«Εδώ Πολυτεχνείο!». Ήταν η κραυγή έκκλησης από έναν αυτοσχέδιο ραδιοφωνικό σταθμό του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη 1973, ύστερα από την κατάληψη του πανεπιστημιακού ιδρύματος από τους φοιτητές, κατόπιν της άκαρπης αντιδικτατορικής απεργίας των.
Η κυβέρνηση περικυκλώνει το Πολυτεχνείο με στρατιωτικά οχήματα και ανοίγει πυρ εναντίον των φοιτητών και του άοπλου πλήθους. Τραγικός απολογισμός της εξέγερσης, 24 νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες και συλλήψεις. Η χούντα κατέρρευσε λίγους μήνες αργότερα. Με αφορμή τη θλιβερή 50η επέτειο του Πολυτεχνείου, ας θυμηθούμε κάποιες άλλες φοιτητικές εξεγέρσεις που έμειναν στην ιστορία.
Λίγοι γνωρίζουν ότι η Γιουγκοσλαβία γνώρισε επίσης τη δική της φοιτητική εξέγερση το 1968 όταν οι φοιτητές ζητούσαν ένα ριζικά διαφορετικό σοσιαλισμό. Ο πρόεδρος Τίτο υποχρεώθηκε να προβεί σε ορισμένες υποχωρήσεις, ανοίγοντας ένα χώρο για νέες κοινωνικές και καλλιτεχνικές πρακτικές για το φεμινισμό, την οικολογία και τον εννοιολογισμό. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο μετά το 1968.
Ο πόλεμος του Βιετνάμ (1966-1969) θεωρείται ο πλέον καταστροφικός πόλεμος στη μεταπολεμική ιστορία των ΗΠΑ, αφήνοντας αγιάτρευτες πληγές για τον αμερικανικό λαό. Καθώς οι συγκρούσεις κλιμακώνονταν με όλο και περισσότερα νεαρά σε ηλικία άτομα να επιστρατεύονται, αντιπολεμικές εξεγέρσεις άρχισαν να εγείρονται σε ολόκληρη τη χώρα. Ο αντιπολεμικός αγώνας των φοιτητών υπήρξε καταλυτικός στην τελική απόφαση για απόσυρση των στρατευμάτων το 1973.
Το Μάη του 1968 οι Γάλλοι φοιτητές στη σημαντικότερη εξέγερση του 20ου αιώνα, ζήτησαν το ανέφικτο και το απέκτησαν. Ζήτησαν ελευθερία. Πυρήνας των διαμαρτυριών υπήρξε η αμφισβήτηση του κατεστημένου και της εξουσίας, η απομυθοποίηση του θεσμού της θρησκείας, η πάλη ενάντια στο συντηρητισμό, καθώς και η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της σεξουαλικής ελευθερίας και του διεθνισμού.
Το φθινόπωρο του 1968 και ενώ το Μεξικό ετοιμάζεται να φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς αγώνες, 10.000 φοιτητές μαζεύονται στην πλατεία Plaza de las Tres Culturas για μία ειρηνική διαδήλωση, με πάγιες διεκδικήσεις την ανεξαρτησία των πανεπιστημίων και την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων. Ο στρατός επεμβαίνει, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 44 φοιτητές. Κατάληξη, η αποπομπή του αρχηγού της αστυνομίας.
Το απάνθρωπο ρατσιστικό καθεστώς της Νότιας Αφρικής, γνωστό ως Απαρτχάιντ, καταπίεζε με θεσμική βούλα τους μαύρους κατοίκους της χώρας, επιβάλλοντας νόμους διαχωρισμού των φυλών που υπονόμευαν την καθημερινότητα των γηγενών Αφρικανών. Με αφορμή την επιβολή της γλώσσας Afrikaans στα πανεπιστήμια, περίπου 20.000 φοιτητές εγκαινίασαν μια σειρά έντονων διαμαρτυριών. Τουλάχιστον 176 φοιτητές εκτελέστηκαν. Στις 27 Απριλίου 1994, διεξήχθησαν οι πρώτες δημοκρατικές εκλογές.
Ο θάνατος του πρώην αρχηγού του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, τροφοδότησε το 1989 φοιτητικές διαμαρτυρίες υπέρ της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας, με εικονική στιγμή τη συλλογική κατάληψη στην πλατεία Tianammen. Επανδρωμένα τανκς εισέβαλαν στην πλατεία προκειμένου να διαλύσουν τη συγκέντρωση σκορπώντας πανικό και ρίχνοντας δακρυγόνα στους φοιτητές. Το συμβάν βρίσκει αρκετά κοινά σημεία με τις αφηγήσεις του δικού μας Πολυτεχνείου. Το Κινεζικό καθεστώς προέβη σε σημαντικές για την εποχή μεταρρυθμίσεις.
Το καμπανάκι του κινδύνου κρούει η πρόσφατη έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος
Στην πρόσφατη έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος εντοπίζεται τριπλός κίνδυνος για τους Έλληνες πολίτες για επιτόκια, τιμές ακινήτων και διαθέσιμο εισόδημα, κρούοντας το καμπανάκι του κινδύνου. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία της έκθεσης, οι επιβαρύνσεις για τους πολίτες σε αυτούς τους τομείς είναι τεράστιες, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται εκρηκτικές καταστάσεις στην καθημερινότητα τους, έχοντας μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις ξεπεράσει τα όρια των αντοχών τους, εξαιτίας της παρατεταμένης ακρίβειας, η οποία συνεχίζεται.
Αποτιμώντας στοιχεία και τάσεις, εντοπίζεται ως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα αυτό στις τιμές των ακινήτων, είτε για αγορά είτε για ενοικίαση, καθώς οι τιμές των διαμερισμάτων σε ονομαστικούς όρους αυξήθηκαν το β’ τρίμηνο του 2023 κατά 13,9% σε ετήσια βάση, έναντι αύξησης κατά 11,8% το 2022. Αντίστοιχη είναι και η εξέλιξη του επιπέδου των ενοικίων, με το σχετικό δείκτη να διαμορφώνεται σε 98,5 με βάση τα στοιχεία του γ’ τριμήνου 2023, έναντι 94,8 το δ’ τρίμηνο του 2022. Μάλιστα, το κόστος στέγασης ως ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών στην Ελλάδα διαμορφώθηκε σε 34,2% για το 2022, έναντι 19,9% κατά μέσο όρο για την Ευρώπη των 27!
Παράλληλα, ο δείκτης υπερβολικής επιβάρυνσης λόγω κόστους στέγασης λαμβάνει για την Ελλάδα την υψηλότερη τιμή μεταξύ των χωρών της ζώνης του ευρώ, καθώς για το έτος 2022 το 27% του πληθυσμού της χώρας επωμίστηκε κόστος στέγασης, που αναλογούσε σε ποσοστό άνω του 40% του διαθέσιμου εισοδήματός του, όταν το αντίστοιχο ποσοστό πληθυσμού στη ζώνη του ευρώ διαμορφώθηκε σε 9,4%. Και όλα αυτά, με το κόστος δανεισμού λόγων υψηλών επιτοκίων να είναι πλέον απαγορευτικό, με τις Τράπεζες παρά την εκρηκτική κερδοφορία τους, να αποφεύγουν τέτοια ανοίγματα ως επικίνδυνα και ασύμφορα, όταν μάλιστα η ροή νέων μη εξυπηρετούμενων δανείων διαμορφώθηκε σε 1,6 δισ. ευρώ, στο πρώτο εξάμηνο του 2023!
Η ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ
Ποια ανάπτυξη με αύξηση του ελληνικού πληθυσμού μπορεί να γίνει, όταν οι συνθήκες για δημιουργία οικογενειών είναι για τους περισσότερους νέους απαγορευτικές; Όταν η απουσία δημόσιων παιδικών σταθμών, για ζευγάρια που δεν έχουν τη βοήθεια ή τη συμβολή των γονέων, γίνονται ανυπέρβλητα εμπόδια; Ποιο καμπανάκι χτύπησε από τα συγκλονιστικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που πρόσφατα δόθηκαν στη δημοσιότητα και αφορούν τη διαφορά γεννήσεων και θανάτων στην Ελλάδα τα τελευταία 90 χρόνια;
Από το 1960 που είχαμε 157.239 γεννήσεις έναντι 60.563 θανάτων (διαφορά 86.676), φτάσαμε στην ισορροπία στο έτος της οικονομικής χρεοκοπίας το 2010, όπου σημειώθηκαν 114.766 γεννήσεις έναντι 109.084 θανάτων. Από τότε η ψαλίδα άνοιγε διαρκώς και φτάνουμε στο 2022 με τις γεννήσεις να έχουν πέσει στις 76.541 και οι θάνατοι να έχουν εκτοξευτεί στις 140.801! Διαφορά 64.260!
