πολυτιμότερο γι’ αυτούς», προσθέτει η Pearce. «Η κοινότητα, η επιτυχία, η φήμη, οι σχέσεις, η πνευματικότητα, η καλοσύνη – αυτά όλα μπορούν να θρέψουν το σκοπό ζωής κάθε ανθρώπου. Επομένως, δεν υπάρχει έναν συγκεκριμένος ορισμός για όλους μας».
Στην παρούσα έρευνα, οι συμμετέχοντες απάντησαν σε ερωτήσεις σχετικά με την αίσθηση σκοπού στη ζωή τους (για παράδειγμα «μου αρέσει να κάνω σχέδια για το μέλλον και εργάζομαι για να τα πραγματοποιήσω). Στη συνέχεια, έγιναν αντικείμενο παρατήρησης για τους ερευνητές κατά το 1992 – 2006. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων 776 συμμετέχοντες απεβίωσαν.
Τα ευρήματα απέδειξαν ότι οι συμμετέχοντες με χαμηλότερη (ή και καμία) αίσθηση σκοπού, είχαν υπερδιπλάσιες πιθανότητες θανάτου κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής της έρευνας, σε σύγκριση με όσους ένιωθαν πως η ζωή τους έχει σκοπό. Το ίδιο αυξημένες ήταν και οι πιθανότητες εμφάνισης καρδιακών νοσημάτων, κυκλοφορικών και πεπτικών προβλημάτων. Δε βρέθηκε σημαντική όμως συσχέτιση με τον καρκίνο και με αναπνευστικές νόσους. Φυσικά, τα επίπεδα του στρες ήταν υψηλότερα στην ομάδα με τη χαμηλή αίσθηση σκοπού.
Φαίνεται πως, και σύμφωνα με παλαιότερες έρευνες, οι φλεγμονές συνδέονται με αύξηση του κινδύνου πρόωρου θανάτου. Οι επιστήμονες τώρα, με βάση αυτά τα αποτελέσματα, συστήνουν να σχεδιαστούν παρεμβάσεις, οι οποίες θα βοηθούν στη δόμηση μιας αίσθησης σκοπού με διάφορες μεθόδους (εθελοντισμό, γιόγκα, διαλογισμό, ψυχοθεραπεία, ταξίδια, τέχνη).
© Εναλλακτική Δράση

Η πρόσβαση στην πληροφορία, με την έλευση του διαδικτύου, έγινε κάτι ιδιαίτερα εύκολο και σύντομα η Δύση τη θεώρησε δεδομένη. Ωστόσο, τα στοιχεία που προκύπτουν από έρευνα του πανεπιστημίου της Οξφόρδης κλονίζουν αυτή την πεποίθηση, γεννώντας ερωτήματα αναφορικά με το πόσα και τι είναι αυτά που μαθαίνουν οι πολίτες. Τα στοιχεία προέρχονται από το Ινστιτούτο Διαδικτύου της Οξφόρδης, το οποίο κατέγραψε μέσα στο 2020 καμπάνιες χειραγώγησης σε 81 χώρες!

Κυβερνήσεις και κόμματα αναθέτουν σε εργολάβους εκστρατείες παραπληροφόρησης των πολιτών, ένα σύστημα που γίνεται όλο και πιο δημοφιλές τα τελευταία χρόνια.

«Οργανωμένες εκστρατείες χειραγώγησης των κοινωνικών μέσων λειτουργούν σε 81 χώρες, συγκριτικά με 70 χώρες το 2019» αναφέρει το Ινστιτούτο Διαδικτύου της Οξφόρδης, ερευνητικός και εκπαιδευτικός οργανισμός που υπάγεται στο πανεπιστήμιο.

Οι καμπάνιες αποτελούνται από αναρτήσεις που παραπλανούν το κοινό για σημαντικά ζητήματα, «παράγονται σε βιομηχανική κλίμακα από μεγάλες κυβερνήσεις, εταιρίες δημοσίων σχέσεων και κόμματα», λένε οι συντάκτες της έκθεσης, σύμφωνα με τους οποίους το 2019 δαπανήθηκαν σε όλο τον κόσμο τουλάχιστον 60.000.000 δολάρια για τέτοιες καμπάνιες.

«Διαφημιστές, εταιρίες δημοσίων σχέσεων και μάρκετινγκ, προσλαμβάνονται από πολιτικούς και εταιρίες για να στοχοποιήσουν συγκεκριμένες πληθυσμιακές ομάδες και να αναδείξουν πολιτικά μηνύματα ως τάσεις στα κοινωνικά μέσα» διαπιστώνει η έκθεση.

