To έγκριτο ιατρικό περιοδικό Lancet «καταρρίπτει»το κυρίαρχο αφήγημα περί «πανδημίας των ανεμβολίαστων»
Μελέτη της διάσημης Ομάδας Κλινικής Έρευνας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, που δημοσιεύτηκε στο «The Lancet» ανατρέπει τα δεδομένα, καθώς διαπιστώνει ότι τα εμβολιασμένα άτομα φέρουν ως και 251 φορές μεγαλύτερο φορτίο ιών COVID-19 στα ρουθούνια τους σε σύγκριση με τα ανεμβολίαστα!
Όπως αναφέρεται στη μελέτη* το εμβόλιο την ώρα που δρα σε έναν άνθρωπο, ενώ μετριάζει τα συμπτώματα της λοίμωξης, επιτρέπει στα εμβολιασμένα άτομα να φέρουν ασυνήθιστα υψηλά ιϊκά φορτία χωρίς να αρρωστήσουν στην αρχή, μετατρέποντάς τα δυνητικά σε προσυμπτωματικούς υπερδιασπορείς!
Αυτό το φαινόμενο μπορεί να είναι η απάντηση για την αλματώδη αύξηση κρουσμάτων που καταγράφτηκε στις χώρες με τα μεγαλύτερα ποσοστά εμβολιασμού.
Οι επιστήμονες μελέτησαν εργαζόμενους στον τομέα της υγείας που δεν μπόρεσαν να φύγουν από το νοσοκομείο για δύο εβδομάδες. Τα δεδομένα έδειξαν, ότι πλήρως εμβολιασμένοι εργαζόμενοι – περίπου δύο μήνες μετά την ένεση με το εμβόλιο Oxford/AstraZeneca COVID-19 (AZD1222) – απέκτησαν, μετέφεραν και πιθανώς μετέδωσαν την παραλλαγή Delta στους μη εμβολιασμένους συναδέλφους τους.
Σχεδόν σίγουρα μετέδωσαν τη λοίμωξη Delta σε ευαίσθητα ανεμβολίαστα άτομα, συμπεριλαμβανομένων των ασθενών τους. Η αλληλουχία των στελεχών επιβεβαίωσε, ότι οι εργαζόμενοι μετέφεραν SARS-CoV-2 ο ένας στον άλλο.
Όπως σχολιάζει με αφορμή την έρευνα ο Σύμβουλος Καρδιολόγος και Προϊστάμενος του Τομέα Διατροφής και Προληπτικής Ιατρικής, PeterAMcCullough, με την έρευνα αυτή, «έχουμε ένα βασικό κομμάτι στο παζλ που εξηγεί γιατί το ξέσπασμα της Delta είναι τόσο τρομερό –πλήρως εμβολιασμένοι συμμετέχουν ως ασθενείς με COVID-19 και ενεργούν ως ισχυροί υπέρ-μεταδότες της λοίμωξης τύπου TyphoidMary.
»Τα εμβολιασμένα άτομα εκτοξεύουν συγκεντρωμένες ιογενείς εκρήξεις στις κοινότητές τους και τροφοδοτούν νέες εκρήξεις COVID. Οι εμβολιασμένοι εργαζόμενοι στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης είναι σχεδόν βέβαιο ότι μολύνουν τους συναδέλφους και τους ασθενείς τους, προκαλώντας τρομερές παράπλευρες ζημιές.
»Ο συνεχιζόμενος εμβολιασμός θα επιδεινώσει αυτό το πρόβλημα, ιδιαίτερα μεταξύ των γιατρών και των νοσηλευτών πρώτης γραμμής που φροντίζουν ευάλωτους ασθενείς.
»Τα συστήματα υγείας θα πρέπει να εγκαταλείψουν αμέσως τις εντολές εμβολίων, να κάνουν απολογισμό των εργαζομένων που έχουν αναρρώσει από τον COVID-19 και έχουν ισχυρή ανοσία στη Delta και να θεωρούν τις συνέπειες των σημερινών εμβολιασμένων εργαζομένων στον τομέα της υγείας ως πιθανές απειλές για ασθενείς και συναδέλφους υψηλού κινδύνου».
Τον «προσωπικό του στόχο» να καταβάλει κάθε προσπάθεια, προκειμένου η πλατφόρμα εκμάθησης Ελληνικών «Staellinika» της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού & Δημόσιας Διπλωματίας να καταστεί προσβάσιμη στα άτομα με οπτική αναπηρία, ανακοίνωσε ο Γενικός Γραμματέας, Ιωάννης Χρυσουλάκης, κατά τη διαδικτυακή συνάντησή του με τους American Friends of the Blind in Greece, στη Βοστώνη.
Πρόκειται για έναν ιστορικό Οργανισμό Ομογενών με έδρα τη Βοστώνη των ΗΠΑ, ο οποίος στα 75 χρόνια από την ίδρυσή του στηρίζει ανελλιπώς και με κάθε τρόπο τους τυφλούς στη χώρα μας, καθώς βρίσκεται σε στενή συνεργασία με τον «Φάρο Τυφλών Ελλάδας».
Στη συνάντηση συμμετείχε σύσσωμο το Διοικητικό Συμβούλιο των American Friends of the Βlind in Greece, καθώς και η νέο-εκλεγείσα Πρόεδρος του «Φάρου Τυφλών της Ελλάδας», κα Μαρία Τζεβελέκου. Ο κ. Χρυσουλάκης εξήρε τη συμβολή του Οργανισμού και συνεχάρη το Διοικητικό Συμβούλιο για τη σημαντική προσφορά τους, αλλά και την πολύπλευρη δράση τους.
Επίσης, αναφέρθηκε στις ευρύτατες δράσεις και τα προγράμματα της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού και Δημόσιας Διπλωματίας, όπως το Study in Greece. Έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην απόφασή του να δρομολογήσει την εξασφάλιση της προσβασιμότητας για άτομα με απώλεια όρασης στην πλατφόρμα εκμάθησης ελληνικών «Staellinika», υπογραμμίζοντας ότι η απόφαση αυτή αποτελεί έμπρακτη απόδειξη των προσπαθειών που καταβάλλονται από τη Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού & Δημόσιας Διπλωματίας προς την κατεύθυνση της κοινωνικής ισότητας, αλλά και του καθήκοντος της Πολιτείας για την κοινωνική ενσωμάτωση όλων ανεξαιρέτως των πολιτών.
Ο κ. Χρυσουλάκης αναφέρθηκε και στο Παγκόσμιο Πανομογενιακό Συνέδριο, που θα λάβει χώρα το καλοκαίρι του 2022 στη Θεσσαλονίκη, απευθύνοντας πρόσκληση στους παριστάμενους να συμμετάσχουν σε αυτό.
Η Πρόεδρος του «Φάρου Τυφλών Ελλάδος» από την πλευρά της, ευχαρίστησε τον κ. Χρυσουλάκη για την πρωτοβουλία για τη συγκεκριμένη συνάντηση, καθώς και για το ενδιαφέρον του, σημειώνοντας ότι αποτελεί «ελπίδα για το μέλλον». Ο Πρόεδρος των American Friends of the Blind in Greece, Bob Adams, δήλωσε ότι η συνάντηση που πραγματοποιήθηκε αποτελεί «τιμή» για τον Οργανισμό, αλλά και αναγνώριση των προσπαθειών τους. «Είμαι απόλυτα ικανοποιημένος» κατέληξε, απευθυνόμενος στον κ. Χρυσουλάκη, και «έτοιμος να κάνω τα επόμενα βήματα μαζί σας».
The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 15-47 published December 24th, 2021. Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events. (Click on the image to read the paper.)