Πόσα νοικοκυριά μπορούν να διαθέτουν επαρκή εισοδήματα ή αποταμιεύσεις για έκτακτες καταστάσεις υγείας, όταν τα δημόσια νοσοκομεία είναι σε διάλυση και οι λίστες αναμονής σε χειρουργεία τρομακτικές; Για παράδειγμα, η λίστα του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός», η οποία αναρτήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου, αριθμεί 4.976 εγγραφές ασθενών που περιμένουν να χειρουργηθούν. Μάλιστα δέκα εγγραφές έχουν ημερομηνία κλινικής εκτίμησης και εισόδου στη λίστα που χρονολογείται από το 2021 και πιθανότατα πρόκειται για ασθενείς που τελικά εξυπηρετήθηκαν σε άλλη μονάδα υγείας. Δηλαδή σε ιδιωτικά θεραπευτήρια, για όσους είχαν χρήματα ή μπορούσαν να δανειστούν. Η λίστα χειρουργείου του ΚΑΤ για το σύνολο των χειρουργικών τμημάτων του, είχε 6.847 εγγραφές, οι παλιότερες εκ των οποίων χρονολογούνται από το Σεπτέμβριο 2022. Στο νοσοκομείο «Γιώργος Γεννηματάς», τα τακτικά περιστατικά που ανέμεναν να χειρουργηθούν ήταν περίπου 1.450. Παρόμοια είναι η κατάσταση ίσως σε όλες τις μονάδες του ΕΣΥ σε όλη τη χώρα.
ΕΘΝΙΚΗ ΜΙΖΕΡΙΑ
Έχετε δει τις ουρές νέων έξω από τα ΙΕΚ στην Αθήνα; Είναι παιδιά που οι οικογένειές τους επιβαρύνονται με δίδακτρα, ώστε να αποκτήσουν μια ειδίκευση μετά την αποφοίτηση από το Λύκειο και να βρουν κάποια δουλειά, αν υπάρχει. Άλλη μια δαπάνη που αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια από τη συρρίκνωση της δημόσιας ανώτερης εκπαίδευσης και αφαιρείται από το οικογενειακό εισόδημα.
Με λίγα λόγια, πώς θα ανακοπή η διαρκής συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού, όταν για τον κρίσιμο αυτό τομέα δεν υπάρχουν προτάσεις και σχέδια; Η κυρία Διαμαντοπούλου εξέφρασε προσφάτως φόβους, να μη γίνει η Ευρώπη σε λίγα χρόνια σκουρόχρωμη, λόγω της υπέρ-γεννητικότητας στην Αφρική και την Ασία. Ίσως δεν έχει αντιληφθεί πως εδώ και χρόνια στην Ελλάδα, κρίσιμοι κλάδοι της οικονομίας στηρίζονται καθοριστικά στην εργασία μελαχρινών μεταναστών, όπως η αγροτική παραγωγή, η κτηνοτροφία, η αλιεία και οι κατασκευές.
Και αυτό θα συνεχιστεί, όσο δεν υπάρχει εθνικό όραμα από κυβερνήσεις αλλά και απαιτήσεις από τους πολίτες που τις επιλέγουν. Το πελατειακό σύστημα, που έχει τεντώσει μέχρι εκεί που δεν παίρνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μπορεί να ανακουφίζει ένα κρίσιμο μέρος του πληθυσμού για τη δημιουργία κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, επιτρέποντας τον παρασιτισμό με δημόσιο χρήμα, σε καμιά περίπτωση όμως δεν μπορεί ανακόψει την εθνική μιζέρια. Ο χρόνος δουλεύει σε βάρος μας.
ΚΑΝΑΔΑΣ: Υποδέχεται 1,5 εκ. μετανάστες τα επόμενα 3 χρόνια
Το 2024 οι πρώτες 500.000
Ο Καναδάς πρόκειται να υποδεχθεί σχεδόν 1,5 εκατομμύριο νέους μόνιμους κατοίκους τα επόμενα τρία χρόνια, σύμφωνα με τους νέους στόχους που ανακοίνωσε πρόσφατα ο υπουργός Μετανάστευσης Marc Miller [φωτ.].
Ο Καναδάς δεν προβλέπει μείωση των επιπέδων μετανάστευσης και σχεδιάζει να διατηρήσει σταθερό το στόχο του για ετήσιους νεοεισερχόμενους σε 500.000 άτομα από το 2026, σύμφωνα με σχέδια που κατατέθηκαν στο Κοινοβούλιο από τον Miller. Μια πιο προσεκτική ματιά στα δεδομένα και η κατανομή ανά κατηγορία μπορεί να δώσει μια ιδέα για το ποιοι θα είναι αυτοί οι νέοι μετανάστες που κατευθύνονται στον Καναδά.
Το Σχέδιο Επιπέδων Μετανάστευσης θέτει κατευθυντήριες γραμμές και στόχους για το πόσους μόνιμους κατοίκους σκοπεύει να υποδεχτεί ο Καναδάς στο πλαίσιο των ροών οικονομικής, ανθρωπιστικής και οικογενειακής επανένωσης.
Το τελευταίο σχέδιο διατηρεί προηγουμένως καθορισμένους στόχους υποδοχής 485.000 νέων μόνιμων κατοίκων το 2024 και 500.000 νέων μόνιμων κατοίκων για το 2025. Ο αριθμός θα παραμείνει στις 500.000 το 2026 και θα «σταθεροποιηθεί», κάτι που ο Μίλερ είπε ότι αφορά επίσης «να δώσει χρόνο για επιτυχή ένταξη» ως «βιώσιμη πληθυσμιακή αύξηση».
Ο συνολικός αριθμός των νέων μόνιμων κατοίκων θα χωριστεί σε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες. Αυτές οι κατηγορίες είναι οικονομικές, οικογενειακές επανενώσεις, πρόσφυγες και προστατευόμενα άτομα. Πόσοι λοιπόν από την κάθε κατηγορία πρόκειται να έρθουν στον Καναδά;
Οι οικονομικοί μετανάστες προβλέπεται να αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος των νεοεισερχόμενων, με 281.135 οικονομικούς μετανάστες να προβλέπονται το 2024 και 301.250 ετησίως το 2025 και το 2026.
Οι αριθμοί οικογενειακής επανένωσης θα αυξηθούν επίσης, από 114.000 το 2024 σε 118.000 το 2025 και το 2026.
Οι σύζυγοι, οι σύντροφοι και τα παιδιά Καναδών πολιτών και μόνιμων κατοίκων, αναμένεται να ανέρχονται σε 84.000 ετησίως, ενώ οι γονείς και οι παππούδες προβλέπεται να είναι 34.000.
Ενώ ο αριθμός των οικονομικών μεταναστών και των μελών της οικογένειας θα αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου, οι νεοεισερχόμενοι σε άλλες κατηγορίες αναμένεται να μειωθούν. Παρόλο που ο συνολικός αριθμός νέων μεταναστών θα αυξηθεί, ο αριθμός των προσφύγων και των προστατευόμενων προσώπων που υποδέχεται ο Καναδάς ως νέους μόνιμους κατοίκους θα μειωθεί από 76.115 το 2024, σε 72.750 το 2025 και το 2026. Ο αριθμός των νέων μεταναστών που υποδεχόμαστε ετησίως για ανθρωπιστικούς και συμπονετικούς λόγους θα μειωθεί από 13.750 το 2024, σε 8.000 το 2025 και το 2026.
ΠΩΣ ΑΝΑΛΥΕΤΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
Η οικονομική κατηγορία χωρίζεται σε πολλές υποκατηγορίες, με το μεγαλύτερο αριθμό να εκχωρείται στο Επαρχιακό Πρόγραμμα Υποψηφίων (PNP). Στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος, οι επαρχίες μπορούν να εκδίδουν προσκλήσεις σε νέους μετανάστες να ζήσουν εκεί, με βάση τις συγκεκριμένες απαιτήσεις εργασίας τους. Το 2024, 110.000 νέοι μετανάστες θα γίνουν δεκτοί στο πλαίσιο του PNP και 120.000 το 2025 και το 2026. Το Πρόγραμμα Μετανάστευσης Ατλαντικού, το οποίο προωθεί την εγκατάσταση στις τέσσερις επαρχίες του Ατλαντικού του Καναδά, θα υποδεχθεί 6.500 άτομα το 2024 και 8.500 το καθένα το 2025 και το 2026.
Οι μετανάστες στο πλαίσιο του ομοσπονδιακού προγράμματος υψηλών δεξιοτήτων θα αποτελούν 110.770 νέους μόνιμους κατοίκους το 2024 και 117.500 τα επόμενα δύο χρόνια. Αυτό περιλαμβάνει το Federal Skilled Worker Program, το Federal Skilled Trades Program και τους εργαζόμενους με προηγούμενη εργασιακή εμπειρία στον Καναδά. Ο Καναδάς σκοπεύει να εκδώσει 5.000 ομοσπονδιακές επιχειρηματικές βίζες το 2024 και 6.000 το 2025 και το 2026.
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, τον τελευταίο χρόνο, έχει επίσης ξεκινήσει πολλά πιλοτικά προγράμματα μετανάστευσης για να ενισχύσει τους εργαζόμενους σε συγκεκριμένους τομείς όπου ο Καναδάς έχει ανάγκη εργατικού δυναμικού. Αυτό περιλαμβάνει βίζες για φροντιστές, εργαζόμενους στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης, εργαζόμενους στον τομέα των γεωργικών προϊόντων διατροφής, καθώς και το πιλοτικό πρόγραμμα αγροτικής και βόρειας μετανάστευσης και το πρόγραμμα Economic Mobility Pathways.
