Διαβρωτικά για την κοινωνική συνοχή και χαριστική βολή για την οικονομία χαρακτηρίζει τα κυβερνητικά μέτρα για την πανδημία ο Γρηγόρης Γεροτζιάφας
Αυστηρή προειδοποίηση στην ελληνική κυβέρνηση να αλλάξει ρότα, τερματίζοντας τα lockdown, τα οποία χαρακτηρίζει αποτυχημένα, καταστροφικά για την οικονομία και διαβρωτικά για την κοινωνική συνοχή, απευθύνει μέσω της εφημερίδας «δημοκρατία» ο καθηγητής Αιματολογίας της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου της Σορβόννης, Γρηγόρης Γεροτζιάφας. Αντ’ αυτού, καλεί τους κρατούντες να καταρτίσουν ένα σχέδιο που δε θα περιλαμβάνει κατασταλτικούς μηχανισμούς, όπως τώρα, ούτε αναδιαρθρώσεις σε επίπεδο κοινωνίας, πολιτικής, οικονομίας και εργασιακών σχέσεων.
Συνέντευξη στην ΚΕΛΛΥ ΦΑΝΑΡΙΩΤΗ
«Χωρίς να πραγματοποιείται ιχνηλάτηση των κρουσμάτων και των επαφών τους, χωρίς προσεκτική επιτήρηση εκεί όπου υπάρχει μεγάλος κίνδυνος διασποράς του ιού, όπως σε χώρους εργασίας ή μέσα μεταφοράς, δεν μπορεί να περιοριστεί η εξάπλωση. Το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει ακόμα lockdown είναι μια αποδοχή αποτυχίας της διαχείρισης της πανδημίας και το κόστος πληρώνουν οι εργαζόμενοι και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ενώ, από την άλλη πλευρά, έχουμε μεγάλους κολοσσούς που έχουν υπερκέρδη αυτή τη στιγμή» δηλώνει. Όπως αναφέρει, με την παράταση της πανδημίας εκτιμάται ότι η παγκόσμια οικονομία θα μπει σε πάρα πολύ βαθιά κρίση, που θα αγγίξει τα 20 τρις δολάρια, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. «Για το λόγο αυτό έχει ήδη ζητηθεί από τον οργανισμό η άρση της πατέντας των εμβολίων αλλά και η ανταλλαγή τεχνολογίας για όλα τα μέσα που χρησιμοποιούνται εν μέσω της πανδημίας, όπως τα τεστ ή τα φάρμακα» επισημαίνει. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου χρόνου, ακούμε διαρκώς από τους επιστήμονες πως ο Covid-19 είναι μια πανδημία ανισοτήτων, που κάνει τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους. Την άποψη αυτή συμμερίζεται και ο ομογενής καθηγητής, επισημαίνοντας ότι περισσότερες πιθανότητες να νοσήσουν έχουν όσοι είναι αναγκασμένοι να στοιβάζονται καθημερινά στα μέσα μαζικής μεταφοράς, όσοι δουλεύουν σε εργοστάσια και ζουν σε περιβάλλον με αστική μόλυνση ή σε πολύ μικρά σπίτια. «Είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη και δεν είχαν και πριν από την πανδημία, διότι το σύστημα υγείας στην Ελλάδα έχει καταρρεύσει μετά τα 10 χρόνια Μνημονίων. Έχουμε ένα κομμάτι του πληθυσμού που είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο να νοσήσει από βαριάς μορφής Covid-19 και στο οποίο δεν προσφέρεται ιατρική περίθαλψη όταν αρχίσει να νοσεί. Μόνο όταν νοσήσουν βαριά θα φτάσουν στο νοσοκομείο και εκεί η κατάσταση θα είναι ιδιαίτερα δύσκολη» τονίζει. Ο καθηγητής εξηγεί ότι το εμβόλιο δεν αποτελεί πανάκεια, αλλά θα πρέπει να συνυπάρχει με σοβαρή επιδημιολογική επιτήρηση. «Υπάρχουν σήμερα αρκετά συστήματα που μπορούν να κάνουν προγνώσεις και εκτιμήσεις έγκαιρα για τη φάση που βρισκόμαστε, έτσι ώστε να αποφεύγονται τα lockdown» υποστηρίζει και προσθέτει ότι βαρύνουσα σημασία έχει η ενίσχυση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, που θα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ένα σύστημα περίθαλψης των ασθενών στο σπίτι. «Αν δε γίνουν αυτά, δε θα βγούμε από την κρίση, υγειονομική και οικονομική. Θα συνεχίζεται η καταπάτηση των συνταγματικών δικαιωμάτων μας και θα δίνεται αφορμή στις όποιες κυβερνήσεις να προχωρούν σε κατασταλτικές πολιτικές, χωρίς να γίνεται αντιμετώπιση του σοβαρού προβλήματος» αναφέρει. Η χαραμάδα σωτηρίας θα φανεί, όπως εκτιμά, όταν οι πολίτες συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει να διεκδικήσουν γιατρούς και να ικανοποιηθούν τα χρόνια αιτήματα που υπάρχουν για την ενίσχυση των νοσοκομείων. Όσο για τις δηλώσεις περί επιστροφής στην κανονικότητα το Μάιο, που ακούγονται κατ’ εξακολούθηση, ο καθηγητής τις βρίσκει ιδιαίτερα αισιόδοξες. «Κάποιοι υπολογίζουν ότι έως τότε, που θα έχει βελτιωθεί αισθητά ο καιρός, θα ζήσουμε ξανά την περσινή κατάσταση, με άρση των περιορισμών και τις απαιτούμενες αποστάσεις. Όμως πέρυσι δεν είχαμε μεγάλο ιϊκό φορτίο, όπως φέτος, κι αυτό είναι μια σημαντική διαφορά, που θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη». Τέλος, αναφορικά με την επιτροπή των εμπειρογνωμόνων του υπουργείου Υγείας, ο κ. Γεροτζιάφας προτείνει την ανασύστασή της και τον εμπλουτισμό της με περισσότερες ειδικότητες, όπως συμβαίνει στη Γαλλία. «Η επιτροπή εδώ περιλαμβάνει ανθρωπολόγους, ψυχολόγους και κοινωνιολόγους, εκτός από λοιμωξιολόγους και επιδημιολόγους. Η πανδημία είναι πολλά πράγματα μαζί και, για να την αντιμετωπίσεις, χρειάζεται συναίνεση των πολιτών. Δεν μπορείς να τους έχεις απέναντι και να τους κυνηγάς διαρκώς» καταλήγει.
Λόγω μερικών πατριωτών ομογενών μας, η Ελλάδα και η Κύπρος είχαν πάντα φίλους στο Κογκρέσο. Όμως, εκτός των Ελληνοαμερικανών βουλευτών και γερουσιαστών, ευτυχήσαμε να έχουμε και Αμερικανούς νομοθέτες που υποστήριξαν τα ελληνικά εθνικά θέματα.
Λόγω μερικών πατριωτών ομογενών μας, η Ελλάδα και η Κύπρος είχαν πάντα φίλους στο Κογκρέσο. Όμως, εκτός των Ελληνοαμερικανών βουλευτών και γερουσιαστών, ευτυχήσαμε να έχουμε και Αμερικανούς νομοθέτες που υποστήριξαν τα ελληνικά εθνικά θέματα.
