Έφυγε από τη ζωή, την Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2023, ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος Β’ Γλύξμπουργκ, σε ηλικία 82 ετών, ο οποίος το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση στην εντατική του Νοσοκομείου «Υγεία», μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο.

Γεννημένος στις 2 Ιουνίου του 1940 στην Αθήνα, ο Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ, ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ελλάδας στις 6 Μαρτίου του 1964, σε ηλικία 24 ετών, διαδεχόμενος τον πατέρα του, Παύλο Α’, μετά το θάνατό του την ίδια ημέρα. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς παντρεύτηκε την τότε πριγκίπισσα της Δανίας, Άννα Μαρία, με την οποία απέκτησε τρεις γιούς και δύο κόρες.

Ήταν γιος του βασιλιά Παύλου Α’, του οίκου των Γλύξμπουργκ και της βασίλισσας Φρειδερίκης – Λουίζας του Αννόβερου, αδελφός της μετέπειτα (και πρώην πλέον) βασίλισσας της Ισπανίας Σοφίας και της πριγκίπισσας Ειρήνης.

Το 1941, η οικογένειά του διέφυγε στην Κρήτη και μετά στην Αίγυπτο. Στη διάρκεια του πολέμου έζησαν για μεγάλα διαστήματα στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής. Το 1946, μετά την απελευθέρωση, η βασιλική οικογένεια επέστρεψε στη χώρα.

Την 1^η Απριλίου 1947, ο πατέρας του ανέλαβε το βασιλικό αξίωμα, ύστερα από το θάνατο του Γεωργίου Β’, και ο ίδιος ανακηρύχτηκε διάδοχος του θρόνου. Τα πρώτα του γράμματα έμαθε στο δημοτικό σχολείο που λειτούργησε μέσα στα ανάκτορα Ψυχικού. Τις γυμνασιακές του σπουδές έκανε στο εθνικό εκπαιδευτήριο Αναβρύτων και συνέχισε στη Σχολή Ευέλπιδων.

Στις 28 Ιουνίου του 1958, ανακηρύχτηκε αξιωματικός και στα τρία όπλα. Ασχολήθηκε ενεργά με τον προσκοπισμό και το 1959, ανακηρύχτηκε αρχιπρόσκοπος. Το 1960, αναδείχτηκε χρυσός ολυμπιονίκης στη Ρώμη, στο αγώνισμα της ιστιοπλοΐας.

Στις 6 Μαρτίου 1964, την επομένη του θανάτου του πατέρα του, ανακηρύχτηκε βασιλιάς σε ηλικία 24 ετών. Στις 18 Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου, παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Άννα – Μαρία της Δανίας, τριτότοκη κόρη του βασιλιά της Δανίας Φρειδερίκου Θ’. Από το γάμο του απέκτησε πέντε παιδιά: την Αλεξία, τον Παύλο, το Νικόλαο, τη Θεοδώρα και τον Φίλιππο.

Στις 15 Ιουλίου του 1965, προκάλεσε την πτώση της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, αμφισβητώντας το δικαίωμα του πρωθυπουργού να αναλάβει προσωπικά το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Στη συνέχεια διόρισε τις βραχύβιες κυβερνήσεις Γεωργίου Αθανασιάδη – Νόβα (15 Ιουλίου) και Ηλία Τσιριμώκου (20 Αυγούστου), οι οποίες δε συγκέντρωσαν ψήφο εμπιστοσύνης. Στις 17 Σεπτεμβρίου διόρισε νέα κυβέρνηση υπό το Στέφανο Στεφανόπουλο, η οποία διατηρήθηκε στην εξουσία επί 15 περίπου μήνες.

Στις 22 Δεκεμβρίου 1966, διόρισε την υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Παρασκευόπουλου, η οποία έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή και στις 3 Απριλίου 1967, διόρισε πρωθυπουργό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, με σκοπό τη διεξαγωγή εκλογών. Λίγες ημέρες αργότερα, παρότι αντίθετος με την ομάδα των πραξικοπηματιών που κατέλαβαν την εξουσία την 21^η Απριλίου, υπέδειξε για τη θέση του πρωθυπουργού τον Κωνσταντίνο Κόλλια και προσυπέγραψε το διορισμό τής υπό αυτόν κυβέρνησης.