Εν τω μεταξύ, η Claire Fan, οικονομολόγος στη Royal Bank of Canada, είπε ότι ο Καναδάς υπό-εκμεταλλεύεται μαζικά το σημερινό εργατικό δυναμικό μεταναστών.
Μια έκθεση της RBC που κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο, την οποία συνέταξε η Fan, ανέφερε ότι το 30% των μεταναστών στον Καναδά με πτυχίο ιατρικής, οδοντιατρικής, κτηνιατρικής ή οπτομετρίας, εργάστηκαν σε άσχετους τομείς, σε σύγκριση με μόλις 4,5% των μη μεταναστών που έχουν επίσης σπουδάσει αυτά τα πεδία.
Η Οτάβα θέλει να αφαιρέσει την ετικέτα της πιο «βαρετής πόλης στον Καναδά» και να γίνει πρωτεύουσα της διασκέδασης, ενισχύοντας την οικονομία της. Οι αρχές προσλαμβάνουν «τσάρο νυχτερινής ζωής» στα πρότυπα του Άμστερνταμ.
Η Οτάβα είναι η έδρα της κυβέρνησης του Καναδά, όπου περίπου το 1/4 του 1 εκατομμυρίου κατοίκων τής μητροπολιτικής περιοχής εργάζεται στο δημόσιο τομέα. Γνωρίζουν επίσης την Οτάβα, δικαίως ή όχι, ως «την πόλη που ξέχασε η διασκέδαση», ένα ονοματεπώνυμο που έγραψε πριν από τέσσερις δεκαετίες ο αείμνηστος Καναδός πολιτικός σχολιαστής και κωμικός Allan Fotheringham. Η ετικέτα έκτοτε έχει κολλήσει.
Οι τοπικές Αρχές θέλουν να ανατρέψουν αυτή την εικόνα. Η Οτάβα αναζητά να προσλάβει κάποιον για να αναζωογονήσει τη νυχτερινή ζωή της πόλης. Ο τίτλος της θέσης εργασίας δεν έχει ακόμη καθοριστεί, με τους αξιωματούχους να εξετάζουν ιδέες όπως «νυχτερινός δήμαρχος», «επίτροπος νυχτερινής διασκέδασης» ή «νυχτερινός τσάρος».
Μερικοί κάτοικοι στην Οτάβα λένε ότι η δουλειά είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους. «Αν ο μέσος άνθρωπος έρθει να επισκεφτεί την Οτάβα, θα ρωτήσει απλώς: «Πού πήγαν όλοι οι άνθρωποι;» λέει η Amen Jafri, υπάλληλος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ. Το πρώτο της έργο, που κυκλοφόρησε σχεδόν πριν από μια δεκαετία, επικεντρώθηκε στο γιατί η Οτάβα δεν είχε ενθουσιασμό. Τίτλος του: «Η πόλη που ξέχασε η διασκέδαση». Τα άτομα που μίλησαν για την ταινία διάρκειας 33 λεπτών περιέγραψαν την Οτάβα ως «ένα καλό μέρος για έναν υπνάκο».
Η Jafri λέει ότι το κύριο μήνυμα της ταινίας παραμένει ανέπαφο μια δεκαετία αργότερα. «Οι άνθρωποι θυμώνουν μαζί μου που το λέω αυτό, αλλά δε νομίζω ότι έχουν αλλάξει πολλά στην Οτάβα». Τοπικοί αξιωματούχοι λένε ότι στόχος του σχεδίου δράσης είναι να ενεργοποιήσει την οικονομική βάση της πόλης από τις 6 απόγευμα έως τις 6 το πρωί. Από τις μεγαλύτερες πόλεις του Καναδά, η Οτάβα κατατάσσεται στο χαμηλότερο επίπεδο στον αριθμό των επιχειρήσεων και των εργαζομένων με θέμα τη νυχτερινή ζωή και των δαπανών των νοικοκυριών το βράδυ, λένε αξιωματούχοι της πόλης.
Ο Eμάνουελ Ρέι, ο οποίος βοήθησε στη συγγραφή του σχεδίου, είπε ότι μια ακμάζουσα βραδινή σκηνή μπορεί να αποτελέσει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για πόλεις που προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα νεότερο, επιχειρηματικό δημογραφικό στοιχείο. «Το χρειάζονται αυτό ως μέρος της έλξης τους να επιλέξουν να εργαστούν και να ζήσουν εδώ», είπε. Πυλώνας του σχεδίου για τη νυχτερινή ζωή της Οτάβα είναι ο διορισμός ενός αμειβόμενου προσωπικού για να ανανεώσει τι έχει να προσφέρει η πόλη μετά από κανονικό ωράριο λειτουργίας – δανειζόμενος μια ιδέα από τοπικές αρχές στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τη Λατινική Αμερική.
Ο Ρέι ανέφερε το Άμστερνταμ, ως μία από τις μητροπόλεις της διασκέδασης που διόρισε νυχτερινό δήμαρχο – ή nachtburgemeester στα ολλανδικά – το 2012.
Ο Freek Wallagh, ο σημερινός αξιωματούχος, είπε ότι μέρος της δουλειάς του είναι να υποστηρίζει τις νυχτερινές επιχειρήσεις σε εκλεγμένους αξιωματούχους. Όταν είναι σε υπηρεσία, μερικές φορές φοράει μια αλυσίδα – που δείχνει το βαθμό – φτιαγμένη από μικρά ηλιακά πάνελ με συνδεδεμένη μπαταρία. Στο τέλος Σεπτεμβρίου 2023 διοργάνωσε μία εκδήλωση σε ένα γνωστό σημείο του Άμστερνταμ, όπου μοίρασε μετάλλια και άλλες τιμητικές διακρίσεις σε όσους βοηθούν τη νυχτερινή ζωή της πόλης, μια εκδήλωση που ονόμασε Knighting the Knights of the Night. Ο Wallagh είπε ότι η δουλειά του απαιτεί, μεταξύ άλλων, να αναζητά νέους χώρους κλαμπ σε απροσδόκητα μέρη. Ως παράδειγμα, αναφέρει το σχεδιασμό ενός νέου νυχτερινού κέντρου σε ένα εγκαταλελειμμένο τούνελ στα νοτιοανατολικά της πόλης, κοντά στο γήπεδο της ολλανδικής ποδοσφαιρικής ομάδας Ajax.
Ο Σκοτ Μέι, ιδιοκτήτης του Bar Robo και του Q Bar, κοντά στο κοινοβούλιο της Οτάβα, είπε ότι δεσμεύεται πως ο νέος αξιωματούχος θα αλλάξει στάση στο Δημαρχείο. «Τα ζητήματά μας θεωρούνται ενόχληση και τείνουν να αγνοούνται», είπε ο Μέι. «Ο νέος νυχτερινός δήμαρχος θα βοηθήσει». Εκπρόσωπος της πόλης της Οτάβα είπε ότι η πρόσληψη θα γίνει τον επόμενο χρόνο. Ο ίδιος θυμώνει όταν οι άνθρωποι λένε ότι η Οτάβα είναι βαρετή. Είπε ότι είναι μια λανθασμένη αντίληψη που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1970, όταν η Οτάβα και η επαρχία του Οντάριο είχαν αυστηρούς νόμους για το ποτό, συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης των πωλήσεων αλκοόλ σε παμπ και ταβέρνες τις Κυριακές. Η Οτάβα λέει, έχει μια ζωντανή καλλιτεχνική και μουσική σκηνή, αν και αναγνώρισε ότι ορισμένες από αυτές είναι underground. Πρόσθεσε ότι υπάρχουν πολλά μουσικά φεστιβάλ, ξεκινώντας από την άνοιξη έως το καλοκαίρι και καλύπτουν μία γκάμα από μπλουζ έως τζαζ και ηλεκτρονικό χορό. «Αν λέτε ότι η Οτάβα είναι βαρετή, τότε είστε βαρετοί», καταλήγει ο Μέι.
Ο 28χρονος κτηματομεσίτης Λίμαν Μπίτι λέει ότι δεν υπάρχουν ελκυστικά σημεία σε δημόσιους χώρους. Δυσκολεύεται να γευματίσει αργά το βράδυ στην Οτάβα, σε αντίθεση με το Μόντρεαλ ή το Τορόντο, επειδή σχεδόν «όλα είναι κλειστά στις 11 μ.μ. ή νωρίτερα», είπε. Είναι χαρούμενος που η πόλη άρχισε να παίρνει στα σοβαρά τη νυχτερινή της ζωή. Συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούμε να πάμε για ύπνο στις 9:30 αν θέλουμε να ενισχύσουμε την οικονομία».
Ο Μοχάμεντ Άνταμ, εβδομαδιαίος σχολιαστής για θέματα πόλης στην εφημερίδα Ottawa Citizen, είπε ότι δεν είναι σίγουρος ότι η νυχτερινή ζωή της πόλης θέλει «σπρώξιμο». «Ακόμα κι αν η νυχτερινή ζωή της Οτάβα χρειάζεται ώθηση, η ιδέα ότι οι γραφειοκράτες μπορούν να μας δείξουν το δρόμο είναι αστείο», είπε. «Η πόλη δε φαίνεται να κατανοεί ότι η νυχτερινή ζωή δεν μπορεί να κατασκευαστεί ή να δημιουργηθεί σε μακέτες».