Τα παραπλανητικά μηνύματα διαδίδονται στη συνέχεια μέσω ψεύτικων λογαριασμών ή αυτοματοποιημένων αλγορίθμων, γνωστών ως bot, ενώ το πρόβλημα είναι γνωστό στους υπεύθυνους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που συχνά αναστέλλουν ύποπτους λογαριασμούς.

Οι επιχειρήσεις αυτές άλλοτε στοχεύουν σε εθνικό επίπεδο (όπως αυτές που έγιναν για λογαριασμό του Ντόναλντ Τραμπ πριν από τις εκλογές του 2020 ή της εκστρατείας για το δημοψήφισμα του Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο και φυσικά η υπόθεση της Cambridge Analytica) και άλλοτε σε διεθνές, όπως συνέβη με καναδική εταιρία δημοσίων σχέσεων, που αποκαλύφθηκε ότι αναλάμβανε εκστρατείες χειραγώγησης σε Αργεντινή, Ουρουγουάη, Βενεζουέλα και Χιλή.

Σε Κατάρ, Αραβικά Εμιράτα, Κουβέιτ, Τουρκία, Λίβανο, Μπαχρέιν

Η γερμανική κυβέρνηση ενέκρινε το 2020 εξαγωγές όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού αξίας μεγαλύτερης του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ, σε χώρες που εμπλέκονται στις συγκρούσεις στην Υεμένη και τη Λιβύη.
Εξαγωγές όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού προς την Αίγυπτο αξίας 752 εκατομμυρίων ευρώ είχαν εγκριθεί ως τις 17 Δεκεμβρίου, σύμφωνα με την απάντηση του υπουργείου Οικονομικών της Γερμανίας στο ερώτημα του βουλευτή Ομίντ Νουριπούρ.
Το Κατάρ – σύμμαχος της Τουρκίας – έλαβε από τη Γερμανία όπλα και εξοπλισμό αξίας 305,1 εκατομμυρίων ευρώ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα 51,3 εκατομμυρίων, το Κουβέιτ 23,4 εκατομμυρίων και η Τουρκία 22,9 εκατομμυρίων. Ο Λίβανος αγόρασε εξοπλισμό και όπλα αξίας 1,7 εκατομμυρίου ευρώ και το Μπαχρέιν 1,5 εκατομμυρίου. Όλες οι προαναφερθείσες χώρες εμπλέκονται είτε σε μία είτε και στις δύο μακροχρόνιες συγκρούσεις που μαίνονται στη Λιβύη και την Υεμένη.
Στην Υεμένη ένας στρατιωτικός συνασπισμός υπό τη Σαουδική Αραβία στηρίζει τις κυβερνητικές δυνάμεις εναντίον των σιιτών ανταρτών Χούτι. Στο συνασπισμό συμμετέχουν τα Εμιράτα, η Αίγυπτος, το Κουβέιτ, η Ιορδανία και το Μπαχρέιν.
Στη σύγκρουση στη Λιβύη, το Κατάρ και η Τουρκία στηρίζουν τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση του πρωθυπουργού Φαγέζ αλ Σάρατζ με έδρα την Τρίπολη. Από την άλλη πλευρά, ο στρατηγός Χαλίφα Χάφταρ έχει τη στήριξη των Εμιράτων και της Αιγύπτου.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει ζητήσει από το Βερολίνο να σταματήσει να εξοπλίζει την Τουρκία λόγω της επιθετικής στάσης της, καθώς υπάρχει κίνδυνος ανατροπής των ισορροπιών στο Αιγαίο, ωστόσο το αίτημα αυτό βρίσκει τη σθεναρή αντίσταση της Άνγκελα Μέρκελ, η οποία σε… μόνιμη βάση «χαϊδεύει» την Τουρκία.

Η καταιγίδα στην Αμερική μπορεί να κόπασε προσωρινά, αλλά όλοι κατανοούν πλέον ότι «το τζίνι έχει βγει από το μπουκάλι»

Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να «κόπηκε» από το Twitter αλλά δεν πρόκειται να… μονάσει! Θα συνεχίσει να κινεί τα νήματα του τραμπισμού όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, στο οποίο έχει δημιουργήσει γερές προσβάσεις. «Μπαίνουμε σε μια πολύ επικίνδυνη φάση, με περισσότερη βία, περισσότερη αντιπαράθεση» λέει η καθηγήτρια Ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, Ρουθ Μπεν Γκάιατ, μιλώντας στο περιοδικό «Der Spiegel».