Και στα εθνικά θέματα, πάντα συμπεριλαμβάνουμε το Κυπριακό, διότι μερικοί πιστεύουμε ορθά, πως αν χαθεί η Κύπρος, θα χαθεί και το Αιγαίο. Ξεκαθαρισμένα πράγματα. Όταν ο μεγάλος Πολ Σαρμπάνης, αποφάσισε να συνταξιοδοτηθεί και οι ομογενείς ηγέτες τού εξέφρασαν την αγωνία και την ανησυχία τους, διότι -όπως καταλαβαίνετε- η Ελληνοαμερικανική Κοινότητα έχανε τον ηγέτη της, ο τότε γερουσιαστής, που έφυγε πρόσφατα από κοντά μας, τους είπε να μη στενοχωριούνται: Έχετε τον Μπομπ Μενέντεζ, τους ανακοίνωσε ο Σαρμπάνης. Η πιο έγκυρη πολιτική ιστοσελίδα της Ουάσιγκτον, η Politico, δημοσίευσε μία παρουσίαση του ισπανικής καταγωγής γερουσιαστή. Από την πρώτη στιγμή της δημοσίευσης, το κείμενο έγινε το βασικό θέμα συζήτησης στην Ουάσιγκτον. Δεν ήταν μόνο ο εντυπωσιακός τίτλος, αλλά το περιεχόμενο ήταν αυτό που προκάλεσε τις συζητήσεις, καθώς στην ουσία χρήζει τον κ. Μενέντεζ ως το δεύτερο πιο ισχυρό πολιτικό άνδρα στην Ουάσιγκτον στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Οι αναγνώστες της στήλης γνωρίζουν πλέον καλά το Δημοκρατικό γερουσιαστή, από τις μάχες που έδωσε και κέρδισε για την Ελλάδα, την Κύπρο και γενικά για όλα τα εθνικά θέματα. Η υπόθεση του ρωσικού συστήματος S-400, που προκάλεσε τις αμερικανικές κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας και η ακύρωση της τουρκικής συμμετοχής στο πρόγραμμα κατασκευής των μαχητικών F-35, είναι δικό του επίτευγμα. Πίστεψε τους ακτιβιστές του HALC και τους φίλους του, όπως τον Τάσο Ζαμπά, και «πήρε (τα θέματα) απάνω του». Απ’ εκεί και πέρα τα πράγματα είναι γνωστά. Στον τίτλο της η ιστοσελίδα Politico γράφει: Ο δρόμος προς την εξωτερική πολιτική του Τζο Μπάιντεν περνά από τον Μπο Μενέντεζ. Ο ισχυρός πρόεδρος της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας δεν πρόκειται να αφήσει τον Μπάιντεν να επαναλάβει τα λάθη του Ομπάμα. Για εμάς που παρακολουθούμε τα πολιτικά γεγονότα από κοντά, είναι γνωστά όσα υπονοεί ο τίτλος του δημοσιεύματος. Η θέση του προέδρου της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας είναι όντως ισχυρή. Και ο εκάστοτε πρόεδρος μπορεί, εάν επιθυμεί, να ανατρέψει και αποφάσεις της κυβέρνησης μέσα από τις διαδικασίες του Κογκρέσου. Από την παρουσίαση του Politico αποκαλύπτεται ένα από τα «μυστικά» της Ουάσιγκτον: ότι ο Μπαράκ Ομπάμα και οι παράγοντες της εξωτερικής του πολιτικής, προσπαθούσαν να προσπερνούν και να αγνοούν τα μέλη της Επιτροπής και τον τότε πρόεδρο, που ήταν πάλι ο κ. Μενέντεζ. Ο τότε πρόεδρος, λοιπόν, -επειδή πολλοί πιστεύουν το αντίθετο- δεν ήταν και τόσο… «καλό παιδί». Θα σας πω κάτι που δε θεωρώ ότι είναι μυστικό. Είναι πληροφορίες που πιστεύω ότι είναι 100% ορθές: -Ο Μπαράκ Ομπάμα κυνήγησε τον Ρόμπερτ Μενέντεζ επειδή ο γερουσιαστής δε συμφωνούσε με πολλά θέματα της εξωτερικής πολιτικής του. Και πιστεύω ότι τα δικαστικά προβλήματα του γερουσιαστή, ξεκίνησαν ακριβώς γι’ αυτό το λόγο. -Επειδή δε συμφωνούσε με την πολιτική του τότε προέδρου για την Κούβα, το Ιράν, αλλά και για τα δικά μας θέματα. Και το αναφέρω για να μη συνεχίζεται ο μύθος του «φιλέλληνα» Ομπάμα. Ο πρώην πρόεδρος στηρίχθηκε όσο κανείς από την Ελληνοαμερικανική Κοινότητα, αλλά δεν πρόσφερε τίποτα. Πήγε και τα έδωσε όλα στην Τουρκία και στον Ταγίπ Ερντογάν. Και προσπάθησε να καταστρέψει ένα γερουσιαστή, τον κ. Μενέντεζ, που πάλεψε για το Δημοκρατικό Κόμμα και για τον ίδιο τον κ. Ομπάμα. Το δημοσίευμα ομιλεί από μόνο του. Απλά θα ήθελα να πω στους αναγνώστες της στήλης, ότι όσοι γνωρίζουν το γερουσιαστή, ένοιωσαν μια μεγάλη ικανοποίηση και υπερηφάνεια για τον Ρόμπερτ Μενέντεζ. Δεν πρόκειται ποτέ να πουλήσει τις αρχές του. Άρα, δε θα πουλήσει ποτέ την Ελλάδα και την Κύπρο. Άλλωστε, το δείχνει σε κάθε ευκαιρία. ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ο κ. Μενέντεζ διατηρεί καλές προσωπικές σχέσεις με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας και τον πρόεδρο της Κύπρου. Και καλώς πράττουν και τον συμβουλεύονται. Και είναι στενός φίλος του Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Ο γερουσιαστής είναι από αυτούς που στήριξαν έμπρακτα τη στρατηγική σχέση του Ισραήλ με την Ελλάδα και την Κύπρο. Την ίδια στιγμή, είναι και ένας εκ των μεγαλύτερων υποστηρικτών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γι’ αυτό και τηρεί αρνητική στάση για όλους τους απολυταρχικούς ηγέτες. Από τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Ταγίπ Ερντογάν μέχρι το βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας.
Πέτυχε το πείραμα της Σουηδίας; | Πώς εξασφάλισε τόσα εμβόλια το Ισραήλ; | Τι έκανε σωστά το Βιετνάμ; | Απαντήσεις σε αυτά και άλλα ερωτήματα που γέννησε ο ένας χρόνος πανδημίας
Το μοντέλο που ακολούθησαν οι περισσότερες χώρες, στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν την πανδημία, ήταν λίγο πολύ το εξής: διακοπτόμενα lockdown, ώστε αφενός να προστατευτεί ο πληθυσμός και να αποφευχθούν οι εικόνες της Ιταλίας και της Ισπανίας της περασμένης άνοιξης και αφετέρου, να παίρνει κάθε τόσο λίγες ανάσες η αγορά αλλά και ο κόσμος. Υπήρχαν βεβαίως και οι εξαιρέσεις των αρνητών του ιού (Λευκορωσία, Τανζανία κ.ά.) ή διαφόρων αλλοπρόσαλλων προσεγγίσεων (Βραζιλία, ΗΠΑ κ.ά.), αλλά η γενική εικόνα είναι ότι οι κυβερνήσεις επιχείρησαν να βρουν μια χρυσή τομή, συνυπολογίζοντας τις αντοχές της οικονομίας και του συστήματος υγείας.
Ρεπορτάζ: Μανίνα Ντάνου & Άθως Δημουλάς
Υπήρχαν επίσης και κάποιες άλλες περιπτώσεις χωρών, ορισμένες εκ των οποίων εξετάζουμε εδώ, που διάλεξαν κάποια διαφορετικά μονοπάτια. Εκ του αποτελέσματος, μπορούμε σήμερα να δούμε κατά πόσο πέτυχαν ή όχι. Τι αποδείχθηκε σωτήριο και τι καταστροφικό. Παρατηρώντας και συγκρίνοντας αριθμούς και καταστάσεις, ένα χρόνο μετά την εμφάνιση του πρώτου κύματος, προκύπτει ότι τελικά τα αυστηρά lockdown δεν ήταν μονόδρομος. Προκύπτει επίσης, ότι πολλές φορές παίζει ρόλο και η τύχη. Ή η συνέπεια σε ένα πλάνο. Η γενικότερη οργάνωση μιας χώρας. Οι υποδομές της, ασφαλώς. Η κουλτούρα και η γεωγραφία. Η εμπειρία από αντίστοιχες καταστάσεις. Κοινή συνισταμένη, πάντως, όλων των επιτυχημένων μοντέλων, ήταν η έγκαιρη διάγνωση του κινδύνου και, κυρίως, η συνεργασία των πολιτών με τις αρχές – όταν οι μεν άρχισαν να επιρρίπτουν ευθύνες στους δε και το αντίστροφο, ξεκινούσε η αντίστροφη μέτρηση.
ΝΕΑ ΖΗΛΑΝΔΙΑ: ΦΤΙΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΤΥΧΗ H Νέα Ζηλανδία είχε ατού από την αρχή. Απομονωμένη γεωγραφικά, μικρός πληθυσμός, ισχυρή οικονομία βασισμένη στον πρωτογενή τομέα. Θα έφταναν, αν η κυβέρνηση της Τζασίντα Άρντεν –με ευρεία αποδοχή και επιτυχίες ήδη– δεν έθετε από νωρίς ως στόχο, όχι απλώς την επιπεδοποίηση της καμπύλης αλλά την εξάλειψη του ιού; Από τις 16 Μαρτίου, όλοι –συμπεριλαμβανομένων των Νεοζηλανδών– απομονώνονταν κατά την άφιξή τους στη χώρα, εκτός κι αν προέρχονταν από νησιά του Ειρηνικού. Επρόκειτο για τα αυστηρότερα μέτρα στον κόσμο, για τα οποία η Άρντεν δήλωσε πως δεν θα απολογηθεί. Λίγο αργότερα, προχώρησε στο κλείσιμο των συνόρων σε όλους, εκτός από τους πολίτες της, παρότι τα κρούσματα δεν ξεπερνούσαν τα 100 (κανένας θάνατος). Το lockdown είχε επιτυχία, υπήρξε αποδοχή και συμμόρφωση και αξιοποιήθηκε, προκειμένου να τελειοποιηθεί το σύστημα ανίχνευσης και εντοπισμού των κρουσμάτων. Μέχρι το καλοκαίρι διενεργούνταν 10.000 τεστ την ημέρα και κάθε επιβεβαιωμένο κρούσμα πυροδοτούσε μια ενδελεχή διαδικασία ιχνηλάτησης. Τον Ιούνιο ο ιός είχε εξαλειφθεί: 24 συνεχόμενες ημέρες χωρίς κρούσμα. Όταν στα τέλη του μήνα εμφανίστηκαν δύο, όχι μόνο δε θεωρήθηκαν αμελητέα αλλά οδήγησαν στην παραίτηση του υπουργού Υγείας (!), παρότι τελικά η κατάσταση δεν ξέφυγε από τον έλεγχο. Συμπέρασμα; Μπορεί η Νέα Ζηλανδία να θεωρήθηκε τυχερή, όμως απέδειξε πως με καλή διακυβέρνηση τα έθνη τελικά φτιάχνουν τη δική τους τύχη.