Γενιά του Πολυτεχνείου • Ορίζοντας το ιστορικό υποκείμενο
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν το αποκορύφωμα της ταχύτατης ριζοσπαστικοποίησης ενός φοιτητικού κινήματος που γεννήθηκε μέσα στη δικτατορία
Γράφει ο Ιάσονας Χανδρινός*
Αν «χτυπήσει» κανείς σήμερα στην αναζήτηση του Google τις λέξεις «γενιά Πολυτεχνείου», δεύτερο στη σειρά των αποτελεσμάτων θα εμφανιστεί στην οθόνη σχετικό δημοσίευμα γνωστής συνωμοσιολογικής εφημερίδας, όπου μεταξύ άλλων σημειώνεται πως πρόκειται για τη «χειρότερη γενιά Ελλήνων στο σύνολο της Ιστορίας».
Τίποτε το καινούργιο εδώ, πλην της υπενθύμισης πως ο εξαιρετικά βολικός μύθος, σύμφωνα με τον οποίο η γενιά του Πολυτεχνείου (άρα και η ίδια η εξέγερση του Νοέμβρη του ’73 και συλλήβδην η αντιδικτατορική αντίσταση με τα ιδεολογικά της συμφραζόμενα) είναι υπεύθυνη για τη χρεοκοπία της χώρας, εξακολουθεί να κερδίζει έδαφος. Είναι κάπως μάταιο να επαναλαμβάνει κανείς το αυτονόητο, πως, αφενός, ο όρος «γενιά» έχει μόνο περιγραφική σημασία, αφετέρου, πως ακόμα και οι «πολιτικοί» εκπρόσωποι εκείνης της γενιάς, όπως τους θέλει το ακροδεξιό αφήγημα, μετά τη Μεταπολίτευση όχι μόνο δεν κυβέρνησαν τη χώρα, αλλά η συμμετοχή τους σε συστήματα πολιτικής εξουσίας μέχρι και σήμερα είναι, όπως προκύπτει, εντυπωσιακά μικρή. Αυτό που μένει, τελικά, είναι η ουσία ενός ακροδεξιού λόγου που εκφέρεται ως συνήθως μέσα από ανιστόρητες και αποδομητικές συκοφαντίες.
Ποια είναι, όμως, η γενιά του Πολυτεχνείου; Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 ήταν το αποκορύφωμα της ταχύτατης ριζοσπαστικοποίησης ενός φοιτητικού κινήματος που γεννήθηκε μέσα στη δικτατορία και αντιπαρατέθηκε ευθέως μαζί της, ωστόσο εξέφραζε αιτήματα που υπερέβαιναν κατά πολύ τη συγκυρία του αντιχουντικού αγώνα. Οι συνταγματάρχες που είχαν καταλύσει τη Δημοκρατία το 1967 δεν ήταν κάποιοι εχθροί του κοινοβουλευτισμού, αλλά ο σκληρός πυρήνας του δεξιού μετεμφυλιακού κράτους στη χειρότερη εκδοχή του, πράγμα που σημαίνει πως ο αγώνας εναντίον τους αποτελούσε συνέχεια των αγώνων της Αριστεράς, του 1-1-4, των Ιουλιανών.
Το ενδιαφέρον στην περίπτωση της γενιάς του Πολυτεχνείου είναι πως αυτή η συνέχεια δεν προέκυψε ως ιδεολογικός ντετερμινισμός. Για τα «παιδιά της δικτατορίας» (όπως τα αποκαλεί στο ομώνυμο βιβλίο του για το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα ο Κωστής Κορνέτης), η συνάντηση με μαρξιστικές, λενινιστικές, μαοϊκές και τροτσκιστικές ιδέες δε διαμεσολαβείτε από βιωματικές ή οικογενειακές συνέχειες. Συντελείται μέσα από την επανεύρεση της Αριστεράς ως ιδεολογικού ορίζοντα, στο πλαίσιο αναζήτησης αναφορών για την αντιστασιακή δράση. Από τη φυσική ανανέωση του δυναμικού των πανεπιστημίων, από το 1967 και αργότερα, είχε προκύψει μια φοιτητική νεολαία που βρέθηκε αντιμέτωπη όχι μόνο με ένα καθεστώς βίας, τρομοκρατίας και απαγορεύσεων, αλλά και με μια τεράστια κοινωνική και πολιτιστική οπισθοδρόμηση που για τους νέους έμοιαζε απαράδεκτη, ειδικά σε σχέση με τις κατακτήσεις της αμέσως προηγούμενης δεκαετίας, αλλά και με τις αλλαγές που συντελούνταν διεθνώς (αντιπολεμικό κίνημα, κινήματα αμφισβήτησης στις ΗΠΑ, Μάης ’68, Άνοιξη της Πράγας) που διαμόρφωναν τις συνειδήσεις της νεολαίας παγκοσμίως.
Το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα του 1972-1973 έπαιρνε πολύ σοβαρά τον εαυτό του. Σε αντίθεση με τους συναδέλφους τους σε Ευρώπη και ΗΠΑ, οι φοιτητές στην Ελλάδα ξεκινούσαν από άλλες διεκδικητικές αφετηρίες, στην ουσία έπρεπε να διεξάγουν «εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα». Ο αγώνας δινόταν για την αποκατάσταση στοιχειωδών δημοκρατικών ελευθεριών. Ο δρόμος προς τη συνδικαλιστική – συλλογική δράση ήταν κλειστός. Η πλειονότητα της κοινωνίας έμοιαζε παθητική και υποταγμένη. Και το πιο σημαντικό: Η στράτευση είχε μεγάλο τίμημα. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, όπως και το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα στο σύνολό του, ήταν μια πολύ συνειδητή, συλλογική πράξη υψηλού ρίσκου. Η μερίδα του φοιτητικού κόσμου που αμφισβητούσε ανοιχτά το καθεστώς και το Νοέμβρη του ’73 και τελικά πυροδότησε την πολυπόθητη εξέγερση, ήταν αγωνιστές και αγωνίστριες με όλη τη σημασία της λέξης. Υπέστησαν διώξεις, συλλήψεις, ξυλοδαρμούς και βασανισμούς, αναγκαστικές στρατεύσεις, ψυχολογική βία και τρομοκρατία. Ρίσκαραν τη ζωή και τη σωματική τους ακεραιότητα.
Αυτό που έχει σημασία να τονιστεί είναι, πως ο όρος «γενιά του Πολυτεχνείου» αντιστοιχεί σε ένα σύνολο πολύ ευρύτερο των αντιχουντικών φοιτητών του 1972-73. Αν κοιτάξει κανείς το προφίλ των εξεγερμένων του Πολυτεχνείου, των ανθρώπων, δηλαδή, που διαδήλωσαν, συγκρούστηκαν με τις αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις, είχαν νεκρούς και τραυματίες, θα διαπιστώσει ότι εκείνο το τριήμερο του Νοέμβρη οι «φυσικοί» φορείς της πολιτικοποιημένης φοιτητικής αμφισβήτησης συναντήθηκαν με εκπροσώπους ενός ευρύτερου ηλικιακού αναπτύγματος, στην πραγματικότητα αυτού που αντιστοιχεί σε ολόκληρη την περίοδο ριζοσπαστικοποίησης της ελληνικής νεολαίας από το 1963 και μετά. Δεν έχει συζητηθεί αρκετά, ότι τους φοιτητές πλαισίωσαν άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας, που μπορούσαν να ανακαλέσουν μνήμες αγώνων της δεκαετίας του ’60, που είχαν ήδη «μυρίσει δακρυγόνα», ενώ δεν είναι τυχαίο πως στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων με τις δυνάμεις καταστολής βρέθηκαν 25ρηδες και 30ρηδες. Από την άλλη, όπως φαίνεται και από το σύνολο των μαρτυριών και των χρονικών των γεγονότων, μαζική ήταν και η συμμετοχή νεαρών μαθητών από σχολεία και φροντιστήρια, κάποιοι στο πλαίσιο ενός νεανικού «χαβαλέ». Γι’ αυτή τη μαθητική νεολαία, τους 16χρονους της εποχής, σε όποια απόσταση και αν βρέθηκαν από το Πολυτεχνείο (κάποιοι σκοτώθηκαν), η εξέγερση υπήρξε μια εμπειρία συμπυκνωμένη, έντονη και βίαιη, που στάθηκε η απαρχή της πολιτικής τους συνειδητοποίησης, η αφετηρία μιας αναζήτησης του συλλογικού στην κατοπινή ζωή.
