Βαθαίνει το ψυχικό ρήγμα

Συντάκτης: Σταύρος Λυγερός*
Πηγή: slpress.gr

Μπορεί η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίστηκε διχασμένη και να ακυρώθηκε ο σχεδιασμός για αποκαθήλωση του Κασσελάκη, ωστόσο το βαθύτερο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ, που σχετίζεται με την πολιτική φυσιογνωμία και την προοπτική του στην πορεία προς τις ευρωεκλογές, παραμένει.
Παράλληλα διευρύνεται και το ψυχικό ρήγμα μεταξύ του Κασσελάκη και αρκετών από τα κορυφαία στελέχη, τα οποία κίνησαν και τη διαδικασία με προοπτική την καθαίρεσή του. Το ερώτημα όπως τίθεται τις τελευταίες ημέρες είναι «θα τους διώξει ή θα τον διώξουν;». Το σημαντικότερο είναι ότι σταδιακά αποξενώνεται ένα ποσοστό των πολιτών, που μέχρι τον Ιούνιο 2023 ψήφιζαν ΣΥΡΙΖΑ. Αποτυπώνεται αυτό στις χαμηλές δημοσκοπικές επιδόσεις. Πέντε μήνες μετά την επικράτησή του στην εσωκομματική αναμέτρηση και τρεις μήνες μετά την οριστική διάσπαση, ο Κασσελάκης δε διαθέτει ελαφρυντικά. Η έκτοτε πορεία του κόμματος είναι δική του ευθύνη. Ενδεχομένως ο σημερινός πρόεδρος να προσελκύει μία κατηγορία κυρίως νέων ψηφοφόρων, ωστόσο είναι βέβαιο ότι αποξενώνει παραδοσιακούς ψηφοφόρους που προέρχονταν από τον ΣΥΡΙΖΑ του 36%.
Η υπερβολική έκθεση της προσωπικής του ζωής προκαλεί αρνητικές εντυπώσεις στους μεγαλύτερης ηλικίας ψηφοφόρους. Αν και ο ίδιος είχε δηλώσει παλαιότερα ότι δεν έχει gay ατζέντα, αρκετές από τις κινήσεις του τον διαψεύδουν. Από τις πράξεις του προκύπτει ότι όχι απλώς έχει gay ατζέντα, αλλά και μεταφέρει τη σεξουαλική του ταυτότητα στην πολιτική διεύθυνση του κόμματος. Συνηγορούν προς αυτή την κατεύθυνση η συνεχής προβολή προσωπικών στιγμών με το σύντροφό του, ακόμη και στο πλαίσιο πολιτικών εμφανίσεων.
Ο τρόπος που χειρίστηκε το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, η απειλή κυρώσεων στους βουλευτές κατά τρόπο που αναιρούσε το δημοκρατικό χαρακτήρα τού κόμματος και την ψήφο κατά συνείδηση, όπως και οι κραυγαλέοι πανηγυρισμοί σε gay bar το βράδυ της ψήφισης του νομοσχεδίου, είναι αλάνθαστα σημάδια. Το «η ψήφιση του νομοσχεδίου είναι το σωστό σε αντιπαράθεση με το λάθος και ότι η Ελλάδα μετά από αυτό το νομοσχέδιο πάει μπροστά» σίγουρα δεν άρεσε σε μία κατηγορία παραδοσιακών αριστερών και κεντροαριστερών ψηφοφόρων, που υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να υπάρχουν διακρίσεις για τους ΛΟΑΤΚΙ, αλλά δυσανασχετούν με τις υπερβολές.

ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΗΓΕΜΟΝΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ
Το θέμα δεν τίθεται αξιολογικά, αλλά από το πώς το χειρίζεται ο αρχηγός ενός κόμματος που επιθυμεί να είναι πολυσυλλεκτικό και δυνάμει πλειοψηφικό. Εκτός εάν στοχεύει μόνο στο κοινό των δικαιωματιστών και της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, θεωρώντας ότι θα επιβληθεί στην πλειοψηφία! Η επίκληση της νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης του Μητσοτάκη δεν είναι αρκετή για να συγκρατήσει τις διαρροές. Ψηφοφόροι ήδη αναζητούν εκλογική διέξοδο μακριά από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Τα στελέχη του κόμματος καταλογίζουν στον Κασσελάκη «αυταρχισμό και ηγεμονική αντίληψη», προσθέτοντας ότι ενίοτε παίρνει αμφιλεγόμενες αποφάσεις, δίχως να προηγηθεί καμία συζήτηση. Τα likes που αποσπούν οι προσωπικές του αναρτήσεις τον οδηγούν στη συνεχή επίκληση της αδιαμεσολάβητης επαφής με τον κόσμο. Δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ότι το κόμμα είναι και η οργάνωση σε ώσμωση με την πολιτική ιδεολογία. Αντίθετα, ο αρχηγός και ένα κοινό που του κάνει like σε αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παραπέμπει περισσότερο σε «ψηφιακό μπουλούκι».
Ο Κασσελάκης συμπεριφέρεται ως πρωταγωνιστής σε reality όπου προβάλλει τον εαυτό του, άλλοτε στα τρακτέρ, άλλοτε σε ομιλίες σε μερικές δεκάδες ανθρώπους, άλλοτε στα Μετέωρα με το σύντροφό του και άλλοτε να κουρεύεται ή να βγάζει βόλτα το σκύλο. Αν και αρκετά στελέχη του επισήμαναν ότι πρέπει να περιορίσει την υπερβολική έκθεση, ο Κασσελάκης συμφωνεί αλλά δυσκολεύεται να «μαζευτεί». Ορισμένοι του έχουν επισημάνει ότι η συνεχής προβολή του συντρόφου του δε συνάδει με τα ελληνικά πολιτικά ήθη. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει προεδρικό σύστημα όπως στις ΗΠΑ, δεν υπάρχει πρώτη κυρία/ος, ούτε πολιτική και προεκλογική δραστηριότητα της/του συντρόφου.
Ακόμη και εάν κάποια από όσα του καταλογίζουν έχουν δόση υπερβολής, είναι σαφές ότι από την ανάδειξή του δεν έχει προβάλλει τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και πολύ περισσότερο την πολιτική φυσιογνωμία που θέλει να του προσδώσει, εκτός αν αυτή είναι συνυφασμένη με τα προσωπικά του story στο Instagram και τη σεξουαλική του ταυτότητα. Ένα επιπλέον στοιχείο είναι ότι δε διαθέτει πολιτική για τα μέσα ενημέρωσης, ούτε τα κομματικά ούτε τα συστημικά, πέρα από να τα καταγγέλλει.
Το αποτέλεσμα είναι ότι η προβολή των θέσεων του κόμματος έχει υποβαθμιστεί, κάτι που βέβαια δεν εξισορροπείται από την προσωπική του έκθεση. Ο Κασσελάκης δείχνει να ενθουσιάζεται με προτάσεις ή ιδέες, αλλά ο ενθουσιασμός του διαρκεί λίγο. Όπως λέει στέλεχος της Πολιτικής Γραμματείας, «ο ΣΥΡΙΖΑ τους τελευταίους μήνες δεν έχει αρχή, μέση και τέλος, δεν έχει συγκροτημένη παρουσία και πολιτική ταυτότητα».
Κάπως έτσι το οριστικό ξεκαθάρισμα φαίνεται να μετατίθεται για μετά τις ευρωεκλογές. Εάν ο Κασσελάκης πετύχει ένα καλό αποτέλεσμα (δεύτερη θέση με ποσοστό κοντά στο 20% – είναι ο πήχης που ο ίδιος έβαλε στην τελευταία Κεντρική Επιτροπή) τότε οι αποφάσεις θα είναι δικές του. Εάν χάσει τη δεύτερη θέση με ποσοστό κοντά στο 10-12% που είναι το αρνητικό σενάριο, τότε πρέπει να θεωρείται βέβαιη ότι θα δρομολογηθεί η διαδικασία ανατροπής του.
Ας σημειωθεί ότι μετά την κοινοποίηση του ερωτηματολογίου δραστηριοποιήθηκε στο παρασκήνιο ο Τσίπρας. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι έκανε τηλέφωνα και συναντήσεις. Ενδεικτικό είναι ότι η πρωτοβουλία για την Πολιτική Γραμματεία ξεκίνησε από τη Γεροβασίλη, που είναι στενά συνδεδεμένη μαζί του. Η δραστηριοποίηση του Τσίπρα στο παρασκήνιο συνδέεται με σενάρια για επιστροφή του μετά τις ευρωεκλογές, με σημαία την ανασυγκρότηση του κεντροαριστερού χώρου. Ωστόσο, πιο ψύχραιμες απόψεις υποστηρίζουν, ότι «ο Τσίπρας είναι καμένος στη συνείδηση της κοινής γνώμης, πέρα από το περιορισμένο κοινό του ΣΥΡΙΖΑ και ότι ενδεχόμενη καθαίρεση του Κασσελάκη θα δώσει απλώς τη χαριστική βολή σε ένα προβληματικό κόμμα»…

*Ο Σταύρος Λυγερός έχει εργασθεί σε εφημερίδες (για 23 χρόνια στην Καθημερινή), ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σήμερα είναι πολιτικός-διπλωματικός σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN και διευθυντής του ιστότοπου SLpress.gr. Συγγραφέας 16 βιβλίων. Μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.