The current issue of the Greek Canadian News Ta NEA volume 15-46 published December 17th, 2021. Covering news from Greece, local news, politics, sports and other newsworthy events. (Click on the image to read the paper.)
Greek Canadian News: The December 10th ,2021. Volume 15 Number 45
Deputy Prime Minister and Minister of Finance Chrystia Freeland
Η πανδημία συνεχίζει να κοστίζει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση
Λίγες μέρες πριν τις φετινές εορτές – που θα εορτάσουμε πάλι με ορισμένα απαγορευτικά μέτρα – η ομοσπονδιακή κυβέρνηση προέβη σε μια οικονομική ενημέρωση, πριν καταθέσει τον προϋπολογισμό της του προσεχούς οικονομικού έτους 2022-2023.
Όλα ήταν έτοιμα να γίνει η ενημέρωση, με συμμετοχή των διαπιστευμένων δημοσιογράφων της βουλής, αλλά εντέλει, λόγω της παραλλαγής ΟΜΙΚΡΟΝ, η ενημέρωση έγινε διαδικτυακή. Δύο στελέχη της υπουργού οικονομικών Chrystia Freeland, κάνοντας το ανάλογο τεστ, βρέθηκαν θετικοί στον ιό.
Η παραλλαγή ΟΜΙΚΡΟΝ του ιού, αναμένεται να κοστίσει επιπλέον 4,5 δισεκατομμύρια δολάρια στην κυβέρνηση. Μισό δις θα διατεθεί για νέα μέτρα στα σύνορα της χώρας.
ΤΟ EΛΛΕΙΜΑ ΣΤΑ 327,7 ΔΙΣ
Συνολικά, το υπουργείο προβλέπει έλλειμμα 327,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων, για την οικονομική περίοδο 2020-2021. Το επόμενο οικονομικό έτος, αναμένεται να είναι 144,5 δισεκατομμύρια, για να φτάσει τελικά στα 13,1 δισεκατομμύρια την οικονομική περίοδο 2026-2027. Το Υπουργείο Οικονομικών σχεδιάζει 2 δις σε 2 χρόνια για φάρμακα COVID-19, 1,7 δις για τεστ (PCR) και 70 εκατομμύρια δολάρια για εξαερισμό σε δημόσια κτίρια.
Αν και η οικονομία λειτουργεί, επί του παρόντος, με πλήρη ταχύτητα, με ρυθμό ανάπτυξης (5,4% του ΑΕΠ ξεπερνώντας αυτόν των Ηνωμένων Πολιτειών, της Αυστραλίας, της Ιαπωνίας και του Ηνωμένου Βασιλείου το τρίτο τρίμηνο), το υπουργείο αναμένει επανεμφάνιση στο προ πανδημίας αναιμικό επίπεδο, ήδη από το επόμενο έτος. Το δε συνολικό ομοσπονδιακό χρέος θα φτάσει το όριο των 1,2 τρις δολαρίων το επόμενο έτος, αύξηση 82,5% (47,3% του ΑΕΠ) από το 2018 που ήταν 565 δις, ήτοι 30,9% του ΑΕΠ. Σημειωτέων, ότι ο Καναδάς παραμένει η λιγότερο χρεωμένη χώρα από τις G7.
ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ
214.000 ηλικιωμένοι ηλικίας 60 ετών και άνω, δικαιούχοι του Συμπληρώματος Εγγυημένου Εισοδήματος (GIS), είχαν λάβει επίσης το Επίδομα Αντιμετώπισης Εκτάκτων Αναγκών του Καναδά (CERB), το οποίο αύξησε το εισόδημα τους και φυσικά τους φόρους που θα πλήρωναν ή ακόμα μείωσε το Συμπλήρωμα Εγγυημένου Εισοδήματος που λάμβαναν.
Το NDP και το Μπλοκ Κεμπεκουά, μαζί με οργανισμούς καταπολέμησης της φτώχιας, πίεσαν την ομοσπονδιακή κυβέρνηση εδώ και μήνες για να επιλύσει το ζήτημα. Εντέλει, η κυβέρνηση θα παρέχει σχεδόν το διπλάσιο ποσό σε αποζημιώσεις ανακούφισης και ότι τα χρήματα θα πάνε σε περίπου 183.000 ηλικιωμένους ηλικίας 65 ετών και άνω και σε άλλους 21.000 ηλικιωμένους ηλικίας 60 έως 64 ετών.
Αυτά τα άτομα θα λάβουν ένα ποσό εφάπαξ, που συνολικά θα ανέρχεται στα 742,4 εκατομμύρια για το οικονομικό έτος 2022-2023.
ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ
Οι φοιτητές που διεκδίκησαν εσφαλμένα το CERB αντί για το Επίδομα Φοιτητών Έκτακτης Ανάγκης (CESB) του Καναδά, θα έχουν τη δυνατότητα να αντισταθμίσουν το χρέος τους στο CERB εφαρμόζοντας το σε σχέση με αυτό που θα είχαν λάβει σε φοιτητικές παροχές κατά την ίδια χρονική περίοδο.
Οι μαθητές που έλαβαν το CESB έλαβαν 1.250 δολάρια για μια περίοδο τεσσάρων εβδομάδων, για μέγιστο διάστημα 16 εβδομάδων, μεταξύ 10 Μαΐου και 29 Αυγούστου 2020. Οι μαθητές με αναπηρίες ή εξαρτώμενα άτομα, έλαβαν επίσης επιπλέον 750 δολάρια — για συνολικό όφελος 2.000 δολαρίων — για κάθε περίοδο τεσσάρων εβδομάδων. Το πρόγραμμα ελάφρυνσης του χρέους γι αυτούς τους φοιτητές, θα κοστίσει στην κυβέρνηση 69,7 εκατομμύρια δολάρια.
ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΙ ΦΟΡΟΙ
Για τα επόμενα έξι οικονομικά έτη, προβλέπεται ως φορολογούμενοι να πληρώσουμε 108 δις:
-Φόρος εισοδήματος φυσικών και εταιρικών προσώπων: $76,3 δις
Η 18η Δεκεμβρίου ανακηρύχθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως «Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών», σε μια προσπάθεια να ενισχυθεί η εκστρατεία του ΟΗΕ για την προστασία του παγκόσμιου μετανάστη.
Την ημερομηνία αυτή το 1990 υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ η «Διεθνής Συνθήκη για την Προστασία των Δικαιωμάτων όλων των Μεταναστών Εργατών και των μελών των Οικογενειών τους».
Υπολογίζεται ότι το 4,7% του παγκόσμιου πληθυσμού, γύρω στα 258 εκατομμύρια ψυχές, ζουν εκτός της πατρίδας τους. Σήμερα, όπως αναφέρει ο Οργανισμός, η παγκοσμιοποίηση μαζί με την πρόοδο στις επικοινωνίες και τις μεταφορές, έχει αυξήσει σημαντικά τον αριθμό των ανθρώπων που έχουν την επιθυμία και την ικανότητα να μετακινηθούν σε άλλα μέρη.
Πολλές προηγμένες και δυναμικές οικονομίες, όπως η Καναδική, χρειάζονται την εργασία των μεταναστών για να καλύψουν θέσεις απασχόλησης που δεν αναλαμβάνουν οι ντόπιοι εργαζόμενοι. Η γήρανση του πληθυσμού αποτελεί μία ακόμη αιτία αυτής της αυξανόμενης ζήτησης, ενώ καθώς οι νεότερες γενιές μορφώνονται, λιγότερα άτομα στις τάξεις τους είναι ικανοποιημένα με χαμηλόμισθες και σωματικά απαιτητικές θέσεις εργασίας.
Αυτά όσον αφορά τη μετανάστευση στις ανεπτυγμένες χώρες.