Όπως έχει σημειώσει και ο Κώστας Κατσάπης, το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα και φυσικά το Πολυτεχνείο, άλλαξαν άρδην την αντίληψη της ελληνικής άρχουσας τάξης για τη νεολαία. Η νεολαία από κοινωνικό «πρόβλημα» έγινε συνώνυμο των αγώνων για τη δημοκρατία και την πρόοδο. Το Πολυτεχνείο καλεί εντέλει και σε έναν αναστοχασμό του όρου «γενιά του Πολυτεχνείου». Μας καλεί να δούμε εκείνη τη «γενιά» στα ιστορικά και κοινωνιολογικά της συμφραζόμενα: ως μια μετωνυμία του πιο προωθημένου τμήματος της κοινωνίας που συνοψίζει αιτήματα και προτάγματα ευρύτερα της πολιτικής συγκυρίας και που συνήθως συκοφαντείτε από εκείνους που δε χρειάστηκε να ρισκάρουν, ούτε καν να αμφισβητήσουν κάτι στη ζωή τους.
*Ο Ιάσονας Χανδρινός είναι Δρ Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών
Άλλες καναδικές πόλεις προσπαθούν να μιμηθούν το Μόντρεαλ στη δεξιά στροφή στα κόκκινα φανάρια
Το Μόντρεαλ είναι η μόνη μεγάλη πόλη του Καναδά, που απαγορεύει συστηματικά τη δεξιά στροφή των αυτοκινήτων στα κόκκινα φανάρια. Για να αποφευχθούν οι θάνατοι πεζών και ποδηλατών, όλο και περισσότερες πόλεις της Βόρειας Αμερικής εξετάζουν το ενδεχόμενο να μιμηθούν το Μόντρεαλ, απαγορεύοντας στους οδηγούς να στρίβουν δεξιά στα κόκκινα φανάρια.
Ωστόσο, παρά τις δεκαετίες συζητήσεων, ακόμη και οι υποστηρικτές της οδικής ασφάλειας που υποστηρίζουν την απαγόρευση, λένε ότι δεν υπάρχουν αξιόπιστα δεδομένα που να αποδεικνύουν ότι το μέτρο βελτιώνει την ασφάλεια.
Η Valerie Smith, διευθύντρια προγραμμάτων οδικής ασφάλειας στην οργάνωση πρόληψης τραυματισμών Parachute, λέει ότι το να επιτρέπεται στους οδηγούς να στρίβουν δεξιά στα κόκκινα φανάρια δημιουργεί ένα εχθρικό περιβάλλον για πεζούς και ποδηλάτες, ειδικά για παιδιά, ηλικιωμένους και άτομα με κινητικά προβλήματα. Οι πεζοί αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν τους αποσπασμένους οδηγούς και αναρωτιούνται εάν κάποιος οδηγός τους πλησιάζει θα σταματήσει γι’ αυτούς, είπε.
ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΤΟ ΜΟΝΤΡΕΑΛ
ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ
Το Μόντρεαλ είναι η μόνη μεγάλη πόλη του Καναδά που απαγορεύει σταθερά τη δεξιά στροφή στα κόκκινα φώτα, ενώ η Νέα Υόρκη είναι η μόνη μεγάλη αμερικανική πόλη που την απαγορεύει στα περισσότερα μέρη. Ωστόσο, η κατάσταση αλλάζει. Όπως ανέφερε το Associated Press αυτόν το μήνα, ορισμένες πόλεις ψήφισαν για τον περιορισμό του ελιγμού ή εξετάζουν το ενδεχόμενο να το κάνουν, όπως η Ουάσιγκτον, το Σικάγο και η Αν Άρμπορ, στο Μίσιγκαν.
Στον Καναδά, μερικές φορές υπήρξε πίεση κατά των απαγορεύσεων στη δεξιά στροφή. Στα τέλη του 2016, οι δήμαρχοι 15 δήμων στα προάστια του Μόντρεαλ κινητοποιήθηκαν μάταια για να άρουν την απαγόρευση, αναφέροντας τη μείωση του αριθμού των θανάτων στους δρόμους και υποστηρίζοντας ότι οι αυτοκινητιστές του Κεμπέκ δεν ήταν πιο επικίνδυνοι από εκείνους στην υπόλοιπη Βόρεια Αμερική.
ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΕΙΣ
ΣΤΟ ΤΟΡΟΝΤΟ
Το Τορόντο έχει επίσης συζητήσει την επιβολή γενικής απαγόρευσης στις δεξιές στροφές στα κόκκινα φώτα (RTOR) ως μέρος της στρατηγικής του Vision Zero, η οποία στοχεύει στην εξάλειψη των θανάτων πεζών και ποδηλατών, αλλά αντίθετα επέλεξε να εφαρμόσει το μέτρο μόνο σε επιλεγμένες διασταυρώσεις. Η πόλη διαπίστωσε, ότι θα υπήρχε δυνητικό όφελος για την ασφάλεια σε ορισμένα σημεία, αλλά ότι σε άλλα η καθιέρωση απαγόρευσης της δεξιάς στροφής θα μπορούσε να οδηγήσει σε λιγότερο ασφαλείς συνθήκες για τους πεζούς και την κυκλοφορία των ποδηλατών, ανέφερε το τμήμα σχέσεων μέσων της πόλης σε ένα email.
Μεταξύ των λόγων που αναφέρονται στην έκθεση για την αντίθεσή της σε μια απαγόρευση, είναι ότι αναπόφευκτα συγκεντρώνει όλη τη ζήτηση από οχήματα που στρίβουν δεξιά στην πράσινη φάση του σήματος και ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, θα μπορούσε να αυξήσει τις συγκρούσεις σε διαβάσεις πεζών όπου ο αριθμός των πεζών είναι πιο μεγάλος.
Ο Nicolas Saunier, καθηγητής στο Polytechnique Montréal, επισημαίνει ότι δεν ήταν βέβαιο εάν οι απαγορεύσεις για το στρίψιμο δεξιά στα κόκκινα φανάρια ήταν στατιστικά πιο ασφαλείς για την πρόληψη τραυματισμών και θανάτων μεταξύ πεζών και ποδηλατών. Αντίθετα, κλίνει υπέρ οποιουδήποτε μέτρου που μπορεί να κάνει τους πιο ριψοκίνδυνους χρήστες του δρόμου λίγο πιο ασφαλείς και να ενθαρρύνει τους ανθρώπους να περπατούν και να κάνουν ποδήλατο με αυτοπεποίθηση.
ΑΜΕΛΕΙΣ ΟΔΗΓΟΙ
Ομάδες υπεράσπισης, όπως η Piétons Québec, υποστηρίζουν ότι τα ατυχήματα πολλαπλασιάζονται αν επιτραπεί η δεξιά στροφή. Η επαρχία νομιμοποίησε τη στροφή έξω από το νησί του Μόντρεαλ το 2003 και η ομάδα λέει ότι είχε ως αποτέλεσμα 7 θανάτους πεζών και 37 σοβαρούς τραυματισμούς μεταξύ εκείνου του έτους και του 2015. Σύμφωνα με την οργάνωση, πολλοί οδηγοί αγνοούν τους κανόνες που τους απαιτούν να σταματούν πλήρως, και μεγαλύτερα οχήματα, όπως τα SUV, αποτελούν μεγαλύτερο κίνδυνο για τους πεζούς.
Ο κ. Saunier και η κα Smith επισημαίνουν και οι δύο, ότι η έλλειψη πρόσφατων, ολοκληρωμένων μελετών για την ασφάλεια των δεξιών στροφών στα κόκκινα φώτα, παραμένει εμπόδιο για τις πόλεις που εξετάζουν το ενδεχόμενο εφαρμογής νέων κανόνων.
Σύμφωνα με τον Saunier, αυτό θα μπορούσε εν μέρει να εξηγηθεί από το γεγονός, ότι τα ατυχήματα είναι σπάνια και περιλαμβάνουν διάφορες μεταβλητές, συμπεριλαμβανομένων των φωτεινών σηματοδοτών και της συμπεριφοράς του οδηγού. «Πολλοί παράγοντες πρέπει να συνδυαστούν για να συμβεί ένα ατύχημα, γεγονός που εξηγεί γιατί ο αριθμός των ατυχημάτων ποικίλλει πολύ» λέει ο Nicolas Saunier.
Σύμφωνα με τη Smith, υπάρχουσες μελέτες που έχουν δείξει ότι η απαγόρευση στροφών με κόκκινο φως μειώνει τις αρνητικές αλληλοεπιδράσεις μεταξύ οχημάτων και πεζών ή ποδηλατών. Ωστόσο, αυτές οι μελέτες τείνουν να είναι μικρής κλίμακας και σε μια ενιαία δικαιοδοσία, και όχι ως μέρος μιας συστηματικής επανεξέτασης, και συχνά δε μετρούν σοβαρούς τραυματισμούς ή θανάτους.
«Πιστεύουμε ότι είναι λογικό να εφαρμοστεί η απαγόρευση στις δεξιές στροφές στα κόκκινα φανάρια και γνωρίζουμε ότι θα προστατεύσει τους ευάλωτους χρήστες του δρόμου, αλλά θέλουμε δεδομένα για να το υποστηρίξουν αυτό», είπε.
Αυτά τα δεδομένα θα μπορούσαν να βοηθήσουν τις πόλεις να αποφασίσουν εάν θα απαγορεύσουν τις στροφές σε κόκκινο φως σε ορισμένες πολυσύχναστες διασταυρώσεις ή θα εφαρμόσουν μια γενική απαγόρευση. «Έχει νόημα αυτή η γενική απαγόρευση από την πλευρά των ευάλωτων χρηστών του δρόμου; Θα έλεγα ναι» κατέληξε. Αλλά για έναν πολεοδόμο που προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες μιας ποικιλίας στοιχείων, θα είναι λίγο πιο δύσκολο.