Στις 13 Δεκεμβρίου οργάνωσε αντιδικτατορική κίνηση που απέτυχε. Κατέφυγε με την οικογένειά του στη Ρώμη και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο. Την 1^η Ιουνίου 1973, το δικτατορικό καθεστώς ανακοίνωσε την κατάλυση της βασιλείας και στις 29 Ιουλίου έκανε «δημοψήφισμα» για να κατοχυρώσει την απόφασή του αυτή και κηρύχτηκε έκπτωτος.

Το 1974, ύστερα από την πτώση των συνταγματαρχών και την αποκατάσταση της δημοκρατίας, έγινε το δημοψήφισμα της 8^ης Δεκεμβρίου για το πολιτειακό, με το οποίο ο Κωνσταντίνος Β’ κηρύχτηκε οριστικά έκπτωτος, με ποσοστό ψήφων 69,18% υπέρ της προεδρευομένης Δημοκρατίας.

Μετά την έκπτωσή του, διεκδίκησε ακίνητη περιουσία (κτήμα και ανάκτορα Τατοίου, κτήμα και ανάκτορο Μon Repos Κερκύρας και δασόκτημα Πολυδενδρίου Λαρίσης) και προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Τελικά η απόφαση που εκδόθηκε το Νοέμβριο του 2002, του επιδίκασε αποζημίωση 13,7 εκατ. ευρώ.

Η υγεία του ήταν εξαιρετικά επιβαρυμένη τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα να αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή. Το 2009 είχε υποβληθεί σε χειρουργείο για την καρδιά του. Το 2013 είχε ένα λιποθυμικό επεισόδιο και νοσηλεύτηκε, ενώ ξαναβρέθηκε στο νοσοκομείο το 2016 με συμπτώματα εγκεφαλικού.

Τον τελευταίο χρόνο είχε νοσηλευτεί αρκετές φορές. Η τελευταία φορά που είχε κάνει επίσημη εμφάνιση ήταν στο γάμο του γιου του Φίλιππου με τη Νίνα Φλορ, τον Οκτώβριο του 2021. Ήταν καθηλωμένος σε αμαξίδιο, στο οποίο και παρέμεινε, όταν εθεάθη για τελευταία φορά με τη σύζυγό και τις αδελφές του στο κέντρο της Αθήνας στα μέσα Οκτωβρίου.

Συμπτωματικά, ο παππούς του, Κωνσταντίνος Α’ της Ελλάδας, πέθανε -παρά μια ημέρα- ακριβώς πριν από 100 χρόνια, στις 11 Ιανουαρίου του 1923!

© Newsbreak.gr

Του Σάββα Καλεντερίδη*
© Newsbreak.gr

Η Τουρκία, αντιδρώντας στην κίνηση αυτή της Ελλάδας, προχώρησε στην εξής εντελώς παράνομη με βάση το Διεθνές Δίκαιο ενέργεια: Η «Εθνοσυνέλευση του Μεγάλου Τουρκικού Έθνους», όπως ονομάζεται επισήμως η τουρκική Βουλή, με ψήφισμα τής 8^ης Ιουλίου του 1995, εξουσιοδότησε την τουρκική κυβέρνηση, εν λευκώ και στο διηνεκές, να κηρύξει πόλεμο (casus belli) στην Ελλάδα, σε περίπτωση που η τελευταία επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της πέραν των 6 ν.μ.

Φυσικά, η Ελλάδα κατήγγειλε την παράνομη αυτή ενέργεια της Τουρκίας, υπενθυμίζοντας ότι αυτή «παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδεις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών περί απαγόρευσης χρήσης ή απειλής χρήσης βίας (άρθρο 2, παρ. 4), περί ειρηνικής επίλυσης (άρθρο 2, παρ. 3) και περί καλής γειτονίας και ειρηνικής συνύπαρξης (Προοίμιο)».
Επίσης, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το πνεύμα της συμμαχίας του ΝΑΤΟ και παραβιάζει κατάφωρα το Προοίμιο και το άρθρο 1 του Βορειοατλαντικού Συμφώνου: Τα διά της παρούσης Συνθήκης Συμβαλλόμενα Μέρη διαδηλούν εκ νέου την πίστιν των εις τους σκοπούς και τας αρχάς του Χάρτου των Ηνωμένων Εθνών, ως και την επιθυμίαν των να διαβιώσουν εν ειρήνη μεθ’ απάντων των λαών και απασών των Κυβερνήσεων. Έχουν απόφασιν να διαφυλάξουν την ελευθερίαν, τας κοινάς παραδόσεις και τον πολιτισμόν των λαών των, άτινα πάντα εισί θεμελιωμένα επί των δημοκρατικών αρχών, της ατομικής ελευθερίας και του κράτους του νόμου (σ.τ.σ. δικαίου).