ΣΟΥΗΔΙΑ: ΑΝΟΣΙΑ ΤΗΣ ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΑΣ Ο Κάρολος Γουσταύος, βασιλιάς της Σουηδίας, δήλωσε δημόσια πριν από λίγο καιρό, ότι το μοντέλο με το οποίο προσέγγισε η χώρα του τον κορωνοϊό ήταν μια αποτυχία. Ήταν; Ήταν αποτυχία η ανοσία της αγέλης; Η Σουηδία υπέφερε στο δεύτερο κύμα, πράγματι, και αυτή τη στιγμή έχει ξεπεράσει τα 627.000 κρούσματα και τους 12.000 θανάτους. Στον πίνακα, όμως, των θανάτων κατά κεφαλήν, η Σουηδία βρίσκεται πανευρωπαϊκά πολύ χαμηλά, στη 17η θέση, πολύ πιο κάτω από χώρες που εδώ και ένα χρόνο βρίσκονται σε καθεστώς αυστηρών lockdown. Την ίδια στιγμή, η οικονομία της χώρας έμεινε ζωντανή, καταγράφοντας απώλειες μικρότερες του μέσου όρου των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο πληθυσμός της δεν υπέφερε στην ασφυξία της καραντίνας, αλλά περιορίστηκε σε οδηγίες για συγκεντρώσεις κάτω των οκτώ ατόμων ή σε συστάσεις για τη χρήση μάσκας σε δημόσιους χώρους. Και όμως, τα μέτρα που έχει λάβει η Σουηδία από το καλοκαίρι και μετά, είναι πιο αυστηρά από εκείνα που έλαβαν οι γείτονές της, Φινλανδία και Νορβηγία, οι δύο χώρες που μετά την Ισλανδία, έχουν το χαμηλότερο ποσοστό θανάτων κατά κεφαλήν στη Γηραιά Ήπειρο. Είχαν φροντίσει κατά τη διάρκεια του πρώτου κύματος να ασφαλίσουν τα σύνορά τους, να ενημερώσουν αναλυτικά, να προστατεύσουν τις ευπαθείς ομάδες και να καλλιεργήσουν μια κουλτούρα αυτοπροστασίας με ελεγχόμενες κεντρικές αποφάσεις. Εκμεταλλεύτηκαν τον τρόπο ζωής και την ιδιοσυγκρασία των κατοίκων αλλά και το σύστημα υγείας. Το δικό τους μοντέλο αντιμετώπισης της πανδημίας επί της ουσίας επιβεβαίωσε, ότι εκείνο της Σουηδίας δεν ήταν τόσο αποτυχημένο όσο ίσως πιστεύουμε, αλλά ότι υπάρχει και μια καλύτερη εκδοχή του.
ΒΙΕΤΝΑΜ: ΤΟ ΑΠΡΟΣΜΕΝΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΣΙΑΣ Την ώρα που όλος ο πλανήτης τον Ιούνιο θαύμαζε (δικαίως) τη Νέα Ζηλανδία για την εξάλειψη του κορωνοϊού, έστω προσωρινά, ένα άλλο θαύμα συνέβαινε σε μια άλλη γωνιά του κόσμου, που δεν είχε πάρει τόση δημοσιότητα. Η νοτιοανατολική Ασία, μία από τις φτωχότερες περιοχές του κόσμου, με αιχμή το Βιετνάμ, ζούσε το δικό της success story. Μέχρι τότε η χώρα των 97 εκατ. κατοίκων δεν είχε ούτε ένα θάνατο από Covid-19! Μέχρι τώρα έχει 35, ενώ τα συνολικά της κρούσματα δεν ξεπερνούν τα 2.400. Μερικά ακόμα εντυπωσιακά νούμερα, για του λόγου το αληθές: η πάμφτωχη Καμπότζη των 17 εκατ. κατοίκων έχει 483 κρούσματα και 0 θανάτους, η Ταϊβάν των 24 εκατ. 940 κρούσματα και 9 θανάτους, η Ταϊλάνδη των 70 εκατ. μόλις 82 θανάτους, ενώ η χώρα που δεν τα κατάφερε τόσο καλά, οι Φιλιππίνες των 108 εκατ., δεν έχει ξεπεράσει τους 12.000 θανάτους. Πού οφείλεται αυτό; Ταχύτητα στη λήψη ριζικών μέτρων (κλείσιμο αεροδρομίων, lockdown και καμπάνιες ευαισθητοποίησης από το Φεβρουάριο 2020, χρήση της τεχνολογίας με εφαρμογές κινητών που κατέγραφαν ύποπτα περιστατικά, στοχευμένα τεστ), καθολική συμμόρφωση στη χρήση της μάσκας εξαρχής, λόγω εξοικείωσης του πληθυσμού και πρότερης εμπειρίας με τον SARS, ελάχιστο οικονομικό κόστος για τους πολίτες από τα μέτρα –κίνηση που βοήθησε στη συμμόρφωση και στην αποδοχή τους–, καθώς και κουλτούρα που δεν ευνοεί τη σωματική επαφή. Αυτό που διερευνάται ακόμα είναι μια πιθανή φυσική ανοσία του πληθυσμού, όπως υποστηρίζουν κάποιοι ερευνητές, με επιχείρημα το ότι π.χ. στην Ταϊλάνδη το 90% των κρουσμάτων παρέμεναν ασυμπτωματικοί.
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ: ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΧΑΛΑΡΩΣΗΣ ΑΡΚΕΙ Όλα πήγαιναν καλά για την Πορτογαλία πέρυσι την άνοιξη. Με ένα συνδυασμό καλοτυχίας, έγκαιρης λήψης μέτρων και συμμόρφωσης των πολιτών, είχε γλιτώσει τα χειρότερα που ζούσαν οι γείτονές της. Περίπου όπως και στην Ελλάδα, έτσι και στην Πορτογαλία, μια χώρα σε κρίση που βασίζεται στον τουρισμό, τα μέτρα χαλάρωσαν το καλοκαίρι, προκειμένου να μη χαθεί η σεζόν και, με δεδομένη την οικονομική δυσχέρεια αλλά και την κούραση του πληθυσμού, καθυστέρησαν να ξανατεθούν σε ισχύ όταν το φθινόπωρο τα σχολεία άνοιξαν και τα κρούσματα άρχισαν να ανεβαίνουν. Μέχρι το Νοέμβριο η χώρα είχε βρεθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και μέτρα λήφθηκαν ξανά. Μέχρι τα Χριστούγεννα, όταν για τρεις μέρες οι περιορισμοί άρθηκαν και οι Πορτογάλοι μπορούσαν να κινηθούν ελεύθερα στη χώρα και να γιορτάσουν με τις οικογένειές τους. Οι συνέπειες δεν άργησαν να φανούν. Στα μέσα Γενάρη η φήμη για πιθανό lockdown, μία εβδομάδα πριν αυτό επιβληθεί, οδήγησε σε σκηνές προ Covid στους δρόμους των πορτογαλικών πόλεων και τα κρούσματα εκτινάχθηκαν στις 16.000 την ημέρα (σε έναν πληθυσμό περίπου 10 εκατ.). Η Πορτογαλία έγινε η Λομβαρδία του 2021. Δεν ήταν η μόνη χώρα που έπεσε σε παρόμοια παγίδα. Το ίδιο συνέβη μετά το καλοκαίρι και στην Τσεχία αλλά και στο Βέλγιο, που ξεκίνησαν καλά και ελεγχόμενα, με lockdown που κράτησαν τα νούμερα χαμηλά αρχικά, αλλά η χαλάρωση αργότερα οδήγησε και τις δύο χώρες να έχουν σήμερα τετραψήφια νούμερα κρουσμάτων.
ΝΟΤΙΑ ΚΟΡΕΑ: ΣΤΟ ΡΥΘΜΟ ΤΗΣ K-QUARANTINE Μετά την Κ-Pop, την κορεατική μουσική που η χώρα εξάγει σε όλο τον κόσμο, εδώ και λίγο καιρό υπάρχει ένα ακόμα εξαγώγιμο «προϊόν» ονόματι K-Quarantine. Πρόκειται για τη μέθοδο με την οποία η Νότια Κορέα αντιμετωπίζει την πανδημία, που πατενταρίστηκε όταν ξένες αντιπροσωπείες έφτασαν στη Σεούλ ζητώντας να επωφεληθούν από την τεχνογνωσία της. Παρά την πρόσφατη αύξηση των κρουσμάτων, η χώρα παραμένει (σχετικά) ασφαλής. Με πληθυσμό πενταπλάσιο από την Ελλάδα, αριθμεί σήμερα λιγότερα από τα μισά κρούσματα. Τα μέτρα που έλαβαν εν τω μεταξύ δεν μπορούν να χαρακτηριστούν αυστηρά: σύμφωνα με ένα σύστημα μέτρησης της αυστηρότητας των μέτρων, το οποίο παρουσίασε η Οξφόρδη, η Νότια Κορέα βρίσκεται «κάτω από τη βάση», με 44,4/100 – οι χώρες που αγνόησαν ή αμφισβήτησαν την ύπαρξη του ιού βρίσκονται αρκετά χαμηλότερα στη λίστα, όμως στις περισσότερες περιπτώσεις ο αριθμός είναι αισθητά μεγαλύτερος. Στην Ελλάδα είναι 78,7. Δεν επιβλήθηκε ποτέ εθνικό lockdown, μόνο τοπικά, σε συνδυασμό με συγκεκριμένους περιορισμούς. Κυρίως όμως, η Κορέα εφάρμοσε μια επιθετική πολιτική ελέγχου με συνεχή τεστ (εγκαινίασε τα τεστ μέσα από το αυτοκίνητο) και εξονυχιστική ιχνηλάτηση των επαφών μέσω εφαρμογών στα κινητά. Η κινητοποίηση των αρμόδιων υπηρεσιών υπήρξε άμεση και, παρά τις χλιαρές διαμαρτυρίες περί «φακελώματος» και παραβίασης της ιδιωτικής ζωής, οι Κορεάτες συνεργάστηκαν με τις αρχές. Οι ασυμπτωματικοί ασθενείς ή οι ήπια νοσούντες περιορίζονταν για 14 μέρες σε καραντίνα, σε ειδικά διαμορφωμένη δημόσια δομή. Εξειδικευμένο προσωπικό παρακολουθούσε την πορεία τους και, σύμφωνα με μαρτυρίες, το μενού ήταν αρκετά καλό.