Έχουμε ήδη επισημάνει και σταχυολογήσει συγκεκριμένες ενέργειες της Τουρκίας που καθιστούν φανερό, ότι η Τουρκία, εκτός του ότι ακολουθεί τη δική της πολιτική έναντι της Ρωσίας, έχει πάρει το δικό της δρόμο και στο θέμα του πολέμου Ισραήλ – Χαμάς, εκτοξεύοντας κατηγορίες εναντίον του Ισραήλ για εθνοκάθαρση και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και δηλώνοντας ότι η Χαμάς δεν είναι τρομοκρατική οργάνωση αλλά απελευθερωτικό κίνημα. Να υπενθυμίσουμε δε τις κατηγορίες που εκτοξεύονται κατά των ΗΠΑ και της Δύσης συλλήβδην, που έχουν ως στόχο ο Ερντογάν (και η Τουρκία) να καταστεί ο προστάτης των απανταχού μουσουλμάνων.
Του Σάββα Καλεντερίδη*
Ενώ συμβαίνουν αυτά και ενώ η κυβέρνηση στην Ελλάδα προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν πρέπει να χάσουμε την ευκαιρία να λύσουμε άλυτα προβλήματα δεκαετιών με αυτήν την Τουρκία που περιγράψαμε, ήλθε και η ετήσια έκθεση προόδου της ΕΕ, η οποία διαπιστώνει «σοβαρές ελλείψεις στη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών», τονίζοντας ότι η Άγκυρα συνεχίζει σε πορεία «δημοκρατικής οπισθοδρόμησης… τα ανθρώπινα και θεμελιώδη δικαιώματα συνέχισαν να επιδεινώνονται και δε σημειώθηκε πρόοδος στις συστάσεις του περασμένου έτους».
Όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά, η έκθεση κάνει αναφορά στο θετικό κλίμα που δημιουργήθηκε μετά τους σεισμούς και τις συναντήσεις που ακολούθησαν μεταξύ των ηγετών και των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας, σημειώνοντας ότι «από το Φεβρουάριο του 2023, οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου μειώθηκαν δραστικά και δεν αναφέρθηκαν πτήσεις πάνω από ελληνικές κατοικημένες περιοχές». Η έκθεση υπογραμμίζει, επίσης, ότι «η συνέχιση του διαλόγου καλή τη πίστει και η αποχή από μονομερείς ενέργειες, που αντιβαίνουν στα συμφέροντα της ΕΕ και παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών – μελών της ΕΕ, αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη διασφάλιση σταθερού και ασφαλούς περιβάλλοντος στην Ανατολική Μεσόγειο και την ανάπτυξη ενός συνεταιρισμού και μιας αμοιβαίας επωφελούς σχέσης μεταξύ της ΕΕ και της Τουρκίας».
Σε ό,τι αφορά την Κύπρο, σημειώνεται ότι «η Τουρκία συνέχισε να αρνείται να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και υποστήριξε επανειλημμένα μια λύση δύο κρατών στην Κύπρο, σε αντίθεση με τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ», ενώ επισημαίνεται ότι «η ΕΕ παραμένει πλήρως προσηλωμένη σε μια συνολική διευθέτηση του Κυπριακού εντός του πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών, σύμφωνα με τα σχετικά ψηφίσματα του ΣΑΗΕ, σύμφωνα με τις αρχές στις οποίες βασίζεται η ΕΕ και το κεκτημένο». Σημειώνεται επίσης ότι δεν υπήρξαν μη εξουσιοδοτημένες δραστηριότητες γεώτρησης από την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο κατά την περίοδο αναφοράς.
Το πιο σημαντικό τμήμα της έκθεσης για τα ελληνικά πράγματα, είναι αυτό που αναφέρεται στην πολιτική που ασκεί η Τουρκία στο Κυπριακό. Στην έκθεση γίνεται ειδική αναφορά στην κλιμάκωση της έντασης, στην οποία οδήγησε η Τουρκία, στην Πύλα τον Αύγουστο του 2023, η οποία περιλάμβανε την επίθεση εναντίον των ειρηνευτικών δυνάμεων των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο (UNFICYP).
Επίσης, η έκθεση περιέχει ρητές αναφορές προς την Άγκυρα για την επιθετική πολιτική της στο Κυπριακό αλλά και για την εμμονή της στη λύση δύο κρατών, τη στιγμή που η Τουρκία έχει «δεσμευτεί και συνεισφέρει ενεργά στις διαπραγματεύσεις για μια δίκαιη, συνολική και βιώσιμη διευθέτηση του Κυπριακού προβλήματος εντός του πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών, στη βάση μιας διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα», σύμφωνη με τα σχετικά ψηφίσματα του ΣΑ του ΟΗΕ, καθώς και το κοινοτικό κεκτημένο και τις αρχές της ΕΕ.
Στα συμπεράσματα υπογραμμίζεται η σημασία, όπως η Τουρκία «επαναδιατυπώσει τη δέσμευσή της στη διαδικασία της οποίας ηγούνται τα ΗΕ για διευθέτηση στην Κύπρο, κατά τρόπο ευθυγραμμισμένο με τα σχετικά ψηφίσματα του ΣΑ των ΗΕ, περιλαμβανομένης της εξωτερικής τους διάστασης», ενώ τονίζεται ότι η Άγκυρα «συνέχισε τη στρατικοποίηση της κατεχόμενης περιοχής» μέσω της αναβάθμισης της στρατιωτικής βάσης για drones στο Λευκόνοικο και της ναυτικής βάσης στο Μπογάζι, καθώς και αναφορά στα επεισόδια στην Πύλα και την κατάσταση στην περιοχή των Βαρωσίων.
Στο κείμενο της έκθεσης γίνεται αναφορά και στην απόφαση του Οργανισμού Τουρκογενών Κρατών να δεχθεί την «ΤΔΒΚ» (Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου) ως παρατηρητή. Προστίθεται ακόμα ότι «η όποια ενέργεια για διευκόλυνση ή στήριξη με όποιον τρόπο στη διεθνή αναγνώριση της τουρκοκυπριακής αποσχιστικής οντότητας, πλήττει σοβαρά τις προσπάθειες της δημιουργίας της κατάλληλης ατμόσφαιρας για επιστροφή στις διαπραγματεύσεις».
Ειδικότερα όσον αφορά την Κύπρο, στην έκθεση υπογραμμίζεται πως η ΕΕ αναμένει από την Τουρκία, βάσει του διαπραγματευτικού πλαισίου για την ένταξή της καθώς και σχετικές δηλώσεις από το Συμβούλιο, «να υποστηρίξει ενεργά τις διαπραγματεύσεις» για λύση «εντός του πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών, κατά τρόπο σύμφωνο με τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ και κατά τρόπο ευθυγραμμισμένο με τις αρχές πάνω στις οποίες ιδρύθηκε η ΕΕ και το κοινοτικό κεκτημένο».
Στην εισαγωγή της έκθεσης σημειώνεται, μεταξύ άλλων, πως κατά τη διάρκεια της περιόδου που καλύπτει η έκθεση, η Τουρκία «δεν προχώρησε στις όποιες μη αδειοδοτημένες γεωτρητικές δραστηριότητες στην Ανατολική Μεσόγειο», αλλά συνέχισε να αρνείται να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και «κατ’ επανάληψη υποστήριξε μια λύση δύο κρατών στην Κύπρο, κατά τρόπο αντίθετο με τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών».
Και το… κερασάκι στην τούρτα, το Συμβούλιο των Υπουργών αποφάσισε την παράταση για ακόμα ένα χρόνο των περιοριστικών μέτρων που επέβαλε η Ευρωπαϊκή Ένωση για τις μη εγκεκριμένες γεωτρήσεις από την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο το 2019. Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, το Συμβούλιο των Υπουργών ενέκρινε την ανανέωση των περιοριστικών μέτρων μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 2024.
Τα περιοριστικά μέτρα που έχουν επιβληθεί αφορούν στη δέσμευση περιουσιακών στοιχείων για τα πρόσωπα και τις οντότητες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο, καθώς και απαγόρευση σε πολίτες και εταιρείες της ΕΕ να διαθέτουν κεφάλαια ή οικονομικούς πόρους στα εν λόγω πρόσωπα και οντότητες. Επίσης, για τα νομικά πρόσωπα επιβάλλεται απαγόρευση ταξιδιών προς/μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Επί του παρόντος, δύο άτομα περιλαμβάνονται στον κατάλογο των περιοριστικών μέτρων. Πρόκειται για τον Μεχμέτ Φερούχ Ακαλίν, αντιπρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου της Τουρκικής Εταιρείας Πετρελαίων (ΤΡΑΟ) και τον Αλί Τζοσκούν Νάμογλου, αναπληρωτή διευθυντή του Τμήματος Ερευνών της ΤΡΑΟ.