Στην Ελλάδα, η εισβολή χιλιάδων μεταναστών και κυρίως λαθρομεταναστών, σίγουρα δε λύνει ούτε το δικό μας δημογραφικό πρόβλημα, ούτε το δικό τους πρόβλημα, που είναι κυρίως υπαρξιακό και οικονομικό. Αντίθετα, γίνονται χειρότερες οι συνθήκες και οι καταστάσεις και για τα δύο μέρη. Η μεγάλη, τα τελευταία χρόνια, αύξηση των μεταναστών, με την ανεργία να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα, είχε και έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνεται συνεχώς και εκθετικά η εγκληματικότητα και να μετατρέπονται διάφορες περιοχές, ειδικά στην Αθήνα, σε γκέτο ή σε περιοχές ελεγχόμενες από βίαιες και απάνθρωπες αλλοδαπές μαφίες, για τις οποίες οι ζωές των αλλόθρησκων γηγενών, δεν έχουν απολύτως καμία αξία.
Οι Έλληνες είναι φιλόξενος λαός που γνωρίζει στο πετσί του τι σημαίνει προσφυγιά. Όταν βρεθούν μπροστά σε ανθρώπους, δε διστάζουν να τους προσφέρουν ακόμα και από το υστέρημά τους. Όμως υπάρχουν και όρια. Δεν μπορεί η Ελλάδα να αντέξει την εισβολή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και μάλιστα παράνομων, το 90% των οποίων θέλουν Ευρώπη, γιατί στις χώρες τους είτε υπάρχει ανεργία, είτε τα μεροκάματα δεν τους φθάνουν…
Αν πάρουμε για παράδειγμα τα νησιά μας στο Ανατολικό Αιγαίο, όπου οι μετανάστες αριθμούν σε πληθυσμό αυτόν των ντόπιων Ελλήνων, αναδεικνύει έντονα και άλλους πολύ πιο σοβαρούς κινδύνους. Ειδικά σε περίπτωση σύρραξης, οι Τούρκοι δε θα χρειαστεί να μεταφέρουν στο μέτωπο μισθοφόρους – τζιχαντιστές, μιας και τους έχουν ήδη μεταφέρει με την ανοχή μας και με το πρόσχημα ενός καλύτερου μέλλοντος…
Ως απεδείχθη στην πορεία, έβαλαν ως προτεραιότητα τη δική τους επιβίωση, χρησιμοποιώντας αθέμιτες πρακτικές, συμβάλλοντας σημαντικά στην αύξηση της απειλής, όχι μόνο για την εθνική μας ανεξαρτησία και την εδαφική μας ακεραιότητα αλλά και το ίδιο το μέλλον του έθνους μας…
Το «θαύμα» που κατέρρευσε και οι πολιτικές επιλογές ενός προέδρου που βουλιάζουν την οικονομία της χώρας του
Το 2011, ως πρωθυπουργός ακόμη της Τουρκίας, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έθετε φιλόδοξους οικονομικούς στόχους για το 2023, την εκατονταετηρίδα από την ίδρυση της τουρκικής δημοκρατίας, με στόχο να καταστήσει τη χώρα μία από τις δέκα μεγαλύτερες οικονομίες στον κόσμο, με ΑΕΠ 2 τρισεκατομμύρια δολάρια και κατά κεφαλήν ΑΕΠ 25.000 δολάρια.
Ένα χρόνο πριν από το έτος – ορόσημο, η Τουρκία απέχει πολύ από την επίτευξη αυτών των στόχων και η οικονομική της κατάσταση επιδεινώνεται με δραματικούς ρυθμούς. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ ήταν 8.500 δολάρια το 2020, από 12.600 δολάρια το 2013.
Σήμερα, η οικονομία όχι μόνο υποφέρει από μακροχρόνια διαρθρωτικά προβλήματα, αλλά είναι επίσης όλο και περισσότερο θύμα των νομισματικών και άλλων πολιτικών επιλογών του ηγέτη της χώρας. Ως αποτέλεσμα, η Τουρκία βιώνει μια νομισματική κρίση με σοβαρές οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Ωστόσο, καθώς η χώρα προετοιμάζεται για προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές το 2023, οι οικονομικές πολιτικές της κυβέρνησης Ερντογάν κινδυνεύουν να προκαλέσουν μεγαλύτερη ζημιά στην οικονομία, παρά να αμβλύνουν τα προβλήματα. Η πολιτική πόλωση και ο εθνικισμός κυριαρχούσαν τον τελευταίο καιρό, αλλά φαίνεται ότι η οικονομία θα καθορίσει το πολιτικό μέλλον της χώρας αυτή τη φορά, όπως έγινε μετά την οικονομική κρίση του 2001 που βοήθησε να έρθει στην εξουσία το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Ερντογάν.
Remaining Time-0:00
Fullscreen
Mute
Μετά από διαδοχικές οικονομικές κρίσεις και τριψήφιο πληθωρισμό στη δεκαετία του 1990, το 2001 ήταν μια αποφασιστική χρονιά για τη μακρο-οικονομική σταθερότητα και την ένταξη της Τουρκίας στις παγκόσμιες αγορές. Εκείνη τη χρονιά, άρχισε να εφαρμόζει ένα εκτεταμένο οικονομικό πρόγραμμα, με την υποστήριξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, με σημαντικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.
Το επόμενο έτος, το AKP συνέχισε αυτές τις μεταρρυθμίσεις μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του, σε συνδυασμό με κάποιες δικές του πολιτικές – με επιτυχία. Το ΑΕΠ υπερτριπλασιάστηκε μεταξύ 2001 και 2013, φτάνοντας στο υψηλότερο σημείο των 957 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Οι ροές άμεσων ξένων επενδύσεων αυξήθηκαν από 982 εκατομμύρια δολάρια σε 19,2 δισεκατομμύρια δολάρια μεταξύ 2000 και 2015. Μετά τη δημιουργία της τελωνειακής ένωσης με την ΕΕ το 1996, ο όγκος του εμπορίου μεταξύ των δύο πλευρών αυξήθηκε σταθερά. Η Τουρκία, επίσης, διαφοροποίησε και αύξησε τις εμπορευματικές συναλλαγές της με τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Οι εξαγωγές τετραπλασιάστηκαν μεταξύ 2001 και 2008, ξεπερνώντας τα 130 δισεκατομμύρια δολάρια το 2008.
ΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ
Ωστόσο, από το 2015, η οικονομία έχει χάσει το δυναμισμό της και βρίσκεται σε ύφεση από το 2018. Η Τουρκία βιώνει οικονομική καθίζηση με τη λίρα υπό πίεση, υψηλό πληθωρισμό, υψηλή ανεργία και υψηλό ιδιωτικό χρέος. Αυτό έχει προκαλέσει υποτίμηση – ρεκόρ του νομίσματος, ενώ ο πληθωρισμός είναι πλέον διψήφιος. Ως εκ τούτου, η οικονομία υπέφερε ήδη από διαρθρωτικές ελλείψεις, όταν χτυπήθηκε περαιτέρω από την πανδημία του κορωνοϊού το 2020.
Οι περισσότερες από τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ξεκίνησαν, όταν ο Κεμάλ Ντερβίς ήταν υπουργός Επικρατείας, αρμόδιος για τις οικονομικές υποθέσεις από το 2001 έως το 2002. Αυτές περιλάμβαναν την ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας, τη διαχείριση του δημόσιου χρέους, τη διαφάνεια στις δημόσιες συμβάσεις, τη μείωση των επιδοτήσεων και την ίδρυση ανεξάρτητων ρυθμιστικών και εποπτικών φορέων. Διατηρήθηκαν στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του ΑΚΡ, ξεκινώντας το 2002, αλλά σταδιακά αντιστράφηκαν τα επόμενα χρόνια.
Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 έπληξε σκληρά την τουρκική οικονομία. Οι επιπτώσεις της κρίσης στην Ευρώπη είχαν σημαντικό αντίκτυπο και στην Τουρκία, καθώς η ΕΕ είναι η σημαντικότερη εξαγωγική αγορά της χώρας και η κύρια πηγή επενδύσεων.
Ως αποτέλεσμα, η οικονομία παρέμεινε εξαρτημένη από εισροές κεφαλαίων ή «ζεστό» χρήμα από το εξωτερικό, κυρίως με τη μορφή βραχυπρόθεσμου κεφαλαίου. Αυτό οδήγησε σε κλιμάκωση του ιδιωτικού χρέους (σε δολάριο ΗΠΑ).
Στον απόηχο της κρίσης, η ποσοτική χαλάρωση από τις μεγάλες κεντρικές τράπεζες προκάλεσε μεγάλη ροή κεφαλαίων στις αναδυόμενες αγορές, από την οποία επωφελήθηκε η Τουρκία. Αυτό οδήγησε σε μια ταχεία επέκταση της πίστωσης στη χώρα, μεγάλο μέρος της οποίας διοχετεύθηκε στους τομείς των κατασκευών και των ακινήτων. Η οικονομία συνέχισε να αναπτύσσεται με υψηλούς ρυθμούς, αλλά ο χαμηλός ρυθμός αποταμίευσης -μια μακροχρόνια ευπάθεια- δε βελτιώθηκε.
Στα τέλη της δεκαετίας του 2000, η διαδικασία προσχώρησης της Τουρκίας στην ΕΕ άρχισε επίσης να επιβραδύνεται και οι διαδικασίες πολιτικής και οικονομικής μεταρρύθμισης στη χώρα σταμάτησαν.
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
Ο πολιτικός κίνδυνος για τους επενδυτές στην Τουρκία έχει αυξηθεί την τελευταία δεκαετία. Με τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις το 2013, τις κατηγορίες εναντίον του Ερντογάν και των μελών του υπουργικού συμβουλίου εκείνη την εποχή για διαφθορά και τα αυξανόμενα προβλήματα μεταξύ των «Γκιουλενιστών» και του κυβερνόντος κόμματος, η Τουρκία εισήλθε σε μια εποχή που χαρακτηρίστηκε από πολιτικές κρίσεις με διάφορες εντάσεις. Αυτό κράτησε μέχρι την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το 2016.
Αυτές οι κρίσεις συνέπεσαν με την αυξανόμενη αστάθεια στον αραβικό κόσμο, τον πόλεμο στη Συρία, την κατάρρευση της ειρηνευτικής διαδικασίας με τους Κούρδους και τη σημαντική επιδείνωση της κατάστασης ασφαλείας στην Τουρκία, ιδιαίτερα στον κουρδικό πληθυσμό στα νοτιοανατολικά. Ο πόλεμος στη Συρία είχε άμεσες και έμμεσες οικονομικές επιπτώσεις στην Τουρκία – ιδίως το κόστος της αντιμετώπισης περισσότερων από 4 εκατομμυρίων προσφύγων και των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Συρία, καθώς και της διατήρησης της ασφάλειας των συνόρων.
Την ίδια περίοδο, οι σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ΕΕ, τις δύο σημαντικότερες πηγές επενδύσεων στην Τουρκία, έφθασαν σε ένα άνευ προηγουμένου ναδίρ.
Η εξάρτηση της Τουρκίας από τις εισροές κεφαλαίων σημαίνει, ότι μια ξαφνική αλλαγή της διάθεσης για ανάληψη ρίσκων από τους επενδυτές, μπορεί να έχει σημαντικό αντίκτυπο στους μακροοικονομικούς δείκτες. Για παράδειγμα, το 2018, όταν ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, απείλησε στο Twitter την Άγκυρα με κυρώσεις, αυτό οδήγησε σε απότομη υποτίμηση της λίρας, μετά την οποία η οικονομία βάλτωσε.
Όταν ξέσπασε η πανδημία του κορωνοϊού, η Τουρκία υπέφερε ήδη από ιστορική υποτίμηση της λίρας και εξάντληση των συναλλαγματικών αποθεμάτων, επομένως δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπιστεί το νέο πλήγμα.
Η πανδημία ήρθε να γιγαντώσει αυτές τις οικονομικές δυσκολίες. Η αναταραχή έχει προκαλέσει βουτιά της λίρας και ο πληθωρισμός έχει εκτιναχθεί σε διψήφια ποσοστά, κυμαινόμενος στο 20% επί του παρόντος. Το επίσημο ποσοστό ανεργίας ξεπέρασε το 13% και η ανεργία των νέων το 25% το 2020.
Η ουσιαστική εξάλειψη της ανεξαρτησίας της Κεντρικής Τράπεζας της Τουρκίας (CBTR) και οι ανορθόδοξες νομισματικές πολιτικές, κάνουν τα πράγματα ακόμη χειρότερα.
Η CBTR διατήρησε το επιτόκιο κάτω από το ποσοστό του πληθωρισμού, γεγονός που αύξησε τη ζήτηση για ξένα νομίσματα. Αλλά μπροστά στην ισχυρή πτωτική πορεία της λίρας, πούλησε μεγάλες ποσότητες ξένων νομισμάτων, εξαντλώντας τα αποθέματά της. Καθώς τα αποθέματα της CBTR έφτασαν σε πολύ χαμηλό επίπεδο, η υποτίμηση της λίρας έγινε πιο έντονη. Τον περασμένο μήνα, η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας μείωσε το επιτόκιο στο 15,5%, πολύ κάτω από τον επίσημο ετήσιο ρυθμό πληθωρισμού του 20%. Ως αποτέλεσμα, η λίρα υποτιμήθηκε σχεδόν κατά 30% μόνο το Νοέμβριο.
Κάθε πτώση της λίρας αυξάνει το κόστος των βασικών αγαθών και κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή, για τα πιο ευάλωτα τμήματα του πληθυσμού.
ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Σύμφωνα με την «ορθόδοξη» θεωρία, μια αυστηρή νομισματική πολιτική θα μετριάσει τον πληθωρισμό, μετριάζοντας την εγχώρια ζήτηση.
Στην Τουρκία, αντίθετα, υπό την καθοδήγηση του Ερντογάν, η Κεντρική Τράπεζα ακολουθεί μια χαλαρή νομισματική και πιστωτική πολιτική, για να τονώσει την οικονομική ανάπτυξη, την οποία χρειάζεται απεγνωσμένα ο Τούρκος ηγέτης. Ο ίδιος ανησυχεί, ότι τα υψηλότερα επιτόκια θα επιβραδύνουν την οικονομία και θα μεγαλώσουν τη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων, ενόψει των εκλογών του 2023. Ως εκ τούτου, ανάγκασε την CBTR να μειώσει τα επιτόκια, με την ελπίδα ότι η φθηνότερη πίστωση θα τονώσει την οικονομία και θα βελτιώσει τη λαϊκή υποστήριξη στο πρόσωπό του.
Ωστόσο, οι πραγματικότητες της οικονομίας, ιδιαίτερα ο αχαλίνωτος πληθωρισμός, απαιτούν μια περιοριστική νομισματική πολιτική, τουλάχιστον μέχρι να επιτευχθεί μια φαινομενική μακρο-οικονομική ισορροπία. Αυτό είναι, επίσης, απαραίτητο, για την εδραίωση της αξιοπιστίας στους επενδυτές, την αντιστροφή της προτίμησης του κοινού για ξένα νομίσματα έναντι της λίρας και την αποκατάσταση των συναλλαγματικών αποθεμάτων της CBTR.
