«Η Ελλάδα δε γεννά, γερνά και εξασθενεί! ◘ Μια «Ελλάδα με λίγους πραγματικούς Έλληνες»
◘ «Αυταπάτες έναντι της Τουρκίας δεν επιτρέπονται»

Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής μιλώντας σε συνέδριο με θέμα τη Δημογραφική Κρίση, εξέπεμψε σήμα κινδύνου για το μέλλον του Ελληνισμού και τον εντεινόμενο αφελληνισμό του γεωγραφικού ιστορικού ελλαδικού χώρου: «Από τις 75.921 γεννήσεις το 2022, οι 23.000 είναι αλλοδαποί στο γένος. Αν αυτή η τάση συνεχιστεί το 2050 οι Έλληνες στο γένος θα αποτελούν μόλις το 63% του έτσι κι αλλιώς συρρικνωμένου τότε συνολικού πληθυσμού!!».
Παράλληλα, ανέφερε πως «το δημογραφικό είναι μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του έθνους και ως εκ τούτου το κρισιμότερο εθνικό θέμα στα χρόνια που έρχονται». Ο ίδιος, έστειλε μήνυμα για τα ελληνοτουρκικά, με φόντο τις νέες προκλήσεις της Άγκυρας.
«Οι επιπτώσεις του είναι πολυεπίπεδες και υπό συνθήκες δραματικές. Οδηγούν σε συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης της χώρας, σε αδυναμία στήριξης του ασφαλιστικού συστήματος, σε ασφυξία της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, θέτουν σε κίνδυνο την κοινωνική συνοχή. Αποτελούν όμως προοπτικά και σοβαρή απειλή για την αμυντική και αποτρεπτική ικανότητά μας» υπογράμμισε ο κ. Καραμανλής, σημειώνοντας: «Ειδικά για μια χώρα όπως η Ελλάδα που ζει σε ένα ασταθές βαλκανικό περιβάλλον και πρωτίστως απειλείται η εδαφική της ακεραιότητα και τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Οι ηγεμονικές βλέψεις της Τουρκίας δε θα αλλάξουν έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. Αυταπάτες ούτε επιτρέπονται ούτε συγχωρούνται. Επιβάλλεται σθένος, εγρήγορση, αποφασιστικότητα, ομοψυχία για την αντιμετώπισή τους», σημειώνοντας ότι: «Προφανώς, η πληθυσμιακή ευρωστία συνιστά κρίσιμη παράμετρο για την εθνική ασφάλεια και την υπεράσπιση των εθνικών δικαίων».

Αναλυτικά, η ομιλία του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή κατά τη λήξη των εργασιών του «STAR FORUM ’24», του πενθήμερου συνεδρίου που διοργανώνει ο STAR Κεντρικής Ελλάδος:

«Κυρίες και κύριοι,

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Αρχής (EUROSTAT) η υπογεννητικότητα στην Ελλάδα παρουσιάζει εκρηκτική άνοδο. Το 2021 γεννήθηκαν στη χώρα μας 85.346 παιδιά, το 2022 μόλις 75.921. Οι γεννήσεις ήταν 9.425 λιγότερες, δηλαδή μέσα σε ένα χρόνο κατεγράφη μείωση κατά περίπου 11%. Αντιθέτως, οι θάνατοι ανήλθαν το 2021 στις 143.923 και το 2022 στις 140.801. Δηλαδή αριθμός σχεδόν διπλάσιος των γεννήσεων!
Δυστυχώς η τάση αυτή δεν είναι συγκυριακή. Επιβεβαιώνει επί το δυσμενέστερο παγιωμένες δημογραφικές καμπύλες. Αρκεί να σημειωθεί ότι το 1951, υπό πολύ δύσκολες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, αφού η χώρα μόλις έβγαινε από μια δραματική περίοδο πολέμου – κατοχής και εμφυλίου και με αισθητά μικρότερο πληθυσμό, γύρω στα 7,5 εκατομμύρια, κατέγραψε 155.422 γεννήσεις, περίπου διπλάσιες των σημερινών, και 57.508 θανάτους, δηλαδή το ένα τρίτο (1/3) των γεννήσεων.
Σύμφωνα με όλα τα σενάρια προβολής, στο μέλλον ο πληθυσμός της Ελλάδας θα μειωθεί σημαντικά. Το 2050 υπολογίζεται σε 8,3 εκατομμύρια κατά το απαισιόδοξο σενάριο και σε 10 εκατομμύρια κατά το αισιόδοξο.
Πέραν όμως του αριθμού του γενικού πληθυσμού, πολύ ανησυχητική είναι και η προβολή της ηλικιακής του διάρθρωσης.
Το 2050 ο πληθυσμός των παιδιών σχολικής ηλικίας θα μειωθεί από 1,6 εκ. σήμερα σε ανάμεσα σε 1 ή 1,4 εκ. ανάλογα με το αισιόδοξο ή το απαισιόδοξο σενάριο. Αντίθετα, κατά την έρευνα του καθηγητή Βύρωνα Κοτζαμάνη του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, το 2040 ο αριθμός των 65 ετών και άνω θα πλησιάσει το 30% του συνολικού πληθυσμού! Ο εν δυνάμει οικονομικά ενεργός πληθυσμός δηλαδή οι ηλικίες που δυνητικά θα μπορούσαν να εργασθούν, θα μειωθεί από 7 εκ. το 2015 σε πάνω κάτω 5 εκ. ανάλογα με το σενάριο.
Επί πλέον επιβαρυντικό στοιχείο στην περίπτωσης της χώρας μας είναι ότι την περασμένη δεκαετία λόγω κυρίως της οικονομικής κρίσης έφυγαν από την Ελλάδα περισσότεροι από 450.000 συμπολίτες μας, προερχόμενοι μάλιστα από το πιο παραγωγικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Κατά την έρευνα της πρωτοβουλίας Brain Re Gain που παρουσιάστηκε πρόσφατα, το 70% εξ αυτών διαθέτει μεταπτυχιακό και σχεδόν το 18% διδακτορικό ή και μεταδιδακτορικό ακαδημαϊκό τίτλο. Πρόκειται για μια άνευ προηγουμένου πληθυσμιακή αφαίμαξη με ιδιαίτερα δυσμενή όχι μόνο αριθμητικά αλλά και ποιοτικά χαρακτηριστικά.
Με δύο λόγια: Η Ελλάδα δε γεννά, γερνά και εξασθενεί!
Το δημογραφικό είναι μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του έθνους και ως εκ τούτου το κρισιμότερο εθνικό θέμα στα χρόνια που έρχονται! Οι επιπτώσεις του είναι πολυεπίπεδες και υπό συνθήκες δραματικές. Οδηγούν σε συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης της χώρας, σε αδυναμία στήριξης του ασφαλιστικού συστήματος, σε ασφυξία της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, θέτουν σε κίνδυνο την κοινωνική συνοχή. Αποτελούν όμως προοπτικά και σοβαρή απειλή για την αμυντική και αποτρεπτική ικανότητά μας.
Ειδικά για μια χώρα όπως η Ελλάδα που ζει σε ένα ασταθές βαλκανικό περιβάλλον και πρωτίστως απειλείται η εδαφική της ακεραιότητα και τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Οι ηγεμονικές βλέψεις της Τουρκίας δε θα αλλάξουν έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου. Αυταπάτες ούτε επιτρέπονται ούτε συγχωρούνται. Επιβάλλεται σθένος, εγρήγορση, αποφασιστικότητα, ομοψυχία για την αντιμετώπισή τους. Προφανώς η πληθυσμιακή ευρωστία συνιστά κρίσιμη παράμετρο για την εθνική ασφάλεια και την υπεράσπιση των εθνικών δικαίων.
Είναι χρήσιμο να δούμε και την Ευρωπαϊκή διάσταση του θέματος. Πρώτον, διότι είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρωπαϊκής οικογένειας και δεύτερον, διότι η όποια προσπάθεια ανάσχεσης των δυσμενών δημογραφικών τάσεων αυτονόητα δεν μπορεί να γίνει μεμονωμένα σε εθνικό επίπεδο μόνο, αλλά θα χρειαστεί ευρωπαϊκό συντονισμό, συνεργασία και στήριξη.
Η δημογραφική προοπτική στην Ευρώπη, ποικίλει βέβαια μεταξύ των διαφόρων χωρών, όμως σε γενικές γραμμές κινείται επίσης με αρνητικές τάσεις. Μείωση των γεννήσεων από τη μία, γήρανση του πληθυσμού από την άλλη.
Το μερίδιο της Ευρώπης στον παγκόσμιο πληθυσμό συρρικνώνεται με γεωμετρική πρόοδο. Μέχρι το 2070 προβλέπεται να αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 4% του πληθυσμού της γης. Η Ευρώπη είναι ήδη η ήπειρος με το γηραιότερο πληθυσμό παγκοσμίως. Και βέβαια το μερίδιο της Ευρώπης στο παγκόσμιο ΑΕΠ θα γίνει συγκριτικά μικρότερο.
Παρά το ότι έχει αρχίσει κάποια δημόσια συζήτηση για το δημογραφικό σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δεν έχει γίνει επαρκώς και ευρέως αντιληπτή η σημασία του και η κρισιμότητα των συνεπειών του σε όλους τους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής ζωής.
Είναι αλήθεια ότι τις τελευταίες δεκαετίες εφαρμόζονται πολιτικές που ανατρέπουν σταδιακά το κοινωνικό μοντέλο της μεταπολεμικής Ευρώπης. Ανελαστική δημοσιονομική αυστηρότητα, περικοπές, ενίοτε δραστικές, στην πρόνοια και τη στήριξη των ασθενέστερων ομάδων, εργασιακή ανασφάλεια, φόβος και αβεβαιότητα για το μέλλον, δημιουργούν ένα πλαίσιο που υπονομεύει την κοινωνική συνοχή, μεγαλώνει τις κοινωνικές ανισότητες, κάνει πιο δύσκολη την προοπτική των νέων και ως εκ τούτου αφήνει αρνητικό αποτύπωμα και στη δημογραφική εξέλιξη. Και αντίστροφα βέβαια, οι αρνητικές δημογραφικές τάσεις έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την απαισιόδοξη πρόβλεψη αναφορικά με το μέλλον του ευρωπαϊκού οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου. Αντιμέτωποι με το διαφαινόμενο αδιέξοδο, κάποιοι διατυπώνουν την άποψη ότι οι μαζικές μεταναστευτικές ροές είναι ρεαλιστική λύση για τη συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού της Ευρώπης.
Ο αριθμός των μεταναστών που απαιτείται για τη σταθεροποίηση του ευρωπαϊκού πληθυσμού σε ηλικία εργασίας στα επόμενα χρόνια, είναι τεράστιος. Υπολογίζεται σε 3,2 εκατομμύρια νεοεισερχόμενους ετησίως. Προφανώς, η σκέψη αυτή δε συνιστά λύση. Αντιθέτως εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους, αφού μία τόσο μαζική εισροή μεταναστών θα προκαλέσει μετά βεβαιότητας κοινωνική αναταραχή, διατάραξη της κοινωνικής συνοχής και πολιτική αστάθεια. Η επιλογή αυτή μπορεί να είναι μόνο τμήμα μιας ολοκληρωμένης ευρωπαϊκής πολιτικής και μάλιστα υπό την προϋπόθεση νόμιμης, ελεγχόμενης και στοχευμένης κάλυψης θέσεων εργασίας από εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης εργαζόμενους, ανάλογα με τις ανάγκες και τα προ-απαιτούμενα κάθε κράτους – μέλους.
Είναι αδιανόητη η αθρόα και ανεξέλεγκτη παράνομη μετανάστευση ανθρώπων που δεν είναι διατεθειμένοι να σεβαστούν τους κανόνες, τη νομιμότητα, τις αντιλήψεις και τον αξιακό κώδικα του κράτους υποδοχής. Ειδικά μάλιστα για χώρες εκτεθειμένες σε απειλές και κινδύνους όπως η Ελλάδα, όταν πρόκειται για ανθρώπους που πολλές φορές δεν ξέρουμε ούτε καν από που προέρχονται, ποιων ενεργούμενα μπορεί να είναι, εάν αποτελούν εθνικό κίνδυνο ή όχι.
Να σημειωθεί απλώς, ότι σύμφωνα με την προαναφερθείσα έρευνα της EUROSTAT, από τις 75.921 γεννήσεις το 2022, οι 23.000 είναι αλλοδαποί στο γένος. Αν αυτή η τάση συνεχιστεί, το 2050 οι Έλληνες στο γένος θα αποτελούν μόλις το 63% του έτσι κι αλλιώς συρρικνωμένου τότε συνολικού πληθυσμού!!
Η ανατροπή του μεταπολεμικού ευρωπαϊκού μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης, κοινωνικής πρόνοιας και συνοχής, η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα για το μέλλον, οι επιδεινούμενες δημογραφικές τάσεις και η προώθηση από κάποιους κύκλους της μαζικής μετανάστευσης ως λύσης για το δημογραφικό και εργασιακό πρόβλημα της Ευρώπης, ήταν αναπόφευκτο να προκαλέσουν και πολιτικές συνέπειες.
Πολιτικά κόμματα που πρωταγωνίστησαν για πολλές δεκαετίες εξαϋλώνονται, η ομαλή εναλλαγή στην εξουσία μετριοπαθών κομμάτων με όχι διαμετρικά αντίθετους προσανατολισμούς είναι παρελθόν. Ογκούμενα τμήματα του πληθυσμού εκφράζουν δυσαρέσκεια, απογοήτευση, αποξένωση. Συχνά μάλιστα ψηφίζοντας όχι από πεποίθηση αλλά από απόρριψη.
Οι ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες οφείλουν να αφουγκραστούν προσεκτικά και να απαντήσουν πειστικά στις ανησυχίες των πολιτών, ειδικά αυτών που πλήττονται από τα φαινόμενα αυτά και βλέπουν τις ζωές τους να αλλάζουν προς το χειρότερο. Οφείλουν να σκύψουν στα προβλήματά τους, να ακούσουν τις ανησυχίες τους, να εξηγήσουν ότι νοιάζονται πραγματικά γι’ αυτούς.