Για το ζήτημα του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών • 55% υπέρ της Εκκλησίας
η Generation X και οι Baby Boomers

Συντάκτης: Μαρία Δεληθανάση
Πηγή: Εστία της Κυριακής

Ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών έγινε νόμος του κράτους από το βράδυ της 15^ης Φεβρουαρίου, εν μέσω εντόνων αντεγκλήσεων σε πολιτικό επίπεδο και με την κοινωνία σαφώς διχασμένη. Σε όλες τις δημοσκοπήσεις που έγιναν από τις εταιρείες την επίμαχη περίοδο πριν από την ψήφιση του νομοσχεδίου, η κοινή γνώμη εμφανίζεται «μοιρασμένη» ανάμεσα στο «ναι» και το «όχι».

Σε μια συγκεκριμένη έρευνα, που δεν προεβλήθη δεόντως από τα ΜΜΕ, αυτήν της εταιρείας People of Greece, που διεξήχθη το διάστημα 1-6 Φεβρουαρίου σε πανελλαδικό δείγμα 1.016 ατόμων, γίνεται στατιστική ανάλυση στις επιμέρους ηλικιακές ομάδες και το ερώτημα σχετίσθηκε άμεσα με το ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου της 23^ης Ιανουαρίου. Στο ανακοινωθέν η Ιερά Σύνοδος διατυπώνει τη σαφή της αντίθεση με το νομοθέτημα, καθώς ο πολιτικός γάμος μεταξύ ομοφύλων οδηγεί αναπόδραστα σε «ομόφυλη γονεϊκότητα».

Στην έρευνα διαπιστώνεται, ότι η μεταπολεμική γενιά των γεννηθέντων την περίοδο 1946-1964 (Baby Boomers) εμφανίζεται να διαφωνεί με το νομοθέτημα κατά 54%, οι γεννηθέντες και γεννηθείσες την περίοδο της οικονομικής ευμάρειας 1965-1980 (Generation X) διαφωνούν κατά 55%, τα παιδιά της τεχνολογικής άνθησης (Millennials, 1981-1995) διαφωνούν σε ποσοστό 46%, τα παιδιά του Διαδικτύου και των smartphones (Generation Z, 1996-2010) διαφωνούν σε ποσοστό 46%. Συγχρόνως, διαπιστώνεται ότι η επίσημη Εκκλησία με τη σαφήνεια της θέσης της, περνά σε νέα φάση υψηλής δημοφιλίας.

Σε ό,τι αφορά τις ηλικιακές ομάδες, καταρχήν οι παλαιότερες γενιές εμφανίζονται ιδιαιτέρως διαλλακτικές στο θέμα, σε σχέση με τη νοοτροπία με την οποία έχουν γαλουχηθεί. Είναι άνθρωποι που γεννήθηκαν σε χρονική περίοδο κατά την οποία ήταν ακόμη νωπός ο στιγματισμός του σεξουαλικού προσανατολισμού. Μόλις το Δεκέμβριο 1973 είχε αφαιρεθεί η ομοφυλοφιλία από τον κατάλογο των ψυχικών διαταραχών του σχετικού εγχειριδίου. Η δεύτερη μεγάλη αλλαγή επήλθε το 2015 με το Σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, που καθιέρωσε τη δυνατότητα δύο ενηλίκων -ανεξαρτήτως φύλου- να ρυθμίζουν τη συμβίωσή τους συμβολαιογραφικά. Είναι εντυπωσιακό ότι οι γενιές αυτές εμφανίζονται σήμερα σε ποσοστό 45% να συμφωνούν -τουλάχιστον λεκτικά- με τη νομιμοποίηση του γάμου μεταξύ ανθρώπων ιδίου φύλου. Και λέμε λεκτικά, διότι πρόκειται για τους σημερινούς σχετικά ηλικιωμένους γονείς, για τους οποίους η είδηση ότι το παιδί τους είναι ομοφυλόφιλο δεν «καταπίνεται» εύκολα. Κι αν στα μεγάλα αστικά κέντρα η συγκεκριμένη επιλογή είναι αποδεκτή, στην επαρχία τα πράγματα είναι πιο δύσκολα.

ΑΝΘΙΣΤΑΝΤΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΟΣ

Το δεύτερο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η στάση των νέων που έχουν γεννηθεί στην αυγή του 21^ου αιώνος. Μιλάμε για τα νέα παιδιά, που σήμερα βομβαρδίζονται από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας με την ομοφυλοφιλία σαν «νέα κανονικότητα»: Τηλεοπτικές σειρές που έρχονται από την Εσπερία, κινηματογραφικές ταινίες, σύγχρονα θεατρικά έργα, δεν προβληματίζονται απλώς για το θέμα -που είναι σοβαρό ως προς την κοινωνική διάσταση του στιγματισμού του- αλλά έρχονται να το επιβάλουν. Η πλέον επίμονη επιβολή της κατάργησης διαφοροποίησης αρσενικού – θηλυκού γίνεται στο χώρο της μόδας και των διαφημίσεών τους, όπου με δυσκολία κάποιος καταλαβαίνει εάν βλέπει αγόρι ή κορίτσι. Κι όμως, το φύλο είναι δυαδικό στο φυτικό και στο ζωικό βασίλειο. Και ο ηλεκτρισμός παράγεται μόνο με τη σύζευξη θηλυκού και αρσενικού πόλου. Επιμένει!

Όσο, λοιπόν, κι αν η εποχή προσπαθεί να ακυρώσει ό,τι υπάρχει στη Φύση, όσο κι αν η κοινωνία έχει φθάσει στον ακραίο υλισμό -που καθυποτάσσει τη σχέση της με τη ζωή σε μοναδική αναφορά με τον εξωτερικό κόσμο- τα παιδιά του 21^ου αιώνος φαίνεται να σηκώνουν ανάστημα. Αμφισβητούν τις κατευθυντήριες γραμμές των πρεσβυτέρων, που επιμένουν ότι είναι κοινωνική «κατασκευή» η διάκριση βιολογικού φύλου. Και επιμένουν όσο κι αν έχει -πραγματικά- αυξηθεί η επίκτητη ομοφυλοφιλία μεταξύ των νέων. Συγχρόνως δε διερωτώνται απλά «Ω! Τι κόσμος, μπαμπά». Δρουν με τις νωπές δυνάμεις της νεότητάς τους: Σε μια εποχή όπου οι αρχετυπικές αξίες και οι κοινωνικές αρχές του Διαφωτισμού προβάλλονται ως passe, αναζητούν στήριγμα στο ανώτερο, φωτεινό και μη υλικό. Και μπορεί η Εκκλησία να βαρύνετε στην ιστορία της ως θεσμός εξουσίας, φαίνεται όμως να παραμένει στη συνείδηση του ανθρώπου ο ιστορικός, αδιαμφισβήτητος διάμεσος κρίκος με το Θείο.

Το τρίτο στοιχείο, που δε διατυπώνεται σαφώς στο ερώτημα της έρευνας, αλλά συνεπάγεται του γάμου, αφορά στην τεκνοθεσία. Καταρχήν, όπως διαπιστώθηκε από τα διαμειφθέντα στην πολιτική σκηνή, η ομοφυλόφιλη κοινότητα -που θεωρεί εαυτήν αντισυμβατική κοινότητα- και οι κραταιοί υποστηρικτές της -που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικά στοιχεία έναντι των υπολοίπων- γιόρτασαν την επίσημη αποδοχή της στο πλαίσιο του παραδοσιακού, «συμβατικού» και σε άλλες εποχές «καταπιεστικού», θεσμού της οικογένειας. Πρόκειται σίγουρα για μια κραυγαλέα αντίφαση, εάν δεν είναι μια πάνδημη παραδοχή ότι κραταιός θεσμός στον πυρήνα της κοινωνίας παραμένει η οικογένεια.
Στη συνέχεια, έρχονται όλοι μαζί να «πιστοποιήσουν» ότι το δίπολο αρσενικό – θηλυκό εντός της οικογένειας είναι μια παρωχημένη έμφυλη κατασκευή. Ο συνεχώς εξελισσόμενος θεσμός της οικογένειας -που ξεκίνησε από τη φατρία, προχώρησε στην ευρύτερη οικογένεια, έφθασε στην πυρηνική και εσχάτως, τις τελευταίες δεκαετίες, στη μονογονεϊκή οικογένεια- χαρακτηρίζεται πραγματικά από ρευστότητα. Υπάρχουν, όμως, στοιχεία που παραμένουν αναλλοίωτα: η αγάπη, η φροντίδα και το δίπολο αρσενικού και θηλυκού. Ο πλέον μεταφυσικός από τους δασκάλους της ψυχανάλυσης, ο Καρλ Γιούνγκ, μίλησε για τον αέναο αγώνα του ανθρώπου να ισορροπήσει μεταξύ του Animus (αρσενική πλευρά του ανθρώπου) και της Anima (θηλυκή πλευρά του ανθρώπου). Και τα δύο στοιχεία εμπεριέχονται στον άνθρωπο, στις κοινωνίες που δημιουργεί, στη Φύση που τον περιβάλλει στον πλανήτη Γη. Η εκμηδένισή τους μόνο ανισορροπία φέρνει.

ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΟΥΝ

ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΦΥΛΟΥ

Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία, σε συνέδριο το 2015 στις ΗΠΑ, οπότε νομιμοποιήθηκε ο γάμος ομοφύλων, μιας νέας γυναίκας, της Millie Fontana, που μεγάλωσε σε ομόφυλη οικογένεια θηλυκού γένους: «Αγαπούσα και τους δύο γονείς μου, αλλά δεν μπορούσα να περιγράψω τι ακριβώς μου έλειπε. Οι γονείς μου, μού έλεγαν ότι δεν έχω πατέρα. Ήταν πολύ δύσκολο για μένα να διαμορφώσω μια σταθερή ταυτότητα… Το κουβάρι της υπαρξιακής μου αγωνίας άρχισε να ξετυλίγεται, όταν συνάντησα τον πατέρα ή δότη, όπως θέλετε πείτε τον…».
«Θέλω να μιλήσω για την πραγματική ισότητα. Η κοινότητα LGBT συζητά πολύ για την ισότητα. Ισότητα, όμως, είναι να σου λένε την αλήθεια. Η κοινότητα LGBT υποστηρίζει ότι τα παιδιά δε νοιάζονται για το φύλο των γονέων τους. Είναι ψέμα… Οι άνδρες και οι γυναίκες έχουν συμπληρωματικούς ρόλους στην ανατροφή των παιδιών. Έχω φίλους ομοφυλόφιλους που μου λένε ότι άλλοι ομοφυλόφιλοι τους αποκαλούν ομοφοβικούς, επειδή θεωρούν ιδανικό να μεγαλώσουν παιδιά με μια μητέρα ή έναν πατέρα.

Η ομοφοβία είναι ξεπερασμένη πλέον στην εποχή μας.

Και ρωτώ: Ήμουν ομοφοβική όταν κοίταζα τον καθρέφτη και αναρωτιόμουν που είναι ο πατέρας μου; Ήμουν ομοφοβική όταν κοίταζα τις δύο αγαπημένες μητέρες μου και τις ρωτούσα τι ακριβώς ήμουν;… Σε ένα ζευγάρι ιδίου φύλου χρειάζεται ένας τρίτος για να δημιουργηθεί ένα παιδί. Πάντα απαιτείται τρίτος. Γιατί, λοιπόν, κάνετε αγώνα ως κοινωνία να αγνοήσετε την πραγματικότητα που συνοδεύει αυτήν την κατάσταση;… Η μητέρα μου, μού είπε την προηγούμενη εβδομάδα: Μίλα, ποια είναι η γνώμη σου, εάν η σύντροφός μου κι εγώ μπορούσαμε να παντρευτούμε, να δημιουργήσουμε ένα σταθερό περιβάλλον μέσα στο σπίτι, όπως όλοι οι άλλοι; Και της απάντησα με μια ερώτηση: Πως θα μπορούσαν να με βοηθήσουν οι ψυχολόγοι με τα προβλήματά μου από την έλλειψη πατρότητας; Η ερώτησή μου απαντήθηκε με σιωπή. Εάν η έλλειψη πατρότητας αναγνωρισθεί ως πρόβλημα, θεωρείται μορφή διάκρισης… Η εξέλιξη δεν μπορεί να καθορισθεί από μια πολιτική ατζέντα που προσπαθεί να εξαφανίσει την έννοια του φύλου, στην ίδια την ουσία του. Δε βλέπω ισότητα των φύλων εδώ. Βλέπω την τάση να απαλλαγούμε εντελώς από το φύλο».