Με βάση την απόφαση, η ΕΕ διατηρεί τη δυνατότητα να επιβάλει στοχευμένα περιοριστικά μέτρα σε πρόσωπα ή οντότητες που είναι υπεύθυνα για μη εγκεκριμένες δραστηριότητες γεώτρησης για υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο ή εμπλέκονται σε αυτές.
Ενώ συμβαίνουν αυτά, ενώ Κύπρος και Ελλάδα συνυπογράφουμε την Έκθεση αυτή αλλά και τα περιοριστικά μέτρα κατά φορέων και προσώπων της Τουρκίας, ενώ ο Ερντογάν είναι εκτεθειμένος στα μάτια της ΕΕ και της Ουάσιγκτον για την αντιδυτική του συμπεριφορά, ενώ υπάρχουν αντιδράσεις στη Γερμανία από πολιτικούς και εβραϊκούς κύκλους για την επικείμενη επίσκεψή του στο Βερολίνο, ενώ δηλώνει αποφασισμένος να υπερασπιστεί τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το τουρκολυβικό μνημόνιο, εμείς ετοιμαζόμαστε «μέσα στην τρελή χαρά» να υποδεχτούμε τον Ερντογάν στη Θεσσαλονίκη, η οποία, όπως είπε ο ίδιος προχθές, πριν από εκατό χρόνια ήταν ό,τι είναι σήμερα οι Σαράντα Εκκλησιές. Μήπως έχει χαθεί η πυξίδα στην εξωτερική μας πολιτική;
*Ο Σάββας Καλεντερίδης (Βέργη Σερρών, 1960) είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής
The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 17-41 published November 17th, 2023. Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events. (Click on the image to read the paper.)
Greek Canadian News: Ta NEA, November 17th, 2023, volume 17-41.
Η Ιταλία πρόκειται να απαγορεύσει τα συνθετικά τρόφιμα, δήλωσε ο Ιταλός υπουργός Γεωργίας, Francesco Lollobrigida, σε εκδήλωση που διοργάνωσε το Ευρωπαϊκό Κόμμα Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (ECR) και στην οποία συμμετείχε ο Επίτροπος Γεωργίας της ΕΕ Janusz Wojciechowski το Σαββατοκύριακο 4/5 Νοεμβρίου 2023, καθιστώντας την Ιταλία την πρώτη χώρα στον κόσμο που θα κάνει κάτι τέτοιο.
Τη Δευτέρα 6/11 στην κάτω βουλή του κοινοβουλίου συζητήθηκε νομοσχέδιο που θα απαγορεύει την παραγωγή, την εισαγωγή και την εμπορία τροφίμων που παράγονται σε εργαστήρια.
Η εκδήλωση που διοργανώθηκε από το ECR στο Κιλκένι της Ιρλανδίας, με τίτλο «Παραδόσεις και καινοτομία: Ένα συντηρητικό μέλλον για τους Ευρωπαίους αγρότες» φιλοξένησε κορυφαίους συντηρητικούς πολιτικούς που συζήτησαν τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες που προκύπτουν από την ευρωπαϊκή ρύθμιση και συνεργασία για την κτηνοτροφία, τη γεωργία και την πράσινη οικονομία. Τόσο ο Ιταλός Υπουργός όσο και ο Επίτροπος Γεωργίας βέβαια, συμμετείχαν εξ αποστάσεως.
«Η Ιταλία θα είναι το πρώτο έθνος που θα απαλλαγεί από τα συνθετικά τρόφιμα και θέλει να δώσει το παράδειγμα για το πώς μπορούν να ρυθμιστούν», δήλωσε ο Ιταλός Υπουργός Lollobrigida (Fratelli d’Italia/ECR), μέσω βίντεο κλήσης στην εκδήλωση του ECR.
«Επιλέξαμε την αρχή της προφύλαξης […] Η ποιότητα των τροφίμων είναι θεμελιώδης και δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε σε μια κοινωνία διαιρεμένη στα δύο, με ποιοτικά τρόφιμα που θα παράγονται μόνο για μια πλούσια ελίτ. Είμαστε πεπεισμένοι ότι όλοι πρέπει να μπορούν να τρώνε καλά», πρόσθεσε ο υπουργός.
Με τη θέση του Lollobrigida συμφώνησε σε μεγάλο βαθμό ο Ευρωπαίος Επίτροπος Γεωργίας, Janusz Wojciechowski (PiS/ECR) κατά τη διάρκεια του ανοιχτού τους διαλόγου.
«Ως Επίτροπος, είμαι υπέρ της παραδοσιακής γεωργίας, προστατεύω πολύ έντονα τα φυσικά προϊόντα. Το σύστημα επισήμανσης δεν εξαρτάται από εμένα, αλλά προσπαθώ να προστατεύσω την παράδοση», εξήγησε ο Wojciechowski.
«Το συνθετικό κρέας δεν είναι κρέας, το συνθετικό γάλα δεν είναι γάλα. Υπερασπίζομαι το φυσικό προϊόν και η χρήση του ονόματος του φυσικού προϊόντος για το συνθετικό, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση» πρόσθεσε, επισημαίνοντας ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαθέτει περισσότερα από 6 δισεκατομμύρια ευρώ για τη στήριξη της καλής μεταχείρισης των ζώων και, γενικότερα, της παραδοσιακής γεωργίας.
Ωστόσο, το γεωργικό μοντέλο που προτείνουν οι Συντηρητικοί έρχεται σε ανοιχτή αντίθεση με αυτό που έχει υιοθετήσει η ΕΕ, το οποίο, σύμφωνα με τους Fratelli d’Italia, είναι υπερβολικά γραφειοκρατικό και ανίκανο να αντιμετωπίσει τις νέες προκλήσεις που πιέζουν την ήπειρο.
«Οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι και οι αλιείς κινδυνεύουν να πληρώσουν πολύ υψηλό τίμημα για τις ιδεολογικές τρέλες που κρύβονται πίσω από την Πράσινη Συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία τιμωρεί τους παραγωγούς με στόχους μείωσης των εκπομπών που θα οδηγήσουν μόνο σε λιγότερη παραγωγή τροφίμων», εξήγησε ο ευρωβουλευτής Carlo Fidanza, επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Fratelli d’Italia στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
«Η μικρότερη παραγωγή τροφίμων θα αντικατασταθεί μεσοπρόθεσμα μόνο με περισσότερες εισαγωγές από χώρες που δεν πληρούν τα πρότυπα βιωσιμότητας και ποιότητας ή με εργαστηριακά προϊόντα, για τα οποία δεν έχουμε καμία βεβαιότητα», πρόσθεσε.
Για να ανατρέψει το σύστημα, το κόμμα του ECR πρέπει να τα πάει καλά στις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2024 και να βρει συμμάχους για να σχηματίσει μια εναλλακτική πλειοψηφία της αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. «Μετά τις επόμενες εκλογές, υπολογίζουμε ότι θα έχουμε ένα όλο και πιο ισχυρό ECR στις Βρυξέλλες», πρόσθεσε ο Fidanza.
Από την εισβολή και τη σφαγή αμάχων, στη χερσαία επίθεση και τις απειλές της Χεζμπολάχ
Ένας μήνας συμπληρώθηκε την Τρίτη 7 Νοεμβρίου 2023 από την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ, που ως αποτέλεσμα έχει ένα μεγάλο αριθμό νεκρών αμάχων στην ευρύτερη περιοχή, την ώρα που ο πόλεμος ολοένα και κλιμακώνεται.
Παρακάτω ακολουθούν οι σημαντικές στιγμές του πολέμου Ισραήλ-Χαμάς, που πυροδοτήθηκε από την πρωτοφανούς κλίμακας επίθεση στις 7 Οκτωβρίου από την ισλαμιστική παλαιστινιακή οργάνωση, από τη Λωρίδα της Γάζας.
ΣΦΑΓΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΙΘΕΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΧΑΜΑΣ
Τα ξημερώματα της 7ης Οκτωβρίου, κατά το εβραϊκό Σάββατο και κατά τη διάρκεια της εβραϊκής γιορτής του Σιμχάτ Τορά, ομοβροντία ρουκετών εξαπολύθηκε εναντίον του Ισραήλ από τη Γάζα. Εκατοντάδες μαχητές της Χαμάς διείσδυσαν από θαλάσσης, ξηράς και αέρος, αιφνιδιάζοντας τους Ισραηλινούς στρατιώτες. Έσπειραν τον τρόμο στις μικρές πόλεις Σντερότ και Οφάκιμ, καθώς και στα περίχωρα της Ασκελόν, σφαγιάζοντας άνδρες, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους. Πάνω από 1.400 άνθρωποι σκοτώθηκαν, στην πλειονότητά τους άμαχοι που πυροβολήθηκαν, πυρπολήθηκαν ζωντανοί ή κατακρεουργήθηκαν, μεταξύ των οποίων 270 άτομα που συμμετείχαν σε ρέιβ πάρτι, σύμφωνα με τις ισραηλινές αρχές. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, πάνω από 240 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων ξένων υπηκόων, συνελήφθησαν όμηροι και μεταφέρθηκαν στη Γάζα. «Τέτοια βαρβαρότητα έχουμε να δούμε από το Ολοκαύτωμα», δήλωσε στις 11 Οκτωβρίου ο πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου, που υποσχέθηκε να «αφανίσει» τη Χαμάς, που χαρακτηρίζεται τρομοκρατική οργάνωση από τις ΗΠΑ, την ΕΕ και το Ισραήλ.