Αφ’ υψηλού ελιτίστικες συμπεριφορές δε χωρούν. Απαξιωτικοί και υποτιμητικοί χαρακτηρισμοί απλώς ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από σεβασμό στις αξίες, τις παραδόσεις τους και τις ρίζες τους, τον πατριωτισμό και την εθνική τους ταυτότητα, το ρόλο της οικογένειας, τη θρησκευτική τους πίστη. Έχουν ανάγκη να πειστούν ότι δεν μπορεί στο όνομα ενός δικαιωματισμού να μη γίνονται εξ ίσου σεβαστά τα δικά τους δικαιώματα.
Η διαπίστωση ότι το δημογραφικό έχει καταστεί μείζον εθνικό πρόβλημα, όπως άλλωστε αναδεικνύεται και στο παρόν συνέδριο, δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Ως εκ τούτου, ανάγεται σε κορυφαία και άμεση εθνική προτεραιότητα η αντιμετώπισή του. Το εγχείρημα αυτό όμως κάθε άλλο παρά εύκολο είναι.
-Πρώτον, διότι καλούμαστε όχι απλώς να ανακόψουμε μια μακρόχρονη εξέλιξη, αλλά να αντιστρέψουμε δραστικά την αρνητική τάση.
-Δεύτερον, διότι η προσπάθεια θα πρέπει να υπερβεί παγιωμένες κοινωνικές συνθήκες, αντιλήψεις και συνήθειες που έχουν διαχρονικά διαμορφωθεί.
-Τρίτον, διότι το ζητούμενο δεν είναι η υιοθέτηση μόνο κάποιων θετικών μέτρων αποσπασματικού χαρακτήρα αλλά μια μακρόπνοη, συνεκτική στρατηγική. Πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος του « too little too late», δηλαδή πολύ λίγο, πολύ αργά. Άλλωστε κάποια μέτρα ήδη έχουν ληφθεί και αρκετά έχουν εξαγγελθεί, είναι ανάγκη όμως να διευρυνθούν και να αποκτήσουν μονιμότερο χαρακτήρα.
-Τέταρτον, διότι η εφαρμογή μιας τέτοιας στρατηγικής προϋποθέτει απαραίτητα τα στοιχεία της συνέπειας, της συνέχειας, της αλληλοσυμπλήρωσης και της επιμονής σε βάθος χρόνου, στοιχεία δηλαδή που δε χαρακτηρίζουν κατά κανόνα τη δημόσια ζωή μας. Ειδικά μάλιστα για μια προσπάθεια, τα αποτελέσματα τής οποίας δε θα γίνουν απτά παρά σε βάθος δεκαετιών.
-Και πέμπτο, διότι πολλές από τις επιβαλλόμενες πολιτικές έχουν εκ των πραγμάτων οικονομικό κόστος, που σημαίνει -μεταξύ άλλων- πρόσθετη δημοσιονομική επιβάρυνση αλλά ίσως και περικοπές σε άλλες πολιτικές προτεραιότητες.
Έχοντας αυτά υπόψιν, σε κάθε περίπτωση απαιτείται η επεξεργασία και εφαρμογή μιας ολοκληρωμένης και στοχευμένης οικογενειακής πολιτικής.
Με απλά λόγια, πολιτική για τη στήριξη της οικογένειας και την αύξηση της γονιμότητας. Μια τέτοια πολιτική περιλαμβάνει, από τη μια ένα πλέγμα μέτρων και κινήτρων φορολογικού, εργασιακού και επιδοματικού χαρακτήρα. Και από την άλλη, αντίστοιχη δέσμη μέτρων κοινωνικού χαρακτήρα που σχετίζονται με τη φροντίδα κατά τη βρεφονηπιακή ηλικία, την πρόσβαση στην εκπαίδευση, την ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Καίρια παράμετρος σε αυτή τη δέσμη είναι και μια πολιτική διευκόλυνσης για τα νέα ζευγάρια να αποκτήσουν στέγη.
Ας σημειωθεί, ότι στην κατεύθυνση αυτή ξεχωριστή αξία έχει η σταδιακή εξομοίωση των τρίτεκνων με τους πολύτεκνους. Επιχειρήθηκε το 2007 με αξιόλογα και μετρήσιμα αποτελέσματα, αναιρέθηκε στα χρόνια των μνημονίων. Είναι σαφές ότι για να υιοθετηθεί στην πράξη και κυρίως να αποδώσει μια τέτοια στρατηγική, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να εδράζεται σε μια ρωμαλέα και ακμάζουσα οικονομία. Υψηλοί δείκτες οικονομικής ανάπτυξης, επιχειρηματικό περιβάλλον ελκυστικό στις νέες επενδύσεις με έμφαση στους τομείς αιχμής των νέων τεχνολογιών και της ενέργειας, περισσότερες και καλύτερες θέσεις εργασίας. Όχι μόνο γιατί παρέχουν τον απαραίτητο δημοσιονομικό χώρο, αλλά πρωτίστως διότι δημιουργούν συνθήκες ευνοϊκότερες στους νέους να προκόψουν και να κάνουν τον οικογενειακό τους προγραμματισμό. Βεβαίως, ουσιαστική ανάπτυξη σημαίνει και διάχυση του παραγόμενου πλούτου στους πολλούς, ευκαιρίες για όλους, άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, στήριξη των λιγότερο ευνοημένων.
Όταν η Janet Yellen, πρώην επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ και νυν Υπουργός Οικονομικών, επισημαίνει από το 2014 ότι «δεν είναι μυστικό ότι οι τελευταίες δεκαετίες της διευρυνόμενης ανισότητας μπορούν να συμπτυχθούν ως μεγάλα οφέλη εισοδήματος και πλούτου για την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας και λιμνάζουσες συνθήκες διαβίωσης για τους πολλούς» δε χρειάζονται παραπάνω σχόλια για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει συνολικά ο δυτικός κόσμος. Ανάπτυξη και ευημερία υπάρχει πραγματικά μόνο στη βάση ενός ευημερούντος κοινωνικού συνόλου.
Σε αυτή τη λογική δύο προτεραιότητες αποκτούν ξεχωριστή σημασία.
-Πρώτον, ή άνθηση και ευεξία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με την ευελιξία και την προσαρμοστικότητα που τις διακρίνει. Χρειάζονται όμως μεγαλύτερη στήριξη και στην πρόσβασή τους σε χρηματοδοτικά εργαλεία, κυρίως από το τραπεζικό σύστημα δηλαδή, και στη διευκόλυνση του εξαγωγικού τους προσανατολισμού.
-Δεύτερον, η ανάγκη στήριξης της περιφερειακής ανάπτυξης και του πρωτογενούς τομέα. Άλλωστε το δημογραφικό, πέραν της οξύτητάς του, έχει και ένα πρόσθετο επιβαρυντικό διαρθρωτικό χαρακτηριστικό.
Την απίσχναση της περιφέρειας με αντίστοιχη διαρκή διόγκωση του αστικού πληθυσμού, την ερήμωση των χωριών, την καθίζηση της γεωργικής παραγωγής που πλήττεται ήδη και από την κλιματική κρίση. Η στήριξη των παραγωγών, των γεωργικών εξαγωγών και των υγιών συνεταιριστικών επιχειρήσεων, είναι αναγκαία βήματα για την ανάσχεση τουλάχιστον αυτού του φαινομένου.
Σοβαρότατο συναφές θέμα είναι η έξοδος από την Ελλάδα περισσότερων από 450.000 ανθρώπων τα χρόνια της κρίσης, το περίφημο Brain Drain.
Όχι μόνο, όπως ήδη τονίστηκε, λόγω του μεγάλου αριθμού, αλλά και πρωτίστως από άποψη προσόντων, μόρφωσης και εξειδίκευσης, του ποιοτικού τους επιπέδου. Προέχει λοιπόν η συντονισμένη προσπάθεια επαναπατρισμού τους.
Στην κατεύθυνση αυτή είναι καίριο το εύρημα της προαναφερθείσας έρευνας της πρωτοβουλίας Brain Regain ότι το 60% περίπου εξ αυτών είναι διατεθειμένο να επιστρέψει ακόμα και με χαμηλότερο μισθό. Προφανώς λοιπόν η οικονομική ευεξία της χώρας, οι επενδύσεις και οι καλύτερες θέσεις εργασίας έχουν κομβικό ρόλο, δεν είναι όμως το παν, ίσως μάλιστα ούτε καν ο κυριότερος παράγοντας.
Κατά την ίδια έρευνα, οι πρωταρχικοί λόγοι της προθυμίας τους για επιστροφή, είναι η επιθυμία τους να ζήσουν στην πατρίδα τους, η επανένωση με τους γονείς και τις οικογένειές τους, το κλίμα, οι ανθρώπινες σχέσεις, συναισθηματικά κυρίως κριτήρια, που έχουν σχέση με την ποιότητα ζωής στη χώρα και με τις ρίζες τους.
Καθοριστικής σημασίας, πάντα κατά την ίδια έρευνα, είναι η απάντησή τους στην ερώτηση “ποια είναι η εξασφάλιση που θα θέλατε, για να επιστρέψετε”.
Την πρώτη θέση καταλαμβάνουν η αξιοκρατία, η διαφάνεια και η ασφάλεια, πιο πάνω από το επίπεδο αμοιβών και παροχών. Με άλλα λόγια, προσλαμβάνουν ότι η χώρα υστερεί σε αυτούς τους τομείς.
Δύσκολο να αποπειραθεί κανείς να τους διαψεύσει. Συνεπώς η ουσιαστική βελτίωση των επιδόσεών μας ως κράτος στην εμπέδωση κανόνων αξιοκρατίας, στην ταχεία και αποτελεσματική λειτουργία της δικαιοσύνης και στην προστασία των πολιτών από την εγκληματικότητα, καθίστανται εκ των πραγμάτων θεμελιώδεις προτεραιότητες.
Ζούμε σε ένα κόσμο πολύ πιο δύσκολο, πιο περίπλοκο, πιο απρόβλεπτο από αυτόν στον οποίο γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Οι σταθερές που θεωρούσαμε περίπου δεδομένες δεν ισχύουν πλέον.
Οι άμετρες συγκρούσεις, η βία, οι χωρίς όρια ανταγωνισμοί σε όλα τα επίπεδα από εξαιρέσεις έχουν γίνει κανόνας και καθημερινότητα. Καμία χώρα, όσο ισχυρή κι αν είναι, δεν μπορεί να επιβάλλει τη βούλησή της στον πολυπολικό κόσμο που έχει ήδη ανατείλει. Το διεθνές δίκαιο και οι συμφωνίες σπάνια τηρούνται, συχνότατα περιφρονούνται και παραβιάζονται.
Μην περιμένουμε να βελτιωθούν τα πράγματα στο διεθνές στερέωμα. Όλα δείχνουν ότι θα γίνουν χειρότερα, πιο ρευστά, πιο αβέβαια, πιο επικίνδυνα! Απειλητικά σύννεφα βαραίνουν τον ορίζοντα και είναι υψηλή η πιθανότητα να βρεθούμε σε καταιγίδες. Ειδικά για τη χώρα μας που βρίσκεται σε ένα τόσο κρίσιμο γεωπολιτικό σταυροδρόμι.
Είναι σε αυτές τις συνθήκες που ο Ελληνισμός πρέπει να επιβιώσει και να σταθεί όρθιος. Μια από τις μεγαλύτερες, προοπτικά ίσως η μεγαλύτερη, από τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε, είναι το δημογραφικό. Αν δε δράσουμε τώρα, άμεσα, αποφασιστικά, θα καταστεί πρόβλημα υπαρξιακό. Δε σας μιλώ πολιτικά, μην κάνετε λάθος, κι ακόμα λιγότερο δε σας μιλώ κομματικά.
Σας μιλώ εθνικά. Πρέπει να δράσουμε τώρα και να δράσουμε σθεναρά! Οι απαντήσεις που ψάχνουμε είναι ορατές και περνούν από τη συνείδησή μας. Αρκεί να την ακούσουμε που σημαίνει εθνικό συναγερμό!!».