ΡΟΥΑΝΤΑ: ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ, POOL TESTING ΚΑΙ ΡΟΜΠΟΤ Πριν από λίγες μέρες, ένα ερευνητικό κέντρο στην Αυστραλία (Lowy Institute) δημοσίευσε μια μελέτη για το πόσο επιτυχημένα έχει αντιμετωπίσει κάθε χώρα την πανδημία. Η Ρουάντα ήταν πρώτη ανάμεσα σε όλες τις αφρικανικές χώρες και έκτη στον κόσμο. Ας δούμε κι ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο: σύμφωνα με το Wellcome Global Monitor, μια μελέτη για την αντίληψη των πολιτών σε θέματα επιστήμης και υγείας, οι κάτοικοι της Ρουάντα θεωρούν σε ποσοστό 99% ότι τα εμβόλια είναι αποτελεσματικά, ενώ το 97% εμπιστεύεται το εθνικό σύστημα υγείας – αυτοί οι αριθμοί κατατάσσουν τη Ρουάντα στην πρώτη θέση παγκοσμίως. Με άλλα λόγια, υπήρχε απόλυτη διάθεση συνεργασίας, όταν η κυβέρνηση της χώρας κλήθηκε να αντιμετωπίσει τον κορωνοϊό. Όταν επέβαλε, για παράδειγμα, καθολικό lockdown μετά το πρώτο κρούσμα τον περασμένο Μάρτιο. Οι περιορισμοί στη συνέχεια εφαρμόζονταν όπου υπήρχε υψηλό ιϊκό φορτίο, ενώ παράλληλα άνοιγαν τα μέρη όπου ο ιός φαινόταν εξασθενημένος. Δόθηκε μεγάλο βάρος στα διαγνωστικά τεστ (που ήταν δωρεάν) και για να εξοικονομηθούν χρήματα και χρόνος παρουσιάστηκε η πατέντα του «pool testing», δηλαδή του μαζικού ελέγχου δειγμάτων 20 ατόμων μαζί. Αν το αποτέλεσμα ήταν θετικό, τότε έκαναν ξανά ατομικά τεστ. Τοποθετήθηκαν δημόσιες βρύσες, ώστε να μπορούν όλοι να έχουν ανά πάσα στιγμή καθαρά χέρια, ενώ επιστρατεύτηκαν ακόμα και ειδικά ρομπότ για να μετρούν τη θερμοκρασία του κόσμου σε δημόσιους χώρους ή και drone για τη μεταφορά φαρμάκων και την ιχνηλάτηση κρουσμάτων. Μετά 25 χρόνια από τον εμφύλιο που ισοπέδωσε τη χώρα, η Ρουάντα οικοδομήθηκε από την αρχή και φαίνεται ότι οικοδομήθηκε σωστά.
ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ: ΜΙΑ ΜΠΙΡΑ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΜΟΡΑΤΟΡΙΟ Αν κάποιος αναγνωρίσει στους δρόμους του Μοντεβιδέο τον Γκονσάλο Μορατόριο, θα τον πλησιάσει για να του σφίξει το χέρι, κάποιοι άλλοι νιώθουν την ανάγκη να τον κεράσουν μία μπίρα. Αυτό σημαίνει ότι τα μπαράκια στην πρωτεύουσα της Ουρουγουάης είναι ανοιχτά, έστω και με περιορισμούς, παρά την πανδημία. Και αυτό είναι κάτι που μπορεί εν μέρει να πιστωθεί στον κύριο Μορατόριο, ιολόγο, ο οποίος, διαβλέποντας τις ανάγκες που θα παρουσιάζονταν, δημιούργησε μαζί με τους συναδέλφους του στο Ινστιτούτο Παστέρ της Ουρουγουάης ένα διαγνωστικό τεστ, ώστε ο έλεγχος των κρουσμάτων στη χώρα του να μπορεί να αρχίσει από την πρώτη στιγμή και χωρίς να εξαρτάται από κανέναν. Το περιοδικό Nature τον συμπεριέλαβε στους δέκα ανθρώπους με τη μεγαλύτερη προσφορά στην επιστήμη για τη χρονιά που πέρασε. Ο έλεγχος της εξάπλωσης της πανδημίας μετά τα πρώτα κρούσματα στη Λατινική Αμερική, υπήρξε καθοριστικός παράγοντας για την Ουρουγουάη, η οποία κατάφερε να κρατήσει σε διψήφιο αριθμό τα ημερήσια κρούσματα μέχρι και πριν από λίγο καιρό, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να επιβληθεί εθνικό lockdown. Η κυβέρνηση προτίμησε να επιβάλει ανά περιόδους και κατά τόπους περιορισμούς και κυρίως επένδυσε στην καλή επικοινωνία με τους πολίτες. Βοήθησε βεβαίως και το γεγονός ότι η Ουρουγουάη είναι μια χώρα πολύ πιο «μαζεμένη» σε έκταση και πληθυσμό, εν συγκρίσει με τους γείτονές της, που απέτυχαν παταγωδώς να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, αλλά και μια σχετικά τακτοποιημένη κοινωνία και οικονομία και, πολύ σημαντικό, μια χώρα με αξιόπιστο σύστημα υγείας.
ΙΣΡΑΗΛ: ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ Tην Κυριακή 28/2, ακριβώς ένα χρόνο μετά το πρώτο κρούσμα στη χώρα, το Ισραήλ άρχισε να ανοίγει την οικονομία του. Στόχος η επιστροφή στην κανονικότητα, μια επιστροφή που επιτρέπει ο πρωτοφανής ρυθμός εμβολιασμού: πάνω από το 45% του πληθυσμού (περίπου 4 εκατ. άνθρωποι δηλαδή) έχει ήδη λάβει τουλάχιστον τη μία από τις δύο δόσεις του εμβολίου. Πώς μια χώρα 9 εκατ. κατοίκων, όμως, κατάφερε να πείσει τα φαρμακευτικά μεγαθήρια, που κυνηγάνε αγορές με εκατοντάδες εκατομμύρια πιθανούς πελάτες, να εκπληρώσουν πρώτα τις δικές της παραγγελίες; Η απάντηση βρίσκεται στις διαπραγματεύσεις μεταξύ του Albert Bourla, γενικού διευθυντή της Pfizer, με τον πρωθυπουργό Νετανιάχου και τον υπουργό Υγείας Yuli Edelstein. Οι δύο πολιτικοί υποσχέθηκαν να στήσουν ένα από τα ταχύτερα συστήματα εμβολιασμού στον κόσμο και να μοιραστούν τα σχετικά δεδομένα που θα προκύψουν για τον αντίκτυπό του, φτάνει τα εμβόλια να ρέουν άφθονα. Η Pfizer συμφώνησε και οι παραδόσεις ξεκίνησαν στα μέσα Δεκεμβρίου. Αποτέλεσμα; Το Ισραήλ θα έχει λάβει μέχρι το τέλος Μαρτίου περισσότερες δόσεις εμβολίου από ό,τι χρειάζεται. Ο ρυθμός εμβολιασμού είναι δεκαπλάσιος από ό,τι στις ΗΠΑ, παραπάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν ολοκληρώσει την ανοσοποίησή τους, ενώ το ποσοστό μείωσης των μολύνσεων στον εμβολιασμένο πληθυσμό ξεπερνάει το 95%. Το άνοιγμα των δραστηριοτήτων θα ολοκληρωθεί τον επόμενο μήνα και όλως τυχαίως θα συμπέσει με τις εκλογές, όπου ο Νετανιάχου –μακριά πια από τις αντιδράσεις που αντιμετώπιζε για τα τρία όχι και τόσο επιτυχημένα lockdown– θα διεκδικήσει ξανά το χρίσμα…
Ο Μάρτης ή Μαρτιά είναι ένα παμπάλαιο έθιμο, με βαλκανική διασπορά. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια, όπου οι μύστες έδεναν μια κλωστή, την Κρόκη, στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι, όπως παρατηρεί ο λαογράφος Νικόλαος Πολίτης. Σύμφωνα με το έθιμο, την 1η του Μάρτη, οι μητέρες φορούν στον καρπό του χεριού των παιδιών τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, το Μάρτη ή Μαρτιά, για να τα προστατεύει από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης που είναι ιδιαίτερα βλαβερός, σύμφωνα με τις λαϊκές δοξασίες. Ο Μάρτης προφυλάσσει επίσης, όπως πιστεύεται, από τα κουνούπια και τους ψύλλους και ακόμα απομακρύνει τις αρρώστιες και άλλα κακά. Τον φτιάχνουν την τελευταία μέρα του Φλεβάρη και τον φορούν την πρώτη μέρα του Μάρτη, πριν βγουν από το σπίτι. Σε μερικές περιοχές ο Μάρτης φοριέται στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σα δαχτυλίδι για να μη σκοντάφτει ο κάτοχός του. Το βραχιολάκι αυτό το βγάζουν στο τέλος του μήνα, ή το αφήνουν πάνω στις τριανταφυλλιές όταν δουν το πρώτο χελιδόνι, για να τον πάρουν τα πουλιά και να χτίσουν τη φωλιά τους ή το καίνε με το αναστάσιμο φως του Πάσχα. Η Χριστιανική Εκκλησία, διά του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, θεωρεί το έθιμο ειδωλολατρικό ήδη από το 5ο αιώνα.