Μιχάλης Ψύλος

«Η επίθεση στο Καπιτώλιο είναι το τρομακτικό αποτέλεσμα πολλών χρόνων συστηματικής προσπάθειας του εθνικολαϊκιστή μεγιστάνα για την προώθηση της πόλωσης στην αμερικανική κοινωνία» γράφει η ισπανική «El Pais».
Ο Τραμπ και οι ακροδεξιοί οπαδοί του «έγραψαν μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες στην Iστορία των ΗΠΑ» λέει ο Ντάνιελ Ζίμπλατ, καθηγητής Κυβερνητικής στο Χάρβαρντ. «Αλλά δε νομίζω ότι αυτό θα είναι το τέλος. Δεδομένης αυτής της ευρείας υποστήριξης που απολαμβάνει (73.000.000 ψήφους πήρε), σίγουρα δεν έχει τελειώσει ακόμη» προσθέτει ο Αμερικανός καθηγητής. Για να μην υπάρχει αμφιβολία, τους ισχυρισμούς του Τραμπ για νοθεία στις εκλογές συμμερίζονται εκατομμύρια Ρεπουμπλικάνοι ψηφοφόροι. Δημοσκόπηση έδειξε ότι οι επτά στους 10 ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρους συμφωνούν με την άποψη ότι ο Μπάιντεν δεν είναι ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος.
Το αμερικανικό περιοδικό «Nation» στο κύριο άρθρο του προειδοποιεί μάλιστα ότι «καθώς ο Τζο Μπάιντεν αναλαμβάνει τα καθήκοντά του, η επιρροή της Άκρας Δεξιάς πιθανότατα θα αυξηθεί, υποκινώντας μεγαλύτερη βία. Ο δρόμος για την κρατική εξουσία που παρουσίασε η κυβέρνηση Τραμπ έχει κλείσει, οπότε η φασίζουσα Δεξιά θα επιδιώξει τους πολιτικούς του στόχους με άλλα μέσα».
– Και δυστυχώς υπάρχει «καύσιμη ύλη». Όπως εύστοχα σημειώνει η «El Pais», «δεν πρέπει να σκεφτόμαστε μόνο τους ακροδεξιούς που εισέβαλαν στην κοινοβουλευτική αίθουσα, αλλά και τα εκατομμύρια των πολιτών που, χωρίς να φτάσουν σε τέτοια άκρα, έχουν χάσει την πίστη τους στη δημοκρατία, πιστεύοντας τα κραυγαλέα ψεύδη του Τραμπ».
Ο Τραμπ έκανε τους Ρεπουμπλικάνους υποτακτικούς, λέει ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Βόννης, Γιόζεφ Μπραμ, ειδικός σε θέματα αμερικανικής πολιτικής. «Ο απερχόμενος πρόεδρος έκανε το κόμμα υποτακτικό στον εαυτό του και τον ακολούθησε στην άβυσσο που μόλις είδαμε. Πολλοί από τους ρεπουμπλικάνους ηγέτες, λόγω του καιροσκοπισμού τους, δεν τόλμησαν να αντιταχθούν στην τρέλα του, υποστηρίζοντας κιόλας την επίθεση στη δημοκρατία μέσω της εφόδου στο Καπιτώλιο» σημειώνει ο καθηγητής Μπραμ.
Άλλωστε, σύμφωνα με δημοσκόπηση του YouGov, το 45% των ρεπουμπλικάνων ψηφοφόρων είδε θετικά την επίθεση στο Καπιτώλιο. Αλλά και 138 ρεπουμπλικάνοι βουλευτές και οκτώ γερουσιαστές, αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τη νίκη του Μπάιντεν στις εκλογές. Ανάμεσά τους και ο γερουσιαστής του Τέξας Τεντ Κρουζ που, αν και εσωκομματικός αντίπαλος του Τραμπ, δε δίστασε να ταχθεί υπέρ της εφόδου. Ο Κρουζ επιδιώκει να είναι υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων για την αμερικανική προεδρία σε τέσσερα χρόνια και, φυσικά, προσβλέπει στην υποστήριξη και του ακροδεξιού όχλου που εισέβαλε στο Καπιτώλιο. Για να μην αδικούμε όμως το σύνολο των παραδοσιακών στελεχών των Ρεπουμπλικάνων θα πρέπει να θυμίσουμε ότι «μερικά στελέχη του κόμματος αρνήθηκαν να στηρίξουν τον Τραμπ από την αρχή, συγκροτώντας το κίνημα “Ποτέ Τραμπ”», όπως γράφει το περιοδικό «Time».