Αναδημοσίευση από: www.newsbreak.gr/ellada/566574/46-tis-genias-ton-millenials-kai-toy-diadiktyoy-yper-tis-ieras-synodoy/

Οι συγγενείς των θυμάτων ζητούν δικαίωση • Οι εισαγγελείς ψάχνουν απαντήσεις για το δυστύχημα στα Τέμπη που οδήγησε στο θάνατο 57 ανθρώπους

28 Φεβρουαρίου 2023. Το ρολόι έδειχνε 23:21, όταν ο επιβατικός συρμός Intercity 62, που μετέφερε περισσότερους από 350 επιβάτες και εκτελούσε τη διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη, συγκρούστηκε μετωπικά με την εμπορική αμαξοστοιχία 63503 που εκτελούσε το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Λάρισα. Η σφοδρή σύγκρουση, ο εκτροχιασμός και η ανάφλεξη των συρμών, προκάλεσε το θάνατο 57 ανθρώπων. Οι τραυματίες ήταν τουλάχιστον 85.
Το δυστύχημα των Τεμπών αποτελεί το πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα που έχει καταγραφεί στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια τραγωδία που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν λειτουργούσαν τα απαραίτητα συστήματα ασφαλείας στο σιδηροδρομικό δίκτυο ή, ίσως, αν κάποιος από τους μηχανοδηγούς των δύο τρένων είχε πράξει διαφορετικά.
Η 28η Φεβρουαρίου 2024 σηματοδοτεί την πρώτη επέτειο της εθνικής αυτής τραγωδίας. Παρ’ όλα αυτά, οι συγγενείς ακόμα αναζητούν τη λύτρωση στο πρόσωπο της Δικαιοσύνης. Τα ερωτήματα παραμένουν πολλά, το μπαλάκι των ευθυνών δεν έχει πάψει να αλλάζει χέρια ακόμα και μετά από ένα χρόνο. Από την πρώτη στιγμή οι συγγενείς, αλλά και η παγκόσμια κοινή γνώμη, φοβούνται πως θα υπάρξουν προσπάθειες συγκάλυψης όσον αφορά τα πολιτικά – και όχι μόνο – πρόσωπα, που φέρουν κάποια ευθύνη στο θέμα.
Το έγκλημα των Τεμπών κατέδειξε με τον πλέον τραγικό τρόπο τα προβλήματα και τους κινδύνους που ελλοχεύουν, σε ένα μέσο το οποίο θεωρείται το πιο ασφαλές για μακρινές μετακινήσεις. Όσοι έφτασαν πρώτοι έβλεπαν από μακριά τη φωτιά που έκαιγε, με το ΕΚΑΒ να παραλαμβάνει τους τραυματίες προκειμένου να τους μεταφέρει στα νοσοκομεία της Λάρισας, της Κατερίνης, της Θεσσαλονίκης και της Κοζάνης.
Στο σημείο της σύγκρουσης επιχείρησαν 17 οχήματα και 150 πυροσβέστες για την κατάσβεση της φωτιάς, ενώ έγιναν προσπάθειες διάσωσης με περίπου 40 ασθενοφόρα και περισσότερους από 30 αστυνομικούς. Χρησιμοποιήθηκαν ακόμα και γερανοφόρα φορτηγά για την ανάσυρση των βαγονιών και τον απεγκλωβισμό ατόμων. Από τους επιζώντες επιβάτες, οι 250 μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη.