Ο «ΜΑΡΤΗΣ» ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ Το έθιμο του Μάρτη γιορτάζεται ίδιο και απαράλλαχτο στα Σκόπια με την ονομασία Μάρτινκα και στην Αλβανία ως Βερόρε. Οι κάτοικοι των δύο γειτονικών μας χωρών φορούν βραχιόλια από κόκκινη και άσπρη κλωστή για να μην τους «πιάσει» ο ήλιος, τα οποία και βγάζουν στα τέλη του μήνα ή όταν δουν το πρώτο χελιδόνι. Άλλοι πάλι, δένουν το Μάρτη σε κάποιο καρποφόρο δέντρο, ώστε να του χαρίσουν ανθοφορία, ενώ μερικοί τον τοποθετούν κάτω από μια πέτρα κι αν την επόμενη ημέρα βρουν δίπλα της ένα σκουλήκι, σημαίνει ότι η υπόλοιπη χρονιά θα είναι πολύ καλή. Τηρώντας παραδόσεις και έθιμα αιώνων, οι Βούλγαροι, την πρώτη ημέρα του Μάρτη, φορούν στο πέτο τους στολίδια φτιαγμένα από άσπρες και κόκκινες κλωστές που αποκαλούνται Μαρτενίτσα. Σε ορισμένες περιοχές της Βουλγαρίας, οι κάτοικοι τοποθετούν έξω από τα σπίτια τους ένα κομμάτι κόκκινου υφάσματος για να μην τους «κάψει η γιαγιά Μάρτα» (Μπάμπα Μάρτα, στα βουλγαρικά), που είναι η θηλυκή προσωποποίηση του μήνα Μάρτη. Η Μαρτενίτσα λειτουργεί στη συνείδηση του βουλγαρικού λαού ως φυλαχτό, το οποίο μάλιστα είθισται να προσφέρεται ως δώρο μεταξύ των μελών της οικογένειας, συνοδευόμενο από ευχές για υγεία και ευημερία. Το ασπροκόκκινο στολίδι της 1ης του Μάρτη φέρει στα ρουμανικά την ονομασία Μαρτιζόρ. Η κόκκινη κλωστή συμβολίζει την αγάπη για το ωραίο και η άσπρη την αγνότητα του φυτού χιονόφιλος, που ανθίζει το Μάρτιο και είναι στενά συνδεδεμένο με αρκετά έθιμα και παραδόσεις της Ρουμανίας. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Θεός – Ήλιος μεταμορφώθηκε σε νεαρό άνδρα και κατέβηκε στη Γη για να πάρει μέρος σε μια γιορτή. Τον απήγαγε, όμως, ένας δράκος, με αποτέλεσμα να χαθεί και να βυθιστεί ο κόσμος στο σκοτάδι. Μια ημέρα ένας νεαρός, μαζί με τους συντρόφους του σκότωσε το δράκο και απελευθέρωσε τον Ήλιο, φέρνοντας την άνοιξη. Ο νεαρός έχασε τη ζωή του και το αίμα του -λέει ο μύθος- έβαψε κόκκινο το χιόνι. Από τότε, συνηθίζεται την 1η του Μάρτη όλοι οι νεαροί να πλέκουν το «Μαρτισόρ» με κόκκινη κλωστή, που συμβολίζει το αίμα του νεαρού άνδρα και την αγάπη προς τη θυσία, και άσπρη που συμβολίζει την αγνότητα.
Γιατί αργούν τόσο πολύ οι διαδικασίες ασύλου στην Ελλάδα;
Παρά τις πρόσφατες νομοθετικές αλλαγές, τις επικρίσεις πολλών και διαφορετικών φορέων αλλά και τη νομολογία σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, η Ελλάδα συνεχίζει να καθυστερεί έντονα στην εξέταση αιτήσεων ασύλου. Γιατί; Γιατί στην Ελλάδα, η υποβολή και επεξεργασία αιτήσεων ασύλου είναι χρονοβόρα και σε ποια στάδια παρατηρούνται οι μεγαλύτερες καθυστερήσεις;
Γράφει η Δήμητρα Κυρανούδη
Για να δοθούν κάποιες απαντήσεις, έχει ενδιαφέρον να δει κανείς πώς λειτουργεί σχηματικά η διαδικασία ασύλου στην Ελλάδα, από τη στιγμή που οι νέο-αφιχθέντες φτάνουν (κυρίως) στα νησιά. Εκεί γίνεται αρχικά καταγραφή και ταυτοποίηση, ιατρικός έλεγχος καθώς και «έλεγχος ευαλωτότητας». Στη συνέχεια καταγράφεται το εκάστοτε αίτημα ασύλου και ο αιτών περιμένει ημερομηνία για να κληθεί σε συνέντευξη. Έπειτα ξεκινά η κυρίως διαδικασία σε δύο βαθμούς: Στον α’ βαθμό η Υπηρεσία Ασύλου, ενδεχομένως με τη συνδρομή της ΕΑSO (Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Ασύλου) διεξάγει συνέντευξη, έπειτα γίνεται η επεξεργασία της αίτησης και εκδίδεται απόφαση. Αν η απόφαση απορρίπτει το αίτημα ασύλου, ασκείται προσφυγή σε β’ βαθμό στην Αρχή Προσφυγών. Εάν και εκεί η απόφαση είναι αρνητική, υπάρχει η δυνατότητα δικαστικής πλέον προσφυγής στην ελληνική δικαιοσύνη.
ΥΠΕΡΜΕΤΡΕΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ «Δυσανάλογες καθυστερήσεις παρατηρούνται σε όλα τα στάδια της διαδικασίας» διαπιστώνει ο Συνήγορος του Πολίτη, Ανδρέας Ποττάκης, σε συνέντευξή του προς την DW και παρατηρεί: «Ήδη από την είσοδο στη χώρα παρατηρούνται υπέρμετρες καθυστερήσεις. Το ραντεβού για την πρώτη συνέντευξη μπορεί να γίνει μετά από μήνες. Ένα επόμενο στάδιο καθυστερήσεων προκύπτει από την αναμονή στις Αρχές Προσφυγών, παρά το γεγονός ότι προσφάτως έχει αυξηθεί ο αριθμός τους. Στο δε τελευταίο στάδιο, το οποίο είναι η καταφυγή στα κατά τόπους διοικητικά δικαστήρια, οι καθυστερήσεις είναι συγκλονιστικές. Αυτό είναι δυστυχώς ένα από τα χαρακτηριστικά της ελληνικής απονομής δικαιοσύνης. Οι καθυστερήσεις μπορεί να είναι ετών». Η Κάθριν Γούλαρντ, διευθύντρια του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες και τους Εξόριστους (ECRE) με έδρα τις Βρυξέλλες, παρατηρεί ότι το 2019 καταγράφηκαν περιπτώσεις Αφγανών ή Ιρακινών που θα είχαν την πρώτη συνέντευξη στο τέλος του 2023. Τούρκοι και Ιρανοί το 2024. Ακόμη και για τους αιτούντες άσυλο από τη Συρία, που περνούν από διαδικασία «fast track», οι συνεντεύξεις είναι προγραμματισμένες κυρίως για το 2021. Επίσης, αναφέρει ότι «το 2019 ο μέσος όρος για την έκδοση της πρώτης απόφασης ήταν 10,3 μήνες». Από την πλευρά του, ο Αλέξανδρος Κωνσταντίνου, δικηγόρος στη Νομική Υπηρεσία του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες, που παρέχει νομική συνδρομή σε αιτούντες άσυλο, ενώπιον των αρμόδιων ελληνικών αρχών, σημειώνει: «Για να περιοριστούν οι καθυστερήσεις είναι σαφές ότι χρειάζεται να ενισχυθούν οι αρμόδιες υπηρεσίες εξέτασης. Ταυτόχρονα είναι αναγκαίος και ένας μόνιμος μηχανισμός αλληλεγγύης και μετεγκατάστασης μεταξύ των κρατών-μελών». Ο ίδιος εκτιμά επίσης, ότι «η μέχρι τώρα εμπειρία δείχνει ότι αποκλειστικά η παροχή υλικοτεχνικής υποδομής και προσωπικού π.χ. με τη διάθεση προσωπικού του EASO στην Υπηρεσία Ασύλου, δεν είναι από μόνη της ικανή να επιταχύνει και να βελτιώσει τη διαδικασία και κυρίως να αποτρέψει μια ανθρωπιστική κρίση στα σύνορα της Ευρώπης».