«Περισσότεροι από 50 ρεπουμπλικάνοι μέλη του Κογκρέσου έχουν αποσυρθεί από τότε που ανέλαβε ο Τραμπ. Οι περισσότεροι αντικαταστάθηκαν από νεότερα μέλη των τραμπιστών – το… μέλλον του κόμματος» σημειώνει το αμερικανικό περιοδικό.
Και τώρα, μετά την αποχώρηση του Τραμπ από την προεδρία, όλοι περιμένουν να δουν σε ποια κατεύθυνση θα κινηθεί το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, που παραδοσιακά χωρίζεται σε τρεις πτέρυγες:
– Τους μετριοπαθείς συντηρητικούς που υποστηρίζουν την τάξη, τη σταθερότητα και το κράτος δικαίου, την αξιοπρέπεια, τις χριστιανικές αξίες και δίνουν προσοχή στη δημοσιονομική πειθαρχία.
– Η δεύτερη πτέρυγα είναι οι τραμπιστές που χαρακτηρίζονται από ένα μείγμα δημαγωγίας, θράσους, χειραγώγησης και απειλών.
– Η τρίτη ομάδα περιλαμβάνει τους τυχοδιώκτες, που ακολουθούν όποιον ηγέτη εμφανίζεται επιτυχημένος και με προοπτικές. Αναμφίβολα, ο Τραμπ περιφρονούσε ανέκαθεν τους παραδοσιακούς Ρεπουμπλικάνους. «Ήταν το αντίθετο ενός μετριοπαθούς συντηρητικού πολιτικού. Περιφρονούσε την αστική τάξη και η θρησκευτικότητά του αρχίζει και τελειώνει μόνο στη Βίβλο» γράφει η «Die Zeit» και διερωτάται: «Θα καταφέρει ο Τραμπ να διαλύσει και τους Ρεπουμπλικάνους;».

«Ιδιαίτερα ανησυχητικό σημάδι είναι η προθυμία των ρεπουμπλικάνων βουλευτών να ακολουθήσουν το δικτατορικό μονοπάτι του Τραμπ, ο οποίος ζήτησε από τη φασιστική οργάνωση Proud Boys και άλλους ένοπλους λευκούς εθνικιστές κακοποιούς να συμμετάσχουν σε “άγριες διαμαρτυρίες” την ημέρα που το Κογκρέσο θα επικύρωνε τα αποτελέσματα των εκλογών» λέει ο Αμερικανός καθηγητής στο πανεπιστήμιο Μάντισον του Ουισκόνσιν, Άντριου Λέβιν.
Το κρίσιμο ερώτημα για πολλούς Αμερικανούς αναλυτές είναι αν ο Τραμπ θα αποχωρήσει από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ιδρύοντας ένα άλλο υπερσυντηρητικό κίνημα, με το οποίο θα επιχειρήσει να δώσει τη δική του διάσταση στο πολιτικό παιχνίδι.
Μπορεί άλλωστε «οι επαγγελματίες της πολιτικής να αρχίσουν να τρέχουν μακριά από το βυθισμένο πλοίο», όπως λέει ο κορυφαίος ρεπουμπλικάνος εκλογολόγος Φρανκ Λουτζ, αλλά «οι υποστηρικτές του Τραμπ δεν τον έχουν εγκαταλείψει και πραγματικά θέλουν να πολεμήσουν γι’ αυτόν… Έχει γίνει η φωνή του Θεού για δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους και θα τον ακολουθήσουν ως τα άκρα της Γης» προσθέτει.
Θα μπορούσε δηλαδή να γίνει ο «νεκροθάφτης» του «Grand Old Party», όπως ονομάζεται το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα; «Ο Τραμπ σίγουρα θα έχει κατά κάποιον τρόπο πρόσβαση σε αυτά τα 73.000.000 που τον ψήφισαν. Είναι πολύ πιθανό να συνεχίσει το δικό του κίνημα» γράφει ο «Guardian».

«Ποτέ δεν είδε, άλλωστε, τον εαυτό του ως ρεπουμπλικάνο. Πριν από τέσσερα χρόνια, στην εναρκτήρια ομιλία του ως πρόεδρος στο Κογκρέσο, είχε ρίξει ηχηρά «χαστούκια» και στα δύο κόμματα λέγοντας: «Προδώσατε τον αμερικανικό λαό, το κίνημά μου».