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΡΓΕΙ…
Χρειάστηκε να φτάσουμε στο Φεβρουάριο του 2024 για να επέμβει η εισαγγελία του Αρείου Πάγου και να ζητήσει την εξέταση κάθε καταγγελίας και κάθε ισχυρισμού από συγγενείς θυμάτων, ώστε το πέρας της ανάκρισης να μην αφήσει ουδεμία αμφιβολία ότι διερευνήθηκε κάθε πτυχή της υπόθεσης. Από τα πορίσματα και τις τεχνικές εκθέσεις λείπει ίσως αυτή που εκ προοιμίου όφειλε να είναι η πιο σημαντική και ανεξάρτητη. Αυτή που θα όφειλε να είχε εκδοθεί έστω και σε προκαταρκτική μορφή από το μοναδικό αρμόδιο γι’ αυτό φορέα, τον Εθνικό Οργανισμό Διερεύνησης Αεροπορικών και Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων και Ασφάλειας Μεταφορών (ΕΟΔΑΣΑΑΜ).
Αυτό θα είχε συμβεί εάν η Ελλάδα διέθετε έναν οργανωμένο και λειτουργικό τέτοιο φορέα, όπως άλλωστε οφείλει να έχει σύμφωνα και με τη σχετική ευρωπαϊκή Οδηγία. Ωστόσο, οι ανακριτικές αρχές ένα χρόνο μετά το δυστύχημα των Τεμπών, όχι μόνο δεν έχουν στα χέρια τους το πόρισμα κάποιων εξειδικευμένων σιδηροδρομικών διερευνητών, αλλά ο σχετικός Οργανισμός παραμένει ένα «μυστήριο», τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το σιδηροδρομικό σκέλος του.
Ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ, ο οποίος νομοθετήθηκε τον Ιανουάριο του 2023, λίγες εβδομάδες πριν την τραγωδία, ακόμα και σήμερα παραμένει ουσιαστικά χωρίς σιδηροδρομικούς διερευνητές. Ο πρώτος και μοναδικός σιδηροδρομικός διερευνητής μετατάχτηκε πριν από λίγες ημέρες στον Οργανισμό, χωρίς να διαθέτει κάποια ιδιαίτερα προσόντα ή την απαιτούμενη σιδηροδρομική εμπειρία, δεδομένου ότι πρόκειται για έναν… ηλεκτρολόγο, απόφοιτο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης με τριετή προϋπηρεσία στη ΣΤΑΣΥ (Σταθερές Συγκοινωνίες).
Ένα χρόνο μετά, υπάρχουν μόλις τρία πορίσματα και μία ανακριτική έρευνα σε εξέλιξη. Έχουν ασκηθεί διώξεις σε 15 στελέχη και εργαζομένους του ΟΣΕ, ενώ προφυλακιστέοι έχουν κριθεί ο σταθμάρχης της βάρδιας και ο επιθεωρητής διοίκησης του ΟΣΕ.
Η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τα Τέμπη ξεκίνησε στις 23 Νοεμβρίου και ολοκλήρωσε τις εργασίες της μετά από 89 ημέρες, την Τρίτη 20 Φεβρουαρίου 2024. Από την Επιτροπή, αποχώρησαν στην τελευταία συνεδρίαση ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, Νέα Αριστερά, ΚΚΕ, Ελληνική Λύση και Σπαρτιάτες, κάνοντας λόγο για προσπάθειες συγκάλυψης.
Στις 8 Μαρτίου τα κόμματα αναμένεται να καταθέσουν τα πορίσματά τους, ενώ στις 11 Μαρτίου θα κατατεθεί το πόρισμα της Επιτροπής στον Πρόεδρο της Βουλής.

ΑΔΥΝΑΤΗ Η ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ
ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ
Ένα χρόνο μετά, θεωρείται αδύνατη η διερεύνηση της τραγωδίας των Τεμπών, δεδομένου ότι ο τόπος του δυστυχήματος έχει αλλοιωθεί πλήρως, ενώ ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ ουδέποτε έχει έρθει σε επικοινωνία με μάρτυρες, κλπ.
Βάσει της διεθνούς εμπειρίας, αλλά και του πρωτοκόλλου των αεροπορικών δυστυχημάτων που θα ακολουθηθεί και στα σιδηροδρομικά, οι διερευνητές είναι εκείνοι που αποδεσμεύουν το χώρο και τα συντρίμμια. Στην περίπτωση των Τεμπών όμως η εν λόγω έκταση έχει μπαζωθεί ήδη από τις πρώτες ημέρες όταν και ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ υπήρχε μόνο στα χαρτιά και όλα έχουν τελειώσει.
Επιπλέον, η διαδικασία δε θα πληροί καμία από τις βασικές αρχές που διέπουν το κρίσιμο αντικείμενο της διερεύνησης ατυχημάτων και συμβάντων διεθνώς, το οποίο ορίζει ότι στους διερευνητές του Ε.Ο.Δ.Α.Σ.Α.Α.Μ. και για τη διευκόλυνση της διεξαγωγής της έρευνας, οι σιδηροδρομικές επιχειρήσεις, ο διαχειριστής υποδομής, καθώς και κάθε αρμόδια για τη δικαστική ανάκριση αρχή, υποχρεούνται μεταξύ άλλων να παρέχουν:
-άμεση πρόσβαση στον τόπο του ατυχήματος ή του συμβάντος, καθώς και στο σχετικό τροχαίο υλικό και τις εγκαταστάσεις υποδομής και τις εγκαταστάσεις ελέγχου και σηματοδότησης της κυκλοφορίας,
-δικαίωμα άμεσης καταγραφής των αποδεικτικών στοιχείων και ελεγχόμενης απομάκρυνσης των συντριμμιών, των εγκαταστάσεων ή στοιχείων υποδομής για εξέταση ή ανάλυση,
-δυνατότητα υποβολής ερωτήσεων του εμπλεκόμενου στο ατύχημα ή συμβάν σιδηροδρομικού προσωπικού και λοιπών μαρτύρων.
Πλέον, δεν μπορεί να τηρηθεί καμία από τις τρεις βασικές προϋποθέσεις, καθώς το όποιο υλικό συλλέγει βάσει του οποίου θα εκδοθεί το πόρισμα, θα προέρχεται από τις δικαστικές αρχές και θα είναι δευτερογενές, δηλαδή δε θα έχει συγκεντρωθεί άμεσα από διερευνητές στο πεδίο.
Ακόμα και αν γίνουν συνεντεύξεις με διασωθέντες, μάρτυρες και οικογένειες θυμάτων, εκτός του ότι θα λειτουργήσουν πιθανότατα αρνητικά σε ανθρώπους που προσπαθούν να επουλώσουν τις πληγές τους, θα είναι αμφίβολης αξιοπιστίας, καθώς οι συνεντεύξεις πρέπει να είναι άμεσες, ώστε οι περιγραφές να είναι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικές και να μην έχουν επηρεαστεί από μεταγενέστερες εντυπώσεις. Η αυτοψία στο χώρο, επίσης, είναι πλέον αδύνατη εξαιτίας της αλλοίωσής του.