ΟΙ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ ΟΦΕΙΛΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΝΘΕΤΟ ΠΛΕΓΜΑ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ Σύμφωνα με τον Ανδρέα Ποττάκη ένας από τους πρακτικούς λόγους που οδηγούν σήμερα σε καθυστερήσεις είναι «ότι μέχρι το τέλος του καλοκαιριού ο αριθμός αφίξεων ήταν πολλαπλάσιος του αριθμού καταγραφής ανά ημέρα. Βάσει των επίσημων στοιχείων, ο αριθμός εισόδων ήταν πολλαπλάσιος της μάξιμουμ δυνατότητας του ελληνικού μηχανισμού ασύλου να εξετάζει αιτήματα». Κι αυτό μολονότι, βάσει στοιχείων της Eλληνικής Υπηρεσίας Ασύλου και της Eurostat, μέχρι τώρα έχουν μειωθεί οι ροές προσφύγων και μεταναστών στα νησιά κατά 50% σε σχέση με το αντίστοιχο εξάμηνο του 2019. Για την Κάθριν Γούλαρντ οι καθυστερήσεις οφείλονται επίσης σε δομικές δυσλειτουργίες και έλλειψη πόρων στο ελληνικό σύστημα ασύλου. «Άλλοι λόγοι», συμπληρώνει η ίδια, «είναι η ελλιπής συμμόρφωση προς το ευρωπαϊκό δίκαιο και όλα όσα προβλέπει για τη διαδικασία και τις συνθήκες υποδοχής. Επιπλέον, στην Ελλάδα ισχύουν πολύπλοκες, ειδικές διαδικασίες για διαφορετικές κατηγορίες αιτούντων π.χ. στα νησιά. Σε αυτά προστίθεται η δυσκολία των δύο τελευταίων ελληνικών κυβερνήσεων να απορροφήσουν και να διαθέσουν ευρωπαϊκά χρήματα αλλά και οι οικονομικές δυσκολίες που είναι απότοκο ευρωκρίσης. Η ευθύνη διαχέεται σε πολλές κατευθύνσεις. Και βέβαια στην ΕΕ».
ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΝΕΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ Η ελληνική κυβέρνηση έχει στο μεταξύ μεταρρυθμίσει το νομοθετικό πλαίσιο για το άσυλο δύο φορές, το 2019 και το 2020. Στόχος ήταν η επιτάχυνση της διαδικασίας. «Η επιτάχυνση των διαδικασιών είναι πρόσχημα» εκτιμά ο δικηγόρος Αλέξανδρος Κωνσταντίνου. «Στην πραγματικότητα διαφαίνεται ότι σκοπός είναι να καθίσταται τόσο περίπλοκη η διαδικασία, ώστε ο αιτών άσυλο να μη μπορεί να συνεχίσει καν τη διαδικασία. Πρόκειται για δραστικές αλλαγές που περιορίζουν ουσιαστικά την πρόσβασή τους σε μια δίκαιη διαδικασία. Τίθενται εμπόδια π.χ. για την άσκηση προσφυγής στο β’ βαθμό, η οποία δε μπορεί να ασκηθεί χωρίς δικηγόρο. Επιπλέον, στην Ελλάδα έχουμε ένα πολύ περιορισμένο σύστημα δωρεάν νομικής συνδρομής σε αιτούντες άσυλο» αναφέρει ο ίδιος. Για την Κάθριν Γούλαρντ, οι συχνές και γρήγορες νομοθετικές αλλαγές, που παρατηρούνται στην Ελλάδα, δεν προσθέτουν τίποτα άλλο παρά «αναποτελεσματικότητα» στη διαχείριση των υποθέσεων ασύλου. «Αλλάζουν διαρκώς οι νόμοι, οι διαδικασίες και οι άνθρωποι που πρέπει να τις εφαρμόσουν, άρα το σύστημα γίνεται ακόμη πιο πολύπλοκο», παρατηρεί. Και ο Συνήγορος του Πολίτη έχει ήδη εκφράσει δημόσια σειρά επιφυλάξεων «ως προς τη συμφωνία των νέων νομοθετικών αλλαγών για το άσυλο με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, το συνταγματικό δίκαιο και τη νομολογία», αναφέρει ο Ανδρέας Ποττάκης.
ΕΠΙΦΥΛΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΗΓΟΡΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ Ένα άλλο θέμα, στο οποίο εφιστά την προσοχή ο Ανδρέας Ποττάκης, είναι η κράτηση αλλοδαπών και μάλιστα υπό άθλιες συνθήκες, οι οποίες, όπως λέει, δεν ανταποκρίνονται καν στο minimum που προβλέπει και το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο. «Η κράτηση έχει γίνει από εξαίρεση ο κανόνας», παρατηρεί, υπενθυμίζοντας ότι το ανώτατο όριο κράτησης στην Ελλάδα είναι 18 μήνες. Mετά τις νέες νομοθετικές ρυθμίσεις της ελληνικής κυβέρνησης, μπορεί πλέον να φτάσει τους 36 μήνες για αλλοδαπούς, κάτι που είναι «ανεπίτρεπτο» σύμφωνα με το Συνήγορο του Πολίτη. «Η Ελλάδα έχει καταδικαστεί πολλές φορές για το θέμα αυτό από το ΕΔΔΑ και δε συμμορφώνεται» υπογραμμίζει ο Συνήγορος του Πολίτη. Επίσης, στο ευρύτερο πλαίσιο της διαχείρισης της προσφυγικής κρίσης, ο Ανδρέας Ποττάκης εκφράζει επίσης τον προβληματισμό του και για τις φερόμενες παράνομες επαναπροωθήσεις (pushback). Όπως ανέφερε στην DW, από το καλοκαίρι του 2017 έχει ξεκινήσει αυτεπάγγελτη έρευνα μετά από σχετική καταγγελία. «Τρία χρόνια μετά η έρευνα για φερόμενα pushback παραμένει ανοιχτή, έχοντας εντάξει σε αυτήν σειρά άλλων καταγγελιών και υποθέσεων που έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Ωστόσο, η πάγια και διαχρονική θέση των ελληνικών κυβερνήσεων είναι ότι δε γίνονται pushbacks», σημειώνει ο ίδιος. Τέλος, ο Έλληνας Συνήγορος του Πολίτη θεωρεί ότι η διαχείριση του προσφυγικού «δεν είναι ζήτημα πρωτίστως νομικό αλλά πολιτικό. Και θα επιλυθεί μόνο πολιτικά σε ευρωπαϊκό επίπεδο».
The current issue of the Greek Canadian News “Ta NEA” volume 15-08 published March 5th 2021. Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events. (Click on the image to read the paper.)
Greek Canadian News: Ta NEA March 5th, 2021. Volume 15 Number 08
Φρένο σε μια ακραία παραβίαση της Συμφωνίας των Πρεσπών επιχειρείται να μπει από την Ε.Ε., καθώς ο κυβερνητικός εταίρος του κ. Ζάεφ, το αλβανικό κόμμα BESA, πιέζει τον πρωθυπουργό να εκπληρώσει τη δέσμευσή του για αναφορά της εθνικής ταυτότητας του κάθε πολίτη στις νέες ταυτότητες της Βόρειας Μακεδονίας.
Φρένο σε μια ακραία παραβίαση της Συμφωνίας των Πρεσπών επιχειρείται να μπει από την Ε.Ε., καθώς ο κυβερνητικός εταίρος του κ. Ζάεφ, το αλβανικό κόμμα BESA, πιέζει τον πρωθυπουργό να εκπληρώσει τη δέσμευσή του για αναφορά της εθνικής ταυτότητας του κάθε πολίτη στις νέες ταυτότητες της Βόρειας Μακεδονίας.