Συντάκτης: Κωνσταντίνος Κόλμερ*
Πηγή: slpress.gr

Η Κύπρος βρέθηκε στην προεκλογική ατζέντα των δημοτικών εκλογών της Τουρκίας κι ο υποψήφιος δήμαρχος Κωνσταντινουπόλεως, Μουράτ Κουρούμ, προστατευόμενος του Ερντογάν, ο οποίος ηττήθηκε από τον Ιμάμογλου, ήταν (και είναι) υπέρ της αναγνώρισης «τουρκικού κράτους βορείου Κύπρου» – όπερ άσχετο.

Τη στιγμή που η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας ανέβασε τα επιτόκια στο 50% για να αναχαιτίσει τον καλπάζοντα πληθωρισμό της οικονομίας, όταν εις όλα τα μέρη του κόσμου συζητούν τη μείωση των επιτοκίων και η κυπριακή κυβέρνηση του Νίκου Χριστοδουλίδη πρωτοστατεί μαζί με τους Αμερικανούς για την παροχή επισιτιστικής βοήθειας στους Παλαιστινίους της Λωρίδας της Γάζας, η αναφορά Κουρούμ στην Κύπρο ήταν/είναι τουλάχιστον πρόκληση.

Νωρίτερα, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν αναφέρθηκε σε σχέδιο ολοσχερούς καταλήψεως της Κύπρου από τον τουρκικό στρατό, που κατ’ αυτόν «καλόν θα ήταν να είχε πραγματοποιηθεί» το 1974. «Στην πραγματικότητα», είπε ο Ερντογάν, σε σύναξη στρατοκρατών της γείτονος, «αν είχαμε εισβάλλει (τότε) στα νότια της Κύπρου, η Μεγαλόνησος θα ήταν σήμερα δική μας».