«ΕΓΩ ΠΗΡΑ ΚΑΜΕΝΑ
ΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ»
Την Τετάρτη 24 Ιανουαρίου, κατέθεσε στην Εξεταστική Επιτροπή για τα Τέμπη η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου Θυμάτων της σιδηροδρομικής τραγωδίας. «Είναι τόσο απροκάλυπτες οι παραβάσεις και οι παραλείψεις που δε χρειαζόταν η Εξεταστική», είπε τότε η μάρτυρας, που στην τραγωδία έχασε την κόρη της.
«Ξέρετε τι είναι να παρακαλάς να έχεις το παιδί σου τραυματισμένο από το να το έχεις νεκρό; Να περιμένουμε για την ταυτοποίηση και μετά το χάος; Εγώ πήρα καμένα οστά από την κόρη μου», δήλωσε με βουρκωμένα τα μάτια.
«Έπρεπε από τις 10 πρώτες μέρες να μπούνε φυλακή και ερχόμαστε ένα χρόνο μετά να δούμε αν υπάρχουν ευθύνες. Σε αυτό το έγκλημα, που έχασαν τη ζωή τους 57 άνθρωποι, η απόδοση ευθύνης είναι μονόδρομος, ελπίζω αυτή να έρθει μέσω της δικαιοσύνης», συνέχισε.
«Πολλές φορές αυτά που άκουσα στην Εξεταστική με έκαναν να ντρέπομαι. Με έκαναν να θέλω να αλλάξω χώρα», τόνισε.
Σχετικά με τον πρώην υπουργό Μεταφορών, Κώστα Καραμανλή, είπε: «Εσείς τη συντηρείτε την ασυλία. Είναι συνάδελφός σας, αλλά δεν μπορείτε να υπερασπίζεστε το κακό. Θα θέλατε εγώ στο γιατρό που έκανε κακό στο παιδί σας να πάω και να τον στηρίξω;», ενώ πρόσθεσε: «είναι αλλιώτικοι οι νόμοι για τους πολίτες; Είναι αλλιώτικοι για τους υπουργούς; Τι γίνεται τελικά σε αυτό το κράτος;».
Το Φεβρουάριο 2024 η κυρία Καρυστιανού μίλησε και στο Ευρωκοινοβούλιο: «Στη χώρα σας θα τολμούσε κανείς να βάλει τιμή στην ανθρώπινη ζωή; Σε εμάς την κοστολόγησαν όσο ένα εισιτήριο του τρένου. Τα παιδιά μας δεν ήθελαν να πεθάνουν, ήθελαν να ζήσουν, να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους. Δεν ήταν αυτή η μοίρα τους, ούτε ήταν “θυσία” όπως χαρακτηρίστηκαν. Ανθρωποθυσίες δε συμβαίνουν το 2024. Θα έδινα τα πάντα για να μην ήμουν εδώ να σας μιλάω».
Πηγή: zougla.gr