Η τρέχουσα νομισματική πολιτική οδηγεί σε αστάθεια των συναλλαγματικών ισοτιμιών, υψηλό πληθωρισμό και υψηλό ασφάλιστρο κινδύνου (σ.σ. η ελάχιστη χρηματική αμοιβή, η οποία αναμένεται ότι θα αποδοθεί από μια επένδυση με ρίσκο). Ωστόσο, η κυβέρνηση είναι πεπεισμένη ότι μια ασθενέστερη λίρα θα περιορίσει τις εισαγωγές, θα τονώσει τις εξαγωγές, θα αυξήσει τις επενδύσεις και την παραγωγή, και θα μειώσει το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και την ανεργία με την πάροδο του χρόνου.
Η κυβέρνηση ποντάρει σε ένα στοίχημα που μπορεί να κοστίσει στην οικονομία μακροπρόθεσμα. Οι βραχυπρόθεσμες πολιτικές μπορεί να βοηθήσουν στην εξασφάλιση ψήφων στις επερχόμενες εκλογές, αλλά δε θα λύσουν διαρθρωτικά προβλήματα και τα τρωτά σημεία της χειμαζόμενης τουρκικής οικονομίας. Αντίθετα, αυτό που χρειάζεται είναι μια μακροπρόθεσμη στρατηγική, με μερικές πολύ οδυνηρές συνταγές, που θα επαναφέρουν την οικονομία στις ράγες. Με ένα σχετικά χαμηλό δείκτη δημόσιου χρέους στο 40%, υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για την κυβέρνηση να στηρίξει διάφορους τομείς της οικονομίας και τους ανέργους, ιδιαίτερα τα πιο ευάλωτα νοικοκυριά και εταιρείες κατά τη διάρκεια αυτής της δύσκολης περιόδου.
Η Τουρκία βρίσκεται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση με πολλές προκλήσεις: υψηλή ανεργία (ιδιαίτερα στους νέους), ενσωμάτωση εκατομμυρίων μεταναστών, οικονομικές απώλειες λόγω της πανδημίας (ιδιαίτερα στον τουρισμό), υψηλό κόστος των στρατιωτικών επεμβάσεων στη Συρία, το Ιράκ, και αλλού, και ζητήματα που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή. Επιπλέον, η πανδημία απέχει πολύ από το να τελειώσει, καθιστώντας δύσκολη την ταχεία ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας. Αυτό αποτελεί πρόκληση για την Τουρκία, καθώς στοχεύει σε ανάπτυξη με εξαγωγές.
Αντί να επιμένουν σε ένα μοντέλο ανάπτυξης, που δε θα λύσει τα διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής της Τουρκίας θα πρέπει να προετοιμάσουν τη χώρα για τις κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις που τίθενται από τις απαραίτητες ενεργειακές και οικολογικές μεταβάσεις, συμπεριλαμβανομένης της απαλλαγής από τον άνθρακα. Η επιτυχία αυτής της διαδικασίας απαιτεί τεράστιες επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες και θα καθορίσει την κατάταξη της Τουρκίας μεταξύ των οικονομιών του κόσμου στο μέλλον.
Πηγή: The German Marshall Fund of the United States
Σύμφωνα με ένα αφήγημα που αναπαράγεται σε μεγάλο μέρος των δυτικών ΜΜΕ, η τρέχουσα κρίση γύρω από την Ουκρανία είναι αποτέλεσμα μιας σχεδόν εγγενούς ρωσικής επιθετικότητας, που απειλεί την ακεραιότητα της Ουκρανίας και η οποία καθιστά αναγκαία τη δυτική υποστήριξη, ακόμη και ένοπλα, στη χώρα που βρίσκεται υπό την απειλή αμφισβήτησης της ακεραιότητας. Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ματιά θα διαπιστώσει, ότι αυτό που τίθεται είναι πολύ περισσότερο μια σύγκρουση, γύρω από το πώς θα δομηθεί η συλλογική ασφάλεια στην Ευρώπη, σύγκρουση με αρκετό ιστορικό βάθος.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΕΛΣΙΝΚΙ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
Μία κρίσιμη πλευρά του προηγούμενου Ψυχρού Πολέμου ήταν ο τρόπος που η Ευρώπη κινδύνευε να είναι το θέατρο της αντιπαράθεσης ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις, αφού ήταν ακριβώς το πεδίο όπου βρίσκονταν σε αντιπαράθεση οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Η πραγματικότητα αυτή οδήγησε, ήδη από τη δεκαετία του 1970, στην αναζήτηση άλλων δομών συλλογικής ασφάλειας στην Ευρώπη και δη με όρους που να υπερβαίνουν τη διαίρεσή τους. Η Τελική Πράξη του Ελσίνκι το 1975 ήταν μια τέτοια στιγμή, έστω και εάν αφορούσε περισσότερο το συμβολικό επίπεδο, αφού η διαίρεση παρέμενε ενεργή. Τότε ήταν που συμπεριλήφθηκε και η αρχή του αδιαίρετου χαρακτήρα της ασφάλειας στην Ευρώπη, θέση που θα επαναληφθεί και αργότερα. Η «Πτώση του Τείχους» και η διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας θεωρήθηκε ότι άνοιγε το δρόμο ακριβώς για μια τέτοια αντίληψη της συλλογικής ασφάλειας στην Ευρώπη, κυρίως μέσα από φορείς όπως ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. Ωστόσο, αυτό δεν προχώρησε πολύ, κυρίως γιατί οι ΗΠΑ επέμειναν εμπράκτως στη διατήρηση του ΝΑΤΟ ως βασικού μηχανισμού ασφαλείας που θα εγγυάτο ταυτόχρονα και την ηγεμονία τους. Βέβαια έχει ενδιαφέρον, ότι εκείνη την περίοδο (και πριν τη διάλυση της ΕΣΣΔ) διατυπώθηκε η θέση, ότι θα έπρεπε να υπάρχουν όρια στην επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, εάν και αυτή η θέση ήταν ποτέ δεσμευτική. Πάντως για τη ρωσική πλευρά, οι αρχικές δεσμεύεις θεωρήθηκε ότι συνέχισαν να έχουν ισχύ και αυτό αποτυπώθηκε και στην αρνητική τοποθέτηση στη συνέχεια ενάντια στις διαδοχικές διευρύνσεις του ΝΑΤΟ. Η ρωσική θέση ήταν, ότι δεν έπρεπε να διαμορφωθεί μια πλήρης «υγειονομική ζώνη» κρατών – μελών του ΝΑΤΟ στα σύνορά της, μια που αυτό θα διαμόρφωνε όρους απειλής για τη δική της ασφάλεια. Αυτό εντάθηκε όταν ως ένα βαθμό κάτι διαμορφώθηκε με τη δυνατότητα π.χ. του ΝΑΤΟ να έχει παρουσία στις βαλτικές δημοκρατίες, στην Πολωνία, αλλά και στη Ρουμανία. Αυτό αποτυπώθηκε στη στρατιωτική παρέμβαση στη Γεωργία το 2008 και λίγα χρόνια μετά σε σχέση με την ουκρανική κρίση του 2014, ιδίως όταν έγινε σαφές ότι οι ΗΠΑ είχαν δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη διαμόρφωση μιας ουκρανικής κυβέρνησης, με σαφή φιλοδυτικό προσανατολισμό.
ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑ
Οι ΗΠΑ επισήμως υποστηρίζουν την επέκταση του ΝΑΤΟ, ανεξάρτητα εάν για τακτικούς λόγους επιλέγουν να μην επιταχύνουν διαδικασίες. Η ρητή θέση είναι, ότι όποια χώρα επιθυμεί να ενταχθεί σε ένα συλλογικό φορέα που αντιπροσωπεύει την «ατλαντική» ή «δυτική» οπτική, θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να το κάνει. Αυτό, άλλωστε, αποτυπώνεται και στον τρόπο που το ΝΑΤΟ μετατοπίζει και την ίδια τη ρητορική του προς τη λογική του οργανισμού συλλογικής ασφαλείας, που εκπροσωπεί το σύνολο των χωρών που αυτοπροσδιορίζονται ως «Δύση», απέναντι όχι μόνο απέναντι στην τρομοκρατία αλλά και τη Ρωσία ή την Κίνα, έστω και εάν σε αντίθεση με τον προηγούμενο Ψυχρό Πόλεμο δεν έχουμε να κάνουμε με μια αντιπαράθεση οικονομικών και κοινωνικών συστημάτων, εφόσον και η Κίνα και η Ρωσία είναι ενταγμένες στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς. Το ενδιαφέρον είναι ότι σε σχέση με την έννοια της συλλογικής ασφάλειας, αυτή δεν ορίζεται τόσο με όρους «γεωπολιτικού ρεαλισμού» και ισορροπίας δυνάμεων, όπως αυτό συνέβαινε στον προηγούμενο Ψυχρό Πόλεμο, αλλά πολύ περισσότερο ως κλιμακούμενη σύγκρουση, που δεν αφορά μόνο τις αμφισβητήσεις της εδαφικής ακεραιότητας ή της κυριαρχίας, αλλά επεκτείνεται και σε θέματα όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα και η συμμόρφωση με ένα δυτικό ιδεότυπο «δημοκρατίας». Με αυτή την έννοια πλέον, το ζήτημα δεν αφορά τη διεθνή συμπεριφορά των κρατών αλλά και την εσωτερική τους πολιτική συγκρότηση. Και βέβαια, σε αυτό το πλαίσιο, η αντιπαράθεση δε διεξάγεται μόνο με όρους πολιτικο-στρατιωτικής σύγκρουσης, αλλά και μέσα όπως οι κυρώσεις, οριακά με την προσπάθεια αποκλεισμού από το σύνολο των «δυτικών» οικονομικών δικτύων και πρακτικών. Από την άλλη μεριά, η ρωσική πλευρά δείχνει να επιμένει σε μια προηγούμενη εκδοχή συλλογικής ασφάλειας, που ιστορικά εκπροσωπήθηκε από ένα φάσμα θεσμών από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μέχρι τον ΟΑΣΕ. Σε αυτό το πλαίσιο, η συλλογική ασφάλεια εξασφαλίζεται με μηχανισμούς παροχής αμοιβαίων εγγυήσεων ασφάλειας, σεβασμού των εκατέρωθεν αμφιβολιών, αποφυγής επιθετικών ενεργειών ως προς τη διάταξη των οπλικών συστημάτων (π.χ. ως προς την τοποθέτηση αντιβαλλιστικών συστοιχιών, που όταν μιλάμε για πυρηνικές δυνάμεις είναι και επιθετικά όπλα) και βέβαια με μια λογική που θεωρεί ότι τα εσωτερικά ζητήματα των χωρών αποτελούν παράγοντα διεθνούς παρέμβασης μόνο στη βάση μιας ευρύτερης συναίνεσης και σε οριακές περιπτώσεις και άρα δεν τίθεται θέμα π.χ. ένοπλης εξαγωγής δημοκρατικών θεσμών.
Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΣΤΑΣΗΚΑΙ ΟΙ ΡΩΣΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ
Σε αυτό το πλαίσιο, έχουν ενδιαφέρον οι διαφορετικές τοποθετήσεις που έχουν καταγραφεί μέσα στη συγκυρία της τρέχουσας κλιμάκωσης της έντασης. Οι ΗΠΑ, που έχουν σταδιακά μετατοπίσει το δόγμα ασφάλειάς τους με τρόπο, που σαφώς να θεωρεί τη Ρωσία αντίπαλο (αλλά και την Κίνα ως «ανταγωνιστή»), την ώρα που ανάλογες μετατοπίσεις αποτυπώνονται και στο δόγμα του ΝΑΤΟ, δείχνουν να επιμένουν σε μια αντίληψη, ότι αυτή τη στιγμή αυτό που διακυβεύεται είναι η στάση που θα κρατήσουν οι δημοκρατίες απέναντι στα αυταρχικά καθεστώτα και θεωρούν ότι σε αυτό το πλαίσιο, δεν τίθενται ζητήματα αρχής ως προς το μέχρι που θα φτάσουν οι δομές του ΝΑΤΟ, ή για το εάν θα προσφερθεί πολεμικός εξοπλισμός, σε χώρες που το επιθυμούν και τον χρειάζονται. Σε αυτό το πλαίσιο, οι όποιες επιλογές αποφυγής κλιμάκωσης αποτελούν απλώς τακτικές επιλογές για την αποφυγή εντάσεων και δεν αναιρούν το γενικότερο προσανατολισμό. Η Ρωσία από την άλλη, με ανακοίνωση του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών στις 11 Δεκεμβρίου, διατυπώνει την ανάγκη να επιστρέψει η αρχή τη αδιαίρετης ασφάλειας και να υπάρξουν δεσμευτικές συμφωνίες, που να περιλαμβάνουν την ανάκληση της υπόσχεσης του ΝΑΤΟ για ένταξη Ουκρανίας και Γεωργίας, για την εγκατάσταση επιθετικών οπλικών συστημάτων κοντά στα ρωσικά σύνορα, για τη μη επέκταση του ΝΑΤΟ, για συμφωνημένη απόσταση ανάμεσα στα πεδία στρατιωτικών ασκήσεων και τη «γραμμή επαφής» Ρωσίας και ΝΑΤΟ, για επανεκκίνηση διαδικασιών διαλόγου ανάμεσα στα υπουργεία Άμυνας τόσο σε επίπεδο Ρωσίας – ΗΠΑ όσο και Ρωσίας – ΝΑΤΟ και για εκ νέου αξιοποίηση του ΟΑΣΕ ως μηχανισμού για τη συλλογική ασφάλεια στην Ευρώπη. Σε αυτό το φόντο, έχει επίσης ενδιαφέρον να δούμε, πώς διαμορφώνονται και οι εκατέρωθεν απειλές για απάντηση σε περίπτωση κλιμάκωσης. Η Ρωσία έχει κάνει σαφές, ότι θα απαντήσει σε οτιδήποτε παραβιάζει τις «κόκκινες γραμμές» που έχει θέση σε σχέση με την Ουκρανία, δηλαδή είτε σε περίπτωση που το Κίεβο δοκιμάσει επιθετικές ενέργειες, σε σχέση με τις ανατολικές επαρχίες, είτε σε περίπτωση που δρομολογηθεί η ένταξη στο ΝΑΤΟ. Από την άλλη, οι ΗΠΑ έχουν δηλώσει ότι θα απαντήσουν με μεγάλης κλίμακας και κόστους οικονομικές κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, αποφεύγοντας να μιλήσουν για στρατιωτική δράση, αν και άλλες χώρες του ΝΑΤΟ εμμέσως έχουν κάνει σαφές, ότι θα συνδράμουν τουλάχιστον σε εξοπλισμό.
Τα ξημερώματα της Τρίτης 14/12 και σε ηλικία 72 ετών, έχασε τη μάχη για τη ζωή ο ιδρυτής του πολιτικού κινήματος «Ελεύθεροι Άνθρωποι» και δημοσιογράφος Γιώργος Τράγκας, ο οποίος νοσηλευόταν διασωληνωμένος με κορωνοϊό στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Nοσοκομείου «Σωτηρία».