ΑΡΘΡΟΝ 1

Τα Μέρη αναλαμβάνουν, ως καθορίζεται εν τω Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, όπως διακανονίζουν πάσαν διεθνή διαφοράν εις ην ήθελον ευρέθη εμπεπλεγμένα, δι’ ειρηνικών μέσων, κατά τρόπον ώστε η διεθνής ειρήνη και ασφάλεια και η δικαιοσύνη να μην εκτεθούν εις κινδύνους, και όπως εις τας διεθνείς αυτών σχέσεις απέχουν της απειλής ή της χρησιμοποιήσεως βίας καθ’ οιονδήποτε τρόπον απάδοντα προς τους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών.

Ενώ λοιπόν είναι καταφανές το αναφαίρετο και καθ’ όλα ΝΟΜΙΜΟ και ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα μέχρι τα 12 ν.μ. μονομερώς χωρίς να υπόκειται σε κανενός είδους περιορισμό ή εξαίρεση και χωρίς να επιδέχεται αμφισβητήσεως από τρίτα κράτη (το άρθρο 3 της Σύμβασης, που ενσωματώνει κανόνα εθιμικού δικαίου, ουδένα περιορισμό ή εξαίρεση ως προς το δικαίωμα αυτό θέτει), η Τουρκία αποφάσισε να παραβιάσει το… μισό Διεθνές Δίκαιο, για να αποτρέψει την Ελλάδα να κάνει χρήση αυτού του δικαιώματος.

Το τραγικό είναι ότι η Ελλάδα στην πράξη δείχνει ότι έλαβε υπόψη της την παράνομη τουρκική απειλή πολέμου, με καταστροφικές συνέπειες για τα συμφέροντα της χώρας μας και την τύχη του ίδιου του Αιγαίου.

Η Τουρκία «πάτησε» πάνω στη φοβική στάση της Ελλάδας, για να εξαγγείλει το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», προσπαθεί με διάφορες ενέργειες στο πεδίο να επιβάλει de facto και το οποίο θα ήταν αδύνατο να εφεύρει, αν είχαμε επεκτείνει τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ν.μ.

Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο τραγική, αν σκεφτεί κανείς ότι τη στιγμή που η Ελλάδα φοβάται να κάνει χρήση ενός νόμιμου δικαιώματός της και δεν το πράττει, λόγω της παράνομης απειλής πολέμου, την ίδια στιγμή η Ελλάδα δεν μπορεί να αποτρέψει την Τουρκία και τη Λιβύη να υπογράψουν μια καταφανώς παράνομη συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών, που παραβιάζει κι αυτή το… μισό Διεθνές Δίκαιο.

Ακριβώς αυτά τα δύο ζητήματα πρέπει να αποτελέσουν το επίκεντρο του προβληματισμού στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, αφού στην ουσία ακυρώνουν την ίδια την υπόσταση του ελληνικού κράτους.

Τέλος, ως μια ιδιότυπη σφραγίδα στα παραπάνω, έρχονται οι «φρέσκες» δηλώσεις Τσαβούσογλου, με τις οποίες εκτοξεύει και πάλι τις παράνομες απειλές εναντίον της Ελλάδας, χωρίς να έχει κανέναν ενδοιασμό για αντίδραση του ΝΑΤΟ και του γ.γ. κ. Στόλτεμπεργκ ότι με την απειλή αυτή παραβιάζει βάναυσα το Βορειοαντλαντικό Σύμφωνο.
Ακολουθούν οι νέες δηλώσεις Τσαβούσογλου, που μας υπενθυμίζουν τη φοβική Ελλάδα, που αυτοακυρώνεται ως κυρίαρχο κράτος στο διεθνές σκηνικό: «Η στάση μας στο θέμα αυτό είναι ξεκάθαρη. Όχι στα 12, δεν επιτρέπουμε την επέκταση των χωρικών υδάτων ούτε για 1 μίλι στο Αιγαίο. Η απόφαση που έλαβε το Κοινοβούλιό μας το 1995 είναι ξεκάθαρη. Και εξακολουθεί να ισχύει. Προειδοποιούμε για άλλη μια φορά την Ελλάδα: Μην κυνηγάς ψεύτικους ηρωισμούς, έχοντας εμπιστοσύνη σε αυτούς με τους οποίους έχεις κάνει συμμαχίες. Μην μπεις σε μια περιπέτεια, δε θα τελειώσει καλά για σένα!».