Όχι μόνο το βόρειο τμήμα, το κατεχόμενο υπό της Τουρκίας, αλλά κι η διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως σήμερα, θα έπαυε να υπάρχει. Η Τουρκία ως εγγυήτρια της ανεξαρτησίας της Κύπρου, εισέβαλε – υποτίθεται – για να προστατεύσει το 1974 την ανεξαρτησία της, αλλ’ έκτοτε αρνείται να την αποκαταστήσει και ζητεί διχοτόμηση της Κύπρου με δύο κράτη: ένα ισλαμικό και το άλλο χριστιανικό, που θα έλεγε ο Σάμιουελ Χάντιγκτον (1927-2008).

Επειδή όμως η κομπορρημοσύνη, όπου επιδίδεται συχνά ο Ερντογάν, έχει λησμονήσει τα όσα έγιναν το θέρος του 1974 και εν τέλει, απέτρεψαν την κατάληψη ολοκλήρου της νήσου από τους Τούρκους, οι οποίοι είχαν παραιτηθεί εξ αυτής απ’ την εποχή του Κριμαϊκού Πολέμου (1853-1856) αλλά και το 1920 με τη Συνθήκη των Σεβρών, χρειάζεται να υπενθυμίσουμε τα γεγονότα.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΚΑΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ

Τρεις μεγάλες δυνάμεις αναμίχθηκαν στην εισβολή και κατάληψη του 38% της Κύπρου απ’ την Τουρκία το 1974: Η Μεγάλη Βρετανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση. Δευτερευόντως δε και η ελληνική χούντα, η οποία με προτροπή της αμερικανικής μυστικής υπηρεσίας CIA προσπάθησε να απαλλαγεί από το νόμιμο πρόεδρο της Κύπρου, αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Ενορχηστρωτής της συνωμοσίας υπήρξε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ που θεωρούσε τον Μακάριο ως… κρυπτοκομμουνιστή! Μπορεί ο αρχιεπίσκοπος να είχε πολλά ελαττώματα, αλλά μόνο κομμουνιστής δεν ήταν. Ετέρα ήταν η αιτία που έχει σχέση με τα συμβαίνοντα σήμερα στην Εγγύς Ανατολή…

Με εντολή του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας, ο πρωθυπουργός Ετσεβίτ αποφάσισε στρατιωτική εισβολή στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, την Καρπασία – ένα μικρό απροστάτευτο θύλακα, χωρίς αντίσταση. Κατά την απόβαση όμως επικράτησε το σχετικό χάος με την απειρία του τουρκικού στρατού, αλλά κι η βρετανική κυβέρνηση ανησύχησε για την ακεραιότητα των κυριάρχων βάσεων της, στο Ακρωτήρι και τη Δεκέλεια.

Στις 04.20 της 20^ης Ιουλίου 1974, ο Κίσινγκερ κάλεσε το Βρετανό υπουργό Εξωτερικών Τζέημς Κάλαχαν να του ανακοινώσει ότι τα τουρκικά στρατεύματα αποβιβάσθηκαν στην Κύπρο. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Χάρολντ Ουίλσον προσπάθησε να επικοινωνήσει με την ελληνική και την τουρκική κυβέρνηση, συστήνοντας αυτοσυγκράτηση ως και με τους Σοβιετικούς, για να αποφύγει την κλιμάκωση της κρίσεως. Ανταπόκριση δε βρήκε. Συμβουλεύτηκε τότε τον αρχηγό του βρετανικού Γενικού Επιτελείου στρατάρχη Μίκαελ Κάρβετ κι αυτός συνέστησε άμεση ενίσχυση της αεροπορίας RAF στις δύο βάσεις στην Κύπρο. Συγχρόνως, ο βρετανικός στόλος της Μεσογείου διατάχθηκε να πλεύσει προς τη νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Οι φρεγάτες «Ανδρομέδα», «Ερμής» και «Rhyl», περιπολούσαν κοντά στη Δεκέλεια, έτοιμες να εκκενώσουν τη βάση που απειλείτο από τους Τούρκους και να διασώσουν τους Βρετανούς πολίτες και Νορβηγούς ειρηνοφύλακες του ΟΗΕ που είχαν καταφύγει εκεί. Πολύ σύντομα ο Κάλαχαν εννόησε ότι η Τουρκία δεν παίρνει από λόγια και ετοιμάσθηκε να κηρύξει… πόλεμο εναντίον χώρας μέλους του ΝΑΤΟ – όπερ παράδοξον.

Η αμερικανική πολιτική διέφερε της βρετανικής στην Κύπρο. Διευθύνονταν από τη CIA και τον Κίσινγκερ, εξ αιτίας των προβλημάτων του προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον με την υπόθεση Watergate. Επέτυχε να αντικαταστήσει τον κινηματία πρόεδρο Σαμψών, με τον «προσωρινό» Γλαύκο Κληρίδη, καθώς ο νόμιμος Μακάριος είχε διαφύγει στη Μάλτα και μετά στο Λονδίνο.

Ο ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

Η χουντική κυβέρνηση των Αθηνών κατελήφθη εξ’ απήνης καθώς είχε διαβεβαιώσεις του σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα ότι οι Τούρκοι δε θα αντιδρούσαν στο κίνημα κατά του Αρχιεπισκόπου κι είχε μόλις τέσσερις ετοιμοπόλεμες από τις 12 μεραρχίες του ελληνικού στρατού. Έτσι αναγκάσθηκε ν’ αποσύρει και τα τέσσερα σύγχρονα ελληνικά υποβρύχια από τα κυπριακά νερά και να μην αξιοποιήσει τα δύο σμήνη F-4 που μόλις είχε αποκτήσει. Οι Τούρκοι πάλι βύθισαν ένα αντιτορπιλικό τους που το εξέλαβαν ως εχθρικό κοντά στην Κύπρο, αλλά προώθησαν τα στρατεύματα των προς τη Λευκωσία, πέριξ του αεροδρομίου της οποίας διεξήχθησαν σφοδρές μάχες με την ελληνοκυπριακή Εθνοφρουρά που είχε αναλάβει δυνάμεις μετά το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου.

Ο 6^ος αμερικανικός στόλος ήταν παρών στα νερά της Κύπρου, με το αεροπλανοφόρο «Φόρρεσταλ», έξι αντιτορπιλικά, τη ναυαρχίδα το καταδρομικό «Λιτλ Ροκ» και το αποβατικό σκάφος Inchon στο οποίο επέβαιναν 1.200 πεζοναύτες. Οι Σοβιετικοί δε βράδυναν ν’ αναμιχθούν στην κυπριακή κρίση. Έστειλαν το στόλο της Μαύρης Θάλασσας στη Μεσόγειο κι έθεσαν σε ετοιμότητα επτά αερομεταφερόμενες μεραρχίες.

Το πλέον παράδοξο επεισόδιο της τουρκικής εισβολής ήταν, όταν οι Βρετανοί απείλησαν τους Τούρκους με πυρηνικά όπλα, εάν αυτοί έπλητταν τις βρετανικές βάσεις στο Κυπριακό έδαφος, τις οποίες υπεστήριζαν με τη φρεγάτα Brighton και μία «ομάδα δράσεως» απ’ το Γιβραλτάρ, στις 21 Ιουλίου 1974.

Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ

Καθώς ο πόλεμος μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας αποσοβήθηκε απ’ τη διαμεσολάβηση του Αμερικανού υφυπουργού Εξωτερικών Σίσκο, με τ’ αλλεπάλληλα ταξίδια στην Αθήνα και Άγκυρα, συνάφθηκε μία προσωρινή εκεχειρία, αφού εν τω μεταξύ έγινε πολιτική μεταβολή στην Αθήνα, όπου αφίχθηκε εκ Παρισίων ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που απ’ το 1958 είχε δηλώσει στο ΝΑΤΟ ότι «η Ελλάς ουδέποτε θα υπερασπίζετο στρατιωτικά την Κύπρο»!

Οι Αμερικανοί αντιτίθεντο στην απόσυρση των τουρκικών δυνάμεων από την Κύπρο και ο στρατηγός Ντάβος διοικητής του 3^ου Σώματος Στρατού στη βόρειο Ελλάδα διατήρησε μάχιμους τους Έλληνες αξιωματικούς που δε συμφωνούσαν την άνευ όρων εκεχειρία. Τα υπόλοιπα επεισόδια του Αττίλα Ι είναι γνωστά από τις άκαρπες διαπραγματεύσεις Ελλάδος-Τουρκίας στη Γενεύη.

Με την παραβίαση της εκεχειρίας στις 14 Αυγούστου και την άφιξη 30.000 Τούρκων στρατιωτών στην Κύπρο ξεκίνησε ο 2^ος Αττίλας, κατόπιν άρνησης του Έλληνος υπουργού Εξωτερικών Γεωργίου Μαύρου στη Γενεύη ν’ αξιοποιήσει τη μεσολάβηση των Σοβιετικών για την επίλυση του Κυπριακού. Είχε περάσει σχεδόν ένας μήνας και τίποτε δεν είχε γίνει από πλευράς της κυβερνήσεως Καραμανλή, για την ενίσχυση των Ελληνοκυπρίων στον αγώνα κατά των Τούρκων εισβολέων.

Η ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΑΛΑΧΑΝ

Το σημερινό ερώτημα είναι αν η Τουρκία θα μπορούσε να καταλάβει ολόκληρη την Κύπρο τη 14^η Αυγούστου ‘74, όταν παραβίασε την εκεχειρία και προώθησε τα τανκς μέχρι της σημερινής γραμμής κατοχής (Αττίλα ΙΙ) και τούτο διότι είχε την έγκριση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, για κατάληψη «ζωτικού χώρου» χάριν των Τουρκοκυπρίων αλλ’ όχι ολοκλήρου της νήσου. Στερείτο όμως η Τουρκία των στρατιωτικών δυνάμεων να διευρύνει το μέτωπο εάν είχε ν’ αντιμετωπίσει και τις βρετανικές δυνάμεις στην Κύπρο, την αμερικανική εναέρια υπεροχή και την υποτιθεμένη πίεση των Σοβιετικών στον Καύκασο.

Όπως δήλωσε αργότερα ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Τζέημς Σλέσινγκερ, η Τουρκία υπερέβη τα «εσκαμμένα» που ήταν έτοιμοι να αποδεχθούν οι σύμμαχοι στο κυπριακό έδαφος και σταμάτησε την προέλαση στο νότο, μόλις κατέλαβε την Αμμόχωστο. Ως προειδοποίησε τότε ο Κάλαχαν τον «πορθητή» Ετσεβίτ: «Σήμερα, η Δημοκρατία της Κύπρου είναι όμηρος του τουρκικού στρατού, αλλά στο μέλλον η Τουρκία θα ανακαλύψει ότι είναι αιχμάλωτος της Κύπρου».

«Υπόθεση εργασίας» παραμένει τι θα συνέβαινε εάν εξακολουθούσαν οι Τούρκοι τις επιχειρήσεις για να καταλάβουν ολόκληρη την Κύπρο. Η υπεροχή των Αγγλοσαξόνων στη θάλασσα και τους αιθέρες της Κύπρου θα μπορούσε να ματαιώσει την τουρκική επιχείρηση. Το ΝΑΤΟ (του κ. Γεραπετρίτη) πάντως πέτυχε την καταστροφή της Μεγαλονήσου και προξένησε κύμα φυγής 200.000 Ελληνοκυπρίων προσφύγων νοτίως της γραμμής Αττίλα ΙΙ. Σήμερα, το Κυπριακό είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην εξομάλυνση των σχέσεων της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η προφητεία Κάλαχαν του 1974 άρχισε να επαληθεύεται…

*Ο Κωνσταντίνος Κόλμερ γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε νομικά και οικονομικά. Εργάσθηκε ως δημοσιογράφος σε αθηναϊκές εφημερίδες και ανταποκριτής ξένου Τύπου επί 45ετία. Σήμερα είναι οικονομικός αναλυτής και συγγράφει ένα επίκαιρο βιβλίο πολιτικοοικονομικού περιεχομένου κάθε χρόνο. Το επόμενο θα είναι αφιερωμένο στον γεωπολιτικό ρόλο της Ελλάδος στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανοίγει την κοινωνική ατζέντα με την ευκαιρία
τής αύξησης του κατώτατου μισθού και 31 επιδομάτων

Συντάκτης: Μιχάλης Κωτσάκος
Πηγή: iapopsi.gr

Η επόμενη ημέρα είναι το ζητούμενο για την ελληνική κυβέρνηση, μετά την τριήμερη μάχη της πρότασης δυσπιστίας του ΠΑΣΟΚ και φυσικά την απόρριψη της από την πλειοψηφία. Μία πρόταση δυσπιστίας, που σύμφωνα με το Μαξίμου συσπείρωσε την Κοινοβουλευτική Ομάδα, αλλά και τα κομματικά στελέχη.
Και η συσπείρωση της κομματικής βάσης αναμένεται να αυξηθεί το τριήμερο 5-7 Απριλίου, όπου είναι προγραμματισμένη η διεξαγωγή του πανηγυρικού Συνεδρίου της Ν.Δ. για τα 50 χρόνια από την ίδρυση της. Μάλιστα, όπως τονίζουν κομματικοί παράγοντες, «η πρόταση δυσπιστίας του Νίκου Ανδρουλάκη σε συνδυασμό με τις αρλούμπες εκ μέρους του Στέφανου Κασσελάκη και των συνεργατών του, προσφέρουν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία στην κυβέρνηση να ανακάμψει, ρίχνοντας το βάρος στα προβλήματα της καθημερινότητας».
Και η αλήθεια είναι ότι έτσι κι αλλιώς, ο προγραμματισμός του Μαξίμου ήταν να ανοίξει την κοινωνική ατζέντα μέσω της αύξησης του κατώτατου μισθού που ισχύει ήδη από την 1η Απριλίου και θα παρασύρει και 31 επιδόματα, τα οποία θα αυξηθούν κι αυτά. Η λεγόμενη κοινωνική ατζέντα θα έχει αιχμή πέραν της αύξησης των εισοδημάτων, αλλά και την αντιμετώπιση της ακρίβειας. Τόσο ο Κώστας Σκρέκας, όσο και οι άλλοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, θεωρούν ότι όσο πλησιάζουμε προς το Πάσχα, τόσο οι τιμές θα αποκλιμακώνονται, λόγω των μέτρων που έχουν ληφθεί από το υπουργείο Ανάπτυξης.

ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΤΗΣ ΒΑΣΗΣ
Φυσικά, στο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, αναμένεται ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης με μία ομιλία θα προσπαθήσει να ανεβάσει το ηθικό της βάσης, συντηρώντας το αφήγημα ότι η κυβέρνηση έχει στοχοποιηθεί από επιχειρηματικά συμφέροντα που επιθυμούν την αποσταθεροποίηση της. Διότι, ναι μεν κέρδισε τη μονομαχία της πρότασης δυσπιστίας, αλλά έχει προκαλέσει εντύπωση ότι εναντίον της ψήφισαν ακόμη και τα δύο δεξιά κόμματα, η Ελληνική Λύση και η Νίκη, τα οποία δεν είχαν προσκληθεί από το ΠΑΣΟΚ να προσυπογράψουν την πρόταση δυσπιστίας. Και βέβαια όλοι στο Μαξίμου κατανοούν ότι το κλίμα στην προεκλογική περίοδο θα είναι ηλεκτρισμένο, καθώς τα κόμματα ουδόλως ασχολούνται με τα ζητήματα της Ευρώπης, αλλά μόνο με την ελληνική επικαιρότητα.
Με βάση το κλίμα των τελευταίων ημερών, πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι η πόλωση θα χτυπήσει κόκκινο. Από τη μία υπάρχει το έμπειρο σε τέτοιες καταστάσεις ΠΑΣΟΚ και από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ, που υπό την ηγεσία του Στέφανου Κασσελάκη μπορεί να πει το οτιδήποτε. Μπροστά σε όσα δηλώνει ο Κασσελάκης, που ημέρα με την ημέρα αποδεικνύει ότι είναι παντελώς άσχετος, ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, μπορεί να χαρακτηριστεί ως «γατάκι». Και βέβαια αρκετοί θα πουν, ότι ο λαός έχει πάθει κι έχει μάθει από φρούδες υποσχέσεις και από μεγάλα λόγια. Όμως ας μην ξεχνάμε τι έλεγε ο Γιόζεφ Γκαίμπελς [σ.σ.: Υπουργός Προπαγάνδας της Ναζιστικής Γερμανίας], ότι «όσο μεγαλύτερο το ψέμα, και όσο περισσότερο επαναλαμβάνεται, τόσο πιο πιστευτό γίνεται».
Αυτό που βγαίνει από το Μαξίμου είναι ότι θα οργανωθούν σε συνεργασία με την Πειραιώς εξορμήσεις σε δύσκολες περιοχές, όπως είναι η Θεσσαλία, η Θράκη, η Δυτική Μακεδονία, προκειμένου να πειστούν οι πολίτες πως η Νέα Δημοκρατία είναι η μοναδική πολιτική δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί τη σταθερότητα. Ο στόχος του Κυριάκου Μητσοτάκη να επαναεπιβεβαιωθούν οι εσωτερικοί πολιτικοί συσχετισμοί μέσα από την ευρωκάλπη – την τέταρτη πολιτική αναμέτρηση σε ένα χρόνο και τελευταία για την επόμενη τριετία – περνάει μέσα από την επίτευξη μέγιστης συσπείρωσης του ακροατηρίου που τού έδωσε τη διπλή νίκη πέρυσι.
Κατ’ αρχάς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι συνεργάτες του θέλουν να υψώσουν τείχος προς τα δεξιά του κόμματος και να πετάξουν εκτός δεξιάς πολυκατοικίας κόμματα και κινήσεις που ονειρεύονται εκλογή ευρωβουλευτών. Διότι καλό και άγιο το κέντρο, αλλά σε αυτή τη μάχη πρωτίστως στηρίζεσαι στη βάση σου και αυτή είναι η δεξιά, καθώς η Ν.Δ. είναι ένα λαϊκό δεξιό κόμμα, όπως το προσδιορίζουν οι φίλοι της και ψηφοφόροι της. Το δείχνουν όμως τα focus groups του Μαξίμου και οι κυλιόμενες μετρήσεις, το συζητούν οι πρωθυπουργικοί συνεργάτες σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες τους. Οι σχηματισμοί δεξιότερα της Ν.Δ. καταγράφονται ως υποδοχείς δυσαρεστημένων ή και θυμωμένων.
Το διαπιστώνουν και οι δημοσκόποι. Ότι μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών η Ελληνική Λύση διατηρεί ένα ποσοστό, που στη χειρότερη των περιπτώσεων θα υπερβεί το 7%. Όσο για το Δημήτρη Νατσιό και τη Νίκη «στεγανοποιεί» αθόρυβα τις δυνάμεις τους.
Όλα αυτά σχετίζονται με την απόφαση του πρωθυπουργού να φέρει στην πρώτη γραμμή την κοινωνική ατζέντα, χαρακτηρίζοντας την ακρίβεια, την υγεία και το Αγροτικό ως προτεραιότητες. Ούτε είναι τυχαία η επιστροφή του στη θεματολογία που ιεραρχείται ψηλά από την παραδοσιακή γαλάζια βάση. Όπως είναι η πάταξη ανομίας, άμυνα, Μεταναστευτικό, εισοδήματα (με αποφάσεις για τον κατώτατο μισθό στο επόμενο Υπουργικό Συμβούλιο), στήριξη της οικογένειας (με ανακοινώσεις για το Δημογραφικό το Μάιο).
Εκείνο που παρατηρούν πρωθυπουργικοί συνεργάτες είναι η ανάγκη για μετρημένο λόγο εκ μέρους των κυβερνητικών, προκειμένου να μην υπάρξει μη αναστρέψιμη αποστασιοποίηση με τους μετριοπαθείς κεντρώους, σε ό,τι αφορά δεσμεύσεις και προαναγγελίες. «Προκαλούν ζημιά οι μεγάλες υποσχέσεις. Ο πολίτης κρίνει τώρα το αποτέλεσμα και αν απογοητευθεί κοιτάζει αλλού», τονίζει αρμόδια κυβερνητική πηγή.