ΙΣΡΑΗΛΙΝΑ ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ
Ο ισραηλινός στρατός ανταπάντησε με μαζικούς βομβαρδισμούς και χερσαίες μάχες, ανακτώντας τον έλεγχο της γραμμής διαχωρισμού με τη Γάζα, στις 10 Οκτωβρίου. Την προηγουμένη, το Ισραήλ ανακοίνωσε την «πλήρη πολιορκία» της Λωρίδας της Γάζας. Η ηλεκτροδότηση και η παροχή τροφίμων ανεστάλησαν, ενώ διακόπηκε η παροχή νερού. Στις 13 Οκτωβρίου, το Ισραήλ κάλεσε τους κατοίκους της πόλης της Γάζας να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να μετακινηθούν προς τα νότια. Εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι διέφυγαν. Ο Αραβικός Σύνδεσμος θεωρεί «έγκλημα» αυτή τη «βίαιη μετακίνηση».
ΑΙΜΑΤΗΡΕΣ ΒΙΑΙΟΤΗΤΕΣ
ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΜΕ ΤΟ ΛΙΒΑΝΟ
Αιματηρές ανταλλαγές πυρών σημειώνονται κατά μήκος των ισραηλινολιβανικών συνόρων μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ, σιιτικού κινήματος που πρόσκειται στη Χαμάς και υποστηρίζεται από το Ιράν. Στις 13 Οκτωβρίου, δημοσιογράφος του Reuters σκοτώθηκε και έξι άλλοι δημοσιογράφοι του Γαλλικού Πρακτορείου, του Reuters και του Al-Jazeera τραυματίστηκαν σε επίθεση. Η Βηρυτός κατηγορεί το Ισραήλ. Σε έρευνα που δημοσιεύθηκε στις 29 Οκτωβρίου, η ΜΚΟ «Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (RSF)», χωρίς να κατηγορεί ευθέως τον ισραηλινό στρατό, κατήγγειλε μια «στοχευμένη» επίθεση.
ΠΛΗΓΜΑ ΣΕ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΣΤΗ ΓΑΖΑ
Στις 17 Οκτωβρίου, πλήγμα σε νοσοκομείο της Γάζας είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 471 άνθρωποι, σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της Χαμάς. Σύμφωνα με αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, οι νεκροί είναι μεταξύ «100 και 300». Η Χαμάς και ο Ισλαμικός Τζιχάντ κατηγορούν το Ισραήλ, το οποίο το αρνείται, δηλώνοντας ότι έχει «στοιχεία» που δείχνουν ότι πρόκειται για πλήγμα που έγινε από τον Ισλαμικό Τζιχάντ. Στις 18 Οκτωβρίου, χιλιάδες άνθρωποι διαμαρτύρονται, εκφράζοντας την οργή τους, σε όλο τον αραβικό κόσμο.
ΠΕΝΤΕ ΟΜΗΡΟΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΗΚΑΝ
Στις 20 και τις 22 Οκτωβρίου, τέσσερις όμηροι απελευθερώθηκαν από τη Χαμάς και στις 30 του ίδιου μήνα, η Χαμάς ανακοινώνει ότι απελευθέρωσε μια δεκανέα κατά τη διάρκεια χερσαίας επιχείρησης. Στις 28 Οκτωβρίου, η Χαμάς δηλώνει έτοιμη να απελευθερώσει όλους τους ομήρους με αντάλλαγμα όλους τους Παλαιστινίους – πολλές χιλιάδες – που κρατούνται από το Ισραήλ.
ΠΡΩΤΟ ΚΟΜΒΟΙ ΒΟΗΘΕΙΑΣ
Ένα πρώτο κομβόι με τρόφιμα και ιατρικές προμήθειες εισέρχεται στη Γάζα στις 21 Οκτωβρίου από το πέρασμα της Ράφα (νότια), στα σύνορα με την Αίγυπτο. Έως τις 4 Νοεμβρίου, πάνω από 450 φορτηγά είχαν εισέλθει στο θύλακα.
ΤΕΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΑ ΣΤΗ ΓΑΖΑ
Από τις 21 Οκτωβρίου, ο ισραηλινός στρατός κλιμάκωσε τις αεροπορικές του επιθέσεις. Στις 22 Οκτωβρίου, το Ιράν, υποστηρικτής της Χαμάς, προειδοποίησε ότι η κατάσταση κινδυνεύει να γίνει «ανεξέλεγκτη» στη Μέση Ανατολή. Στις 26 Οκτωβρίου, το Ισραήλ εξαπολύει στοχευμένη έφοδο με τεθωρακισμένα στη Λωρίδα της Γάζας. Από το βράδυ της 27ης Οκτωβρίου, ο στρατός ξεκινά χερσαίες επιχειρήσεις στη Λωρίδα της Γάζας, ολοένα και βαθύτερα στο θύλακα.
«ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ»
Στις 27 Οκτωβρίου, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ζητά «άμεση ανθρωπιστική κατάπαυση πυρός», ενώ τουλάχιστον 1,4 εκατ. Παλαιστίνιοι έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη. Τρεις ημέρες νωρίτερα, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες έκανε λόγο για «ξεκάθαρες παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου στη Γάζα». Ο εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (CPI) Καρίμ Χαν τόνισε στις 29 Οκτωβρίου ότι «η παρεμπόδιση παροχής (ανθρωπιστικής) βοήθειας μπορεί να συνιστά έγκλημα».
«2Η ΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ»
Στις 29 Οκτωβρίου, ο Νετανιάχου ανακοίνωσε μια «δεύτερη φάση» του πολέμου για την «καταστροφή των στρατιωτικών δυνατοτήτων» της Χαμάς και την ανάκτηση των ομήρων. Αποκλείει κάθε κατάπαυση πυρός. Στις 31 Οκτωβρίου, ο ισραηλινός στρατός αναφέρει «σφοδρές μάχες» στα ερείπια της Γάζας με άνδρες της Χαμάς.
ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ
Από την 1η Νοεμβρίου, δεκάδες τραυματισμένοι Παλαιστίνιοι και πολλές εκατοντάδες ξένοι και άνθρωποι με διπλή υπηκοότητα άρχισαν να εγκαταλείπουν τη Λωρίδα της Γάζας προς την Αίγυπτο μέσω του συνοριακού περάσματος της Ράφα. Η Αίγυπτος δηλώνει ότι θα βοηθήσει στη διαδικασία απομάκρυνσης «περίπου 7.000» ξένων και ανθρώπων με διπλή υπηκοότητα, χωρίς να δίνει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΩΝ
Από τις 31 Οκτωβρίου έως τις 2 Νοεμβρίου, ο ισραηλινός στρατός βομβαρδίζει τρεις φορές τον προσφυγικό καταυλισμό της Τζαμπαλίγια, στο βόρειο κομμάτι του θύλακα. Τέσσερα σχολεία του ΟΗΕ πλήττονται από φονικές επιθέσεις στις 2 Νοεμβρίου, και ένα πέμπτο δύο ημέρες αργότερα. Στις 4 Νοεμβρίου, πάνω από 30 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περίπου 100 άλλοι τραυματίστηκαν σε ισραηλινό βομβαρδισμό κατά του προσφυγικού καταυλισμού Μαγκάζι, στο κεντρικό τμήμα της Λωρίδας της Γάζας, σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της Χαμάς. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, 9.488 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων 3.900 παιδιά, έχουν σκοτωθεί από τις 7 Οκτωβρίου στη Λωρίδα της Γάζας. Ειδικοί του ΟΗΕ προειδοποιούν για «σοβαρό κίνδυνο γενοκτονίας» του παλαιστινιακού λαού.
ΓΑΖΑ: ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΜΕΝΗ ΠΟΛΗ
Ύστερα από σχεδόν μία εβδομάδα μαχών στην ξηρά, ο ισραηλινός στρατός ανακοινώνει στις 2 Νοεμβρίου ότι «περικύκλωσε την πόλη της Γάζας». Το Ισραήλ ξεκινά στις 3 Νοεμβρίου να στέλνει πίσω στη Γάζα χιλιάδες Παλαιστίνιους εργαζόμενους. Στο Τελ Αβίβ, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν επαναβεβαιώνει «το δικαίωμα αλλά επίσης και την υποχρέωση για αυτοάμυνα» του Ισραήλ, ζητώντας «ανθρωπιστική κατάπαυση πυρός», μια ιδέα που απέρριψε το Ισραήλ.
Η ΧΕΖΜΠΟΛΑΧ ΑΠΕΙΛΕΙ
Στην πρώτη του ομιλία από την έναρξη της σύγκρουσης, ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, Χάσαν Νασράλα, δήλωσε στις 3 Νοεμβρίου ότι «όλες οι επιλογές» είναι ανοικτές σε ό,τι αφορά την εξάπλωση του πολέμου με το Ισραήλ στα σύνορα με το Λίβανο.