Όσο για την αντίδραση της Ελλάδας, να ‘χαμε να λέγαμε…

*Ο Σάββας Καλεντερίδης είναι Έλληνας αξιωματικός εν αποστρατεία, πρώην πράκτορας της ΕΥΠ και μετέπειτα συγγραφέας και γεωστρατηγικός αναλυτής

Περισσότερο κι από το χρόνο των εκλογών, στην πολιτική συζήτηση τούτη την περίοδο και όσο προχωράμε προς αυτές, κυριαρχούν το μετεκλογικό σκηνικό και οι πιθανές ή απίθανες συνεργασίες που ενδεχομένως να προκύψουν ή να μην προκύψουν για το σχηματισμό κυβέρνησης.

Τον πρώτο λόγο, για την ώρα τουλάχιστον, τον έχει η Ν.Δ., η οποία προηγείται σταθερά στις δημοσκοπήσεις – αν και η διαφορά της από τον ΣΥΡΙΖΑ μειώνεται – όμως τα ποσοστά που συγκεντρώνει δεν είναι αρκετά για να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση ούτε στις δεύτερες εκλογές που θα γίνουν με την ενισχυμένη αναλογική.

Σε κάθε περίπτωση, τόσο για τη Ν.Δ. όσο και για τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. η πρώτη θέση στις εκλογές με την απλή αναλογική είναι μονόδρομος για να μπορέσουν να κυβερνήσουν, ενώ το εκλογικό σώμα βρίσκεται αντιμέτωπο για πρώτη φορά με το σύστημα της απλής αναλογικής και ο τρόπος που θα το αντιμετωπίσει – αν θα χρησιμοποιήσει δηλαδή χαλαρά τις εκλογές αυτές για να στείλει μηνύματα διαμαρτυρίας πρωτίστως στην κυβέρνηση – θα καθορίσει και την εκλογική συμπεριφορά του.

Στην πολιτική συζήτηση έχουν εξαντληθεί στατιστικά τα σενάρια για το σχηματισμό κυβέρνησης, όμως σε πολιτικό επίπεδο τρία ερωτήματα κρύβουν απαντήσεις που δεν έχουν αναδειχτεί ιδιαίτερα μέχρι τώρα:

-Ποιοι θέλουν και γιατί κυβέρνηση από τις πρώτες εκλογές;

-Ποιοι θέλουν και γιατί κυβέρνηση στις δεύτερες εκλογές;

-Γιατί κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ είναι σχεδόν αδύνατη με την απλή αναλογική, ακόμα κι αν έρθει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ;

1. ΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ;

Ο μόνος που αυτή τη στιγμή λέει ότι είναι αναγκαία και δυνατή μία κυβέρνηση προοδευτική με την απλή αναλογική είναι ο Αλέξης Τσίπρας και εννοεί τη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ, γιατί, όσο και να το θέλει ο κ. Τσίπρας, το ΜέΡΑ25 και το ΚΚΕ δεν πρόκειται να συνεργαστούν μαζί του.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης κρατάει κλειστά τα χαρτιά του μέχρι στιγμής για το αν θέλει αυτή τη συνεργασία, και προσαρμόζει την τακτική του ανάλογα με τις εξελίξεις. Στην πραγματικότητα όμως είναι ο μόνος που θέλει το σχηματισμό κυβέρνησης από την πρώτη Κυριακή, όπως μας είπε στο περιστύλιο της Βουλής το βράδυ ψήφισης του Προϋπολογισμού έμπειρος κοινοβουλευτικός παράγοντας που έχει ιστορικούς δεσμούς με το ΠΑΣΟΚ, και ο λόγος είναι πολύ απλός: Στις εκλογές με την απλή αναλογική θα πάρει υψηλό ποσοστό για τα δεδομένα του κόμματός του και θα μπορέσει να επιβάλει τους όρους του με καλύτερους όρους στον δυνάμει κυβερνητικό του εταίρο, που δεν μπορεί παρά να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς τέτοια πιθανότητα με τη Ν.Δ. λόγω των υποκλοπών και της υπόθεσης Καϊλή δεν μπορεί να υπάρξει. Επίσης, ξέρει πολύ καλά ότι στις δεύτερες εκλογές λόγω της πόλωσης που θα επικρατήσει και του ενισχυμένου εκλογικού συστήματος, το ποσοστό του θα συρρικνωθεί και θα βρεθεί σε δύσκολη θέση.

2. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ;

Υπάρχουν οι καναλάρχες, λέει ο ίδιος, και οι μεγάλοι οικονομικοί παράγοντες, που δεν βλέπουν ποτέ με καλό μάτι παράταση της πολιτικής εκκρεμότητας για τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα και ενδεχομένως να πιέσουν προς αυτή την κατεύθυνση για να σχηματιστεί κυβέρνηση, ιδίως αν εκτιμηθεί ότι η αυτοδυναμία του Κυριάκου Μητσοτάκη στις δεύτερες εκλογές είναι άπιαστο όνειρο.

3. ΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ;

Χωρίς αμφιβολία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το έχει πει σε όλους τους τόνους ότι, αν κερδίσει την πρώτη θέση η Ν.Δ., θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές ξανά, για να εξασφαλίσει την αυτοδυναμία, η οποία, σύμφωνα με τα σημερινά δημοσκοπικά δεδομένα, δεν είναι σίγουρη.

Υπάρχει άλλος; Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, υπάρχει και ο Αλέξης Τσίπρας, σύμφωνα με στέλεχος της Κουμουνδούρου που δεν κρύβει τα λόγια του, με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα. Κι αυτό για δύο λόγους: Πρώτον, γιατί κυβέρνηση συνεργασίας με πρώτο κόμμα τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τις δεύτερες εκλογές σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πιο ισχυρός και ο κυβερνητικός του εταίρος – εν προκειμένω το ΠΑΣΟΚ – πιο αδύναμος για να επιβάλει δύσκολους όρους. Ο δεύτερος λόγος βρίσκεται στην απάντηση του επόμενου ερωτήματος.

4. ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΕΡΘΕΙ ΠΡΩΤΟ ΚΟΜΜΑ Ο ΣΥΡΙΖΑ;

Εξαρτάται καθαρά από το άθροισμα των ποσοστών των δύο κομμάτων, το οποίο πρέπει να είναι σε κάθε περίπτωση πάνω από το 47% (35% + 12% / 33% + 14% κ.λπ.). Η δυναμική των δύο κομμάτων τούτη τη στιγμή δε δίνει τέτοια ποσοστά, ακόμα και με τον ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη θέση. Κι εδώ κρύβεται ο δεύτερος λόγος που ο κ. Τσίπρας θα ήθελε κυβέρνηση στις δεύτερες εκλογές.

ΤΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ
ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΕΤΥΜΗΓΟΡΙΑ

Με βάση τις θέσεις των κομμάτων που διεκδικούν την πρώτη θέση οι ψηφοφόροι θα επιλέξουν: αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας ή «Προοδευτική Διακυβέρνηση» με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.

1] Για να έχουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας, πρέπει καταρχάς το κυβερνών κόμμα να κερδίσει στις πρώτες εκλογές που θα γίνουν με απλή αναλογική και να ξανακερδίσει με ποσοστό που θα πρέπει να φτάσει περίπου στο 38% στις δεύτερες εκλογές που θα γίνουν με την ενισχυμένη αναλογική. Αν η Ν.Δ. στη δεύτερη εκλογική αναμέτρηση δεν πάρει ποσοστό αυτοδυναμίας (περίπου 38%), τότε θα αναγκαστεί να κάνει κυβέρνηση συνεργασίας ή με το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝ.ΑΛ. ή με την Ελληνική Λύση. Όμως και τα δύο αυτά κόμματα έχουν πει ότι δε θα συνεργαστούν μαζί της. Αν επιμένουν στη θέση τους αυτή, και τότε η περίπτωση της τρίτης κάλπης θα είναι μονόδρομος.

2] Για να έχουμε «Προοδευτική Διακυβέρνηση» με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. θα πρέπει να είναι πρώτο κόμμα με την απλή αναλογική. Ο κ. Τσίπρας έχει ξεκαθαρίσει ότι, αν είναι δεύτερο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, δε θα επιδιώξει το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας με άλλα κόμματα, ακόμα κι αν αριθμητικά μπορεί να επιτευχθεί ο μαγικός αριθμός των 151 βουλευτών. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν είναι πρώτο κόμμα, θα επιδιώξει κυβερνητική πλειοψηφία σε συνεργασία με κάποιο ή κάποια – ανάλογα με τα ποσοστά – από τα υπόλοιπα κόμματα του προοδευτικού χώρου (ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ., ΜέΡΑ25 και ΚΚΕ). Από τα κόμματα αυτά το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25 αρνούνται κάθε συζήτηση, ενώ κλειστά κρατάει τα χαρτιά του το ΠΑΣΟΚ.

© primenews.press