Νίκος Μελέτης*
Ο κ. Ζάεφ προκειμένου να εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική στήριξη του αλβανικού κόμματος, είχε υποσχεθεί ότι στις ταυτότητες θα υπάρχει αναφορά σε εθνικότητα (nationality) την οποία διαχωρίζοντας την από την ιθαγένεια (η οποία σύμφωνα με τη Συμφωνία των Πρεσπών είναι Μακεδονική / πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας) θα άνοιγε το δρόμο ώστε να καταγράφονται οι πολίτες όχι μόνο ως Αλβανοί ή Τούρκοι αλλά φυσικά και ως «Μακεδόνες», ενώ θα πρόκυπτε ένα ακόμη ζήτημα με όσους θα επιθυμούσαν να δηλώσουν ως εθνική ταυτότητα τη Βουλγαρική. Το BESA ζήτησε από τον Ζ. Ζάεφ να υλοποιήσει τη δέσμευση του και κατέθεσε σχετικό νόμο τον οποίο έσπευσε να υποστηρίξει και το VMRO το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, καθώς έτσι θα ικανοποιούσε το εθνικιστικό κοινό του εισάγοντας από το παράθυρο και σε επίσημο έγγραφο την εθνική ταυτότητα του «Μακεδόνα». Ο κ. Ζάεφ βρέθηκε σε δύσκολη θέση, καθώς έλαβε τα μηνύματα τού τι θα σήμαινε η υιοθέτηση αυτής της τροπολογίας, ενώ ήταν σαφές το μήνυμα που έστειλε και ο πρεσβευτής της Ε.Ε. στα Σκόπια, Ντέιβιντ Γκιρ, ο οποίος δήλωσε ότι τα ευρωπαϊκά στάνταρ δεν προβλέπουν την αναφορά της εθνικής ταυτότητας σε έγγραφα όπως οι ταυτότητες. Ο ευρωπαίος αξιωματούχος δήλωσε ότι «μπορεί προς το παρόν το θέμα των ταυτοτήτων στην ΕΕ να ρυθμίζονται από το εθνικό δίκαιο των κρατών – μελών, αλλά τον επόμενο Αύγουστο θα τεθεί σε εφαρμογή ο Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων, ο οποίος απαγορεύει την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων, όπως η φυλή, η εθνική καταγωγή, ο πολιτικός ή θρησκευτικός προσανατολισμός και άλλες πεποιθήσεις», στέλνοντας σαφές μήνυμα στη βορειομακεδονική πλευρά. Και η παρέμβαση ενός μικρού κόμματος που τάχθηκε εναντίον της πρότασης του BESA προσφέρει οδό διαφυγής στον κ. Ζάεφ, από ένα πεδίο σύγκρουσης με την Ελλάδα και την Ε.Ε., διατηρεί όμως την ένταση με τον κυβερνητικό εταίρο του το BESA. Ο κ. Ζάεφ επιχειρεί να κρατήσει ισορροπίες, με τρόπο όμως που δοκιμάζει τις αντοχές και της Αθήνας και εμφανίσθηκε κατόπιν με δηλώσεις του υπέρμαχος της… προβολής της ταυτότητας των μικρών κοινοτήτων, με μοναδικό στόχο βεβαίως να διασκεδασθούν οι εντυπώσεις ότι θέτει υπό αμφισβήτηση τη «μακεδονική» ταυτότητα. Ο πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας θέλησε να κάνει διαχωρισμό της ιθαγένειας με την εθνικότητα τονίζοντας ότι «όταν μιλάμε για μακεδονική ιθαγένεια αυτό αφορά όλους τους πολίτες μας, ενώ όλοι οι Μακεδόνες δεν έχουν την ίδια εθνική καταγωγή, κάποιοι είναι Αλβανοί, Τούρκοι, Ρομά, Βλάχοι, Βόσνιοι, Σέρβοι και όποιες άλλες εθνικές κοινότητες…» και πρόσθεσε: «Όπως παλεύουμε εμείς οι Μακεδόνες για τη Μακεδονική μας ταυτότητα, τη μακεδονική μας γλώσσα, έτσι πρέπει να σεβαστούμε τα ζητήματα ταυτοτήτων και των ολιγομελών κοινοτήτων»… Με τις δηλώσεις αυτές, ο κ. Ζάεφ δείχνει πόσο ευάλωτος είναι απέναντι στους εκβιασμούς των αλβανόφωνων και πόσο εύκολο είναι για τον ίδιο να ερμηνεύσει διασταλτικά όλα τα «παράθυρα» που του έχει προσφέρει η Συμφωνία των Πρεσπών, φλερτάροντας με τις θέσεις του Εθνικιστικού VMRO, ακόμη και με ρίσκο για τις σχέσεις με την Ελλάδα και την ΕΕ… Έχει σημασία επίσης, ότι το δελτίο ταυτότητας είναι μεν για εσωτερική χρήση εντός της Βόρειας Μακεδονίας αλλά χρησιμοποιείται και για τις μετακινήσεις προς ορισμένες γειτονικές χώρες, όπως η Σερβία, το Κόσσοβο κ.ά. και συνεπώς εμπίπτει και στην ειδική διάταξη της Συμφωνίας των Πρεσπών, που επιβάλει για έγγραφα που χρησιμοποιούνται και στο εξωτερικό τη χρήση της ορολογίας που έχει υιοθετηθεί βάσει της νέας ονομασίας «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» και ιθαγένεια «Μακεδονική / Πολίτης της βόρειας Μακεδονίας». Και αυτή η πρόβλεψη της Συμφωνίας των Πρεσπών είχε διατυπωθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να αφήνει (πέραν του άρθρου 7) την ευκαιρία στην άλλη πλευρά να δηλώνει, ότι με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας έχει κατοχυρωθεί η «μακεδονική ταυτότητα», κάτι που αποτελούσε όμως τον πυρήνα της διαφοράς για το ονοματολογικό, από τη γένεσή της.
*Ο Νίκος Μελέτης γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά το 1962. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών της Νομικής Σχολής Αθηνών. Άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος το 1987. Από το 1990 καλύπτει το διπλωματικό ρεπορτάζ, αρχικά στην ΕΡΤ και κατόπιν και στην εφημερίδα «Έθνος». Αρθρογραφεί στο liberal.gr και στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος».
Ο πρώην Ολυμπιονίκης σπρίντερ κάνει μια δεύτερη απόπειρα εισόδου στην πολιτική του Laval
Ο πρώην Ολυμπιονίκης σπρίντερ κάνει μια δεύτερη απόπειρα εισόδου στην πολιτική του Laval
Εάν υπάρχει ένα ειρωνικό μάθημα που πρέπει να αντληθεί από τη δημοτική πολιτική στην πόλη του Laval τα τελευταία χρόνια, είναι ίσως ότι, το να τερματίσει κανείς πρώτος και να φτάσει στους Ολυμπιακούς, δεν εγγυάται με κανένα τρόπο ότι θα εκλεγεί στο δημοτικό συμβούλιο. Τουλάχιστον δύο πρώην Καναδοί πρωταθλητές που αγωνίστηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες προσπάθησαν, με πολύ λιγότερη επιτυχία, να επικρατήσουν σε αυτό που κανονικά θα ήταν το εύκολο, να κερδίσουν θέση στο συμβούλιο του Laval. Το Νοέμβριο του 2019, ο Καναδός σπρίντερ Bruny Surin προσπάθησε να κερδίσει μια θέση για το δήμαρχο Marc Demers με το «Mouvement Lavallois» κατά τη διάρκεια των εκλογών στην περιφέρεια Marc-Aurèle Fortin. Τελικά, τερμάτισε στη δεύτερη θέση, αφού δέχτηκε… γκολ, από ψηφοφόρους που επέλεξαν τον ηγέτη του Parti Laval, Michel Trottier.
ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΣΤΟ SAINT-MARTIN Δύο χρόνια πριν, στις γενικές εκλογές του 2017, ένας ακόμη Ολυμπιονίκης σπρίντερ, ο Νικόλας Μακροζωνάρης, έβαλε υποψηφιότητα για το κόμμα Action Laval της αντιπολίτευσης στην περιοχή Sainte-Dorothée. Παρόλες τις προσπάθειές του, τερμάτισε τρίτος, πολύ πίσω από τη νυν νικητή, τη Virginie Dufour του Mouvement lavallois, η οποία βρίσκεται σήμερα στην εκτελεστική επιτροπή. Για τις εκλογές του 2021 στις αρχές Νοεμβρίου, ο Μακροζωνάρης επέστρεψε ως υποψήφιος του Action Laval, αν και αυτή τη φορά στην περιοχή του Saint-Martin. Εκεί, θα ανταγωνιστεί την υπάρχουσα σύμβουλο του Mouvement lavallois, Aline Dib, καθώς και με άλλους που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συμμετάσχουν στον αγώνα. Από τότε που συνταξιοδοτήθηκε επίσημα ως αθλητής στίβου περισσότερο από μια δεκαετία πριν, ο Μακροζωνάρης είχε ικανοποιητική επιτυχία με τη γυμναστική ακαδημία που ίδρυσε και ενός track club για επίδοξους Ολυμπιονίκες σπρίντερ και αθλητές.
ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΝΤΑΣ ΑΘΛΗΤΕΣ – ΝΙΚΗΤΕΣ «Αυτή τη στιγμή, έχουμε τρεις εθνικούς πρωταθλητές, κάτι που είναι εξαιρετικά σπάνιο σε αυτόν τον τομέα», είπε σε συνέντευξή του στο Laval News. «Και ήταν καταπληκτικό για μένα να μπορώ να αναπτύξω αυτούς τους αθλητές. Είχαμε απίστευτα αποτελέσματα μαζί τους και είμαι υπερήφανος για τους αθλητές μου». Από πολιτική άποψη, ο Μακροζωνάρης αποδίδει την αδύναμη απόδοσή του στις εκλογές του 2017 στο ότι του δόθηκε πολύ λίγος χρόνος για να προετοιμαστεί για την ημέρα της ψηφοφορίας αυτής της χρονιάς. «Με ρώτησαν περίπου 40 ημέρες πριν από τις εκλογές», είπε. Ωστόσο, πρότεινε ότι είναι πολύ καλύτερα προετοιμασμένος τώρα και αισθάνεται την ίδια αίσθηση αποφασιστικότητας να κερδίσει, που τον βοήθησε στο παρελθόν στο στίβο. Επίσης, έχει οκτώ μήνες για να ετοιμαστεί αυτή τη φορά. «Μου άρεσε πολύ η εμπειρία το 2017», δήλωσε ο Μακροζωνάρης. «Μου άρεσε πολύ να μιλάω και να συναντώ ανθρώπους. Ένιωσα πραγματικά ότι ήμουν στο στοιχείο μου. Και παρόλο που προφανώς απογοητεύτηκα που δεν τα κατάφερα, ήξερα αμέσως το βράδυ των εκλογών ότι σε τέσσερα χρόνια θα προσπαθούσα ξανά…».