ΤΡΙΠΛΗ ΑΝΗΣΥΧΙΑ
Φυσικά δεν είναι όλα ρόδινα. Κι αυτό παραδοσιακά στις ευρωεκλογές οι ψηφοφόροι τις αντιμετωπίζουν με χαλαρή διάθεση, ενώ αρκετοί βρίσκουν την ευκαιρία για μία τιμωρητική ψήφο, ως έκφραση διαμαρτυρίας. Αυτό είναι κάτι που ξορκίζουν στο Μαξίμου και στην Πειραιώς και γι’ αυτό το λόγο έχουν κινητοποιηθεί για να ανατρέψουν την ενισχυόμενη, κατά τους πολιτικούς αναλυτές, τάση για διαμαρτυρία απέναντι σε κυβερνητικές επιλογές. Εφαλτήριο για τον προεκλογικό αγώνα θα είναι όπως είπαμε το πανηγυρικό συνέδριο από τις 5-7 Απριλίου στο Ζάππειο. Και ο λόγος που επιλέχθηκε το συγκεκριμένο μέρος είναι η επίκληση του συναισθήματος και η αφύπνιση του «κομματικού πατριωτισμού».
Από το χώρο όπου το 1979 υπογράφηκε η συνθήκη προσχώρησης της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές κοινότητες, θα επιδιωχθεί εικόνα ενότητας, όπως προεκλογικά το Μάιο του 2023 οργανώθηκε κοινή εμφάνιση του νυν πρωθυπουργού και των δύο γαλάζιων πρώην πρωθυπουργών Αντώνη Σαμαρά και Κώστα Καραμανλή.

ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
Στο μεταξύ, έγινε γνωστό από τον Παύλο Μαρινάκη, ότι δε θα πραγματοποιηθεί το ταξίδι του πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον και η συνάντηση με τον Τζο Μπάιντεν στο Λευκό Οίκο. «Οι ημερομηνίες των προγραμμάτων των δύο ηγετών δε συνδυάζονται», είπε ο Παύλος Μαρινάκης.
Υπενθυμίζεται ότι το θέμα με το ταξίδι του πρωθυπουργού είχε προκύψει από τις δηλώσεις του Αμερικανού πρέσβη στην Ελλάδα, Τζορτζ Τσούνη, στο συνέδριο «city hub events» στην Αλεξανδρούπολη. Τότε, είχε πει πως ο πρωθυπουργός θα επισκεφτεί την Ουάσιγκτον στις 4 Απριλίου, προκειμένου να δώσει το παρών στην εκδήλωση για την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Η κατάσταση έχει ξεφύγει! ◘ «Γολγοθάς» η εύρεση προσιτής στέγης ◘ Ανισόρροπη η αύξηση στα μισθωτήρια με βάση το μηνιαίο εισόδημα

Το μεγαλύτερο πρόβλημα μετά την ακρίβεια και τους καθηλωμένους μισθούς στην Ελλάδα, αποτελεί για ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας η εύρεση προσιτής στέγης. Καθώς με την έναρξη της κρίσης από το 2009 και έπειτα παρατηρήθηκε η ταυτόχρονη καθίζηση των αμοιβών και των τιμών των ακινήτων, από το 2018 σημειώνεται μια παράλογα ανισόρροπη επαναφορά και των δύο, με συνέπεια όσοι δεν έχουν την τύχη να κληρονομούν ένα σπίτι κυριολεκτικά αδυνατούν να κάνουν τη δική τους οικογένεια.
Εδώ και τουλάχιστον ενάμιση χρόνο, οι ειδικοί κάνουν λόγο για ξεκάθαρη στεγαστική κρίση, φαινόμενο του οποίου το μέγεθος αρνείται η κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός παραδέχτηκε από το βήμα της Βουλής το Φεβρουάριο ότι υπάρχει πρόβλημα, ωστόσο τα μέτρα που έχουν ληφθεί μέχρι στιγμής όχι μόνο δεν το έλυσαν, αλλά ειδικότερα σε αρκετές περιπτώσεις επιλέχθηκαν παρεμβάσεις που απλά το μεταθέτουν γεωγραφικά, όπως είναι, για παράδειγμα, οι περιορισμοί στην Golden Visa.
Αυτό που βιώνουν εκατομμύρια πολίτες καθημερινά, δηλαδή το… σαφάρι για την εξασφάλιση μιας κατοικίας με λογικό κόστος, έχει αποτυπωθεί το τελευταίο διάστημα από μια σειρά από επίσημους φορείς, με την απαρίθμηση των δεδομένων να ζαλίζει.
Ειδικότερα, από το 2018 έως το 2023 η αύξηση των ενοικίων για ακίνητα κατάλληλα για οικογένειες (80-110 τ.μ. με 2 υ/δ) κυμαίνεται από 43,2% έως 52,1%. Για το ίδιο χρονικό διάστημα (2018-2023) η αύξηση των ενοικίων για ακίνητα κατάλληλα για νέους ή/και φοιτητές διαμορφώθηκε από 53% έως 63%. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το 74,2% των ενοικιαστών στην Ελλάδα να δαπανά άνω του 40% του εισοδήματος για το κόστος στέγασης, σύμφωνα με τη Eurostat, όταν ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι 21,2%. Επιπλέον, το 71,9% των Ελλήνων 18 έως 34 ετών ζει στο παιδικό του δωμάτιο και η Ελλάδα κατέχει τη δεύτερη θέση στο σύνολο των χωρών της Ε.Ε. σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Στατιστική Αρχή.
Για πολλές δεκαετίες το πρόβλημα κρυβόταν κάτω από το πολύ υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης στη χώρα, τάση που όμως και αυτή έχει αρχίσει να αντιστρέφεται. Συγκεκριμένα, το χρονικό διάστημα από το 2019 έως το 2022 το ποσοστό της ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 2,6 ποσοστιαίες μονάδες και ανήλθε στο 72,8%. Η μείωση αυτή αντιστοιχεί σε 102.695 κατοικίες (3.949.900 το στεγαστικό απόθεμα το 2019 – Eurostat).
Στην Ελλάδα δεν έχει καταγραφεί μικρότερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης από το 2005 έως και σήμερα, ακόμη και από τα δύσκολα χρόνια των Μνημονίων.
Αυτά τα δεδομένα σε ό,τι αφορά τα ακίνητα, έρχονται να προστεθούν σε μια συνεχόμενη τάση μείωσης των πραγματικών εισοδημάτων των πολιτών από το 2019 και έπειτα. Αναλυτικά, το 26,3% των Ελλήνων βρίσκεται στο όριο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, σύμφωνα με την ΕΛ.ΣΤΑΤ. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με έρευνα του ΙΜΕ – ΓΣΕΒΕΕ, το 30,7% των νοικοκυριών δήλωσε πως το εισόδημά του μειώθηκε, με το μέσο όρο της μείωσης στο 24,7%. Για το 60,6% των νοικοκυριών το εισόδημα δεν επαρκεί και περιορίζει τις δαπάνες του.
Σύμφωνα με τη Eurostat, η Ελλάδα έχει τη μεγαλύτερη απόκλιση πραγματικού και ονομαστικού μισθού σε ολόκληρη την Ευρώπη, καθώς το ελληνικό νοικοκυριό δαπανά το 20% του μισθού για βασικά είδη διατροφής, ενώ στην Ευρώπη ο μέσος όρος είναι 10%. Επιπλέον, οι Έλληνες, σύμφωνα με τη Eurostat, είχαν το πέμπτο χαμηλότερο διαθέσιμο εισόδημα (9.520 ευρώ) το 2022 στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά τη Βουλγαρία, τη Σλοβακία, τη Ρουμανία και την Ουγγαρία.
Σπύρος Γεράρδης
© newsbreak.gr