Τις τελευταίες ημέρες η κατάσταση της υγείας του Γιώργου Τράγκα είχε επιδεινωθεί και κρινόταν εξαιρετικά κρίσιμη. Την Παρασκευή 10/12 υπέστη πνευμονικό οίδημα και καρδιακό επεισόδιο, με αποτέλεσμα να κριθεί επιβεβλημένη η τοποθέτηση στεντ για τη διάνοιξη των αρτηριών, ενώ κρίθηκε αναγκαία και η διασωλήνωσή του. Την Κυριακή 12/12 υπέστη και σοβαρή νεφρική επιπλοκή, με συνέπεια να ξεκινήσει η υποστήριξη με μηχάνημα τεχνητού νεφρού. Λίγο μετά τις 3 τα ξημερώματα της Τρίτης 14/12 άφησε την τελευταία του πνοή.
Ο Γιώργος Τράγκας δεν ήταν αρνητής. Όπως είχε εκμυστηρευτεί στο Μάκη Τριανταφυλλόπουλο πριν ακόμα προσβληθεί από τον κορωνοϊό, ήταν εναντίον της υποχρεωτικότητας. Ο Γιώργος Τράγκας είχε αναφέρει τότε, σε αυτή τη συνομιλία του, ότι ακολουθούσε τις οδηγίες των ιατρών του, οι οποίοι τον είχαν συμβουλέψει να μην εμβολιαστεί, λόγω μιας σπάνιας αλλεργίας από την οποία έπασχε.
Η ανακοίνωση του «Σωτηρία» για το θάνατο του Γιώργου Τράγκα: «Κατέληξε σήμερα, 14.12.2021, και ώρα 03.10 πρωινή, ο δημοσιογράφος Γιώργος Τράγκας και επικεφαλής του κινήματος “Ελεύθεροι Άνθρωποι” σε ΜΕΘ του Νοσοκομείου Σωτηρία. Ανεμβολίαστος, εισήχθη με βαριά αναπνευστική ανεπάρκεια, λόγω λοίμωξης Covid-19 στις 04.12.2021 σε κλινική του νοσοκομείου “Η Σωτηρία”, ενώ λίγες ώρες αργότερα, λόγω της σοβαρής κατάστασής του, διεκομίσθη σε ΜΕΘ του ιδίου νοσοκομείου», αναφέρει η ανακοίνωση του «Σωτηρία».
Τι δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του Κινήματος «Ελεύθεροι Άνθρωποι»:«Έφυγε ένας πραγματικός φίλος, δεν έφυγε μόνο ένας Ελεύθερος Άνθρωπος. Στις 3.00 περίπου το ξημέρωμα έφυγε ο πρόεδρος! Δεν έχω άλλα λόγια, ειδικά σήμερα. Κι αυτά γιατί είναι υποχρέωσή μου. Στο επανιδείν Γιώργο. Ο Θεός να σε αναπαύσει. Κι εμείς οφείλουμε να σε τιμήσουμε», έγραψε στο twitter o εκπρόσωπος Τύπου του Κινήματος «Ελεύθεροι Άνθρωποι» Πάρις Κουρτζίδης.
ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΡΑΓΚΑΣ
Ο Γιώργος Τράγκας γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου 1949, στο Μεταξουργείο. Ξεκίνησε να αρθρογραφεί σε τοπικά μέσα από μικρή ηλικία και εργάστηκε στο περιοδικό «Εικόνες» της Ελένης Βλάχου, ενώ συνέχισε να εργάζεται στις αθλητικές σελίδες της «Μεσημβρινής» καλύπτοντας ποδοσφαιρικούς αγώνες.
Βασικός σταθμός στην πορεία του ήταν η εφημερίδα «Βραδινή», στην οποία εργάστηκε επί σειρά ετών. Υπήρξε και αστυνομικός ρεπόρτερ επί σειρά ετών, πριν ασχοληθεί με το πολιτικό ρεπορτάζ. Εκτός από δημοσιογράφος, στο χώρο του Τύπου έχει διατελέσει και εκδότης των εντύπων «Χώρα», «Crash» και «Ανεξαρτησία».
Σε τηλεοπτικό επίπεδο παρουσίαζε στον παλιό ΣΚΑΪ (νυν Alpha) τις εκπομπές «Χωρίς Αναισθητικό» και «Viva», η οποία μεταφέρθηκε στον ΑΝΤ1, στον καινούργιο ΣΚΑΪ τον «Ελεύθερο Σκοπευτή» και άλλες εκπομπές. Συμμετείχε, επίσης, σε κεντρικά δελτία ειδήσεων διάφορων τηλεοπτικών σταθμών (κυρίως του Alter, του Extra Channel, του Action 24, του Νέου Epsilon TV και του παλαιού Epsilon TV (σήμερα Open Beyond), ως πολιτικός σχολιαστής.
Ο Γιώργος Τράγκας πριν από την περιπέτειά του με τον κορωνοϊό διατηρούσε ραδιοφωνική εκπομπή στον «Ελλάδα 94,3 FM», η οποία αναμεταδιδόταν από την τηλεόραση της «Ζούγκλας». Παλαιότερα είχε εκπομπή στα «Παραπολιτικά 90,1 FM», και για μια επταετία στον «Real FM 97,8».
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ Γ. ΤΡΑΓΚΑ: «ΕΙΜΑΙ ΑΝΕΜΒΟΛΙΑΣΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΗΤΙΚΟΣ ΜΕ COVID-19»
Ο Γιώργος Τράγκας είχε μιλήσει στις 2 Δεκεμβρίου, για την κατάσταση της υγείας του, κι ενώ ήταν σε καθεστώς καραντίνας μαζί με τη σύζυγό του Μαρία Καρρά, αφού τέλη Νοεμβρίου διαγνώστηκαν με Covid-19. Μιλώντας στη «Ζούγκλα» ο Γιώργος Τράγκας περιγράφει τη δική του χορογραφία, το δικό του «ταγκό», με τον κορωνοϊό, όπως λέει χαρακτηριστικά.
Διαβάστε τη συνέντευξη:
«Τα συμπτώματα μέχρι στιγμής είναι ήπια. Ένας πυρετός που πηγαινοέρχεται. Δεν αισθάνεται κόπωση και διατηρεί τη γεύση και την οσμή του. Λαμβάνει μια κλασική θεραπεία υποστήριξης του οργανισμού με βιταμίνες και ψευδάργυρο. Δεν κρύβει πως προσέχει ιδιαίτερα, αφού ως γνωστόν εδώ και πολλά χρόνια έχει διαγνωστεί ως διαβητικός. Ο Γιώργος Τράγκας και η σύζυγός του δεν έχουν εμβολιαστεί. Αρνείται ωστόσο την ταμπέλα του «αρχηγού των αντιεμβολιαστών».
Παράλληλα, διερωτάται πώς είναι δυνατόν από τη στιγμή που ειδοποίησε επίσημα, ως όφειλε, ότι έχει προσβληθεί από τον κορωνοϊό, καμία αρμόδια υπηρεσία δεν επικοινώνησε μαζί του. Δε ρωτήθηκε ποτέ για τις επαφές του. Κανείς δεν του έδωσε κάποιες οδηγίες. Όλα αυτά, που θεωρούνται αυτονόητα, δεν έγιναν. Ούτε ο ΕΟΔΥ ούτε και το υπουργείο Υγείας ήρθαν σε επαφή με τον ασθενή.