ΔΕΣΜΕΥΕΤΑΙ ΓΙΑ ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ Προχωρώντας σε μια λίστα με τις τρέχουσες ανάγκες στο Laval που ο Macrozonaris λέει ότι θα εργαστεί επιμελώς για να εκπληρώσει την κατασκευή ενός ολοκληρωμένου εσωτερικού αθλητικού κέντρου πολλαπλών χρήσεων, σαν το Claude-Robillard Center στο Μόντρεαλ, όπου οι αθλητές σε μια σειρά πολυτομεακών αθλημάτων συχνά πηγαίνουν για να αθληθούν. Το κέντρο στο Laval θα συμπληρώσει τον αυξανόμενο κατάλογο των αθλητικά προσανατολισμένων εγκαταστάσεων που έχουν κατασκευαστεί ή βρίσκονται στα πρόθυρα να χτιστούν στο Laval, συμπεριλαμβανομένης της Place Bell και του μελλοντικού κολυμβητικού κέντρου. «Αυτό είναι κάτι που υπάρχει ήδη σε πολλές πόλεις, αλλά δεν έχουμε κάτι τέτοιο ακόμα στο Laval», δήλωσε ο Μακροζωνάρης, σημειώνοντας ότι ακόμη και ο δήμος του Saint-Laurent στο Μόντρεαλ έχει τη δική του αθλητική εγκατάσταση πολλαπλών χρήσεων.
ΘΑ ΒΟΗΘΟΥΣΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ «Λοιπόν, νομίζω ότι το Laval χρειάζεται ένα κέντρο από αυτά που θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά αθλήματα και θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να παράγουμε υπέροχους αθλητές», συνέχισε, προσθέτοντας ότι πολλαπλές αθλητικές δραστηριότητες όπως το μπάσκετ, η γυμναστική, οι πολεμικές τέχνες, ή απλά το περπάτημα και το τρέξιμο, θα μπορούσαν να γίνουν κάτω από μια στέγη το χρόνο, χωρίς ανησυχίες για τον καιρό. Ενώ το Laval διέθετε μια ειδική εξωτερική πίστα και γήπεδο στο Parc-école de l’Odyssée-des-Jeunes στο Auteuil / Vimont για το Jeux du Québec, ο Macrozonaris είπε ότι η ύπαρξη εσωτερικής εγκατάστασης θα προσελκύσει πολλά εθνικά και διεθνή αθλητικά γεγονότα, τα οποία με τη σειρά τους θα τονώσουν την τοπική οικονομία. Λέγοντας ότι οι θεμελιώδεις ανάγκες των κατοίκων του Saint-Martin συγκαταλέγονται επίσης στις προτεραιότητές του, ο Macrozonaris πρόσθεσε ότι πιστεύει πως πολλοί άνθρωποι που ζουν στο Laval θα συμφωνούσαν ότι είναι καιρός η πόλη να έχει το δικό της αθλητικό συγκρότημα εσωτερικών χώρων.
Εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, μια ομάδα αξιόλογων συμπάροικων με πρωτεργάτη τον πρώην υπουργό και βουλευτή της Επαρχίας του Κεμπέκ, Χρήστο Σύρρο, δημιούργησαν ένα «μη» οργανισμό – μια και δεν υπάρχει επίσημα πουθενά, υπό το όνομα ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ. Αυτός ο «μη» οργανισμός είναι πλαισιωμένος από άτομα που είναι δυσαρεστημένα από τη νυν διοίκηση της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ με τον τρόπο διαχείρισης του κοινοτικού οργανισμού, προπαντός στον οικονομικό τομέα. Απ’ ότι λένε, όλοι τους θέλουν να βοηθήσουν τον κοινοτικό οργανισμό να ξεπεράσει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει και να μεγαλουργήσει, με τις διοικητικές καινοτομίες που θα κάνει. Από την αρχή της «μη» ύπαρξης του, είχε προτείνει – απ’ ότι διακήρυξαν οι εκπρόσωποί του από τα παροικιακά μέσα ενημέρωσης, προπαντός μέσω ραδιοφωνικών προγραμμάτων – να βοηθήσει την οικονομική θέση της κοινότητας, εφόσον όμως η κοινοτική διοίκηση «άνοιγε τα βιβλία της». Φυσικά, αυτό δεν έγινε. Ακόμα δε, η κοινοτική διοίκηση βρήκε τρόπο να αποτρέψει το «μη» οργανισμό να γράψει μέλη στην κοινότητα. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Σήμερα, στη σελίδα 21, στο εβδομαδιαίο αφιέρωμα της εφημερίδας μας «200 ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΛΛΑΔΑ» θα διαβάσετε το τρίτο (και τελευταίο) μέρος της μίας και μοναδικής «ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ». Θα ήταν λοιπόν παράλειψη να μην υπενθυμίσω ότι ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ Η ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ! Το να χρησιμοποιείται ο ορισμός αυτός για δημιουργία ενός «μη» οργανισμού, είναι ωμά ένας σφετερισμός σε αυτό το ΙΕΡΟ ΟΝΟΜΑ. Απ’ ότι ξέρω, πουθενά αλλού δεν έχει δημιουργηθεί από τότε οργανισμός ή «μη» οργανισμός με το ίδιο όνομα. Όπως όλοι γνωρίζουμε, Η ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ των Σκουφά, Τσακάλωφ και Ξάνθου δημιουργήθηκε για τον ΙΕΡΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ από τον Τουρκικό ζυγό των 400 και πλέον χρόνων. Ο «μη» οργανισμός, από ποιο ζυγό θέλει να ελευθερώσει την Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μόντρεαλ; Διερωτώμαι επίσης, ποιος είναι ο… Σκουφάς, ποιος ο… Τσακάλωφ και ποιος ο… Ξάνθος σε αυτόν το «μη» οργανισμό…; Θέλω να πιστεύω ότι δεν υπήρχε κακή πρόθεση, το να διαλέξουν αυτή την ονομασία οι αξιόλογοι συμπάροικοι με πρωτεργάτη το Χρήστο Σύρρο, για να «ξυπνήσουν» την παροικία από τα κοινοτικά δρώμενα. Θα δεχόμουν μια παραλλαγή στην ονομασία αυτή, μια και τα πράγματα δείχνουν ότι αυτός ο «μη» οργανισμός έχει βάλει στόχο να αναλάβει την κοινοτική διοίκηση στις επόμενες κοινοτικές εκλογές τον Ιούνιο του 2022. Θα μπορούσε να μετονομαστεί «Κοινοτική Φιλία» ή κάτι παρόμοιο, αλλά το να προβάλλεται με την ίδια ονομασία ΤΗΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ, για μένα τουλάχιστον είναι απλά σφετερισμός και τίποτε λιγότερο, για να μην προσθέσω ότι είναι και μέγα προσβολή στη ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ και στην Ελληνική Ιστορία. Ως φόρο τιμής όλων αυτών που έχυσαν το αίμα τους για να συνεχίζουμε να υπάρχουμε ως Ελληνικό Έθνος, προτρέπω τα στελέχη του «μη» οργανισμού να διαλέξουν άλλη ονομασία.
Ελληνική παροικία και εμβολιασμοί Όσοι δε γνωρίζετε, η κυβέρνηση του Κεμπέκ άρχισε τους εμβολιασμούς του γενικού πληθυσμού. Οι εμβολιασμοί – ΜΗ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΙ – θα γίνουν σε προσδιορισμένους χώρους, με προτεραιότητα την ηλικία των ατόμων. Ως αρχή θα εμβολιαστούν τα άτομα 85 ετών και άνω, και μετά οι μικρότερες ηλικίες. Ο εμβολιασμός θα γίνεται αφού κλείσετε ραντεβού μέσω της ιστοσελίδας ή του τηλεφωνικού κέντρου. Και ιδού η ερώτηση: Ξέροντας την κατάσταση που επικρατεί στην παροικία μας, ποιος οργανισμός θα ενδιαφερθεί για να εμβολιαστούν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας; Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, λάβαμε ένα τηλέφωνο παραπόνων γι αυτό το συγκεκριμένο θέμα από μια ηλικιωμένη γυναίκα. Μας είπε ότι θέλει να κάνει το εμβόλιο αλλά δεν έχει κανέναν να τη βοηθήσει, αν και έχει παιδιά που κατοικούν σε άλλη πόλη. Σαν αυτή την κυρία υπάρχουν εκατοντάδες συμπάροικοι που χρειάζονται βοήθεια για να κάνουν το εμβόλιο. Κι’ όμως, ακόμα με την οικονομική οντότητα που έχει η παροικία μας, αυτά τα εκατοντάδες άτομα δεν έχουν κανέναν οργανισμό να τους βοηθήσει. Εδώ πρέπει να πληροφορήσω, ότι μικρότερες παροικίες από τη δική μας έχουν οργανωθεί, για να πλαισιώσουν και να βοηθήσουν τους ηλικιωμένους τους να κάνουν το εμβόλιο. Εμείς όμως έχουμε πλήρη αδράνεια, δεν εκμεταλλευόμαστε τα ειδικά κυβερνητικά προγράμματα που έβγαλαν οι κυβερνήσεις για το σκοπό αυτό. Θα μου πείτε, που είναι οι δικοί μας οι ειδικοί να μεριμνούν να φέρνουν όλα αυτά τα κονδύλια που υπάρχουν για δεκάδες προγράμματα και που επωφελούνται άλλες παροικίες. Κάποτε, ο κοινοτικός οργανισμός είχε τέτοιο άτομο, το οποίο έφυγε διότι δεν το άφηναν να εργαστεί στον τομέα που το προσέλαβαν. Βρίσκεται αλλού πλέον, σε πολύ μεγάλη θέση. Εμείς όμως συνεχίζουμε να «τρωγόμαστε» τόσο στον κοινοτικό χώρο όσο και στον τομέα των κογκρέσων, που ξόδεψαν και ξοδεύουν χιλιάδες δολάρια σε νομικές υποθέσεις. Μπράβο μας και εύγε μας…!