Τον κορωνοϊό τον κόλλησε, όπως και η σύζυγός του, από ένα φίλο ραδιοφωνικό παραγωγό. Στο χώρο εργασίας δηλαδή. Έκτοτε αναμένει να διαπιστώσει την εξέλιξη της ασθένειας. Η ταλαιπωρία που περνά δεν τον εμποδίζει ωστόσο να είναι εξοργισμένος με τις κυβερνητικές επιλογές, ιδιαίτερα δε με την τελευταία απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να επιβάλει πρόστιμο – χαράτσι στους ανεμβολίαστους άνω των 60 ετών. Θυμίζει τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης που έχουν συνυπογράψει Έλληνες βουλευτές, συμπεριλαμβανομένης της αδελφής του πρωθυπουργού Ντόρας Μπακογιάννη. «Είμαι υπέρ του συναινετικού εμβολιασμού. Εκείνοι που δεν επιθυμούν να εμβολιαστούν καλύπτονται από την απόφαση του Συμβουλίου της Ευρώπης» επισημαίνει ο Γιώργος Τράγκας, ο οποίος περιγράφει την κατάσταση στην οποία έχουν επέλθει οι χιλιάδες υγειονομικοί που έχουν τεθεί σε αναστολή, δηλαδή σε διαθεσιμότητα.
H αλλοίωση της Ελληνικής γλώσσης αποτελεί χρόνιο βασικό σχεδιασμό επελεύσεως πλήγματος προς την εθνική συνείδηση, ταυτότητα και ιστοριογνωσία του Ελληνικού λαού, αρχής γενομένης ήδη προς της επαναστάσεως και ιδρύσεως του Ελλαδικού Κράτους υπό ορισμένους ελληνόφωνους Δούρειους ίππους του συστήματος.
Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς*
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΑ ΝΕΑ
Η γλώσσα συνιστά τον πυρήνα, τη δομική σταθερά ενός έθνους, διότι αποτελεί το δίαυλο, δομεί τον ομφάλιο λώρο της σύνδεσης της Αρχαίας Ελλάδας, του Βυζαντίου με τη σύγχρονη Ελλάδα, εν άλλοις λόγοις συνιστά τη γνήσια ψαύση της εθνικής μας αυτογνωσίας, διότι διά μέσου αυτής, δυνάμεθα να αντιληφθούμε τον τρόπο σκέψης του παρελθόντος, αλλά και να έλθουμε έστω και νοερά εις εγγύτερη επαφή με το απώτατο παρελθόν μας.
Σήμερον, η γλώσσα έχει κατακρεουργηθεί, λογίζεται ως ένα απονοκερωμένο εργαλείο, το οποίο δέον όπως καταρρακωθεί και λεηλατηθεί, μετασχηματιζόμενη απλώς εις ένα στείρο, μη ζωτικό εργαλείο συγκρότησης ταυτότητας, απλώς ένα υπεραπλουστευμένο μέσο άμεσης επικοινωνίας των λαών.
Προς την κατεύθυνση αυτή κατέτεινε, αφενός μεν, η κατάργηση των πνευμάτων και εξ ετέρου, η καθιέρωση της δημοτικής, με το ψευδές επιχείρημα, διαρκούσης της μεταπολιτεύσεως, ότι η γλώσσα δέον όπως καταπέσει ίνα καταστεί πιο δημώδες, διότι μόνον εάν αποκαθηλωθεί από το φερόμενο κατά το σύστημα «λογιοτατισμό», τότε θα καταστεί χρήσιμη δια το λαό.
Το εν λόγω αφήγημα καθίσταται παντάπασι ψευδές, τέλεον αναληθές και πρόδηλα αήθες, διότι η γλώσσα συνιστά την ψυχή και το θεμέλιο του πολιτισμού και της ταυτότητας ενός λαού, εξ αυτού λοιπόν του λόγου, επιβάλλεται να διδάσκεται μετά επιτάσεως δια να περιφρουρηθεί η ελληνική γραμματεία και εν ταυτώ να διασωθεί η πολιτισμική μας ταυτότητα και ο άρρηκτος δεσμός με το παρελθόν μας.
Οι διαφθορείς της Ελληνικής γλώσσης, η εσκεμμένη ταύτισή της με τη μαρξιστική φληναφηματολογία, ήγαγε τη γλώσσα ιδίως, διαρκούσης της εγκαθιδρύσεως της Πασοκικής λαίλαπας να αποσκορακιστεί και να τρωθεί εις τη βάση της, με τη σκόπιμη εμιφλοχώρηση καταιγισμού άτοπων και κακοποιητικών νεολογισμών.
Τούτο, προϊόντος όμως του χρόνου, εν μέρει, δια της κατισχύσεως της επιστήμης, καταπολεμήθηκε λυσιτελώς και τελεσφόρως, με αποτέλεσμα να γίνεται έκτοτε μία διαρκή προσπάθεια προς διαφύλαξη της ποιότητας της Ελληνικής γλώσσας, παρά την αντίθετη έμπρακτα εκπεφρασμένη βούληση του δοτού ανθελληνικού Κράτους, το οποίο υιοθετεί τα ευήθη επιχειρήματα της ψευδώνυμης αριστεράς, ότι η καθαρεύουσα αποτελεί γλώσσα της αστικής τάξης και η αρχαία ελληνική γλώσσα αποτελεί νεκρή γλώσσα.
Η κατάσταση περί της γλώσσας έχει εκτραχηλιστεί, δοθέντος ότι ευρίσκεται εις το στόχαστρο της παγκοσμιοποιήσεως, η οποία την έχει πλήξει υπό τους ολοτήρες της, διότι συνιστά μείζονα και ακανθώδη παράγοντα ανάνηψης της εθνικής συνειδήσεως και θεμελιώσεως ετερότητας και ταυτότητας, ενός λαού, όπως είναι ανυπερθέτως ο περίλαμπρος ελληνικός λαός, ως φορέας του Ιερού Πολιτισμού του.
Τα σχέδια βεβαίως της Νέας Τάξης πραγμάτων έγκεινται εις την από-εθνικοκοποίηση, εις την προώθηση του εθνομηδενιστικού ιδεολογήματος, την κιβδηλοποίηση και διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας, την κατακρεούργηση της Ελληνικής γλώσσης αλλά και την αποδόμηση της ζώσης Ορθοδόξου παραδόσεως.
Ο εχθρός της ολοκληρωτικής παγκοσμιοποιήσεως, είναι ότι αφυπνίζει συνειδήσεις και συγκροτεί εθνική ταυτότητα, βάλλεται και κατασυκοφαντείται συλλήβδην, λυσσωδώς και πανταχόθεν.
Εν τω πλαισίω λοιπόν τούτο, οφείλουμε να τιμάμε τη γλώσσα των προγόνων μας, να αντισταθούμε και να διαφυλάξουμε την ιερά παρακαταθήκη της αρχαίας ελληνικής γλώσσης και της καθαρεύουσας ως κόρην οφθαλμού, τόσο δια λόγους ηθικής τάξεως όσον και αληθείας.
*Ο Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς είναι δικηγόρος Παρ΄Αρείω Πάγω. Σπούδασε Νομικά στη Νομική Αθηνών Ε.Κ.Π.Α και Δημοσιογραφία στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας και έκανε το πρώτο μεταπτυχιακό του στην Πάντειο Σχολή, στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα με τίτλο «Νομικός Πολιτισμός» (Αστικό, Διοικητικό, Ποινικό Δίκαιο και η Ε.Σ.Δ.Α) και το δεύτερο μεταπτυχιακό του, στη Νομική Σχολή Αθηνών στο Δίκαιο της Πληροφορικής, Κοινωνιολογία του Δικαίου και Εκκλησιαστικό Δίκαιο (Ε.Κ.Π.Α). Εκπαιδευθείς ως διαμεσολαβητής στην επίλυση ιδιωτικής φύσεως διαφορών, αστικού και εμπορικού δικαίου, κατά το Ν.3898/2010 κατ’ εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας 2008/52/ΕΚ, Διαπιστευμένος Διαμεσολαβητής στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε εφαρμογή του άρθρου 7 παράγραφος 1 του Ν.3898/2010 (Α’211).
